III SA/Wa 1923/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2012 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę 1. Na podstawie przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez Ministra Finansów akt z postępowania administracyjnego Sąd poddał analizie następujący stan faktyczny i prawny: C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona") w dniu 13 stycznia 2011 r., złożyła do Ministra Finansów wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpowiedniej części kosztów spółki komandytowej, w której Spółka jest wspólnikiem (komandytariuszem). 2. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest osobą zainteresowaną w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpowiedniej części kosztów spółki komandytowej, w której Spółka jest wspólnikiem (komandytariuszem). Wniosek został złożony przez podmiot nie będący strona w sprawie. Podstawę prawną dla powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "ustawa Ord. pod.") i art.14h, w związku z art. 165a § 1 ww. ustawy. 3. Na powyższe postanowienie Strona w dniu 6 kwietnia 2011 r. (data wpływu 11 kwietnia 2011 r.) złożyła zażalenie. Skarżąca wydanemu postanowieniu zarzuca naruszenie przepisów postępowania procesowego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 14b § 1 ustawy Ord. pod., poprzez przyjęcie, iż Strona nie ma przymiotu "zainteresowanego", któremu przysługuje uprawnienie do wystąpienia w trybie omawianego przepisu do Ministra Finansów, w indywidualnej sprawie, o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej sprawy zaliczenia do kosztów podatkowych osoby prawnej, będącej również wspólnikiem w spółce osobowej, kosztów spółki osobowej w warunkach określonych przez art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p. 4. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Odpowiadając na zarzuty przedstawione w zażaleniu przytoczył art. 14b § 1 ustawy Ord. pod., zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W ocenie Ministra Finansów z powyższej regulacji wynika, że z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Nie oznacza to jednak, iż każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przepis powyższy wprowadza bardzo istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację. Mianowicie wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Wynika z tego, że odnośnie do każdego podatku zainteresowany może żądać od organu wykładni co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów normujących ten podatek w jego indywidualnej sprawie, który indywidualizuje zakres jego sprawy. W szczególności zatem żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację jak - w dotyczącym go stanie faktycznym - organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia tegoż podatku. Minister Finansów podkreślił, iż treść cytowanego wyżej art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. nie nakazuje wnioskodawcy przedstawienia "interesu prawnego" w celu uzyskania interpretacji indywidualnej. Ważnym jest jednak aby wniosek składany przez zainteresowanego dotyczył jego indywidualnej sprawy z zakresu prawa podatkowego. Konieczność precyzyjnego ustalenia czy podmiot, który wystąpił z wnioskiem o pisemną interpretację, jest podmiotem uprawnionym do jej uzyskania wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie także z uwagi na określenie przez ustawodawcę skutków udzielenia takiej interpretacji zarówno dla organu, jak i podmiotu, który złożył wniosek o interpretację. Minister Finansów wskazał, że w przedmiotowej sprawie, w charakterze wnioskodawcy wystąpiła Skarżąca będąca osoba prawną, natomiast problem przedstawiony we wniosku dotyczy sfery opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wspólników będących osobami fizycznymi, a nie spółki osobowej lub kapitałowej, która nie jest podatnikiem tego podatku. W tym przypadku, do Skarżącej zastosowanie znajdują wyłącznie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Powołane we wniosku przepisy art. 22g ust. 1 pkt 4, 24a ust. 1 oraz art. 41 u.p.d.o.f. nie znajdują w przedmiotowej sprawie zastosowania. Spółka jako osoba prawna nie jest zainteresowanym w jej indywidualnej sprawie w zakresie interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 5. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 ustawy Ord. pod. przez uznanie, że osoba prawna w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku nie może być uznana za zainteresowaną w wyjaśnieniu znaczenia art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. w związku z art. 16g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. dla ustalenia wartości początkowej wkładu do spółki osobowej. Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że jest osobą prawną i wspólnikiem w spółce osobowej. Wyjaśniła, że jej wniosek o interpretację indywidualną dotyczył sprawy zaliczenia do kosztów podatkowych kosztów spółki osobowej w warunkach określonych przez art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p. Strona Skarżąca, uznała, że wobec braku treści normatywnej dotyczącej ustalania wartości początkowej wkładu osoby prawnej do spółki osobowej, jeżeli nie istnieje w tym zakresie luka konstrukcyjna wypełniania - co sugeruje jednolicie doktryna - w drodze analogii legis, dla ustalenia wartości początkowej wkładu zastosowanie znajduje powołany art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. a jego zastosowanie wynika z brzmienia przepisu (ustawodawca wskazuje ogólnie wspólnika, a więc każdego wspólnika, nie odwołując się - jak czyni to np. w art. 24a ust.1 u.p.d.o.f. - do cech tego wspólnika, wskazując że ma on być osobą fizyczną). Zdaniem Spółki, wspólnikiem spółki, o którym w art. 22g ust.1 pkt 4 u.p.d.o.f. może więc być nie tylko osoba fizyczna, może nim być również osoba prawna. Osoba prawna może być zainteresowana znaczeniem tego przepisu dla stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które jest przedmiotem jej wniosku o interpretację indywidualną. W ocenie Skarżącej, Strona wykazała związek przedstawionego stanu faktycznego z możliwą odpowiedzialnością podatkową a więc status Strony jako zainteresowanego, dla oceny stanowiska w ramach postępowania interpretacyjnego w zakresie oceny zastosowania art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. jest niewątpliwy. 5. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 6. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżone do Sądu postanowienie Ministra Finansów nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd uznał stanowisko merytoryczne Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonym postanowieniu za zgodne z przepisami prawa. 7. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Skarżąca posiada przymiot "zainteresowanego", któremu przysługuje uprawnienie do wystąpienia do Ministra Finansów w indywidualnej sprawie - o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącego możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpowiedniej części kosztów spółki komandytowej, w której Spółka jest wspólnikiem (komandytariuszem). Tak sformułowane zagadnienie przez Skarżącą doprowadziło do odmowy wszczęcia postępowania we wskazanym przedmiocie. Skarżąca wykazuje, iż w jej ocenie jako osoba prawna posiada status "zainteresowanej" w przedmiotowej sprawie, gdyż wykazała związek przedstawionego stanu faktycznego dotyczącego sposobu ustalenia wartości początkowej wniesionych do spółki osobowej praw ze sposobem określenia kosztów podatkowych Skarżącej. Minister Finansów nie zgadzając się z tym stanowiskiem podnosi, że Skarżąca jako osoba prawna nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i nie może zadać pytania dotyczącego innego podmiotu będącego podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, w tym także wspólników spółki będących osobami fizycznymi. Organ stoi na stanowisku, że Skarżąca nie ma przymiotu "osoby zainteresowanej" gdyż nie występuje w swojej sprawie. 8. W przedmiotowym sporze Sąd przyznał rację organowi właściwemu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji. 9. Podnieść należy, iż zgodnie z przepisem art. 14b. § 1 ustawy Ord. pod. "zainteresowanym", jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, w rozumieniu powołanego przepisu jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Wskazanie we wniosku owej indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek do uznania konkretnego podmiotu za zainteresowanego, w znaczeniu przyjętym w przywołanym przepisie. Dyspozycja art. 14b § 2 ustawy Ord. pod. wskazuje, że wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wynika to z tej części przepisu art. 14b. § 1 ustawy Ord. pod., w której stanowi się, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego, "w jego indywidualnej sprawie". Wykładnia systemowa art. 14b ustawy Ord. pod. wskazuje, ze dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej. Wniosek