II GSK 836/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Ewa Alberciak Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. & S. - Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Spółki komandytowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 293/12 w sprawie ze skargi S. & S. - Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Spółki komandytowej w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz S. & S. - Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Spółki komandytowej w W. kwotę 320 (słownie: trzysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 293/12, oddalił skargę [...] Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Spółka Komandytowa w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie z [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, z następującym uzasadnieniem. [...] Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Spółka Komandytowa w W. – dalej: skarżąca, Spółka lub wnioskodawca - w dniu [...] października 2009 r., złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (POIG) 2007-2013, Oś Priorytetowa 8 "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", Działanie 8.2 : "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" Pismem z [...] stycznia 2010 r., Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw (FMŚP) w Warszawie - pełniąca funkcję Regionalnej Instytucji Finansującej (RIF) - poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie złożonego wniosku, a po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako Instytucja Pośrednicząca (IP) - rozstrzygnięciem z [...] maja 2010 r. stwierdził zasadność skierowania wniosku o dofinansowanie do ponownej oceny przez FMŚP. Po dokonaniu ponownej oceny wniosku FMŚP pismem z [...] lipca 2010 r. poinformowała skarżącą, iż projekt o dofinansowanie nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, to jest kryterium nr 1 "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2. POIG", wobec czego projekt nie został rekomendowany do dofinansowania w ramach Działania 8.2 POIG. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 23 września 2010 r., stwierdził, że ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Fundację Małych i Średnich Przedsiębiorstw w Warszawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, pismem z [...] kwietnia 2011 r. FMŚP poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie merytorycznej wniosku o dofinansowanie w związku z niespełnieniem kryterium merytorycznego nr 1. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008 w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007—2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 dalej: rozporządzenie), dofinansowanie w ramach Działania 8.2 może uzyskać przedsiębiorca, który "planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Z zapisu tego wynika, iż współpracujący przedsiębiorcy (stali partnerzy biznesowi) zgłoszeni w ramach projektu powinni posiadać własne systemy informatyczne lub wdrożyć je równolegle z realizacją projektu przez Wnioskodawcę. Powyższy warunek nie jest spełniony w przypadku projektu gdyż kancelarie współpracujące zgłoszone w projekcie, systemów informatycznych w dniu złożenia wniosku nie posiadały, ani też nie zawarto we wniosku informacji wskazujących na planowane ich wdrożenie równolegle do realizacji projektu. Kancelarie te dysponują wyłącznie takim oprogramowaniem jak: MS Windows, MS Office i Lex - system informacji prawnej, które sam Wnioskodawca określił mianem "standardowego oprogramowania". MS Windows jest systemem operacyjnym natomiast MS Office i Lex są wyłącznie systemami użytkowymi (aplikacjami) i nie należy ich utożsamiać z systemem informatycznym. Przez system informatyczny należy bowiem rozumieć zbiór elementów, których celem jest przetwarzania informacji. Na system informatyczny składają się takie elementy jak: sprzęt (głównie komputery, ale także urządzenia służące do przechowywania danych, itp.), oprogramowanie, zasoby osobowe, elementy organizacyjne (procedury) oraz elementy informacyjne (bazy wiedzy). System informatyczny nie może być utożsamiany z samym oprogramowaniem. Sam system operacyjny oraz standardowe oprogramowanie biurowe nie może być utożsamiane z integrowanym systemem informatycznym w rozumieniu celu Działania 8.2 POIG, ponieważ w zasadniczym zastosowaniu nie jest przeznaczone do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) między partnerami biznesowymi. Zdaniem organu w przypadku, gdy współpracujące kancelarie nie posiadają własnych systemów informatycznych (które mogłyby być zintegrowane z nowym systemem, który ma powstać w ramach projektu), kwalifikowany mógłby być projekt tylko w przypadku, gdyby współpraca między nimi a Wnioskodawcą dotyczyła tych samych procesów biznesowych, co te występujące podczas współpracy między wnioskodawcą a partnerami, którzy własne systemy informatyczne posiadają. W związku z tym, iż proponowane w ramach projektu rozwiązanie informatyczne przewiduje realizację innych procesów biznesowych w relacji Wnioskodawca - kancelarie współpracujące nie posiadające własnych systemów informatycznych i innych procesów w relacji Wnioskodawca - Partnerzy/Klienci, nie będzie możliwe przyłączenie się przez kancelarie współpracujące do projektowanego systemu integrującego systemy informatyczne Wnioskodawcy i jego klientów, właśnie z tego względu, iż będzie on dotyczył innych procesów biznesowych. Zdaniem organu informacje zawarte przez Wnioskodawcę w biznes planie wskazują, iż w relacji Wnioskodawca - Kancelarie współpracujące, występują trzy procesy biznesowe, które nie zachodzą w relacji Wnioskodawca - Klienci/Partnerzy. Są to: proces tworzenia i udostępniania specjalistycznej bazy wzorów dokumentów; proces przekazywania informacji o klientach kancelariom współpracującym; proces