V SA/Wa 293/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. Spółka Komandytowa w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. 1.1. Przedmiotem skargi z 6 lutego 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] - [...] w W. (zwanej dalej: "skarżącą") jest informacja [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (zwana dalej: "Agencją") zawarta w piśmie z [...] stycznia 2012 r. nr [...] o negatywnej ocenie merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu złożonego w ramach Priorytetu 8: "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", w ramach Działania 8.2 : "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco; W dniu [...] października 2009 r. skarżąca złożyła w Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw (FMŚP) wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (POIG) 2007-2013, Oś Priorytetowa 8 "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", Działanie 8.2 : "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" pod tytułem "Wdrożenie innowacyjnego systemu DMS, automatyzującego wymianę informacji pomiędzy kancelarią SKS, a jej partnerami". 1.2. Pismem z [...] stycznia 2010 r., Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw w W. - pełniąca funkcję Regionalnej Instytucji Finansującej (RIF) - poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie złożonego wniosku o dofinansowanie nr [...] , które w związku ze zmianą wzoru pisma informującego o negatywnej ocenie wniosku, uzupełniła pismem z [...] lutego 2010 r. zawierającym uszczegółowienie odnośnie obowiązującej wersji załącznika 4.4 procedury odwoławczej POIG. W piśmie tym wskazano i opisano kryteria oceny merytorycznej, których nie spełnił projekt i pouczono o przysługującym prawie wniesienia protestu do RIF, w której przeprowadzono ocenę projektu. Uznano, że projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny merytorycznej: kryterium nr 1 "przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2. POIG" oraz kryterium nr 4 – "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu". Kryteria merytoryczne podlegały przy tym ocenie metodą "0-1", a więc niespełnienie któregokolwiek z nich uniemożliwiało udzielenie wsparcia. Powyższa ocena została zatwierdzona przez S. R. – Dyrektora Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw. 1.3. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, skarżąca pismem z [...] lutego 2010 r., wniosła protest wskazując, iż stwierdzenia FMŚP wyrażone w powyższych pismach nie znajdują uzasadnienia ani w treści złożonego wniosku, ani w przepisach regulujących przyznawanie dofinansowania. 1.4. W wyniku rozpoznania protestu FMŚP, pismem z dnia z [...] marca 2010 r., podpisanym przez S. R. – Dyrektora Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw – RIF poinformowała skarżącą o jego negatywnym rozpatrzeniu, co uzasadniono prawidłowo przeprowadzoną oceną merytoryczną złożonego wniosku. 2. W odpowiedzi na skierowane przez skarżącą odwołanie w związku z negatywnym rozpatrzeniem protestu, rozstrzygnięciem z [...] maja 2010 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako Instytucja Pośrednicząca stwierdził zasadność skierowania wniosku o dofinansowanie do ponownej oceny przez FMŚP. Mając powyższe na uwadze FMŚP pismem z 20 maja 2010 r. poinformowała skarżącą o pozytywnym rozpatrzeniu odwołania i skierowaniu wniosku do ponownej oceny. 3. Następnie kolejnym pismem z [...] lipca 2010 r. nr [...] – po dokonaniu ponownej oceny wniosku - poinformowała, iż projekt o dofinansowanie nr [...] nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, to jest kryterium nr 1 "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2. POIG", wobec czego projekt nie został rekomendowany do dofinansowania w ramach Działania 8.2 POIG. Pismo to zostało podpisane również przez S. R.– Dyrektora Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw. W uzasadnieniu pisma wyjaśniono, iż wniosek nie spełnia kryterium: "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz Działania 8.2 POIG". Jednocześnie FMŚP pouczyła wnioskodawcę o prawie wniesienia skargi na powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. 3.1. Powyższe pismo RIF- Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw z 15 lipca 2010 r. skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Wyrokiem z dnia 23 września 2010 r. uwzględniono skargę stwierdzając, iż ocena ww. projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Fundację Małych i Średnich Przedsiębiorstw w Warszawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż pismo informujące skarżącą, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie realizacji ww. projektu nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, zostało podpisane przez Dyrektora FMŚP S. R., który rozpatrywał również środek odwoławczy od tego pisma. Wyjaśniono, iż jak wynika z treści przepisu art. 30 b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 84 z 2009 poz. 712 dalej: u.z.p.p.r ), S. R. nie mógł brać udziału w rozpatrzeniu protestu i dokonywaniu ponownej oceny wniosku, ponieważ na wcześniejszym etapie postępowania dokonywał już czynności związanych z projektem, w tym był zaangażowany w jego ocenę. Ponadto Sąd wskazał, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego FMŚP powinna szczegółowo odnieść się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów. 5. Rozpoznając ponownie sprawę, pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] FMŚP poinformowała SKS o ponownej negatywnej ocenie merytorycznej wniosku o dofinansowanie w związku z niespełnieniem kryterium merytorycznego nr 1. