II SA/Bk 765/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek rodzinny we wznowionym postępowaniu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Wnioskiem z dnia [...].09.2009 r. E. G. wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na syna E. G., dodatku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka oraz o jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia dziecka. Decyzją z dnia [...].09.2009 r. nr [...]przyznano E. G. na okres zasiłkowy od dnia [...].09.2009 r. do [...].10.2009 r. wnioskowany zasiłek rodzinny oraz dodatek do zasiłku i jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia dziecka. Zawiadomieniem z dnia [...].06.2011 r. nr [...]organ wszczął postępowanie w sprawie ponownego ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych. Postanowieniem z dnia [...].06.2011 r. nr [...]organ wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania E. G. ww. świadczeń rodzinnych w związku z uzyskaniem informacji, że w dacie ich przyznania, nie został uwzględniony dochód (tj. wynagrodzenie za miesiąc maj 2009 r. w wysokości 1.350 zł netto) męża – E. G. zatrudnionego w K. Sp.zo.o. z siedzibą w C. na czas określony od dnia [...].04.2009 r. do dnia [...].11.2010 r. Zatem miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie w 2007 r., z uwzględnieniem dochodu E. G., wyniósł 542,78 zł. Decyzją z dnia [...].07.2011 r. nr [...]Kierownik Sekcji Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. uchylił własną decyzję z dnia [...].09.2009 r. nr [....]w części dotyczącej ustalonego prawa do zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka E. G. i odmówił E. G. prawa do świadczeń rodzinnych w formie zasiłku rodzinnego na dziecko E. G. w kwocie 48 zł miesięcznie za okres od [...].09.2009 r. do [...].10.2009 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka w kwocie 1.500 zł wypłacanego jednorazowo. W pozostałym zakresie, tj. przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka w kwocie 1000 zł, decyzja nie uległa zmianie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. Nr 105, poz. 881 ze zm.).ustalono, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę przekracza ustawowe kryterium dochodowe, gdyż wynosi 542,78 zł. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że w przypadku gdy dochód rodziny przekracza kwotę uprawniająca daną rodzinę do zasiłku rodzinnego, o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej niższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany tj. 48 zł, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. Organ wskazał, że w przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje. W odwołaniu od powyższej decyzji E. G. podniosła, że dochód uzyskany przez męża w 2009 r. nie był dochodem uzyskanym w 2007 r., ani w 2008 r. Dodała również, że nie podała informacji o dochodach męża za 2009 r., gdyż nie została poinformowana o tym przez pracownika MOPR-u. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...].08.2011 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych dotyczyło okresu zasiłkowego 2008/2009, a więc prawo do wnioskowanych świadczeń rodzinnych należało ustalić na podstawie dochodu z 2007 r. Ponadto Kolegium wskazało, że na dochód rodziny E. G. składają się następujące kwoty: stypendium uzyskane przez ww. w kwocie 3.340,00 zł oraz wynagrodzenie męża w wysokości 874,61 zł. Łącznie dochód rodziny wyniósł 4.216,61 zł, co w przeliczeniu na poszczególne miesiące wynosi 351,22 zł. Do tak ustalonego dochodu zgodnie z art. 5 ust. 4a ww. ustawy należało doliczyć kwotę uzyskaną przez E. G. w 2009 r. i pomniejszyć o kwotę 72,88 zł -dochodu utraconego w 2007 r. Organ wskazał, że z dołączonej do akt sprawy kopii druku PIT-11 za okres od [...].10.2007 r. do [...].12.2007 r. E. G. oraz oświadczenia złożonego w dniu 15.06.2011 r. wynika, że ww. w okresie od października 2007 r. do [...].01.2009 r. był zatrudniony i z tego tytułu w 2007 r. uzyskał wynagrodzenie w wysokości 874,61 zł. Zgodnie zaś z art. 5 ust.4 ww. ustawy w związku z utratą zatrudnienie dochód na osobę w rodzinie należało pomniejszyć o kwotę dochodu utraconego. W ten sposób uzyskano dochód rodziny w wysokości 1628,34 zł, który po podzieleniu na liczbę członków rodziny, tj. trzy osoby dał kwotę 542,78 zł. Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że dochód na osobę w rodzinie odwołującej się jest wyższy niż określone w art. 5 ust. 1 ustawy kryterium dochodowe, tj. 504 zł. W związku zaś z faktem, ze prawo do dodatków do zasiłku rodzinnego jest uzależnione od nabycia uprawnień do zasiłku rodzinnego (art. 8), Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił E. G. przyznania wypłaconego jednorazowo dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka w wysokości 1.500 zł. Za prawidłowe uznał też organ odwoławczy przyznanie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka w wysokości 1000 zł , w związku z tym, iż nie jest ona uzależniona od wysokości dochodu. Za podstawę materialnoprawną decyzji SKO wskazało art. 3 pkt 1, 2, art. 5 ust. 1, 3, 4a, art. 23 i 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W skardze do Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że ubiegając się o świadczenie za okres zasiłkowy 2008/2009 dołączyła zaświadczenie organu skarbowego o wysokości uzyskanych dochodów w roku podatkowym 2008, dołączyła