VII SA/Wa 271/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania części decyzji z rażącym naruszeniem prawa i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosków S. sp. z o.o. z siedzibą w [...], oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] stwierdzającą, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku wielofunkcyjnego stacji paliw [...] z gastronomią (część gastronomiczna obiektu stan surowy zamknięty) wraz przebudową istniejących sieci wod.-kan., energetycznych, dróg i parkingów na terenie MOP II [...] w ciągu autostrady A-4, zlokalizowanych na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: [...], [...], [...], [...], [...] i 236-k.m. 2 obręb [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...], obr. [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz odmawiającą w tej części stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Wojewody [...] z uwagi na okoliczność, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął roboty budowlane, a także odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody Opolskiego w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku wielofunkcyjnego stacji paliw [...] z gastronomią (część gastronomiczna obiektu stan surowy zamknięty) wraz przebudową istniejących sieci wod.-kan., energetycznych, dróg i parkingów na terenie MOP II [...] w ciągu autostrady A-4, zlokalizowanych na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: [...]. [...], [...], [...], [...] i 236-k.m. 2 obręb [...]. Pismem z dnia 30 czerwca 2010 r., Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...], działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j.: Dz. U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287), zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. Po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...], obr. [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jednak odmówił w tej części stwierdzenia jej nieważności z uwagi na okoliczność, że wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął roboty budowlane; w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...]. Podstawą stwierdzenia, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, było naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., wg. stanu na dzień 9 września 2009 r. – zwanej dalej ustawą Prawo budowlane), w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm., wg. stanu na dzień 9 września 2009 r.), polegające na wydaniu pozwolenia na budowę dla działki ewidencyjnej nie objętej planem miejscowym, dla której inwestor nie przedłożył decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że kwestionowaną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z Nr 154, poz. 958). Ponieważ wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi, stosownie do brzmienia art. 31 ust. 1 powołanej ustawy, nie było dopuszczalne stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji. Argumentując swe stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...], we wniosku o stwierdzenie nieważności, zarzucił decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), wskazując, iż zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany nie zawiera żadnych danych technicznych, charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, co jest naruszeniem § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2003r. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.). Ponadto decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na zagospodarowaniu terenu MOP-ów (miejsce obsługi podróżnych) [...] i [...] przy autostradzie A-4 w rejonie [...], została wydana bez wykonania raportów oddziaływania na środowisko pomimo, że zgodnie z przepisami prawa przeprowadzenie raportów w tym przypadku było obligatoryjne, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], stwierdziło na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] nieważność ww. decyzji Burmistrza [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], wskazującym na brak danych technicznych, charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, w projekcie zatwierdzonym kwestionowaną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, gdyż jego zdaniem szczegółowe informacje w opisanym zakresie znalazły się w projekcie budowlanym spornej inwestycji - tom 0 architektura pkt 5.7, tom 0 instalacja sanitarna pkt 4.6., tom 1 stanowisko tankowania LPG pkt 9, tom 1 instalacja gazu grzewczego stacji paliw pkt 3.13 i 9 oraz projekt budowlano - wykonawczy instalacji paliwowej stacji paliw pkt 10. Odnosząc się do podniesionej przez organ ochrony środowiska kwestii niezgodności zakresu ww. informacji z wymogami określonymi w § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, iż proste zestawienie treści przedmiotowego projektu budowlanego z treścią powołanego wyżej przepisu prawa nie wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Koniecznym zaś warunkiem dla ustalenia występowania rażącego naruszenia prawa, jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie. Natomiast podnoszona przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kwestia wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], pozostaje w ocenie organu odwoławczego bez znaczenia procesowego w niniejszej sprawie. Rozstrzygającym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest bowiem stan prawny z dnia wydania kontrolowanej decyzji. W postępowaniu tym nie można więc kierować się faktami mającymi miejsce po wydaniu decyzji poddawanej ocenie, gdyż nie one decydują o tym czy doszło do naruszenia prawa. Ponadto, późniejsze uchylenie bądź zmiana decyzji, w oparciu o którą wydane zostało rozstrzygnięcie stanowi ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...]