wersjonowania dokumentów i tworzenia zależności między dokumentami. W związku z powyższym nie jest spełniony warunek pozwalający na zakwalifikowanie projektu do wsparcia w ramach Działania 8.2 POIG, w przypadku, gdy część przedsiębiorstw współpracujących wymienionych w projekcie, nie posiada własnych systemów informatycznych. Projekt nie spełnił kryterium nr 1 oceny merytorycznej "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz Działania 8.2. POIG" Na powyższą negatywną ocenę projektu Spółka wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 882/11, uwzględnił. Sąd podniósł, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Fundację podkreślając, że legitymacje procesową organu w sprawie posiada Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP), jako Instytucja Wdrażająca i jednocześnie Instytucja Pośrednicząca II stopnia, która mogła zlecać regionalnej instytucji finansującej takiej jak Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw realizację niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej. Za naruszające prawo i świadczące o przeprowadzeniu oceny w sposób dowolny Sąd uznał zmianę argumentacji organu i zmianę przyczyn negatywnej oceny wniosku na kolejnych etapach postępowania, polegającą na wskazaniu przy ponownej ocenie wniosku nowych zastrzeżeń w ramach zakwestionowanego kryterium, których spełnienia dotychczas nie wskazywano. W ocenie WSA organ nietrafnie zinterpretował przepis § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia i przyjął wykładnię tego przepisu sprowadzająca się do tego, że wystarczającym do spełnienia kryterium dofinansowania w zakresie § 9 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia jest ogólnie rozumiany rozwój współpracy w oparciu o rozwiązania elektroniczne, ograniczenie sprowadzające się do treści zawartej po słowach: "w szczególności", to jest "dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców. Rozumienie: systemów informatycznych" musi być przy tym szerokie. Sąd wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, znajdującym się w rozdziale 3 - Szczegółowe przeznaczenie i warunki udzielania mikroprzedsiębiorcom, małym przedsiębiorcom lub średnim przedsiębiorcom wsparcia na wdrażanie elektronicznego biznesu typu B2B w ramach Działania 8.2. Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, Agencja może udzielić wsparcia na wdrażanie elektronicznego biznesu typu B2B z przeznaczeniem na realizację projektów o charakterze technicznym, informatycznym i organizacyjnym, które prowadzą do realizacji procesów biznesowych w formie elektronicznej. Stosownie do ust. 2 § 9 wsparcie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone mikroprzedsiębiorcy, małemu przedsiębiorcy lub średniemu przedsiębiorcy, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) prowadzi działalność gospodarczą i ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku osoby fizycznej - miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dokonuje inwestycji; 3) realizuje umowy o współpracy z co najmniej dwoma innymi przedsiębiorcami, przy czym umowy te określają warunki i zakres współpracy w odniesieniu do realizowanych wspólnie procesów biznesowych oraz wzajemne prawa i obowiązki przedsiębiorców; 4) planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców; 5) złożył wniosek o udzielenie wsparcia przed rozpoczęciem realizacji projektu; 6) zobowiąże się do utrzymania trwałości projektu, w szczególności przez utrzymanie inwestycji objętej wsparciem w województwie, w którym została zrealizowana, a w przypadku realizacji inwestycji na obszarze miasta stołecznego Warszawy - w tym mieście, przez okres co najmniej 3 lat od dnia zakończenia realizacji projektu, przy czym nie jest niezgodna z warunkami utrzymania trwałości projektu wymiana przestarzałych instalacji lub sprzętu w związku z szybkim rozwojem technologicznym. Ocena wniosków zgłoszonych do wsparcia w ramach działania 8.2. odbywa się w systemie tzw. "0 -1" tj. niespełnienie nawet jednego z ustalonych kryteriów dyskwalifikuje wniosek. Z powyższego wynika, iż wystarczające do spełnienia kryterium dofinansowania w omawianym zakresie jest rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązania elektroniczne. Dalej w omawianym przepisie podany jest szczególny przykład takiej współpracy: "w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Jak słusznie podniosła skarżąca, bezpodstawna jest tutaj ocena organu skutkująca zawężeniem omawianego przepisu poprzez traktowanie części przykładowej przepisu, jako jego części normatywnej. Ponadto bezpodstawnie również zawężono wymienione w rozporządzeniu MRR pojęcie systemu informatycznego do określonych przez organ systemów informatycznych. W treści przedstawionego powyżej przepisu § 9 ust. 2 pkt 4) nie ograniczono w żaden sposób pojęcia systemu informatycznego. Rację przyznać należy tutaj skarżącej, iż pojęcie systemy informatyczne rozumieć należy w sposób ogólny, wobec czego ograniczanie tego pojęcia do wybranych systemów informatycznych jest bezpodstawne i nie znajduje uzasadnienia w omawianym rozporządzeniu. WSA podniósł, że przedstawiając wyjaśnienie w zakresie braku systemów informatycznych u części przedsiębiorców współpracujących, którzy wskazani zostali w przedmiotowym projekcie, organ nie uzasadnił, dlaczego systemy informatyczne u kwestionowanych partnerów nie mogą być uznane za systemy informatyczne. Nie wskazano przy tym oceny w zakresie systemów informatycznych z pozostałymi przedsiębiorcami, którzy nie są "Kancelariami współpracującymi", co w kontekście przytoczonego powyżej brzmienia przepisu § 9 ust. 2 pkt 3) ma istotne znaczenie. Agencja może bowiem udzielić przedmiotowego wsparcia gdy przedsiębiorca realizuje umowy o współpracy z co najmniej dwoma innymi przedsiębiorcami, przy czym umowy te