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z zapisami § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007—2013, dofinansowanie w ramach Działania 8.2 może uzyskać przedsiębiorca, który "planuje rozpoczęcie lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Zdaniem organu z zapisu tego wynika, iż współpracujący przedsiębiorcy (stali partnerzy biznesowi) zgłoszeni w ramach projektu powinni posiadać własne systemy informatyczne lub wdrożyć je równolegle z realizacją projektu przez Wnioskodawcę. W ocenie organu powyższy warunek nie jest spełniony w przypadku przedmiotowego projektu. Wskazano tutaj, że kancelarie współpracujące zgłoszone w projekcie, systemów informatycznych w dniu złożenia wniosku nie posiadały, ani też nie zawarto we wniosku informacji wskazujących na planowane ich wdrożenie równolegle do realizacji projektu. Wyjaśniono, iż Kancelarie te dysponują wyłącznie takim oprogramowaniem jak: MS Windows, MS Office i Lex - system informacji prawnej, które sam Wnioskodawca określił mianem "standardowego oprogramowania". Podkreślono fakt, iż MS Windows jest systemem operacyjnym natomiast MS Office i Lex są wyłącznie systemami użytkowymi (aplikacjami) i nie należy ich utożsamiać z systemem informatycznym. Przez system informatyczny należy bowiem rozumieć zbiór elementów, których celem jest przetwarzania informacji. Na system informatyczny składają się takie elementy jak: sprzęt (głównie komputery, ale także urządzenia służące do przechowywania danych, itp.), oprogramowanie, zasoby osobowe, elementy organizacyjne (procedury) oraz elementy informacyjne (bazy wiedzy). System informatyczny nie może być utożsamiany z samym oprogramowaniem. Sam system operacyjny oraz standardowe oprogramowanie biurowe nie może być utożsamiane z integrowanym systemem informatycznym w rozumieniu celu Działania 8.2 POIG, ponieważ w zasadniczym zastosowaniu nie jest przeznaczone do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) między partnerami biznesowymi. Zdaniem organu w przypadku, gdy współpracujące kancelarie nie posiadają własnych systemów informatycznych (które mogłyby być zintegrowane z nowym systemem, który ma powstać w ramach projektu), kwalifikowany mógłby być projekt tylko w przypadku, gdyby współpraca między nimi a Wnioskodawcą dotyczyła tych samych procesów biznesowych, co te występujące podczas współpracy między wnioskodawcą a partnerami, którzy własne systemy informatyczne posiadają. W związku z tym, iż proponowane w ramach projektu rozwiązanie informatyczne przewiduje realizację innych procesów biznesowych w relacji Wnioskodawca - kancelarie współpracujące nie posiadające własnych systemów informatycznych i innych procesów w relacji Wnioskodawca - Partnerzy/Klienci, nie będzie możliwe przyłączenie się przez kancelarie współpracujące do projektowanego systemu integrującego systemy informatyczne Wnioskodawcy i jego klientów, właśnie z tego względu, iż będzie on dotyczył innych procesów biznesowych. Zdaniem organu informacje zawarte przez Wnioskodawcę w biznes planie wskazują, iż w relacji Wnioskodawca - Kancelarie współpracujące, występują trzy procesy biznesowe, które nie zachodzą w relacji Wnioskodawca - Klienci/Partnerzy. Są to: proces tworzenia i udostępniania specjalistycznej bazy wzorów dokumentów; proces przekazywania informacji o klientach kancelariom współpracującym; proces wersjonowania dokumentów i tworzenia zależności między dokumentami. W związku z powyższym nie jest spełniony warunek pozwalający na zakwalifikowanie projektu do wsparcia w ramach Działania 8.2 POIG, w przypadku, gdy część przedsiębiorstw współpracujących wymienionych w projekcie, nie posiada własnych systemów informatycznych. Uznano, że projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, tj. kryterium nr 1 "Przedmiot projektu jest zgodny z celami POIG oraz Działania 8.2. POIG" 6. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła skargę na ww. pismo z dnia [...] kwietnia 2011 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na przeprowadzenie oceny wniosku przez FMŚP w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, oraz przedstawiono zarzuty wobec zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżąca spółka zarzuciła m.in. naruszenie prawa przy dokonywaniu oceny Wniosku poprzez: - zmianę argumentacji i zmianę przyczyn negatywnej oceny Wniosku na kolejnych etapach postępowania, poprzez podawanie nowych przyczyn i nowych uzasadnień, sprzecznych z poprzednimi tj. dowolne rozstrzygnięcie wniosku; - nieprawidłową i bezpodstawnie rozszerzającą interpretację rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. nr 153, poz. 956 ze zm.); - jednoznacznie błędną i nierzetelną ocenę Wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań, sprzeczną z powszechnie przyjętymi i stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych, a także sprzeczną z danymi zawartymi we wniosku; - stosowanie niejednolitych kryteriów przy ocenie tego samego typu wniosków w ramach Działania 8.2 POIG; - wydanie decyzji IV przez osobę, co do której istnieje uzasadniona wątpliwość czy posiadała stosowne umocowanie do działania za FMŚP; - nie spełnianie przez Decyzję IV wymogów określonych w art. 30 b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie w jakim wymagają pouczenia o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. 6.1. Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw w odpowiedzi na doręczoną jej skargę wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niewłaściwość organu, lub oddalenie skargi w przypadku braku podstaw do jej odrzucenia. W uzasadnieniu pisma wskazano m.in., iż Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw, pełniąca rolę Regionalnej Instytucji Finansującej, wykonuje jedynie zadanie zlecone jej na podstawie umowy ramowej i umowy wsparcia zawartej z Polska Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości. Jednocześnie wskazano, iż Regionalna Instytucja Finansująca nie ma legitymacji procesowej do bycia stroną w jakiejkolwiek sprawie z powództwa, czy też wniosku Wnioskodawcy bądź też Beneficjenta. 7. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 882/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, stwierdzając, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Fundację. W uzasadnieniu tego wyroku zawarte zostały następujące ustalenia Sądu: 1) Legitymacje procesową organu w sprawie posiada Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP), jako Instytucja Wdrażająca i jednocześnie Instytucja Pośrednicząca II stopnia, która mogła zlecać regionalnej instytucji finansującej takiej jak Fundacja Małych i Średnich przedsiębiorstw realizację niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej; 2) Za naruszające prawo i świadczące o przeprowadzeniu oceny w sposób dowolny Sąd uznał zmianę argumentacji organu i zmianę przyczyn negatywnej oceny wniosku na kolejnych etapach postępowania, polegającą na wskazaniu przy ponownej ocenie wniosku nowych zastrzeżeń w ramach zakwestionowanego kryterium, których spełnienia dotychczas nie wskazywano; 3) Za nietrafną Sąd uznał dokonaną przez organ interpretację przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia MRR z 13 sierpnia 2008 r. i przyjął wykładnię tego przepisu sprowadzająca się do tego, że wystarczającym do spełnienia kryterium dofinansowania w zakresie § 9 ust. 2 pkt 4 jest ogólnie rozumiany rozwój współpracy w oparciu o rozwiązania elektroniczne, ograniczenie sprowadzające się do treści zawartej po słowach: "w szczególności", to jest "dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców. Rozumienie: systemów informatycznych" musi być przy tym szerokie; 4) za nietrafne Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi, to jest: zarzut stosowania niejednolitych kryteriów przy ocenie wniosków w ramach Działania 8.2 POIG, gdyż każdy projekt ma charakter indywidualny a tym samym wyciąganie wniosków wyłącznie na podstawie tytułu projektu zgłoszonych przez innych wnioskodawców jest nieuprawnione, zarzut braku zachowania wymogów formalnych co do pouczenia o możliwości wniesienia skargi i zarzut braku umocowania do działania za FMŚP. 7.1. Od powyższego wyroku Państwowa Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP") wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. 8. Wyrokiem z dnia 19 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II GSK 2028/11oddalił skargę kasacyjną PARP stwierdzając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. W motywach rozstrzygnięcia Sąd ten postawił tezy, że o ile należy zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej, co do tego, że nie naruszono zasad ponownej oceny projektu, w szczególności § 17 Procedury Odwoławczej, ponieważ w ocenie NSA "rozbudowanie przez instytucję oceniającą uzasadnienie niespełnienia przez projekt określonego kryterium nie jest tożsame ze stawianiem projektowi innych zarzutów i nie może oznaczać naruszenia zasad ponownej oceny projektu" jest w rezultacie oczywistą konsekwencją rozpatrywania środków odwoławczych z zachowaniem wymogu art. 30 b ust. 3 uzppr. Wadliwość zaskarżonego wyroku w tym zakresie w ocenie tego Sądu nie miała jednak wpływu na wynik sprawy. NSA podzielił natomiast stanowisko WSA co do naruszenia przez organ prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MRR. W dalszej kolejności zweryfikował wykładnię tego przepisu dokonaną przez WSA i przedstawił własną wskazując, że przy wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 należy mieć na uwadze treść § 9 ust. 1 tego rozporządzenia, z którego wynika, że projekt podlegający dofinansowaniu powinien zmierzać do określonego efektu, którym jest elektroniczna forma realizowania działalności gospodarczej. Następnie dokonując wykładni wskazanego przepisu NSA stwierdził, że posłużenie się przez normodawcę w cyt. przepisie zarówno terminem "rozwiązania elektronicznego" jak też "systemu informatycznego" nie jest przypadkowe i w żadnym razie nie prowadzi do wniosku, że pojęcia te są równoznaczne. Przepis niewątpliwie wymaga rozwiązania elektronicznego, którego celem będzie współpraca pomiędzy przedsiębiorcami wyrażająca się możliwością automatycznej komunikacji handlowej w takim zakresie jaki przewiduje dany projekt. Realizacji tego celu ma służyć dysponowanie przez podmioty uczestniczące w projekcie systemem informatycznym. System informatyczny natomiast należy rozumieć w tym kontekście w sposób ogólny. W konkluzji wywodów dotyczących wykładni wskazanych przepisów rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Doprowadzenie dzięki zaproponowanemu w projekcie rozwiązaniu elektronicznemu (podkreślenie NSA) do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy Kancelarią, kancelariami współpracującymi i klientami niewątpliwie spełnia warunek współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, czemu nie stoi na przeszkodzie definicja elektronicznego biznesu B2B zawarta w § 3 ust. 1 pkt 1) cyt. rozporządzenia. Zadaniem instytucji oceniającej jest zbadanie, czy dany projekt stwarza możliwość realizacji zamierzenia elektronicznej współpracy, a zatem czy spełnia kryterium zgodności projektu z celem POIG. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach odwoływanie się instytucji oceniającej do pojęć niezdefiniowanych normatywnie, a tak stało się w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie". 9. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., w wyniku ponownej oceny merytorycznej wniosku skarżącej, [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała, że wniosek nie został uwzględniony, tj. nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację wnioskowanego projektu, bowiem projekt ten nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. Na wstępie podniesiono, że wniosek został skierowany do [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w [...] , rekomendowanej przez Instytucję Pośredniczącą jako instytucji niezaangażowanej w dotychczasową ocenę projektu w celu zachowania pełnej bezstronności. Wskazano, że ponowna ocena wniosku została dokonana w oparciu o treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku w sprawie II GSK 2028/11. W dalszej kolejności powołano się na stanowiska dwóch oceniających wraz z uzasadnieniem ich ocen. 9.1. Pierwszy oceniający przyjął, że zgodnie z interpretacją prawa dokonaną przez WSA, badaniu w ramach kryterium nr 1 podlega, czy proponowane rozwiązania elektroniczne może służyć do automatycznej wymiany informacji między systemami współpracujących przedsiębiorców pamiętając jednocześnie o treści przepisu § 9 ust. 2 pkt 3 określającego minimalną ilość współpracujących przedsiębiorców. Na podstawie analizy biznesplanu oceniający uznał, że prezentowanie rozwiązanie nie prowadzi do automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy systemami współpracujących przedsiębiorstw a wnioskodawcą. Planowany do wdrożenia system DMS będzie stanowił wewnętrzny system wnioskodawcy, do którego będą mieli dostęp kontrahenci. Nie będą oni jednak mieli możliwości przesyłania do tego systemu swoich danych w formacie pozwalającym na ich automatyczne przetwarzanie, co oznacza nie spełnienie warunku określonego w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MRR. Oceniający zaznaczył przy tym, że odnosi się do interpretacji tego przepisu dokonanej przez sąd. Cytując obszernie opis systemu zawarty we wniosku oceniający wskazał, że opis ten potwierdza, że system działa wewnątrz firmy, ale również w większości przypadków będzie zachodziła jego manualna obsługa, a nie automatyczne przekazywanie danych. 9.2. Drugi z oceniających powołał się na definicję rozwiązań B2B zawartą w rozporządzeniu MRR z 13 sierpnia 2008 r. i jej rozwinięcie z przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach PO IG 2007-2012. Oceniający przytoczył uzasadniający projekt biznes plan, z którego wyciąga wniosek, że w opisie tym brak jest elementów potwierdzających automatyzm wymiany informacji. Wskazuje, że o wszystkim decyduje użytkownik tworzący dokument źródłowy, który po jego opracowaniu podejmuje decyzję wprowadzenia go do firmowego systemu obiegu dokumentów, lub nie. Porównuje to z sytuacją przesłania informacji pocztą elektroniczną z załącznikiem, co nie stanowi automatycznej wymiany danych. Oceniający stwierdził, że w proponowanym rozwiązaniu nie ma funkcji automatycznej wymiany danych zarówno po stronie wnioskodawcy jak i jego partnerów, którzy mogą korzystać z systemu poprzez portal internetowy. W konkluzji powołując się na wiążące orzeczenie WSA oceniający stwierdził, że nie zachodzi sytuacja automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy partnerami, ponieważ wszystko dzieje się w ramach jednego systemu DMS, a każdy użytkownik – zarówno pracownik wnioskodawcy jak i partner z trzech współpracujących kancelarii może jedynie funkcjonować pod systemem Windows i MS Office. Natomiast klienci otrzymują tylko prawo podglądu poprzez portal stanu zaawansowania ich zleceń i na tym kończy się ich udział w procedurach systemowych. Zatem projekt nie spełnia wymogów zawartych w § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia MRR. 10. Nie zgadzając się z negatywnym rozstrzygnięciem oceny merytorycznej wniosku zawartej w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie w całości zaskarżonej czynności i stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zauważając na wstępie, że z pisma przekazującego decyzję Instytucji Zarządzającej nie wynika, aby działająca Agencja na zlecenie Instytucji Pośredniczącej posiadała pełnomocnictwo do działania w jej imieniu skarżąca postawiła zarzuty zbieżne z uprzednio prezentowanymi w skardze do Sądu z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dodatkowo podniosła, że ocena wniosku została oparta na błędnej wykładni przepisów Rozporządzenia z dnia 13 sierpnia 2008 r., w tym sprzecznej z wyrażoną przez WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2011 r., a potwierdzona przez NSA w wyroku z dnia 19 października 2011 r. W uzasadnieniu skarżąca argumentowała, że nie jest dopuszczalna zmiana przyczyn negatywnej decyzji w wyniku protestu lub skargi od decyzji. W rezultacie rozstrzygnięcie Agencji oparte na fragmentach zapadłego w sprawie orzeczenia NSA rzekomo dającego przyzwolenie na zmianę argumentacji w kolejnych decyzjach odmownych stanowi wypaczenie stanowiska NSA. W ocenie skarżącej dopiero bowiem zapoznanie się z pełną argumentacją powołanego wyroku, a nie z jej wybranymi fragmentami pozwala na właściwe zrozumienie, odmienne od wskazywanego przez Agencję. Zdaniem skarżącej analiza wydanej w sprawie decyzji pozwala wyprowadzić wniosek, że jest ona oparta na innej, zupełnie nowej argumentacji w porównaniu z uprzednio