. Nie jest natomiast dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zgodził się także z twierdzeniem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], iż w decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], obarczona jest kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., tj. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ podkreślił, że art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy w dacie wydania decyzji obowiązuje przepis prawa materialnego, określany jako klauzula nieważności, który wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Zdaniem organu działającego w trybie nadzoru analiza stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], jednoznacznie wskazuje, że w tym czasie, jak też obecnie żaden z obowiązujących przepisów, dotyczących prawa budowlanego i ochrony środowiska, nie daje takiej możliwości. W szczególności organ zwrócił uwagę na art. 144 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199. z 2008 r. poz. 1227, z późn. zm.), która weszła w życie 15 listopada 2008 r., na mocy którego uchylono m. in. zawierający taką klauzulę nieważności przepis art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Zważywszy na datę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę spornej inwestycji (wniosek z dnia 5 czerwca 2009 r.), przepis art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe) nie ma zastosowania. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w omawianej sprawie nie występują okoliczności, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r.. Nr [...], w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Niezależnie od powyższego organ podniósł, że w przypadku, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania nieważnościowego występuje strona, fakt ten zobowiązuje organ administracji od przeprowadzenia kontroli kwestionowanej decyzji w pełnym zakresie pod względem występowania przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Po dokonaniu takiej kontroli Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - według stanu na dzień [...] września 2009 r. - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - według stanu na dzień 9 września 2009 r. – stanowi natomiast, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z akt sprawy wynika, że lokalizacja spornej inwestycji została ustalona decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] października 1996 r., znak: [...], zmienioną w zakresie ustaleń odnośnie linii rozgraniczających pas drogowy autostrady decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1997 r., znak: [...]. Z załącznika graficznego do tej decyzji wynika, że zakresem lokalizacji autostrady A-4 nie została objęta działka nr [...], obręb [...], na której, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, przewidziano przyłącze do komory hydroforowej. Z informacji uzyskanych w toku prowadzonego postępowania od Urzędu Gminy [...] wynika, że na obszarze, na którym zlokalizowana jest sporna inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, stosownie do treści ww. przepisów, inwestor obowiązany był do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przyłącza do komory hydroforowej na działce nr ewid. [...]. W przedmiotowej sprawie inwestor takiej decyzji nie przedstawił. W świetle opisanych wyżej ustaleń Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], w sposób rażący narusza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi jednak na fakt, że decyzja ta została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w myśl art. 31 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności, ze względu to, wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], stała się ostateczna dnia [...] października 2009 r., a roboty budowlane zostały rozpoczęte, o czym zaświadcza udzielenie inwestorowi przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], pozwolenia na użytkowanie inwestycji. Natomiast Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. W tym stanie prawnym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że obowiązany jest ograniczyć się do stwierdzenia, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r.. Nr [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...], obręb [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - według stanu na dzień 9 września 2009 r. - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W art. 33 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy, ustawodawca wskazał, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wyniku analizy akt sprawy ustalono, że inwestor w omawianej sprawie nie złożył oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w zakresie działki o nr ewid. [...], obręb [...]. Jednakże jak wynika z treści pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na podstawie umowy dzierżawy nieruchomości MOP wraz z rozbudową z dnia 12 grudnia 2008 r. dysponowała i dysponuje nieruchomością na MOP II [...], w tym działką o nr ewid. [...], obręb [...], na cele budowlane. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą oraz że wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Treść weryfikowanej w niniejszym postępowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], pozostaje w sprzeczności z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jednakże sprzeczność ta (wydanie pozwolenia na budowę mimo braku wymaganego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...], obręb [...], na cele budowlane), uwzględniwszy znany organowi stan prawny dotyczący tejże działki, nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych, które należałoby uznać za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W tym stanie rzeczy, opisane naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie stanowi, w ocenie organu, przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...]