I SA/Gl 829/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] Nr [...] i uznało zarzuty na egzekucję administracyjną prowadzoną przez Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego w S. w oparciu o wystawione przez Prezydenta Miasta R. tytuły wykonawcze z dnia [...] o nr [...],[...] i [...] A S.A. z siedzibą w K. – za nieuzasadnione. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: A S.A. pismem z dnia 3 stycznia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm., dalej: "u.p.e.a") – zgłosiła zarzuty na egzekucję administracyjną prowadzoną przez Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. w oparciu o wystawione przez Prezydenta Miasta R. tytuły wykonawcze z dnia [...] (o nr [...],[...] i [...]). Podstawą zgłoszonych zarzutów stała się okoliczność prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Zdaniem A S.A. z treści art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednoznacznie wynika, że w przypadku gminy o statusie miasta wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, organem egzekucyjnym właściwym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, jest właściwy organ tej gminy. Zgodnie natomiast z art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o ile uprawnienia organu egzekucyjnego w stosunku do dochodzonej w egzekucji należności nie przysługują po myśli art. 19 § 2–8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji innemu organowi. Jak zaznaczyła spółka – z zestawienia tych regulacji prawnych wynika, że jeżeli gmina o statusie miasta wymieniona została "w odrębnych przepisach", to organem właściwym rzeczowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego – na gruncie przedmiotowej sprawy – jest właściwy organ tej gminy, a nie naczelnik urzędu skarbowego. A podkreśliła, że tymi "odrębnymi przepisami", zgodnie z art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, były kolejno obowiązujące przepisy, ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych oraz ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W przedmiotowej sprawie – jak zaznaczyła spółka – Miasto R. zostało ujęte w poz. 30 załącznika do ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych, a tym samym należy do kręgu tych gmin o statusie miasta, które zostały wymienione "w odrębnych przepisach". Zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy z dniem 1 stycznia 1997 r. do właściwości Prezydenta Miasta R. przeszły, jako zadania własne, zadania i odpowiadające im kompetencje należące dotychczas do urzędów skarbowych, określone w wówczas obowiązującym art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie należności z tytułu podatków i opłat, dla których organ gminy był właściwy do ich ustalania oraz pobierania. Wymienione zadania i odpowiadające im kompetencje, przejęte przez Prezydenta Miasta R. na podstawie tego przepisu, stosownie do art. 87, a obecnie art. 87 ust. 1, ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stały się następnie z dniem 1 stycznia 1999 r. jego zadaniami i kompetencjami. W ocenie A S.A. – nie ulega wątpliwości – że Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. nie był właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wystawione przez Prezydenta Miasta R. tytuły wykonawcze z dnia [...] (nr [...],[...] i [...]), a tym samym zasadne było zgłoszenie zarzutów opartych o art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Poza powyższym A S.A. wskazała, że rozdział kompetencji naczelników urzędów skarbowych i organów gmin, wynikających z art. 19 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, został uszczegółowiony w § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli wierzyciel był jednocześnie organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania środków egzekucyjnych w ograniczonym zakresie, a prowadzona przez niego egzekucja okazała się w całości lub w części bezskuteczna, to był on obowiązany do skierowania tytułu wykonawczego do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z treści art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednoznacznie wynikało, że organy gmin były organami egzekucyjnymi uprawnionymi do stosowania środków egzekucyjnych w ograniczonym zakresie. Nie były bowiem uprawnione do prowadzenia egzekucji z nieruchomości. Mogły więc kierować tytuły wykonawcze do naczelników urzędów skarbowych, jednak jedynie wobec okoliczności, gdy prowadzone przez nie postępowanie egzekucyjne okazywało się w całości lub w części bezskuteczne. W rozpatrywanym przypadku Prezydent Miasta R. przed skierowaniem do Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. tytułów wykonawczych z dnia [...] (nr [...],[...] i [...]) nie prowadził wobec A S.A. egzekucji administracyjnej, która miałaby za przedmiot dochodzony na podstawie tych tytułów obowiązek. Wcześniejsze natomiast postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] (nr [...],[...] i [...]), zakończyło się wyegzekwowaniem całej dochodzonej należności. Nie