uchyloną decyzją, która przecież okazała się wadliwa i konsekwencją wydanych orzeczeń WSA i NSA winno być wydanie decyzji pozytywnej dla strony. Organ jednak w przekonaniu skarżącej nie chcąc dopuścić do zmiany swojej decyzji na pozytywną w świetle powołanych orzeczeń zdecydował się na obronę wadliwej uprzednio wydanej decyzji poprzez zmianę przyczyn negatywnej oceny i jej uzasadnienia, co świadczy o tym, że ocena ta jest nierzetelna i w pełni dowolna. W konsekwencji skarżąca zwróciła uwagę, że zaskarżona decyzja jest już trzecią z kolei, o której uchylenie zwraca się do Sądu i kolejną negatywną opartą o zupełnie inną i nową argumentację, natomiast sam proces ubiegania się o dofinansowanie projektu trwa już ponad dwa lata. 11. W odpowiedzi na skargę organ (PARP) nadesłał z pismem przewodnim z [...] lutego 2012r. kserokopię przepisów, z wyłączeniem powszechnie obowiązującego prawa, stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Następnie organ złożył odpowiedź na skargę (datowaną 16 marca 2012 r.), w której wniósł o oddalenie skargi szczegółowo odniósł się do postawionych w niej zarzutów. Podniósł, że nie doszło do zmiany argumentacji i zmiany przyczyny negatywnej oceny wniosku, zaś argumentacja z oceny odnosi się do zbadania tego, co wynika z orzeczeń sądów, to jest czy wskazane systemy mogą służyć do automatycznej wymiany informacji miedzy systemami współpracujących przedsiębiorców. Autor skargi wskazał też, że brak automatyzmu wymiany informacji był już podnoszony we wcześniejszych ocenach. Nie zgodził się z twierdzeniami skargi, że z wyroków sądów wynika, że spełnione są wymogi Rozporządzenia, a ocena wniosku powinna być pozytywna. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego (§ 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzania) organ stwierdził, że dokonał ponownej oceny wniosku w oparciu o ocenę prawną wyrażoną przez Sądy. Nie zgodził się też z zarzutami błędnej i nierzetelnej oceny wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań informatycznych podnosząc, że argumenty mające wskazywać na automatyczną wymianę informacji nie znajdują oparcia w złożonym wniosku, a skarżąca nie wskazuje tych treści wniosku, które mają świadczyć o automatyzmie wymiany informacji. Organ za gołosłowny uznał zarzut stosowania niejednolitych kryteriów przy ocenie tego samego typu rozwiązań informatycznych stosowanych w różnych wnioskach składanych w ramach tego samego działania. 12. Równolegle ze złożeniem skargi, skarżący złożył pismo procesowe wraz z opinią prof. Kazimierza Subieta, którą chciał traktować jako rozszerzenie własnego stanowiska w sprawie. W oparciu o tę opinie twierdził w konkluzji, że GARR zawęziła definicję kluczowego pojęcia "automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest nieuzasadniona. 13.1. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 tego przepisu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Górnośląskiej Agencji Rozwoju Regionalnego działającej z upoważnieniu będącej stroną Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości dotyczące oceny wniosku skarżącej, na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712; zwanej dalej: "ustawa z.p.p.r."). Dodać należy, iż art. 37 ustawy z.p.p.r. stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Poddając rozstrzygnięcia kontroli sądowej, ustawodawca w art. 30c i 30d ustanowił również szczegółowy tryb wnoszenia i rozpoznawania skarg, odbiegający od ogólnego modelu, wskazując w art. 30e zakres stosowania przepisów p.p.s.a. Zaskarżone negatywne oceny projektów nakazuje traktować jak akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sąd może uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Analizując sprawę w tym zakresie przede wszystkim przypomnieć trzeba, iż sprawa ta została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (w skrócie: PO IG), Priorytet 8: Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" W zakresie regulacji krajowych dotyczących PO IG wymienić trzeba ustawę z.p.p.r., rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956, z późn. zm.) oraz Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (tj. dokument zwany dalej uszczegółowieniem opracowany na podstawie PO IG, lata 2007-2013). Ponadto sposób przeprowadzenia konkursu jest unormowany w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dla Priorytetu 8, Działania 8.2), stanowiącym opracowanie zasad dokonywania oceny wniosków o dofinansowanie, przygotowane na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. Regulamin przeprowadzenia konkursu stanowił załącznik do ogłoszenia o konkursie. Dodatkowo jako załączniki do Regulaminu zostały umieszczone lista kryteriów formalnych i merytorycznych, "Wzór wniosku o dofinansowanie projektu" i "Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie". 13.2. Sądowa kontrola dokonywana na podstawie art. 30c i nast. u.z.p.p.r., sprowadza się do zbadania, czy ocena projektu dokonywana przez instytucję pośredniczącą programem operacyjnym została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem, czy też w sposób prawo naruszający. Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), a zatem i do merytorycznej weryfikacji ocen dokonanych przez ekspertów w zakresie ich prawidłowości merytorycznej, odpowiadającej istniejącej wiedzy w dziedzinie, której ocena dotyczy, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (zob. wyrok WSA w Łodzi z 11 sierpnia 2011 r., sygn. III SA/Łd 645/11, wyrok WSA w Poznaniu z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 586/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt III SA/Po 544/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczna weryfikacja projektu dokonywana przez organ (w oparciu o oceny ekspertów) według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie. To zaś oznacza, że wynik takiej oceny powinien być należycie uzasadniony, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały – jak w sprawie niniejszej – o ocenie spełnienia podstawowego kryterium merytorycznego. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, między innymi, że sądy administracyjne, co do zasady, nie dokonują własnych ustaleń przeprowadzając kontrolę legalności aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, w tym co do prawidłowości ustalania istotnych okoliczności faktycznych. 13.3. Odnosząc się do zarzutu zmiany argumentacji prawnej i zmiany przyczyn negatywnej oceny wniosku, sąd uznał ten zarzut za pozbawiony podstaw. Skarżący zakaz zmiany argumentacji wywodzi z wyroku WSA z 7 lipca 2011r. Jednak ta część argumentacji WSA, mimo utrzymania w mocy wyroku, została przez Naczelny Sąd Administracyjny uznana za wadliwą. Jak wyżej wskazano w ocenie NSA "rozbudowanie przez instytucję oceniającą uzasadnienie niespełnienia przez projekt określonego kryterium nie jest tożsame ze stawianiem projektowi innych zarzutów i nie może oznaczać naruszenia zasad ponownej oceny projektu". I taką właśnie oceną związany jest Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę na podstawie art. 190 p.p.s.a. Zarzut wykluczenia projektu z dofinansowania jest niezmienny we wszystkich ocenach – jest to niespełnienie kryterium nr 1. Autor skargi zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy postawieniem projektowi zarzutu niespełnienia określonego kryterium (tu: niespełnienie kryterium nr 1), a szczegółowymi zarzutami co do wadliwości projektu przemawiającymi za uznaniem niespełnienienia określonego kryterium, stanowiącymi argumenty uzasadniające zarzut niespełnienia kryterium. Ten zarzut zasadniczy, wymieniony na wstępie rzeczywiście nie może ulec zmianie w toku procedury odwoławczej, jednak wskazywanie na inne, wcześniej niewyartykułowane argumenty uzasadniające stawiany konsekwentnie od początku zarzut niespełnienia kryterium nr 1, nie jest stawianiem projektowi nowych zarzutów. Reasumując tę część wywodów: w ocenie dokonanej przez GARR nie doszło do zmiany przyczyn negatywnej oceny wniosku, przyczyną tą nadal było zarzucane od początku niespełnienie kryterium nr 1, zmianie uległa jedynie argumentacja, co było dopuszczalne. 13.4. Za niesłuszny Sąd uznał zarzut oparcia rozstrzygnięcia na wykładni przepisów Rozporządzenia sprzecznej z oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sad Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2011 r., a potwierdzoną przez naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2011 r. Tu znowu skarżący zdaje się nie zauważać różnicy pomiędzy: wykładnią WSA dokonaną w wyroku utrzymanym w mocy przez NSA, a wykładnią przepisów prawa (tu w szczególności § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia) dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2011r. wiążącą zarówno dla Sądu w składzie rozpoznającym te sprawę jak i dla organu. Jak wyżej wskazano, NSA nie potwierdził prawidłowości wykładni prawa dokonanej przez WSA, lecz dokonał własnej. Uznał wprawdzie prawidłowość stanowiska WSA co do zakwestionowania wadliwej wykładni prawa dokonanej przez organ jako stanowiącej podstawę uznania oceny za naruszającą prawo, ale zmodyfikował wykładnię prawa dokonaną przez WSA dokonując tym samym własnej wykładni § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia sprowadzającą się do konkluzji: "Doprowadzenie dzięki zaproponowanemu w projekcie rozwiązaniu elektronicznemu do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy Kancelarią, kancelariami współpracującymi i klientami niewątpliwie spełnia warunek współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, o którym mowa w § 9 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, czemu nie stoi na przeszkodzie definicja elektronicznego biznesu B2B zawarta w § 3 ust. 1 pkt 1) cyt. rozporządzenia. Zadaniem instytucji oceniającej jest zbadanie, czy dany projekt stwarza możliwość realizacji zamierzenia elektronicznej współpracy, a zatem czy spełnia kryterium zgodności projektu z celem POIG." Zatem w świetle tej wykładni i literalnego brzmienia § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia istotą oceny jest, czy przedstawiony w biznesplanie system informatyczny spełnia funkcję doprowadzenia do efektu zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy skarżącą spółką a kancelariami współpracującymi i klientami. Ocena dokonana przez GARR będąca przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej została dokonana w oparciu o taką właśnie wykładnię prawa, jak też w oparciu o zapisy wniosku. Dali temu wyraz obaj oceniający wskazując obszernie podstawy swych opinii uwzględniające między innymi wykładnię prawa w prawidłowo zinterpretowanych wiążących wyrokach sądów. Pierwszy oceniający w konkluzji stwierdził w szczególności: "Analizując zapisy biznes planu należy stwierdzić, że prezentowane rozwiązanie nie prowadzi do automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorstw a Wnioskodawcą. Planowany do wdrożenia system DMS będzie stanowił wewnętrzny system, który będzie udostępniony partnerom w projekcie. Wszelki procesy zachodzące między partnerami będą miały miejsce w ramach jednego systemu – systemu DMS, bowiem funkcjonalność systemu DMS pozwala na realizację wszystkich