. Mając na uwadze powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], w części wobec której decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności, rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto, decyzji tej nie wydano z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby nie będącej stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Odnosząc się do kwestii podniesionych we wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], organ wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi wprawdzie substytutu planu miejscowego na danym obszarze, stanowi jednakże szczegółową, urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Zasadniczym celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest prawidłowe ustalenie wymagań dotyczących planowanej zabudowy w aspekcie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, o jakich jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Obowiązek uzyskania przez inwestora, w przypadku braku plany miejscowego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gwarantuje w szczególności utrzymanie na danym terenie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Udzielenie zaś przez organ administracji architektoniczno - budowlanej pozwolenia na budowę, pomimo braku prawem wymaganej, wydanej dla objętej tym pozwoleniem inwestycji, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi niedopuszczalne usankcjonowanie przez ten organ daleko idącej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, nie zaaprobowanego przez organ odpowiedzialny za ład przestrzenny i urbanistyczny na danym terenie, a co za tym idzie, niesie ze sobą skutki społeczno — gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego sformułowania sentencji decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], organ wyjaśnił, że użycie określenia "rażące naruszenie prawa" stanowiło wskazanie wymienionej w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wady kwalifikowanej, którą obarczona jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], nie zaś bezpośrednie odniesienie się do treści przepisu art. 158 § 2 k.p.a., jak to zinterpretowała S. Sp. z o.o. z siedziba w [...]. Odnosząc się natomiast, do podniesionych we wniosku Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] o ponowne rozpoznanie sprawy argumentów, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że argumenty te, są powtórzeniem argumentacji zawartej we wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] oraz piśmie [...] lutego 2011 r., znak: [...], do których szczegółowo odniesiono się w uzasadnieniu zarówno decyzji z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] jak też niniejszego rozstrzygnięcia. Uzupełniająco organ stwierdził, że w dacie wydania weryfikowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach pozostawała w obrocie prawnym i w związku z tym była wiążąca dla organu administracji architektoniczno - budowlanej. Równocześnie organ podkreślił, iż zważywszy na szczegółowo opisany powyżej stan prawny, obowiązujący w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności, czego domagał się Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...], nie jest możliwe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. złożył [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego akceptuje działanie niezgodne z przepisami prawa, skoro uznaje za wystarczające dane dotyczące wpływu na środowisko zawarte w projekcie budowlanym pomimo, że projekt ten faktycznie nie zawiera obligatoryjnych danych dotyczących rodzajów, ilości, parametrów i zasięgu rozprzestrzeniania się substancji i energii do środowiska. Ponadto stwierdził, że fakt wydania przez Burmistrza [...] decyzji o środowiskom uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia z naruszeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, tj. bez wykonania raportu oddziaływania środowisko, który jest podstawowym elementem w tej procedurze precyzyjnie określającym wpływ przedsięwzięcia na środowisko, również jednoznacznie wypełnia przesłankę instytucji nieważności. Następnie wnoszący skargę Inspektor podniósł, że zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę. Tak więc można uznać, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływał na środowisko jest jednym z podstawowych elementów przy wydawaniu decyzji udzielają pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę "zatwierdziło" wadliwe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz wadliwy - niekompletny projekt budowlany, a to stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] września 2011 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy więc badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2011 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub zawiera wadę powodującą jej nieważności z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Natomiast art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność (zob. np. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1988 r., sygn. akt IV SA 941/87, publ. ONSA 1988/1/30). W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku wielofunkcyjnego stacji paliw [...] z gastronomią (część gastronomiczna obiektu stan surowy zamknięty) wraz przebudową istniejących sieci wod.-kan., energetycznych, dróg i parkingów na terenie MOP II [...] w ciągu autostrady A-4, zlokalizowanych na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: [...], [...], [...], [...], [...] i 236-k.m. 2 obręb [...]