określają warunki i zakres współpracy w odniesieniu do realizowanych wspólnie procesów biznesowych oraz wzajemne prawa i obowiązki przedsiębiorców. Zdaniem Sądu dokonując oceny projektu w przedmiotowym zakresie należało odnieść określone powyżej prawne wymogi merytoryczne do konkretnego wniosku o dofinansowanie. Wskazać tutaj, iż projekt przedstawiony przez wnioskodawców polega na wdrożeniu technologii informatycznej, która umożliwi automatyzacje wymiany informacji pomiędzy [...] a jego partnerami i najważniejszymi klientami. Planowany do wdrożenia system zapewnić ma trwałość oraz niezmienność treści dokumentów, które po ich wprowadzeniu będą mogły być śledzone i magazynowane w każdej fazie swojego życia (od ich stworzenia aż do chwili końcowej archiwizacji lub przeniesienia poza obszar działania Kancelarii). Z systemu korzystać mają wnioskodawca, kancelarie – partnerzy oraz klienci. Dopiero w kontekście wyczerpująco scharakteryzowanego wniosku zbadać należało czy wskazane systemy mogą służyć do automatycznej wymiany informacji między systemami współpracujących przedsiębiorców, przy czym pamiętać tutaj należy o treści przepisu § 9 ust. 2 pkt 3, gdzie określono minimalną ilość współpracujących z wnioskodawcami przedsiębiorców. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu, zawężona wykładnia wyżej wskazanych przepisów prawa oraz pominięcie w podjętej ocenie okoliczności istotnych dla oceny zgodności danego systemu informatycznego z przedmiotem Działania 8.2 POIG wskazują na nierzetelną ocenę wniosku. Państwowa Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą NSA wyrokiem z 19 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2028/11 – oddalił. W uzasadnieniu NSA wyraził pogląd, że nie został naruszony art. 26 ust 2 u.z.p.p.r. czyli zasady przejrzystości. NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji co do naruszenia przez organ prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008 r. dodając, że przy wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia należy mieć na uwadze treść § 9 ust. 1. Z tego ostatniego przepisu wynika, że projekt podlegający dofinansowaniu powinien zmierzać do określonego efektu, którym jest elektroniczna forma realizowania działalności gospodarczej. Posłużenie się przez normodawcę w cyt. przepisie zarówno terminem "rozwiązania elektronicznego" jak też "systemu informatycznego" nie jest przypadkowe i w żadnym razie nie prowadzi do wniosku, że pojęcia te są równoznaczne. W świetle zatem obu wskazanych przepisów § 9 ust 1 i ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia, każde zamierzenie projektowe, które wdroży elektroniczną formułę załatwiania określonego rodzaju spraw z zakresu elektronicznej komunikacji handlowej, będzie odpowiadało warunkowi z § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Przepis ten niewątpliwie wymaga rozwiązania elektronicznego, którego celem będzie współpraca pomiędzy przedsiębiorcami wyrażająca się możliwością automatycznej komunikacji handlowej w takim zakresie jaki przewiduje dany projekt. Realizacji tego celu ma służyć dysponowanie przez podmioty uczestniczące w projekcie systemem informatycznym. System informatyczny natomiast należy rozumieć w tym kontekście w sposób ogólny, bez odwoływania się do skomplikowanych systemów według pomysłu oceniającej instytucji. NSA podniósł, że dla celu uzyskania możliwości automatyzacji wymiany informacji między tymi systemami jest, jak trafnie uznał Sąd I instancji, ograniczeniem możliwości ukształtowania współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, jakie ten przepis stwarza. posłużenie się przez normodawcę w cyt. przepisie zarówno terminem "rozwiązania elektronicznego" jak też "systemu informatycznego" nie jest przypadkowe i w żadnym razie nie prowadzi do wniosku, że pojęcia te są równoznaczne. Przepis niewątpliwie wymaga rozwiązania elektronicznego, którego celem będzie współpraca pomiędzy przedsiębiorcami wyrażająca się możliwością automatycznej komunikacji handlowej w takim zakresie jaki przewiduje dany projekt. Realizacji tego celu ma służyć dysponowanie przez podmioty uczestniczące w projekcie systemem informatycznym. Jak trafnie zauważył WSA, brak jest normatywnej definicji systemu informatycznego. Powyższe doprowadziło ten Sąd do wniosku, iż system informatyczny, o którym mowa w przepisie należy rozumieć w sposób ogólny. Niewątpliwie w przypadku zaproponowanego w projekcie rozwiązania elektronicznego, nie można odwoływać się do skomplikowanych systemów informatycznych według pomysłu oceniającej Instytucji, jako warunku, który musi spełniać każdy uczestniczący w projekcie podmiot. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że doprowadzenie dzięki zaproponowanemu w projekcie rozwiązaniu elektronicznemu do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy Kancelarią, kancelariami współpracującymi i klientami niewątpliwie spełnia warunek współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, czemu nie stoi na przeszkodzie definicja elektronicznego biznesu B2B zawarta w § 3 ust. 1 pkt 1) cyt. rozporządzenia. Zadaniem instytucji oceniającej jest zbadanie, czy dany projekt stwarza możliwość realizacji zamierzenia elektronicznej współpracy, a zatem czy spełnia kryterium zgodności projektu z celem POIG. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach odwoływanie się instytucji oceniającej do pojęć niezdefiniowanych normatywnie, a tak stało się w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie. Po ponownej ocenie merytorycznej wniosku G. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (GARR) - do której skierowano ocenę projektu jako instytucja niezaangażowana dla zachowania pełnej bezstronności oceny - pismem z [...] stycznia 2012 r., poinformowała Spółkę, że wniosek nie został uwzględniony, tj. nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację wnioskowanego projektu, bowiem projekt ten nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. W uzasadnieniu organ podkreślił, że ponowna ocena wniosku została dokonana przez dwóch ekspertów w oparciu o treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pierwszy z nich przyjął, że zgodnie z interpretacją prawa dokonaną przez WSA, w ramach kryterium nr 1 badano, czy proponowane rozwiązania elektroniczne może służyć do automatycznej wymiany informacji między systemami współpracujących przedsiębiorców pamiętając jednocześnie o treści przepisu § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia określającego minimalną ilość współpracujących przedsiębiorców. Na podstawie analizy biznesplanu oceniający uznał, że prezentowanie rozwiązanie nie prowadzi do automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy systemami współpracujących przedsiębiorstw a wnioskodawcą. Planowany do wdrożenia system DMS będzie stanowił wewnętrzny system wnioskodawcy, do którego będą mieli dostęp kontrahenci. Nie będą oni jednak mieli możliwości przesyłania do tego systemu swoich danych w formacie pozwalającym na ich automatyczne przetwarzanie, co oznacza nie spełnienie warunku określonego w § 9 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia. Oceniający zaznaczył przy tym, że odnosi się do interpretacji tego przepisu dokonanej przez sąd. Z opisu systemu zawartego we wniosku wynika, że, że system działa wewnątrz firmy, ale również w większości przypadków będzie zachodziła jego manualna obsługa, a nie automatyczne przekazywanie danych. Drugi z oceniających powołał się na definicję rozwiązań B2B zawartą w rozporządzeniu i jej rozwinięcie w przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach PO IG 2007-2012. Przytoczył uzasadniający projekt biznes plan, z którego wyciąga wniosek, że w opisie tym brak jest elementów potwierdzających automatyzm wymiany informacji, zaś o wszystkim decyduje użytkownik tworzący dokument źródłowy, który po jego opracowaniu podejmuje decyzję wprowadzenia go do firmowego systemu obiegu dokumentów, lub nie. Ekspert porównał to z sytuacją przesłania informacji pocztą elektroniczną z załącznikiem, co nie stanowi automatycznej wymiany danych. Oceniający stwierdził, że w proponowanym rozwiązaniu nie ma funkcji automatycznej wymiany danych zarówno po stronie wnioskodawcy jak i jego partnerów, którzy mogą korzystać z systemu poprzez portal internetowy. W konkluzji oceniający stwierdził, że nie zachodzi sytuacja automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy partnerami, ponieważ wszystko dzieje się w ramach jednego systemu DMS, a każdy użytkownik – zarówno pracownik wnioskodawcy jak i partner z trzech współpracujących kancelarii może jedynie funkcjonować pod systemem Windows i MS Office. Natomiast klienci otrzymują tylko prawo podglądu poprzez portal stanu zaawansowania ich zleceń i na tym kończy się ich udział w procedurach systemowych. Zatem projekt nie spełnia wymogów zawartych w § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia MRR. Organ podniósł, że charakterystyka obecnie posiadanych systemów informatycznych przez partnerów biznesowych Kancelarii wnioskodawcy wskazuje, że kancelarie współpracujące korzystają ze standardowego oprogramowania takiego jak MS Windows, MS Office, LEX – system informacji prawnej. Aby kanclerza mogły w pełni korzystać z systemów DMS, a zwłaszcza z możliwości współtworzenia dokumentów, konieczne będzie zainstalowanie w tych kancelariach aplikacji klienta pełnego. Aplikacja będzie zintegrowana z MS Office kancelarii współpracujących. Z kolei stali klienci Kancelarii wykorzystują systemu klasy ERP. Zdaniem organu oprogramowania i systemy informatyczne współpracujących Partnerów Kancelarii zaprezentowane w projekcie są systemami informatycznymi. Zaś analiza biznes planu wskazuje, że prezentowane rozwiązanie nie prowadzi do automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorstw a wnioskodawcą. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Spółka. WSA w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 21 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 293/12, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że jego kontrola sprowadza się do zbadania, czy ocena projektu dokonywana przez instytucję pośredniczącą została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem, przytaczając pogląd, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), a zatem i do merytorycznej weryfikacji ocen dokonanych przez ekspertów w zakresie ich prawidłowości merytorycznej, odpowiadającej istniejącej wiedzy w dziedzinie, której ocena dotyczy, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny. Merytoryczna weryfikacja projektu dokonywana przez organ (w oparciu o oceny ekspertów) według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie. To zaś oznacza, że wynik takiej oceny powinien być należycie uzasadniony, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały – jak w sprawie niniejszej – o ocenie spełnienia podstawowego kryterium merytorycznego. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. WSA odnosząc się do zarzutu zmiany argumentacji oraz zmiany przyczyn negatywnej oceny projektu wskazał, iż Spółka zakaz powyższy wywodzi z wyroku WSA z 7 lipca 2011 r. Jednak ta argumentacja WSA została uznana za wadliwą przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie NSA rozbudowanie przez instytucję oceniającą uzasadnienie niespełnienia przez projekt określonego kryterium nie jest tożsame ze stawianiem projektowi innych zarzutów i nie może oznaczać naruszenia zasad ponownej oceny projektu". Taką właśnie oceną związany jest Sąd rozpoznający niniejsza sprawę na podstawie art. 190 p.p.s.a. Zarzut wykluczenia projektu z dofinansowania jest niezmienny we wszystkich ocenach – jest to niespełnienie kryterium nr 1. Spółka zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy postawieniem projektowi zarzutu niespełnienia określonego kryterium (tu: niespełnienie kryterium nr 1), a szczegółowymi zarzutami co do wadliwości projektu przemawiającymi za uznaniem niespełnienienia określonego kryterium, stanowiącymi argumenty uzasadniające zarzut niespełnienia kryterium. Ten zarzut zasadniczy, wymieniony na wstępie rzeczywiście nie może ulec zmianie w toku procedury odwoławczej, jednak wskazywanie na inne, wcześniej niewyartykułowane argumenty uzasadniające stawiany konsekwentnie od początku zarzut niespełnienia kryterium nr 1, nie jest stawianiem projektowi nowych zarzutów. Sąd podkreślił, że w ocenie dokonanej przez GARR nie doszło do zmiany przyczyn negatywnej oceny wniosku, przyczyną tą nadal było zarzucane od początku niespełnienie kryterium nr 1, zmianie uległa jedynie argumentacja, co było dopuszczalne. Za niesłuszny Sąd uznał zarzut oparcia rozstrzygnięcia na wykładni przepisów rozporządzenia sprzecznej z oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2011 r., a potwierdzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2011 r. Skarżący zdaje się nie zauważać różnicy pomiędzy: wykładnią WSA dokonaną w wyroku z 7 lipca 2011 r., a wykładnią § 9 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2011 r. wiążącą zarówno Sąd jak i dla organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. NSA nie potwierdził prawidłowości wykładni prawa dokonanej przez WSA, lecz dokonał własnej. Uznał wprawdzie prawidłowość stanowiska WSA co do zakwestionowania wadliwej wykładni prawa dokonanej przez organ jako stanowiącej podstawę uznania oceny za naruszającą prawo, ale zmodyfikował wykładnię prawa dokonaną przez WSA dokonując tym samym własnej wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Konkluzja NSA była następująca - doprowadzenie dzięki zaproponowanemu w projekcie rozwiązaniu elektronicznemu do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy Kancelarią, kancelariami współpracującymi i klientami niewątpliwie spełnia warunek współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, czemu nie stoi na przeszkodzie definicja elektronicznego biznesu B2B zawarta w § 3 ust. 1 pkt 1) cyt. rozporządzenia. Zadaniem instytucji oceniającej jest zbadanie, czy dany projekt stwarza możliwość realizacji zamierzenia elektronicznej współpracy, a zatem czy spełnia kryterium zgodności projektu z celem POIG." Zatem w świetle tej wykładni i literalnego brzmienia § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia istotą oceny, zdaniem Sądu jest, czy przedstawiony w biznesplanie system informatyczny spełnia funkcję doprowadzenia do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy skarżącą spółką a kancelariami współpracującymi i klientami. Ocena dokonana przez GARR została dokonana w oparciu o taką właśnie wykładnię prawa, jak też w oparciu o zapisy wniosku. Dali temu wyraz obaj oceniający wskazując obszernie podstawy swych opinii uwzględniające między innymi wykładnię prawa w prawidłowo zinterpretowanych wiążących wyrokach sądów. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pierwszy oceniający w konkluzji stwierdził, iż analizując zapisy biznes planu należy stwierdzić, że prezentowane rozwiązanie nie prowadzi do automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorstw a Wnioskodawcą. Planowany do wdrożenia system DMS będzie stanowił wewnętrzny system, który będzie udostępniony partnerom wskazanym w projekcie. Wszelkie procesy zachodzące między partnerami będą miały miejsce w ramach jednego systemu – systemu DMS, bowiem funkcjonalność systemu DMS pozwala na realizację wszystkich procesów zachodzących miedzy Wnioskodawcą a partnerami, przy czym realizują oni swoje zadania na systemie DMS, a nie na własnym, który miałby być zintegrowany z DMS. Tym samym nie ma miejsca automatyczna wymiana, nie występuje wymiana plików poprzez system, który umożliwia przesyłanie danych od nadawców zewnętrznych w formacie pozwalającym na ich automatyczne przetwarzanie". Działania te w żadnym jednak stopniu nie spowodują powstania sytuacji automatycznej wymiany danych między systemami – potrzebne jest działanie użytkownika, który uruchamia działanie i nakazuje dalsze etapy pracy (np. odesłanie pliku do archiwum elektronicznego). Nie stwierdza się więc pojawienia sytuacji automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy partnerami, ponieważ wszystko dzieje się w ramach jednego systemu DMS, a każdy użytkownik – zarówno pracownik [...], jak i partner z trzech kancelarii prawniczych korzystają z identycznego oprogramowania na ich komputerach – aplikacji klienta pełnego, która według wymagań wnioskodawcy może jedynie funkcjonować pod systemem Windows i MS Office. Klienci instytucjonalni ([...]itp.) otrzymują prawo podglądu poprzez portal stanu zaawansowania ich zleceń i na tym się kończy ich udział w procedurach systemowych – w przypadku uwag z ich strony pracownik kancelarii ręcznie może skorygować dokumenty tworząc ich kolejne wersje. Nie stwierdza się tu żadnej automatycznej wymiany danych a zatem projekt nie spełnia wymogów zawartych w § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia MRR, tj. planowana współpraca w oparciu o rozwiązania elektroniczne nie umożliwi automatycznej wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców." W ocenie WSA ocena projektu jest kompletna gdyż zawiera konkluzje co do stwierdzenia niespełnienia kryterium nr 1, oparte na prawidłowej interpretacji przepisów prawa, z pełnym uwzględnieniem wykładni prawa dokonanej przez Sądy w wiążących w sprawie wyrokach. Ocena ta nie budzi wątpliwości co do swej bezstronności. Powołano do oceny Górnośląską Agencję Rozwoju