procesów zachodzących miedzy Wnioskodawcą a partnerami, przy czym realizują oni swoje zadania na systemie DMS, a nie na własnym, który miałby być zintegrowany z DMS. Tym samym nie ma miejsca automatyczna wymiana, nie występuje wymiana plików poprzez system, który umożliwia przesyłanie danych od nadawców zewnętrznych w formacie pozwalającym na ich automatyczne przetwarzanie". Drugi z oceniających: "... Działania te w żadnym jednak stopniu nie spowodują powstania sytuacji automatycznej wymiany danych między systemami – potrzebne jest działanie użytkownika, który uruchamia działanie i nakazuje dalsze etapy pracy (np. odesłanie pliku do archiwum elektronicznego). Nie stwierdza się więc pojawienia sytuacji automatycznej wymiany informacji handlowej pomiędzy partnerami, ponieważ wszystko dzieje się w ramach jednego systemu DMS, a każdy użytkownik – zarówno pracownik SKS, jak i partner z trzech kancelarii prawniczych korzystają z identycznego oprogramowania na ich komputerach – aplikacji klienta pełnego, która według wymagań wnioskodawcy może jedynie funkcjonować pod systemem Windows i MS Office. Klienci instytucjonalni (Mars, Bakoma itp.) otrzymują prawo podglądu poprzez portal stanu zaawansowania ich zleceń i na tym się kończy ich udział w procedurach systemowych – w przypadku uwag z ich strony pracownik kancelarii ręcznie może skorygować dokumenty tworząc ich kolejne wersje. Nie stwierdza się tu żadnej automatycznej wymiany danych a zatem projekt nie spełnia wymogów zawartych w § 9 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia MRR, tj. planowana współpraca w oparciu o rozwiązania elektroniczne nie umożliwi automatycznej wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców." Konkluzje powyższe, jak i proces dochodzenia do nich przedstawiony w ocenie, zdaniem Sądu w pełni oparte są na wykładni przepisów MRR dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2011 r. z uwzględnieniem wiążącej modyfikacji tej wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. 13.5. Kolejnym zarzutem skargi jest błędna i nierzetelna ocena wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań, sprzeczna z powszechnie przyjętymi i stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych. Zarzut ten Sąd uznał również za bezpodstawny i nie mogący prowadzić do stwierdzenia dokonania przedmiotowej oceny z naruszeniem prawa. Jak już wyżej wskazano, w niniejszym postępowaniu Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), a zatem i do merytorycznej weryfikacji ocen dokonanych przez ekspertów w zakresie ich prawidłowości merytorycznej, odpowiadającej istniejącej wiedzy w dziedzinie, której ocena dotyczy, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny. Ocena ta jest kompletna, bo jak wyżej wskazano zawiera konkluzje co do stwierdzenia niespełnienia kryterium nr 1, oparte na prawidłowej interpretacji przepisów prawa, z pełnym uwzględnieniem wykładni prawa dokonanej przez sądy w wiążących w sprawie wyrokach. Ocena ta nie budzi wątpliwości co do swej bezstronności -powołano do oceny Górnośląską Agencję Rozwoju Regionalnego i jej ekspertów, którzy nie mieli wcześniej żadnego związku ze sprawą. Kryteria oceny (co do niezgodności projektu z celami PO IG działanie 8.2 PO IG) zostały określone przez sądy administracyjne obu instancji i pod kątem tych kryteriów sporządzone zostały oceny. Proces dochodzenia do konkluzji przez obu oceniających Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę ocenia jako logiczny, spójny, wnioski wyprowadzone są konsekwentnie z przyjętych na wstępie prawidłowych założeń. Argumenty podnoszone w skardze na poparcie tego zarzutu wykraczają poza zakres kontroli sądu, gdyż dotyczą przede wszystkim merytorycznej weryfikacji wniosku i szczegółowych, specjalistycznych kwestii z zakresu informatyki. Skarżący powołuje się na sprzeczność z "powszechnie przyjętymi i stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych". Nie wskazuje jednak żadnych podstaw prawnych, z których można by wywieść takie definicje, a więc uznać za naruszenie prawa niezastosowanie się do nich. Sądowi takie przepisy prawa nie są też znane. Co do niezrozumiałości przez autora skargi z technicznego (informatycznego) punktu widzenia poglądu Agencji, że proponowane we wniosku rozwiązanie nie prowadzi do automatycznej wymiany informacji (k.10 skargi), to nie jest zadaniem Sądu prowadzenie postępowania dotyczącego możliwości percepcjyjnych stron. Sąd nie podziela zarzutu, że taka ocena Agencji jest niedopuszczalna z formalnego punktu widzenia, jak twierdzi autor skargi. Oczywistym jest, że po to są dokonywane tego typu oceny, by stwierdzić spełnienie (bądź niespełnienie) przez projekt kryterium pozwalających na jego dofinansowanie. Nie może być mowy o formalnej niedopuszczalności uznania projektu za niekwalifikujący się do dofinansowania. Rozważanie dość ogólnikowo zarysowanych przez autora twierdzeń: - o rzekomej nieprawdziwości tezy Agencji, iż komunikacja partnerów biznesowych poprzez komunikowanie się ich systemów informatycznych przy wykorzystaniu portalu informatycznego nie stanowi rozwiązania typu B2B, - o rzekomej nieprawdziwości tezy Agencji, że "mamy do czynienia w większości przypadków z faktycznie manualną obsługą danych, a nie z automatycznym przekazywaniem, wykracza poza wyżej wskazane ramy oceny zgodności z prawem dokonywanej przez Sąd. Argumenty skarżącego w pkt 4 (s. 11-12 skargi) dotyczące niezrozumienia przezeń twierdzeń zawartych w ocenie dotyczących nieidentyczności procesów dla obu grup partnerów i spełnienia warunków co do minimalnej liczby