. Podkreślenia wymaga, że decyzja Nr [...] wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Rację ma zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że ponieważ wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi, stosownie do brzmienia art. 31 ust. 1 powołanej ustawy, nie było dopuszczalne stwierdzenie nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. Możliwym było natomiast orzeczenie, że decyzja ta w części wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, iż we wniosku o stwierdzenie nieważności Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...], zarzucił decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Wskazał, iż zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany nie zawiera żadnych danych technicznych, charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, co jest naruszeniem § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na zagospodarowaniu terenu MOP-ów, została wydana bez wykonania raportów oddziaływania na środowisko pomimo, że zgodnie z przepisami prawa przeprowadzenie raportów w tym przypadku było obligatoryjne, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], stwierdziło na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] nieważność ww. decyzji Burmistrza [...] Prawidłowo zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], wskazującym na brak w projekcie zatwierdzonym kwestionowaną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę danych technicznych, charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Szczegółowe informacje w opisanym zakresie znalazły się bowiem w projekcie budowlanym omawianej inwestycji - tom 0 architektura pkt 5.7, tom 0 instalacja sanitarna pkt 4.6., tom 1 stanowisko tankowania LPG pkt 9, tom 1 instalacja gazu grzewczego stacji paliw pkt 3.13 i 9 oraz projekt budowlano - wykonawczy instalacji paliwowej stacji paliw pkt 10. Odnosząc się do podniesionej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kwestii niezgodności zakresu ww. informacji z wymogami określonymi w § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, organ odwoławczy zasadnie również stwierdził, iż proste zestawienie treści przedmiotowego projektu budowlanego z treścią powołanego przepisu prawa nie wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Koniecznym zaś warunkiem dla ustalenia występowania rażącego naruszenia prawa, jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie. Natomiast podnoszona kwestia wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], pozostaje bez znaczenia procesowego w niniejszej sprawie. Rozstrzygającym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest bowiem stan prawny z dnia wydania decyzji. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji brany jest pod uwagę wyłącznie stan prawny i faktyczny z dnia wydania decyzji. W postępowaniu tym nie można więc kierować się faktami mającymi miejsce po wydaniu decyzji poddawanej ocenie, gdyż nie one decydują o tym czy doszło do naruszenia prawa. Ponadto, późniejsze uchylenie bądź zmiana decyzji w oparciu o którą wydane zostało rozstrzygnięcie stanowi ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...]. Nie jest zaś dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Sądu, prawidłowo także Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił twierdzenia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., obarczona jest kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., tj. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis ten może być bowiem podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy w dacie wydania decyzji obowiązuje przepis prawa materialnego, określany jako klauzula nieważności, który wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Analiza stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r.. Nr [...], jednoznacznie wskazuje, że w tym czasie, żaden z przepisów, dotyczących prawa budowlanego i ochrony środowiska, nie dawał takiej możliwości. W szczególności art. 144 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która weszła w życie 15 listopada 2008 r., uchylił m.in. zawierający taką klauzulę nieważności przepis art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zważywszy na datę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę spornej inwestycji (wniosek z dnia 5 czerwca 2009 r.), przepis art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe) nie ma zastosowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela zdanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w sprawie nie występowały okoliczności, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Niezależnie od powyższego, organ działający w trybie nadzoru zasadnie podniósł w zaskarżonym rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2011 r., że w przypadku, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania nieważnościowego występuje strona, fakt ten zobowiązuje organ administracji od przeprowadzenia kontroli kwestionowanej decyzji w pełnym zakresie pod względem występowania przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Po dokonaniu takiej kontroli Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie zauważył, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - według stanu na dzień 9 września 2009 r. - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - według stanu na dzień 9 września 2009 r. - stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z akt sprawy wynika, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji została ustalona decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] października 1996 r., znak: [...], zmienioną w zakresie ustaleń odnośnie linii rozgraniczających pas drogowy autostrady decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1997 r., znak: [...]. Z załącznika graficznego do tej decyzji wynika, że zakresem lokalizacji autostrady A-4 nie została objęta działka nr [...], obręb [...], na której, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, przewidziano przyłącze do komory hydroforowej. Z informacji uzyskanych w toku prowadzonego postępowania od Urzędu Gminy [...] wynika, że na obszarze, na którym zlokalizowana jest sporna inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, stosownie do treści ww. przepisów, inwestor obowiązany był do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przyłącza do komory hydroforowej na działce nr ewid. [...]