mogło zatem zdaniem A S.A. "być mowy choćby o częściowej bezskuteczności prowadzonej egzekucji administracyjnej, która dawałaby podstawy do przekazania tytułów wykonawczych przez Prezydenta Miasta R. do Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.". Odnosząc się do treści zgłoszonych na egzekucję administracyjną zarzutów Prezydent Miasta R. działając jako wierzyciel postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) uznał, że są one nieuzasadnione. Z przedstawionego w uzasadnieniu do tego postanowienia stanowiska wynika, że zdaniem Prezydenta Miasta R. ze względu na treść art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w rozpatrywanym przypadku musiał być brany pod uwagę art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem przy przekazywaniu tytułów wykonawczych do egzekucji należało uwzględnić zarówno właściwość miejscową jak i rzeczową organu egzekucyjnego. Stąd też skoro w myśl art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji siedziba A S.A. znajdowała się w K. przy ul. [...], to przesądzało to o właściwości Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.. Na poparcie powyższego stanowiska Prezydent Miasta R. powołał się na pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...] (nr [...]). Z przytoczonej treści tego pisma wynika, że istotnie przy postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało przestrzegać zarówno właściwości rzeczowej jak i miejscowej, przy czym w przypadku organów gmin, tę pierwszą wyznaczał art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a drugą art. 22 § 2 tej ustawy. Na zapadłe postanowienie z dnia [...] A S.A. złożyła zażalenie z dnia 27 stycznia 2012 r. wnosząc o jego uchylenie w całości i uznanie zasadności zarzutów zgłoszonych pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. Zdaniem A przy rozpatrywaniu zasadności zgłoszonych zarzutów niezbędne było ustalenie, czy w kompetencjach Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. leżało wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Przy badaniu tej kwestii musiała być przy tym brana pod uwagę zarówno właściwość rzeczowa jak i miejscowa tego organu. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. właściwy był do prowadzenia egzekucji administracyjnej o tyle, o ile można mu było przypisać właściwość w obu przypadkach. Natomiast ustalenie braku jednej z właściwości, tj. rzeczowej bądź miejscowej, przesądzało o tym, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego pozostawało poza jego kompetencją. Wychodząc z tych założeń A S.A. wskazała, że wobec treści art. 19 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych i art. 87, a obecnie art. 87 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną — nie można było przypisać Naczelnikowi [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. właściwości rzeczowej do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wystawione przez Prezydenta Miasta R. tytuły wykonawcze z dnia [...] (nr [...],[...] i [...]). W tych okolicznościach – jak zaznaczyła spółka – "nierodzący wątpliwości fakt, że Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. był właściwy miejscowo do prowadzenia egzekucji pozostawał bez znaczenia". Zgodnie z treścią art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego możliwe było prowadzenie egzekucji administracyjnej jedynie przez ten organ, który mógł wykazać się zarówno właściwością rzeczową jak i miejscową, a sytuacja taka nie miała miejsca w rozważanym przypadku. Poza powyższym, w ocenie A S.A., bez znaczenia dla sprawy pozostawało, czy w kompetencjach Prezydenta Miasta R., jako organu egzekucyjnego, ze względu na właściwość miejscową leżała możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wynika to z racji nieistnienia regulacji prawnych, które wobec ewentualnego braku właściwości miejscowej organu gminy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, pozwalałyby wskazać naczelnika urzędu skarbowego jako właściwego w sprawie zarówno pod względem rzeczowym jak i miejscowym. Jak dalej wskazała Spółka – analiza treści uzasadnienia do postanowienia z dnia [...] (nr [...]) prowadzi do wniosku, że właśnie z takich założeń wyszedł Prezydent Miasta R. uznając, że skoro nie jest on właściwy miejscowo do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, to właściwy w sprawie musiał być Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.. Bez względu na to, że wobec przytoczonych powyżej regulacji prawnej i przedstawionego stanu rzeczy nie można mu przypisać właściwości rzeczowej. Założenia te – zdaniem A S.A. – uznać należy za całkowicie błędne. Nie znajdują one żadnego oparcia prawnego, a w dodatku pozostają w kolizji z przywołanym przez Prezydenta Miasta R. art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei powołując się na treść art. 22 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji A S.A. wyraziła pogląd, że w pierwszej kolejności Prezydent Miasta R. obowiązany był