przedsiębiorców są nieistotne nie tylko ze względu na to, że Sąd – jak wyżej wskazano – nie zajmuje się możliwościami percepcyjnymi skarżącego, ale przede wszystkim dlatego, że akurat te stwierdzenia są mało istotne dla oceny niespełnienia podstawowego kryterium w zakresie dotyczącym ustalenia, czy dzięki zaproponowanemu w projekcie rozwiązaniu elektronicznemu osiągnie się efekt zautomatyzowanej komunikacji handlowej i wymiany danych pomiędzy Skarżącą, kancelariami współpracującymi i klientami. Z tych samych przyczyn bez znaczenia jest zarzut błędności argumentu o braku w zespołach roboczych przedstawicieli firm partnerskich i o braku informacji o nakładach i kosztach zakupu aplikacji klienckich przez firmy partnerskie. Oceniając sprawę Sąd wziął też pod uwagę przyjęte przez skarżącego za własne stanowisko zawarte w opinii Prof. Dr hab. inż. Kazimierza Subieta. Opinia ta nie wskazuje na żadne podstawy prawne przyjmowanych ocen. Jak zauważa autor opinii, termin "automatyzacja wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców" jest dość młody i bardzo pojemny, zatem nie istnieje jednoznaczna i dokładna definicja posiadająca odpowiednik encyklopedyczny. Sąd nie jest władny ani kompetentny uczestniczyć w debacie fachowców dotyczącej wypełnienia treściami tej młodej i pojemnej definicji, nie jest też kompetentny do recenzowania treści merytorycznych zawartych w opinii tak wybitnego autorytetu. Sąd zauważa jednak, że opinia prof. Subieta nie wykazuje dokonanej ocenie konkretnych wad, które mogłyby stanowić argumenty o dokonaniu tej oceny z naruszeniem prawa. Zarzucana oceniającym "dramatyczna niekompetencja" i supozycja, iż "wynikać to może z faktu, że oceniający nigdy nie zetknęli się z rzeczywistym systemem zarządzania i postrzegają taki system przez pryzmat własnych doświadczeń z tworzeniem plików pod np. MS Office i następnie wysyłania ich jako załączników do maila "...ich wiedza, doświadczenie i wyobrażenia dotyczące systemu zarządzania są na poziomie delikatnie mówiąc laickim" to opinie autora, z którymi polemika wykracza poza zakres kompetencyjny Sądu nie tylko ze względu na "laicki" poziom wiedzy sądu w zakresie systemów informatycznych, ale przede wszystkim ze względu na wskazany wyżej zakres kognicji nie obejmujący stricte merytorycznej weryfikacji ocen. 13.6. Jeśli chodzi o ostatni zarzut skargi dotyczący stosowanie niejednolitych kryteriów przy ocenie tego samego typu rozwiązań informatycznych w różnych wnioskach składanych i ocenianych w ramach Działania 8.2. PO IG, to był już on przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w tej sprawie w wyroku z 7 lipca 2011 r. Sąd w tamtym wyroku uznał za nietrafny zarzut stosowania niejednolitych kryteriów przy ocenie wniosków w ramach Działania 8.2 POIG, gdyż każdy projekt ma charakter indywidualny a tym samym wyciąganie wniosków wyłącznie na podstawie tytułu projektu zgłoszonych przez innych wnioskodawców jest nieuprawnione, zarzut braku zachowania wymogów formalnych co do pouczenia o możliwości wniesienia skargi i zarzut braku umocowania do działania za FMŚP. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela w pełni to stanowisko i to nie tylko ze względu na formalne związanie tą oceną. Niesłuszna jest argumentacja skarżącego, iż przedmiotowa ocena dyskwalifikuje ogólny typ rozwiązania informatycznego, bowiem ocena dotyczy tego konkretnego wniosku, oparta jest na przedstawionym we wniosku (w biznesplanie) opisie projektu rozwiązań technicznych, organizacyjnych i systemowych. 13.7. Reasumując: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że ocena dokona przez Górnośląską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. działającą z upoważnienia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości jako Instytucji Wdrażającej/Pośredniczącej II stopnia była dokonana w prawidłowym trybie i zgodnie z prawem co do sposobu jej dokonywania. Status Agencji, jej kompetencja w sprawie zostały przesądzone w wyroku z 7 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 882/11, podobnie jak możliwość zlecenia przez nią pewnych czynności Regionalnej Instytucji Finansującej, którą na przedmiotowym etapie postępowania była [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. Sąd w składzie wydającym niniejszej wyrok jest tą oceną związany formalnie na podstawie art. 153 p.p.s.a i w pełni ją podziela. Na ocenę tę nie ma wpływu, że poprzedni wyrok dotyczył innej RIF. Ocena była oceną ponownie przeprowadzoną w wyniku pozytywnego rozpatrzenia odwołania i dlatego też na podstawie § 10 ust. 5 i § 18 ust. 1 lit a Procedury odwoławczej w ramach PO IG, stanowiącej załącznik nr 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów POIG, 2007-2013 (wersja z 12 czerwca 2009r.) nie przysługiwał od niej środek odwoławczy, a tylko prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 30c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. Ocena dokonana była zgodnie z kryteriami podanymi w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. nr 153, poz. 956 ze zm.), gdyż podstawą negatywnej oceny wobec metody oceny "0-1" było niespełnienie kryterium zgodności z celami PO IG działania 8.2., to jest niespełnienie warunku określonego w § 9 ust. 2 pkt 4 tego Rozporządzenia. Jak wyżej wykazano negatywna ocena była oparta o prawidłową interpretację przepisów prawa dokonaną w wiążących w sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2011 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości i na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z.p.p.r. orzekł, jak w sentencji wyroku.