taki wynika z zestawienia wzmiankowanego przepisu z przepisem art. 14p ustawy Ord. pod., który stanowi, że przepisy rozdziału 1a stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1. Odstępstwo od zasady, ze wnioskiem o interpretację może wystąpić podmiot zainteresowany przewiduje art. 14n § 1 ustawy Ord. pod. Wynika z niego, że z wnioskiem o interpretację, która będzie dotyczyła spółki, mogą wystąpić również osoby planujące jej utworzenie. Ponadto, z wnioskiem o interpretacje dotyczącą sytuacji, w której może się znaleźć oddział lub przedstawicielstwo, może wystąpić tworzący je przedsiębiorca. W obu tych przypadkach wniosek składany będzie przed powstaniem podmiotów, do których sytuacji odnosić się ma wnioskowana interpretacja. Oznacza to, że osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego są: 1/ podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników – niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji; 2/ osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 ustawy Ord. pod.; 3/ osoby planujące utworzenie spółki – w sprawach związanych z przyszła sytuacją tej spółki; 4/ przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo – w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa. Przyjąć należy, iż zgodnie z piśmiennictwem oraz z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych z wnioskiem o wydanie interpretacji nie może natomiast wystąpić: 1/ we własnym imieniu adwokat, radca prawny czy też doradca podatkowy, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego; 2/ osoba, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych; 3/ osoba, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika. (vide B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski: Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydawnictwo "Dom Organizatora" Toruń 2007 r., tom I, 78 – 79). Podkreślić należy, że z uwagi na to, iż stroną postępowania interpretacyjnego jest "zainteresowany" - w przedstawionym powyżej rozumieniu przepisów rozdziału 1a działu II ustawy Ord. pod., w postępowaniu tym nie będą miały zastosowania przepisy i definicje strony administracyjnego postępowania podatkowego zawarte w przepisach art. 133 i art. 133a (rozdziału 3 działu IV) ustawy Ord. pod., co do których unormowanie art. 14 h do postępowania "interpretacyjnego" nie odsyła. Organ interpretacyjny nie będzie badał więc wprost interesu prawnego danego podmiotu w uzyskaniu dochodzonej przezeń interpretacji, ale tylko: czy jest on "zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, z uwagi na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej, które przedstawiany stan faktyczny w jego sprawie, bądź (wyjątkowo) w odniesieniu do planowanej spółki albo oddziału lub przedstawicielstwa, może spowodować. Interes prawny w zakresie prawa podatkowego w podatkowym postępowaniu interpretacyjnym konstytuuje realizacje pochłaniającego go wymogu: ubiegania się o interpretację i uzyskanie interpretacji wyłącznie we własnej indywidualnej sprawie podatkowej. Jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego (jako zasadnicza podstawa wniosku interpretacyjnego) stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkowa (albo odpowiedzialnością podatkową projektowanej spółki lub tworzonego oddziału albo przedstawicielstwa), będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b. § 1 ustawy Ord. pod. W takiej sytuacji zdaniem Sądu organ podatkowy nie tylko że nie ma obowiązku wydania interpretacji indywidualnej, ale nie ma prawa jej wydania i na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h. ustawy Ord. pod., jest zobligowany wydać tak jak w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania "interpretacyjnego". 10. Podkreślić należy także, iż wniosek interpretacyjny może być złożony tylko w indywidualnej sprawie zainteresowanego. Powyższe rozwiązanie art. 14b. § 1 ustawy Ord. pod. sugeruje, że zainteresowanym nie może być grupa osób fizycznych lub prawnych, skoro wniosek może dotyczyć tylko indywidualnej sprawy. Tymczasem może się zdarzyć, że przedmiotem wniosku jest taki stan faktyczny, w tym zdarzenie przyszłe, którego oceną prawną są zainteresowane liczne podmioty, ponieważ dotyczy ich ona w jednakowym stopniu. Można w tym miejscu wymienić przykłady różnych podmiotów, w tym organizacji, reprezentujących interesy podatników i płatników lub potencjalnych podatników i płatników, którzy w ich imieniu mogliby wystąpić w roli zainteresowanego. Takiej możliwości nie ma, gdy idzie o wydanie interpretacji indywidualnej. Teoretycznie istnieje ona natomiast w odniesieniu do interpretacji ogólnej, ale wówczas Minister Finansów może takie wystąpienie potraktować jedynie jak inicjatywę lub sygnał w sprawie, nie zaś wniosek w wydanie interpretacji ogólnej, ponieważ prawo takiej możliwości nie przewiduje. 