rozważyć, czy wobec należącego do niej majątku znajdującego się na terenie Miasta R., nie można mu było przypisać właściwości miejscowej. Wykluczenie natomiast takiej możliwości skłonić musiało do zastosowania § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli wierzycielowi będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym nie był znany znajdujący się na terenie jego działania majątek zobowiązanego, z którego mógł prowadzić egzekucję, to obowiązany był skierować tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego uprawnionego do dochodzenia tego samego rodzaju należności pieniężnych, na którego terenie znajdował się majątek zobowiązanego. W przypadku takim ze względu na siedzibę A S.A. i uregulowania prawne zawarte w art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, winien to być organ egzekucyjny z jednej strony właściwy miejscowo dla miasta K., z drugiej zaś właściwy rzeczowo do egzekucji tego samego rodzaju należności pieniężnych, co dochodzone przez Prezydenta Miasta R.. Nie mogło więc być wątpliwości, że organem tym był Prezydent Miasta K., do którego to Prezydent Miasta R. obowiązany był przesłać wystawione tytuły wykonawcze z dnia [...] (nr [...],[...] i [...]). Skierowanie zaś przedmiotowych tytułów wykonawczych do niewłaściwego rzeczowo w sprawie organu egzekucyjnego, jakim był Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S., doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego z uchybieniem przepisów o właściwości, co z kolei przesądzało o zasadności zgłoszonych pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. zarzutów. Na poparcie swojego stanowiska A powołała się na poglądy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyrażone odpowiednio w wyrokach z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 101/10 i z dnia 14 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 120/08, zastrzegając jednocześnie, że w przypadku ostatniego orzeczenia, głównym tematem rozważań Sądu była kwestia rozdziału kompetencji pomiędzy dyrektorem oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych a dyrektorem izby skarbowej. W następstwie rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta R.. Zdaniem organu drugiej instancji podniesione przez A S.A. okoliczności związane z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ egzekucyjny stanowiły podstawę zarzutu określonego w art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzut ten jednak w rozpatrywanym przypadku okazał się nieuzasadniony. Zakres właściwości rzeczowej i miejscowej naczelników urzędów skarbowych został szczegółowo uregulowany przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 121, poz. 1267, z późn. zm., dalej: "u.u.i.s."). Zgodnie z art. 5 ust. 6 pkt 7 tej ustawy do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należało między innymi wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zważywszy na treść art. 5 ust. 9b i 9c tej ustawy oraz treść załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wywiodło, że "organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymusowe wyegzekwowanie od A S.A. zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości należnego Gminie R. za rok 2004, jest Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.". Odnosząc się z kolei do stanowiska A S.A. przedstawionego w zażaleniu z dnia 27 stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że podziela pogląd odnoszący się do braku właściwości miejscowej Prezydenta Miasta R.. Jako błędny uznano zarzut, jakoby "Prezydent Miasta R. winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie miejsca położenia majątku Spółki, celem zastosowania regulacji wynikającej z art. 22 § 3 u.p.e.a.". Rozpatrywany przepis zdaniem organu odwoławczego "mógł mieć bowiem jedynie zastosowanie, gdy położenie majątku zobowiązanego lub większej jego części było znane przed wszczęciem egzekucji". Z powyższego wynikało więc, że wierzyciel nie miał takiego obowiązku, jeżeli nie posiadał wiedzy na temat miejsca położenia majątku. Ponadto, nie mogło też ujść uwadze, że "według danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym A posiada 22 oddziały położone na terenie działania różnych organów podatkowych, stąd majątek przekazany oddziałowi położonemu na terenie R. nie wyczerpuje przesłanki całości lub znacznej części". Przechodząc do zagadnienia właściwości miejscowej i rzeczowej Prezydenta Miasta K. jako organu egzekucyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że organ ten nie posiadał właściwości rzeczowej na podstawie art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynikało z treści przytoczonego przepisu właściwy organ gminy był organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania właściwy był ten organ. Podkreślenia przy tym wymaga, że "ustawodawca posłużył się w cytowanym przepisie zwrotem "ten organ", co oznacza, że chodzi o konkretny organ, który ma prawo ustalać lub określać i pobierać konkretne zobowiązanie, a nie każdy organ uprawniony do ustalania albo określania i pobierania tego typu zobowiązań". Konstatując organ drugoinstancyjny w zaskarżonym postanowieniu podał, iż "w tych okolicznościach nie można pominąć, że w rozpatrywanym przypadku organem właściwym do określenia A S.A. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należnego Gminie R. był Prezydent Miasta R., co wykluczało z właściwości rzeczowej Prezydenta Miasta K.". Na powyższe postanowienie spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach żądając jego uchylenie w całości ze względu na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. — Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.) w związku z obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. z 1997 r. Nr 36, poz. 224, z późn. zm.), które miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto w oparciu o art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi A S.A. zwróciła się o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zwrotu kosztów postępowania. W skardze podniosła, że istotne w sprawie są obowiązujące kolejno regulacje prawne zawarte w art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych oraz w art. 87, a następnie w art. 87 ust. 1, ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W świetle pierwszego z wymienionych przepisów z dniem 1 stycznia 1997 r. do właściwości Prezydenta Miasta R. przeszły, jako zadania własne, zadania i odpowiadające im kompetencje należące przed wskazaną datą do urzędów skarbowych, określone w wówczas obowiązującym art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie należności z tytułu podatków i opłat, dla których organ gminy był właściwy do ich ustalania i pobierania. Zgodnie natomiast z drugim przepisem przeszłe w powyższy sposób zadania i odpowiadające im kompetencje urzędów skarbowych stały się zadaniami i kompetencjami Miasta R.. Zdaniem strony kluczowe przy ocenie skutków prawnych w zakresie rozdziału kompetencji do prowadzenia egzekucji administracyjnych, jakie wiązać należy z przytoczonymi regulacjami prawnymi, jest użycie przez ustawodawcę w art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych sformułowania, że dotychczasowe kompetencje urzędów skarbowych "przechodzą" do właściwości organów gmin. W związku z tym strona wywodzi, iż "mające w tym miejscu "przejście" kompetencji przesądziło, że dotychczasowe uprawnienia urzędu skarbowego stały się uprawnieniami Prezydenta Miasta R.. W praktyce oznacza to, że z dniem 1 stycznia 1997 r. w zakreślonym przez art. 2 ust. 4 tej ustawy zakresie urząd skarbowy (naczelnik urzędu skarbowego) utracił swoje dotychczasowe kompetencje na rzecz właściwego organu gminy". W ocenie A S.A. wszczęcie egzekucji administracyjnej w oparciu o wystawione przez Prezydenta Miasta R. tytuły wykonawcze z dnia [...] (nr [...],[...] i [...]) nastąpiło z uchybieniem właściwości rzeczowej Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.. Tym samym – zadaniem A S.A. – wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowienie z dnia [...] (nr [...]) jest błędne i powinno zostać wycofane z obiegu prawnego. Uzasadniając swoje stanowisko strona wskazała, iż doszło do naruszenia art. 87 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w związku z obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych, co czyniło zasadnym zgłoszenie zarzutu opartego na art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się z kolei do twierdzeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., "jakoby o możliwości prowadzenia zakwestionowanego postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. przesądzały przepisy art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 5 ust. 6 pkt 7 ustawy o urzędach i izbach skarbowych", A S.A. podniosła, że "nie umniejszając wagi tych przepisów, nie można pominąć, iż w rozpatrywanym przypadku w myśl zasady lex specialis derogat (legi) generali nie mogą one znaleźć zastosowania". Zaznaczyła także, iż "poza sporem pozostać musi, że art. 87 ust. 1 ustawy — Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w związku z obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych stanowi regulację szczególną w stosunku do przywołanych przez organ drugiej instancji przepisów, a tym samym ma moc przesądzającą w sprawie i wyklucza możliwość wskazania na Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. jako organu egzekucyjnego właściwego w sprawie". W tych też okolicznościach – jak stwierdziła – "poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dywagacje, co do właściwości miejscowej i podmiotowej tego Naczelnika, wynikające z art. 5 ust. 9b i 9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych stają się bezprzedmiotowe". W kwestii omawianego przez organ drugiej instancji rozdziału kompetencji do prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta R. a Prezydentem Miasta K. wskazano, że zagadnienie to pozostaje poza zakresem przedmiotowym sprawy. Zaznaczono przy