IV SA/Wr 842/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna w J. G. [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania spółce zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...], które po rozpatrzeniu zażalenia "[...]" Spółka Jawna [...] w J. G. (dalej: skarżąca), reprezentowanej przez A. D., utrzymano w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] odmawiające wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] - na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. nr 59, poz. 404 ze zm.), w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. nr 53, poz. 354), § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245, poz. 1810 ze zm.), dalej: rozporządzenie oraz art. 123 i 219 k.p.a. - odmówił wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. W uzasadnieniu podał, że skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu materialnoprawnego do przedstawienia informacji o dokonaniu wydatków ze środków zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych. Skarżąca na to postanowienie z dnia [...] wniosła zażalenie. Zdaniem strony skarżącej termin do przedstawienia informacji o dokonaniu wydatków ze środków zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych jest terminem procesowym, a nie materialnoprawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...], Marszałka Województwa [...]. W uzasadnieniu powtórzyło argumentację zawartą w postanowieniu organu I instancji wskazując, że wydatki, na jakie mogą być przeznaczone środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych określa § 2 ust. 1 rozporządzenia. Według § 2 ust. 2 rozporządzenia, rodzaje wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 8 oraz, o których mowa w ust. 1 pkt 4. 7, 9, 10, 12 i 13 o ile stanowią przysporzenie korzyści dla pracodawcy, poniesione ze środków, o których mowa w: 1) art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji - w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [...], art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym [...] i art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym [...], 2) art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy o rehabilitacji, 3) art. 31 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2009 r., 4) art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych [...] - do których pracodawca nabył prawo po dniu 14 maja 2004 r., stanowią pomoc de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5). Dalej Kolegium podało, że § 9 ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. W celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Kolegium, termin określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia przedstawienia informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest terminem materialnoprawnym i jego przekroczenie skutkuje niemożnością wydania - na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia - zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis, a w istocie uznania określonych wydatków za pomoc de minimis. Wobec tego nie jest to termin procesowy, jak wskazano w zażaleniu. Podkreślić trzeba, że termin prawa materialnego nie podlega przywróceniu, a jego niedochowanie powoduje utratę uprawnienia, które przysługiwałoby, gdyby termin został zachowany. Zdaniem Kolegium, skarżąca - prowadząca zakład pracy chronionej - niewątpliwie przekroczyła trzydziestodniowy termin do przedstawiana informacji o dokonaniu wydatku (-ów) ze środków funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, który musi być zachowany, by wniosek o uzyskanie zaświadczenia został pozytywnie załatwiony. Zauważenia wymaga, że skarżąca powyższego nie kontestuje, w zażaleniu stwierdzono bowiem: "faktem jest, iż strona przekroczyła 30 dniowy termin wystąpienia o zaświadczenie o uzyskanej pomocy de minimis (....)". W tych okolicznościach uznano, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu wskazano, że Marszałek Województwa [...] - postanowieniem nr [...] z dnia [...] odmówił przewrócenia terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis, które zostało utrzymane w mocy przez Kolegium, postanowieniem z dnia [...] (nr...). Postanowienie Kolegium jest ostateczne i wykonalne. W niniejszym postępowaniu Kolegium nie kontroluje postanowienia z dnia [...]. Bezpodstawny jest również zarzut, że zakwestionowane postanowienie nie ma uzasadnienia. Postanowienie z dnia [...] nie zostało wydane bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie z dnia [...] skarżąca podniosła, że z § 9 ust. 2 rozporządzenia nie wynika, aby niedotrzymanie 30-dniowego terminu do występowania o zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis było wystarczającą przesłanka odmowy jej wydania. Wskazany przepis określa jedynie niezbędny warunek jaki musi spełnić beneficjent pomocy publicznej, aby dokonany wydatek został uznany jako pomoc de minimis. Zdaniem skarżącej, termin ten ma charakter instruktażowy i nie jest terminem prawa materialnego. Uchybienie przedmiotowemu terminowi nie może rozstrzygać o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art.1 § 2 cyt. ustawy ). Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 uppsa). Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa dającego podstawę do wyeliminowania go z obrotu prawnego . Przedmiot sporu ogranicza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy termin określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia ma charakter przepisu prawa materialnego, czy też ma charakter terminu instrukcyjnego – jak twierdzi skarżąca. Konsekwencją przyjęcia za słuszne jednego z wyżej wymienionych stanowisk jest przesądzenie, czy złożenie po terminie wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis oznacza utratę uprawnienia zawartego w ust. 1 wymienionego przepisu, co oznacza, ze udzielona pomoc nie może być uznana za pomoc de minimis. W omawianej sprawie przedsiębiorca prowadzący zakład pracy chronionej wystąpił do organu I instancji o wydanie zaświadczenia, że wydatki poniesione z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych stanowiły pomoc de minimis. Warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). W celu (...) uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania( § 9 ust. 2 rozporządzenia). Analiza treści tego przepisu wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że warunkiem uznania pomocy za pomoc de minimis jest uzyskanie zaświadczenia, jednakże na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek – warunkujący uzyskanie tego zaświadczenia (jak mówi przepis – w celu uzyskania zaświadczenia ) – przedłożenia organowi w terminie 30 dni informacji o dokonaniu wydatku. Zdaniem Sądu wymienione przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby udzielona pomoc mogła być uznana za pomoc de minimis, tj. przedsiębiorca w terminie trzydziestu dni od dnia dokonania wydatku ma przedstawić o tym fakcie informację organowi wydającemu zaświadczenie i musi uzyskać zaświadczenie. Niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek oznacza, że udzielona pomoc nie może być uznana za pomoc de minimis. Termin zatem określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia ma charakter przepisu prawa materialnego, a to oznacza, że po jego upływie uprawnienie do uzyskania zaświadczenia, że poniesiony wydatek spełniał kryterium pomocy de minimis, wygasa. Powyższy pogląd przedstawiony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 569/10, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Z tych względów zaskarżone postanowienie jak i je poprzedzające nie naruszają prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.