Regionalnego i jej ekspertów, którzy nie mieli wcześniej żadnego związku ze sprawą. Kryteria oceny (co do niezgodności projektu z celami PO IG działanie 8.2 PO IG) zostały określone przez sądy administracyjne obu instancji i pod kątem tych kryteriów sporządzone zostały oceny. Proces dochodzenia do konkluzji przez obu oceniających był logiczny, spójny, wnioski wyprowadzone są konsekwentnie z przyjętych na wstępie prawidłowych założeń. Argumenty podnoszone w skardze na poparcie tego zarzutu wykraczają poza zakres kontroli sądu, gdyż dotyczą przede wszystkim merytorycznej weryfikacji wniosku i szczegółowych, specjalistycznych kwestii z zakresu informatyki. Skarżący powołuje się na sprzeczność z "powszechnie przyjętymi stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych". Nie wskazuje jednak żadnych podstaw prawnych, z których można by wywieść takie definicje, a więc uznać za naruszenie prawa niezastosowanie się do nich. Sąd podkreślił, że argumenty skarżącego) dotyczące niezrozumienia przezeń twierdzeń zawartych w ocenie dotyczących nieidentyczności procesów dla obu grup partnerów i spełnienia warunków co do minimalnej liczby przedsiębiorców są nieistotne. Bez znaczenia jest zarzut błędu w argumentacji o braku w zespołach roboczych przedstawicieli firm partnerskich i o braku informacji o nakładach i kosztach zakupu aplikacji klienckich przez firmy partnerskie. WSA wziął też pod uwagę przyjęte przez skarżącego za własne stanowisko zawarte w opinii Prof. Dr hab. inż. [...]. Opinia ta nie wskazuje na żadne podstawy prawne przyjmowanych ocen. Jak zauważa autor opinii, termin "automatyzacja wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców" jest dość młody i bardzo pojemny, zatem nie istnieje jednoznaczna i dokładna definicja posiadająca odpowiednik encyklopedyczny. Sąd podkreślił, że nie jest władny ani kompetentny uczestniczyć w debacie fachowców dotyczącej wypełnienia treściami tej młodej i pojemnej definicji, nie jest też kompetentny do recenzowania treści merytorycznych zawartych w opinii tak wybitnego autorytetu. Opinia prof. [...] nie wykazuje dokonanej ocenie konkretnych wad, które mogłyby stanowić argumenty o dokonaniu tej oceny z naruszeniem prawa. Zarzucana oceniającym "dramatyczna niekompetencja" i supozycja, iż "wynikać to może z faktu, że oceniający nigdy nie zetknęli się z rzeczywistym systemem zarządzania i postrzegają taki system przez pryzmat własnych doświadczeń z tworzeniem plików pod np. MS Office i następnie wysyłania ich jako załączników do maila "...ich wiedza, doświadczenie i wyobrażenia dotyczące systemu zarządzania są na poziomie delikatnie mówiąc laickim" to opinie autora, z którymi polemika wykracza poza zakres kompetencyjny Sądu nie tylko ze względu na "laicki" poziom wiedzy Sądu w zakresie systemów informatycznych, ale przede wszystkim ze względu na zakres kognicji nie obejmujący stricte merytorycznej weryfikacji ocen. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego stosowanie niejednolitych kryteriów przy ocenie tego samego typu rozwiązań informatycznych w różnych wnioskach składanych i ocenianych w ramach Działania 8.2. PO IG, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że problem ten był już przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2011 r. Wówczas Sąd uznał za nietrafny zarzut stosowania niejednolitych kryteriów przy ocenie wniosków w ramach Działania 8.2 POIG, gdyż każdy projekt ma charakter indywidualny a tym samym wyciąganie wniosków wyłącznie na podstawie tytułu projektu zgłoszonych przez innych wnioskodawców jest nieuprawnione. [...] Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Spółka Komandytowa w W. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: a) przepisów postępowania, a mianowicie art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r., o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że kognicja sądu administracyjnego w postępowaniu w sprawie skargi na negatywną ocenę projektu ograniczona jest do badania oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; b) przepisów postępowania, a mianowicie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty zarzutu wskazującego na przeprowadzenie oceny w sposób naruszający wiążącą wykładnię przepisów § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008 w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007—2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956) dokonaną w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w związku z tym naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy; c) prawa materialnego a mianowicie § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie "systemy i rozwiązania informatyczne", o którym mowa w tym przepisie wymaga definicji ustawowej, w oparciu o którą mogłaby być dokonana analiza zarzutu skargi do WSA , podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż pojęcie to nie wymaga definicji ustawowej; W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że sposób rozumowania zaprezentowany przez WSA w zaskarżonym wyroku nie znajduje oparcia w treści art. 30 ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. jak również art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Gdyby bowiem przyjąć stanowisko WSA nigdy nie można byłoby skutecznie podnieść zarzutu obrazy prawa materialnego, bowiem kompletność oraz jasność kryteriów nie leżą w płaszczyźnie prawa materialnego lecz wymogów procedury. Tym samym nie byłoby możliwe kwestionowanie wadliwego stosowania przepisów prawa materialnego w procesie redystrybucji środków unijnych, co kłóci się z nakazem odpowiedniego stosowania niektórych przepisów p.p.s.a. w toku kontroli sądowoadministracyjnej w tym art. 174 p.p.s.a., który przewiduje, że skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie obrazy prawa materialnego i procesowego. Tym samym wobec przyjęcia przez WSA zawężonej kognicji tego Sądu nierozpoznanie zarzutu skargi, w którym skarżąca wskazuje na błędną i nierzetelną ocenę wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań, sprzeczną z powszechnie przyjętymi i stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że WSA w wyroku z 7 lipca 2011 r., dokonał merytorycznej oceny wniosku. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd winien skontrolować przyjętą definicję systemu informatycznego pod kątem zgodności z powszechnym rozumieniem tego pojęcia. Stanowisko prezentowane przez WSA nie zasługuje na aprobatę, gdyż prowadziłoby to do sytuacji w której Sąd opierałby się jedynie na pojęciach znanych ustawie. W ocenie skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w nie rozpoznał istoty zarzutu polegającego na naruszeniu prawa procesowego poprzez oparcie rozstrzygnięcia GARR na wykładni sprzecznej z zasadami wykładni przepisów prawa, jak również niezgodnej z wiążącymi zapatrywaniami wyrażonymi w uprzednio wydanych wyrokach WSA z 7 lipca 2011 r. oraz NSA z 19 października 2011 r. Struktura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie spełnia standardów wymaganych przez dyspozycję art. 141 § 4 p.p.s.a. zwłaszcza w zakresie dokonania wykładni sprzecznej z zasadami wykładni literalnej przepisów prawa, jak również w odniesieniu do dokonania wykładni sprzecznej z zapatrywaniami sądów wyrażonymi przed przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości w odpowiedzi na skargę kasacyjna wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje rozdział środków przeznaczonych na współfinansowanie rozwoju określonego w art. 1 i art. 2 cyt. ustawy w sposób określony w jej art. 4 tj. z wykorzystaniem środków publicznych pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub z innych źródeł zagranicznych (art. 3a). Instytucja zarządzająca jest uprawniona do ogłoszenia warunków konkursu w ramach art. 29 ust 2 cyt. ustawy i wymagania ich spełnienia przez uczestników. Wydane przez instytucję zarządzającą regulacje prawne typu instrukcje i załączniki do nich, regulaminy nie stanowią przepisów prawa powszechnie obowiązującego ale służą realizacji zasad konkursu w sposób sprawy i rzetelny. Zgodnie z art. 30c ust 3 pkt 1 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sąd administracyjny bada ocenę projektów dokonaną przez organ zarządzający pod względem zgodności z prawem, a zatem czy ocena przeprowadzona przez organ uwzględniała spełnienie przez projekt wymogów ustawowych, a więc również bada czy wymogi określone w instrukcjach i załącznikach do nich są zgodne z prawem powszechnie obowiązującym. Chodzi w tym przypadku również o kontrolę oceny projektu w aspekcie "jasności kryteriów tejże oceny" co wielokrotnie podkreślał Sąd I instancji, uchybiając jednak tej powinności. Konstrukcja kryterium merytorycznego nr 1 wyboru projektu pod tytułem "[...]" w ramach Programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Oś Priorytetowa 8 "społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki", Działanie 8.2. "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" oparta została na "zapisach" rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008 w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007—2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 882/11 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania PARP. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd i instancji poza przytoczeniem § 3 ust 1 pkt 1, § 9 ust 1 pkt 1 i 2 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego dokonał wykładni przepisu § 9 ust 2 pkt 4. Przede wszystkim Sąd podkreślił, że "wystarczające do spełnienia kryterium dofinansowania w ograniczonym zakresie jest rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne". Za błędną uznał Sąd ocenę organu, iż przepisu § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia od słów "w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatycznej wymiany informacji między systemami informatyczni współpracujących przedsiębiorców" jako przykładową uznana została za część normatywną. Sąd I instancji podkreślił również, że przyjęte przez organy zawężające pojęcie "systemu informatycznego" nie znajduje uzasadnienia prawnego w treści przepisu § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną PARP od powyższego wyroku podzielił ocenę Sądu I instancji w zakresie błędnej wykładni przez organ § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia. Bez potrzeby przytaczania argumentacji NSA w zakresie wykładni § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia stwierdzić należy, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, NSA potwierdził prawidłowość wykładni § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia przywołując dodatkowe argumenty przemawiające za jego trafnością. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd organ, którego postępowanie było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ oceniający kierując się oceną prawna Sądu I instancji i NSA dotyczącą systemów informatycznych przyjął, że wskazane w projekcie systemy – w tym współpracujących partnerów są systemami informatycznymi. Natomiast tym razem powodem negatywnej oceny wniosku stał się brak możliwości automatycznej wymiany informacji pomiędzy systemami informatycznymi współpracujących partnerów i ten stan zaakceptował Sąd I instancji m.in. w sytuacji gdy NSA w uzasadnieniu wyroku z 7 lipca 2011 r., wyraził ocenę prawną, iż część przykładowa zawarta w § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia nie jest częścią normatywną. W przywołanej części przykładowej § 9 ust 2 pkt 4 chodzi on dostosowanie systemów informatycznych w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami współpracujących