tym, że A S.A. w zgłoszonych pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. zarzutach podniosła, że egzekucja administracyjna jest prowadzona przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Jak dalej argumentowała swoje stanowisko spółka – w tych okolicznościach rozpatrzenie zgłoszonych zarzutów sprowadzać się musi do udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy prowadzący zaskarżoną egzekucję administracyjną Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. działał w zakresie swoich kompetencji, nie zaś, który organ egzekucyjny powinien być potencjalnie właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdyby uznać, że Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. właściwy nie jest. W konsekwencji takiego stanu rzeczy wyjaśnienie zagadnienia, czy w świetle sformułowań zawartych w art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i użytego w tym przepisie zwrotu "ten organ", Prezydent Miasta K. mógłby w rozpatrywanym przypadku prowadzić postępowanie egzekucyjne wobec A S.A. Powyższe twierdzenia odnoszą się również do kwestii – czy w świetle uregulowań prawnych zawartych w art. 22 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Prezydent Miasta R. mógłby być uznany za właściwy w sprawie. Stąd też w ocenie A S.A. "prowadzenie w tym zakresie szerszej polemiki z poglądami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest bezprzedmiotowe i stanowiłoby niepotrzebne odejście od meritum sprawy". Zasygnalizowano przy tym, że wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji Prezydent Miasta R. posiadał wiedzę, co do majątku A S.A. położonego w granicach administracyjnych Miasta R.. W toku postępowania podatkowego zwieńczonego decyzją z dnia [...] nr [...] stanowiącą podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych z dnia [...] (nr [...],[...] i [...]) doszło do niebudzącego wątpliwości ustalenia, że w obrębie Miasta R. znajdują się trzy należące do A S.A. kopalnie — Kopalnia Węgla Kamiennego B Kopalnia Węgla Kamiennego C oraz Kopalnia Węgla Kamiennego D. Odnosząc się do właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, podniesiono, że w świetle art. 22 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyznacza się ją z uwzględnieniem położenia majątku zobowiązanego lub jego "większej" części, a nie "największej" części. W konsekwencji dla uznania organu egzekucyjnego jako właściwego miejscowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wystarczające jest, aby na terenie jego działania znajdowała się taka część majątku zobowiązanego, która jest "większa", czyli znaczna, pozwalająca na niewątpliwe zaspokojenie dochodzonego w egzekucji obowiązku. Mając zatem powyższe okoliczności na uwadze A S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że wierzyciel podejmując czynności zmierzające do wyegzekwowania obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, zobowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić organ egzekucyjny właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej. Właściwość organu należy ustalić ze względu na jego zakres przedmiotowy i terytorialny. Zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a., naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Przepis § 2 cytowanego artykułu ogranicza właściwość rzeczową naczelnika urzędu skarbowego do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych wskazując, że właściwy organ gminy o statusie miasta wymienionej w odrębnych przepisach jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub pobierania jest właściwy ten organ. Z kolei zasady ustalania właściwości miejscowej organu egzekucyjnego określają przepisy art. 22 u.p.e.a. Z zawartej w nim regulacji wynika, że ustalenie właściwości organu egzekucyjnego odbywa się na podstawie miejsca zamieszkania bądź siedziby zobowiązanego. Jeżeli jednak znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z miejscem zamieszkania bądź siedziby, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Kwestia zakresu właściwości rzeczowej i miejscowej naczelników urzędów skarbowych została szczegółowo uregulowana przepisami ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Zgodnie art. 5 ust. 6 pkt 7 tej ustawy do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy m.in. wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Z ust. 9 i ust. 9a omawianego artykułu wynika, że właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem, że terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego w zakresie niektórych kategorii podatników lub wykonywania niektórych zadań należących do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Art. 5 ust. 9b u.u.i.s. wymienia grupy podmiotów, w stosunku do których przepisy mogą określać terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego na zasadach określonych w ust. 9a omawianego artykułu. Wykaz siedzib naczelników urzędów skarbowych właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. oraz