II GSK 443/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 420/11 w sprawie ze skargi M. S. K. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 420/11 odrzucił skargę M. S. K. sp. z o.o. w S. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości. Referując stan faktyczny sprawy Sąd I instancji, wskazał, że Skarżąca złożyła wniosek o unieważnienie przetargu na rezerwację częstotliwości z zakresu 2570-2620 MHz, na obszarze całego kraju, przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w sieciach szerokopasmowego dostępu bezprzewodowego w służbie ruchomej, w którym brała udział, składając ofertę. Po wszczęciu postępowania w przedmiocie unieważnienia przetargu, uczestnik postępowania – A. sp. z o.o. w W., która została wyłoniona w przedmiotowym przetargu – pismem z dnia [...] listopada 2009 r. zwróciła się do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. o ograniczenie pozostałym stronom i uczestnikom postępowania prawa wzglądu do treści jej oferty w zakresie opisanym w siedmiu punktach, które nie zostały podane do wiadomości publicznej i stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Wniosek ten został uwzględniony przez organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. W treści postanowienia została zawarta informacja, że nie przysługuje od niego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który odrzucił ją. Wskazał, że kwestia zastrzeżenia informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi autonomiczną sprawę administracyjną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. W związku z powyższym, od rozstrzygnięcia Prezesa UKE wydanego na podstawie przepisu art. 207 ustawy z dnia 14 lipca 2004 r.– Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171 poz. 1800 ze zm.; dalej Pt.), wobec stosowania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm.; dalej Kpa.), nie przysługuje zażalenie, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś po wydaniu ponownego postanowienia – skarga do WSA. Skoro więc strona nie wykorzystała wszystkich środków zaskarżenia postanowienia, skarga została uznana za przedwczesną i podlegała odrzuceniu. Sąd wskazał również, że oczywiście błędne pouczenie o trybie zaskarżenia dokonane przez organ administracji publicznej nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożył Prezes UKE wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zarzucił naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 Pt. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia w związku z art. 141 § 1, art. 144 oraz 127 § 3 Kpa. poprzez uznanie, że na zaskarżone postanowienie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy żaden z przepisów prawa nie przewidywał takiego środka zaskarżenia; 2. postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie przez WSA skargi na postanowienie wobec uznania, że koniecznym było uprzednie zaskarżenie tego postanowienia do Prezesa UKE wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Rozważyć więc należy, czy przedmiotowe postanowienie należy do tej kategorii spraw. W sprawie było bezsporne, iż na zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie Prezesa UKE – wydane na podstawie art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 Pt. – w przedmiocie ograniczenia stronom postępowania prawa wglądu do materiału dowodowego przedstawionego przez stronę skarżącą, nie przysługiwało zażalenie. Rozważenia zatem wymaga, czy wydane w oparciu o wskazany przepis postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. W ocenie NSA, postanowienie wydane w przedmiocie ograniczenia stronie postępowania prawa wglądu do materiału dowodowego, mimo że podjęte w toku prowadzonego postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości dotyczy wyłącznie kwestii ochrony "tajemnic przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych" i z tego względu nie stanowi kwestii incydentalnej w stosunku do postępowania głównego. Jego istotą jest wyłącznie ocena czy udostępnienie materiału dowodowego grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych i ewentualnie podjęcie rozstrzygnięcia mającego na celu ochronę tego dobra. Nie może być wątpliwości, że na załatwienie tej samodzielnej przecież przedmiotowo kwestii (postanowienie to zamyka sprawę prawa wglądu do materiału dowodowego), mimo osadzenia jej w określonym postępowaniu prowadzonym przez Prezesa UKE na podstawie przepisów ustawy – Prawo telekomunikacyjne, stronie postępowania służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadzie art. 127 § 2 w związku z art. 206 ust. 1 Pt. przy czym bez znaczenia pozostaje, że ustawodawca określił typ podejmowanego przez Prezesa UKE rozstrzygnięcia jako postanowienia. Rozumowanie takie znajduje uzasadnienie w wykładni celowościowej i systemowej. Należy bowiem zwrócić uwagę, że identyczną przedmiotowo sprawę (zastrzeżenie dokumentów i informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa) załatwianą na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 Pt. ustawodawca nakazuje traktować jako samodzielną i załatwianą przez organ decyzją administracyjną, od której przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczność, że postępowanie wszczynane przez Prezesa UKE na podstawie art. 9 ust. 2 Pt. dotyczy informacji już zastrzeżonych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, a postępowanie z art. 207 ust. 1 Pt. możliwości zastrzeżenia dopiero możliwości wglądu do materiału dowodowego w prowadzonym już postępowaniu, nie może prowadzić, jak tego oczekuje składający skargę kasacyjną organ, do pozbawienia strony prawa do ponownego rozpatrzenia sprawy, które przysługuje jej w razie skorzystania przez Prezesa UKE z uprawnienia uchylenia tego zastrzeżenia, o którym mowa w art. 9 ust. 2 Pt. Wskazać należy na zgodne z powyższym poglądem stanowisko orzecznictwa i doktryny (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II GSK 700/09, K. Kawałek, Komentarz do art. 207 ustawy – Prawo telekomunikacyjne [w:] Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, red. M. Rogalski, LEX 2010, nr 86290). Jak stwierdził w powołanym powyżej postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny, nie można dopatrzyć się żadnego ratio legis, aby identyczne kwestie dotyczące ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa z tego tylko względu, iż są związane z udostępnieniem materiałów stronom postępowania, były rozstrzygane postanowieniem, o jakim mowa w art. 207 ust. 1 Pt., nieposiadającym przymiotu samodzielnego orzeczenia, oderwanego od właściwego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji uniemożliwiającym jego kontrolę na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Z powyższych względów zarzut sformułowany w ramach pkt 1 skargi kasacyjnej należy uznać za chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, stwierdzić należy, że jest on również niezasadny, a WSA prawidłowo uznał, że skarga złożona została przedwcześnie, bo bez wyczerpania przysługującej stronie drogi odwoławczej, o czym była mowa wyżej. Jako niedopuszczalna skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko WSA w W., że błędne pouczenie o trybie zaskarżenia postanowienia nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.