przedsiębiorstw. Podobnie jak w odniesieniu do systemów informatycznych, nie określono w żaden sposób definicji pojęcia "automatyzacja wymiany informacji". Dlatego tez przy ocenie projektu należało mieć na uwadze głównie cel wsparcia w ramach działania 8.2. Wspieranie wdrożenia elektronicznego biznesu typu B2B Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, tj. realizację procesów biznesowych w formie realnej możliwości elektronicznej wymiany informacji i koordynacji działań pomiędzy współpracującymi podmiotami w sposób wskazany w projekcie tzn. czy planowany do wdrożenia system pozwoli na realizację procesów biznesowych wymiany informacji w formie elektronicznej. "Automatyzacja wymiany informacji", o której mowa w § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia jest elementem przykładowym, niesprecyzowanym normatywnie i wobec tego zadaniem Sądu I instancji było właśnie badanie w ramach kontroli "jasności kryteriów tejże oceny" (do której Sąd zasadnie uznał się za upoważniony), czy kryterium wyboru projektu nr 1 oparte na błędnej wykładni § 9 ust 2 pkt 4 rozporządzenia głównie na nienormatywnej (przykładowej) jego części jest zgodne z prawem, albowiem instrukcja, załączniki do instrukcji i wyjaśnienia do załączników do instrukcji musza być zgodne z prawem. W tym miejscu należy podnieść, że Minister będący Instytucją Zarządzająca Programem Operacyjnym innowacyjna Gospodarka 2007-2013 rozporządzeniem z 13 marca 2012 r., zmienił z dniem 29 marca mające zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenie z 13 sierpnia 2008 r., w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007—2013 m.in. w zakresie dotyczącym § 9 ust 2 pkt 4, który w aktualnym brzmieniu stanowi, że wsparcie, o którym mowa w ust 1 może być udzielone przedsiębiorcy, który planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy z przedsiębiorcami, o których mowa w pkt 3 w oparciu o rozwiązania elektronicznego biznesu typu B2B. Z powyższego wynika, że wprawdzie cyt. rozporządzenie weszło w życie po wydaniu zaskarżonego wyroku niemniej z § 9 ust 2 pkt 4 stanowiącego materialnoprawną podstawę kryterium merytorycznego nr 1 (Przewodnik po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego innowacyjna Gospodarka 2007-2013) to jednak wyeliminowano zapis "w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców", który stanowił podstawę dotychczasowych negatywnych ocen projektu. Powyższe nowe uzasadnienie prawne przemawia za trafnością stanowiska WSA i NSA wyrażonego w uzasadnieniach wskazanych wyroków w zakresie błędnej wykładni § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia oraz bezpodstawnym odwoływaniu się przez instytucję oceniającą do pojęć przykładowych, jednak pozanormatywnych zawartych w ww. części przepisu co nastąpiło również przy ponownym rozpoznaniu przez instytucję oceniającą w wyniku wadliwie zrozumianej oceny prawnej, która wiązała organ i Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Autor skargi kasacyjnej zarzucając przeprowadzenie oceny projektu z naruszeniem wiążącej wykładni § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia nie powołała art. 153 p.p.s.a. jednak treść zarzutu i jego uzasadnienie pozwala na uwzględnienie skargi kasacyjnej, gdy się zważy na treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1). W tezie tej uchwały stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołanie się na ten przepis wymaga powiązania z przepisem, którego naruszenia przez organ Sąd I instancji nie zauważył. Dokonanie oceny projektu sprzeczne z oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniach powołanych wyroków WSA i NSA nie może być kwestionowane w trybie art. 134 p.p.s.a. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "niedostateczne uzasadnienie stanowiska WSA" w zakresie dokonania oceny projektu z naruszeniem wiążącej wykładni § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia. Powołany art. 141 § 4 p.p.s.a. może być samodzielna podstawą kasacyjną w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s..a jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera elementów przewidzianych w tym przepisie tj. zwięzłego przedstawienia sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy przewidziane w wyżej wymienionym przepisie i pozwalają na kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej zawarł w uzasadnieniu wyroku uzasadnienie prawnie odnośnie wykładni § 9 ust 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia i wiążącej wykładni tegoż przepisu. Art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służby jednak do zwalczania błędnego w ocenia wnoszącego skargę kasacyjną poglądu prawnego zawartego w uzasadnieniu wyroku. Zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia prawa materialnego w sposób przedstawiony w pkt 2c skargi kasacyjnej. Zauważyć wypada, że naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a.). Błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu, zaś naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. Konstrukcja powyższego zarzutu nie dotyczy wspomnianego sposobu naruszenia prawa, a trybu legislacyjnego jaki w ocenie autora skargi kasacyjnej jest właściwy dla § 9 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia. Wypada również zauważyć, i to, że kwestia systemów informatycznych, o których mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 stała się po ponownym rozpoznaniu sprawy bezsporna, a ocena projektu ograniczyła się wyłączenie do kwestii możliwości automatyzacji wymiany informacji. Ocena ta oparta została na nienormatywnej (przykładowej) części cyt. przepisu, która następnie została wyeliminowana cyt. rozporządzeniem z dnia 13 marca 2012 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30c u.z.p.p.r. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).