terytorialny zasięg ich działania określa załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027 ze zm.) wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 5 ust. 9c u.u.i.s. Analiza powołanych wyżej przepisów u.u.i.s. i rozporządzenia pozwala stwierdzić, że naczelnicy urzędów skarbowych wymienieni w załączniku Nr 2 do rozporządzenia posiadają wyłączny i pełny zakres właściwości przedmiotowej wynikający z art. 5 ust. 6 u.u.i.s. ograniczony jedynie zakresem podmiotowym określonym w ust. 9b cytowanego artykułu. Odnosząc przedstawiony powyżej stan prawny do stanu faktycznego sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zarzut A S.A. dotyczący prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny nie jest zasadny, albowiem organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymusowe wyegzekwowanie od A S.A. zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości należnego Gminie R. za rok 2004, jest Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podzieliło przy tym stanowisko A S.A., że w omawianym przypadku organem egzekucyjnym właściwym w sprawie nie może być Prezydent Miasta R., albowiem ze względu na siedzibę Spółki, zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a. nie posiada on właściwości miejscowej. Stwierdzając jednocześnie, że bezpodstawny jest zarzut, że Prezydent Miasta R. winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie miejsca położenia majątku Spółki, celem zastosowania regulacji wynikającej z art. 22 § 3 u.p.e.a. Przepis ma bowiem zastosowanie, gdy położenie majątku zobowiązanego lub większej jego części było znane przed wszczęciem egzekucji. Wierzyciel nie ma zatem obowiązku przeprowadzenia dodatkowego postępowania w tym zakresie w przypadku, gdy wiedzy na temat miejsca położenia majątku zobowiązanego nie posiada. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podkreśliło, że według danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym A posiada 22 oddziały położone na terenie działania różnych organów podatkowych, stąd majątek przekazany oddziałowi położonemu na terenie R. nie wyczerpuje przesłanki całości lub znacznej części. Organ właściwym w sprawie, wbrew twierdzeniem A S.A., nie jest także Prezydent Miasta K.. Organ ten jest wprawdzie właściwy miejscowo, niemniej jednak nie posiada właściwości rzeczowej, także na podstawie art. 19 § 2 u.p.e.a. Miasto K., zostało wprawdzie ujęte w załączniku do ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych, niemniej jednak z treści ww. przepisu wynika, że właściwy organ gminy (...) jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania jest właściwy ten organ. Należy tutaj zauważyć, że ustawodawca posłużył się w cytowanym przepisie zwrotem "ten organ'', co oznacza, że chodzi o konkretny organ, który ma prawo ustalać lub określać i pobierać konkretne zobowiązanie, a nie każdy organ uprawniony do ustalania albo określania i pobierania tego typu zobowiązań. W omawianym przypadku organem właściwym do określenia A zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należnego Gminie R. jest Prezydent Miasta R.. Niemniej jednak organ ten, o czym szerzej powyżej, został wykluczony jako organ egzekucyjny w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Wobec powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że podstawę ustalenia właściwości organu egzekucyjnego w omawianym postępowaniu egzekucyjnym stanowi art. 19 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 5 ust. 9b u.u.i.s. (właściwość rzeczowa) oraz art. 22 § 2 u.p.e.a. i poz. 14 Załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027 z późn. zm.) (właściwość miejscowa). Na podstawie tych uregulowań uznano, że organem egzekucyjnym właściwym w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie od A S.A. podatku od nieruchomości należnego Gminie R. jest Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S., który prowadzi postępowanie w omawianej sprawie. Wobec powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zarzut A S.A. co do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ, nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania – por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: "P.p.s.a."). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym i prawnym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności wskazać należy, iż organem egzekucyjnym, w myśl art. 1a pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności z tytułu podatku od nieruchomości, której wierzycielem był Prezydent Miasta R., a zobowiązanym A S.A. z siedzibą w K.. Spór sprowadza się do kwestii właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, a w szczególności do rozstrzygnięcia, który z organów – Prezydent Miasta R., Prezydent Miasta K. czy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. – jest organem właściwym rzeczowo i miejscowo dla zobowiązanej spółki, uwzględniając, iż należy ona do podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Dokonując oceny zasadności zaskarżonego orzeczenie – w pierwszej kolejności – stwierdzić należy, iż przepis art. 19 K.