. W przedmiotowej sprawie inwestor takiej decyzji nie przedstawił. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę opisane wyżej ustalenia prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], w sposób rażący narusza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi jednak na fakt, że decyzja ta została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w myśl art. 31 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, nie było jednak możliwe stwierdzenie jej nieważności. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony bowiem po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] stała się ostateczna dnia [...] października 2009 r., a roboty budowlane zostały rozpoczęte, o czym zaświadcza udzielenie inwestorowi przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], pozwolenia na użytkowanie inwestycji. Natomiast Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...], pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. W tym stanie prawnym organ działający w trybie stwierdzenia nieważności zobowiązany był ograniczyć się do stwierdzenia, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...], obręb [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nie mógł natomiast stwierdzić jej nieważności w tej części. Ponadto, prawidłowo zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - według stanu na dzień [...] września 2009 r. - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W art. 33 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy, ustawodawca wskazał, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie złożył oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w zakresie działki o nr ewid. [...], obręb [...]. Jednakże jak wynika z treści pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na podstawie umowy dzierżawy nieruchomości MOP wraz z rozbudową z dnia [...] grudnia 2008 r. dysponowała i dysponuje nieruchomością na MOP II [...], w tym działką o nr ewid. [...], obręb [...], na cele budowlane. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą oraz że wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Treść weryfikowanej w niniejszym postępowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], pozostaje co prawda w sprzeczności z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jednakże sprzeczność ta – jak słusznie stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - (wydanie pozwolenia na budowę mimo braku wymaganego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...], obręb [...], na cele budowlane), uwzględniwszy znany organowi działającemu w trybie nadzoru stan prawny dotyczący tejże działki, nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych, które należałoby uznać za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W tym stanie rzeczy, opisane naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie stanowi również i zdaniem Sądu, przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...]. Odnosząc się do kwestii podniesionych we wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], organ prawidłowo wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi wprawdzie substytutu planu miejscowego na danym obszarze, stanowi jednakże szczegółową, urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Zasadniczym celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest prawidłowe ustalenie wymagań dotyczących planowanej zabudowy w aspekcie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, o jakich jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek uzyskania przez inwestora, w przypadku braku plany miejscowego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gwarantuje w szczególności utrzymanie na danym terenie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Udzielenie przez organ administracji architektoniczno - budowlanej pozwolenia na budowę, pomimo braku prawem wymaganej, wydanej dla objętej tym pozwoleniem inwestycji, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi niedopuszczalne usankcjonowanie przez ten organ daleko idącej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, nie zaaprobowanego przez organ odpowiedzialny za ład przestrzenny i urbanistyczny na danym terenie, a co za tym idzie, niesie ze sobą skutki społeczno — gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego sformułowania sentencji kwestionowanej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], organ wyjaśnił, że użycie określenia "rażące naruszenie prawa" stanowiło wskazanie wymienionej w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wady kwalifikowanej, którą obarczona jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], nie zaś bezpośrednie odniesienie się do treści przepisu art. 158 § 2 k.p.a., jak to zinterpretowała S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Rację ma także Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że argumenty podnoszone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, są w zasadzie powtórzeniem argumentacji zawartej we wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] oraz piśmie [...] lutego 2011 r., znak: [...], do których szczegółowo odniesiono się w uzasadnieniu zarówno decyzji z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] jak też rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2011 r. Uzupełniająco należy powtórzyć za organem, że w dacie wydania weryfikowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach pozostawała w obrocie prawnym i w związku z tym była wiążąca dla organu administracji architektoniczno - budowlanej w zakresie swego rozstrzygania. Równocześnie zważywszy na szczegółowo opisany powyżej stan prawny, obowiązujący w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności, czego domaga się Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...], nie było możliwe. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.