11. Wskazać również należy, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej. Indywidualna interpretacja prawa podatkowego posiada znaczenie prawne dla jej wnioskodawcy – adresata. Zważyć należy, że zawiera ona ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów w relacji do indywidualnych ze swej istoty okoliczności zaszłego bądź przewidywanego przez jednostkowy podmiot stanu faktycznego, dotyczącego jego spraw podatkowych. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Jeżeli jednak ze stanu faktycznego pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczy on innych podmiotów niż wnioskujący o wydanie interpretacji, wnioskodawca nie będzie mógł się do niej z ochronnym skutkiem prawnym zastosować. Udział w administracyjnym postępowaniu interpretacyjnym i zostanie adresatem interpretacji indywidualnej pomimo braku zgodnego z prawem przymiotu zainteresowanego w tym konkretnym postępowaniu nie przyniesie tego podmiotowi żadnych korzyści prawnych, skoro przeprowadzona przez organ ocena możliwości zastosowania i/lub wykładnia prawa dotyczyć będą stanu faktycznego i prawnego opodatkowania innych niż wnioskodawca albo też bliżej nie określonych podmiotów. 12. Interpretacja indywidualna nie jest prawem ani też źródłem prawa, a z racji zawarcia jej w piśmie administracyjnym, stanowiącym wynik postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, jest prawnie znacząca tylko dla jej adresata, to jest wnioskodawcy i spełniającej wymogi prawa strony postępowania (zainteresowanego), w którym została wydana. Na podstawie art. 14i § 3 ustawy Ord. pod., interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. Wszyscy mogą się z nimi zapoznać i postępować zgodnie z ich treścią, z uwagi na to, że dają one podstawy do relatywnie konkretnych prognoz w przedmiocie upublicznionych i przewidywalnych możliwości stosowania i wykładni prawa przez organy podatkowe, tym bardziej, że nieprawidłowe interpretacje indywidualne, na podstawie art. 14e. § 2 ustawy Ord. pod., podlegają zmianie a zmiana taka powinna być także publikowana w sposób wskazany w art. 14e § 2 ustawy Ord. pod. 13. W sprawie niniejszej, Skarżąca nie posiadała statusu osoby zainteresowanej gdyż nie występowała w jej indywidualnej sprawie. Skarżąca bowiem w wniosku zadała Ministrowi Finansów pytanie dotyczące problemu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wskazać należy, iż podatnikiem podatku dochodowego od fizycznych jest wspólnik będący osobą fizyczną, a nie spółka osobowa lub spółka kapitałowa. W ocenie Sądu pytanie prawne a także problem zawarty w uzasadnieniu wniosku dotyczył zastosowania wyłącznie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W stosunku do Skarżącej nie znajdowały zastosowania powołane we wniosku przepisy art. 22g ust. 1 pkt 4, 24a ust. 1 oraz art. 41 u.p.d.o.f. 14. Sąd jeszcze raz wskazuje, iż nie można wydać interpretacji indywidualnej, w której organ przedstawiałby ocenę działań i zamierzeń innego niż wnioskodawca podmiotu. Z tych też przyczyn w ocenie Sądu organy podatkowe słusznie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji. Na podkreślenie zasługuje to, iż interpretacja indywidualna wywiera skutki w sferze rzeczywistych uprawnień materialnoprawnych wnioskodawcy, a zatem wyrażona w niej ocena stanowiska wnioskodawcy nie może budzić wątpliwości co do swojego znaczenia i zakresu. W kontekście powyższych rozważań podnieść należy, iż Sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1923/11 oceniał legalność indywidualnej interpretacji wydanej dla Skarżącej dotyczącej wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie kosztów podatkowych związanych z amortyzacją. 15. Skoro Minister Finansów dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa poprzez uznanie, iż Skarżąca nie miała w tej sprawie przymiotu "zainteresowanego", któremu przysługuje uprawnienie do wystąpienia do Ministra Finansów w indywidualnej sprawie o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego - Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.