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie w egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 18 u.p.e.a., ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. W istocie treść tego obowiązku oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu, co wynika z zasady praworządności (art. 6). Zatem każdy organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu przestrzegać swojej właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej. Właściwość rzeczową administracyjnego organu egzekucyjnego ustawodawca uregulował w art. 19 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, a także do realizacji wniosków obcych państw o udzielenie pomocy w zakresie, o którym mowa w art. 66d § 1. Z kolei § 2 art. 19 stanowi, iż właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania jest właściwy ten organ. Kwestię właściwości miejscowej organu egzekucyjnego przy dochodzeniu należności pieniężnych ustawodawca uregulował w art. 22 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 22 § 2 tej ustawy właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Właściwość miejscowa organu egzekucyjnego, ustalana na podstawie art. 22 § 2 u.p.e.a. – stosownie do siedziby zobowiązanego – musi uwzględniać przy egzekucji należności podatkowych zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, który uzależniony jest od tego czy zobowiązany jest "zwykłym podatnikiem", czy też "dużym podatnikiem". Ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych znowelizowano ustawę o urzędach i izbach skarbowych i powołano do działania naczelników urzędów skarbowych właściwych dla tzw. dużych podatników. W art. 5 ust. 9b ustawy wyodrębniono urzędy skarbowe właściwe dla określonej grupy podatników. Przy czym właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określił Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003 r., w którym wyróżniono trzy grupy naczelników urzędów skarbowych. Pierwsza zasadnicza grupa (załącznik nr 1) objęła wszystkich naczelników urzędów skarbowych z wyjątkiem naczelników właściwych wyłącznie w sprawach podatników określonych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz naczelników nieuprawnionych do wykonywania egzekucji administracyjnej. Załącznik nr 2 określa siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych właściwych dla podmiotów z art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Natomiast w załączniku nr 3 zawarto wykaz naczelników urzędów skarbowych wykonujących zadania określone w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych z wyłączeniem egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz terytorialny zasięg ich działania. Należy przy tym podkreślić, iż przedstawiony podział urzędów skarbowych, nie pozostaje w sprzeczności z zasadą właściwości miejscowej, wynikającej z art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadal ustalenie tej właściwości odbywa się z uwzględnieniem reguły art. 22 § 2 tej ustawy, a więc według siedziby podmiotu zobowiązanego. Wskazane wyżej rozporządzenie, wykonując upoważnienie ustawowe, określiło natomiast terytorialny zasięg działania poszczególnych urzędów skarbowych, na którym realizują one uprawnienia wynikające z ich właściwości rzeczowej i miejscowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 712/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 620/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 918/07). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż właściwość miejscowa organu egzekucyjnego ustalana na podstawie art. 22 § 2 u.p.e.a. tj. stosownie do siedziby zobowiązanego, musi uwzględniać przy egzekucji należności pieniężnych zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, który jest uzależniony od tego, czy zobowiązany jest podatnikiem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b u.u.i.s.. Reasumując wskazać należy, iż trafnie organ odwoławczy wykazał, że o ile w rozpatrywanej sprawie właściwość rzeczowa (art. 19 § 2 u.p.e.a.) Prezydenta Miasta R. w dochodzonych egzekucyjnie należnościach pieniężnych istniała, to z uwagi na brak właściwości miejscowej (art. 22 § 2 u.p.e.a.) działanie tego podmiotu, jako uprawnionego do przymusowego wyegzekwowania tego obowiązku, było wyłączone. Postępowanie egzekucyjne może prowadzić właściwy organ gminy o statusie miasta (art. 19 § 2 u.p.w.a.), wyłącznie wtedy, kiedy jednocześnie posiada właściwość miejscową, zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a. Zatem w rozpatrywanej sprawie organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec A S.A. z siedzibą w K., jako podmiotu spełniającego kryteria art. 5 ust. 9b u.u.i.s, był naczelnik urzędu skarbowego wskazany w załączniku nr 2 do powołanego wyżej rozporządzenia, tj. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S.. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.