zaświadczenie za 2007 r. , a nie jak twierdzi Kolegium za 2008 r. Zdaniem Skarżącej ponowne przeliczenie dochodów było niezasadne, a decyzja organu pierwszej instancji błędna, gdyż w rezultacie wzięto pod uwagę dochody z dwóch różnych lat, a nie z lat następujących po sobie, i do dochodu z 2007 r. dodano dochód z 2009 r., przy czym dochód z 2009 r. został wzięty pod uwagę przy przyznawaniu zasiłku na okres 2009/2010 i 2010/2011. Zdaniem strony skarżącej nie jest zgodne z prawem dodawanie do dochodów za 2007 r. dochodów za 2009 r. i twierdzenie, ze jest to dochód za 2008 r. Ponadto Skarżąca podniosła, że w dniu składania wniosku, tj. [...].09.2009 r. pracownicy MOPR-u odnosząc się do punktu 4 części I wniosku pytali ją o zmianę dochodów za 2008 r. Zdaniem Skarżącej niesprawiedliwe jest również to, że w dochodzie utraconym organy nie uwzględniły utraty stypendium w związku z ukończeniem przez nią studiów w lutym 2009 r. Podniosła, że bezzasadnie została poinformowana, że stypendium naukowe, czyli dochód osoby uczącej się był dochodem jej rodziny w 2007 r. , natomiast w 2009 r. nie jest traktowany jako dochód utracony. Strona skarżąca podniosła także, że z niewiadomych jej przyczyn zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 5 ust. 3 ustawy. Skarżąca wyjaśniła, że w jej przypadku dochód rodziny w przeliczeniu na osobę został przekroczony o około 38 zł. Wskazał, że wbrew twierdzeniom organów, w poprzednim okresie zasiłkowym nie była uprawniona do zasiłku, dlatego że nie była matką, a nie z powodu przekroczenia progu dochodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podano w zarzutach skargi. Kontrola przez Sąd pod kątem legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, mając na względzie treść art. 134 ppsa (błędy decyzji dostrzeżone przez Sąd z urzędu). Na skutek wznowienia postępowania organ I instancji uchylił decyzję własną z dnia 25.09.2009 r. i odmówił E. G. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego na dziecko – E. G., w kwocie 48 złotych miesięcznie na okres [...].09.2009 r. – [...].10.2009 r. oraz jednorazowego dodatku do zasiłku w kwocie 1500 złotych z tytułu urodzenia dziecka. Przesłanką do zmiany (uprzedniego) stanowiska organu I instancji było uzyskanie informacji w dniu [...].06.2011 r. o tym, że mąż wnioskodawczyni E. G. uzyskał w maju 2009 r. wynagrodzenie za pracę w kwocie 1350 złotych netto, o czym organ nie wiedział w dniu wydawania decyzji, tj. [...].09.2009 r. Zdaniem organu kwotę tę należało doliczyć do miesięcznego dochodu rodziny za 2007 r., co spowodowało przekroczenie tzw. kryterium dochodowego – 504 złotych, bowiem dochód miesięczny na osobę wyniósł 542, 78 złotych. Z dokładnego uzasadnienia decyzji SKO (czego brak w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej) wynika, że dochód miesięczny na osobę w rodzinie Skarżącej za 2007 r. został obliczony w taki sposób, że do dochodów miesięcznych z tego roku (niespornych) dodano 1350 złotych dochodu z roku 2009 r. Taki sposób obliczeń jest w ocenie Sądu nieprawidłowy i niezgodny z interpretacją art. 5 ust. 4a ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992). Dla prawidłowe interpretacji niektórych przepisów ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992) zwanej dalej ustawą, oraz § 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2.06.2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 105, poz. 881), zwanego dalej rozporządzeniem, niezbędne jest przedstawienie stanowiska sądowoadministracyjnego w tej kwestii, które również podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Kwestia prawidłowego stosowania przez organy administracyjne przepisów art. 3 pkt. 2, pkt. 23 i pkt. 24, art. 5 ust. 4 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych w powiązaniu z § 18 rozporządzenia była już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Na uwagę zasługują w szczególności te rozstrzygnięcia, które opowiadają się za stosowaniem § 18 ust. 1 rozporządzenia nie w jego dosłownym brzmieniu, ale w sposób uwzględniający przede wszystkim reguły wynikające z przepisów ustawy, z uwzględnieniem wykładni systemowej, funkcjonalnej i celowościowej. l tak w wyroku z 9 grudnia 2010 r. l OSK 1321/10 (Lex nr 744973) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że błędnie organy upatrują jako podstawę do przyjęcia wielkości dochodu przepis §18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne w jego dosłownym brzmieniu. Stosując przepis §18 ust. 1 ww. rozporządzenia według jego literalnego brzmienia, z pominięciem reguł wynikających z ustawy o świadczeniach rodzinnych oznaczałby, że o przyznaniu świadczeń rodzinnych decydowałaby nie wielkości określone w tej ustawie, lecz suma przeciętnego miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie, uzyskanego uprzednio w roku kalendarzowym oraz dochodu uzyskanego za pełny przepracowany miesiąc. Stosowana przez organ praktyka uwzględniania uzyskanego dochodu i traktowania go w połączeniu z uprzednio ustaloną wielkością przeciętnego miesięcznego dochodu w roku kalendarzowym, jako wystarczającego do uchylenia lub zmiany decyzji może prowadzić do nierównoprawnego traktowania stron i tym samym naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji. Dla prawidłowego rozumienia §18 ust. 1 ww. rozporządzenia zgodnego z normami ustawowymi konieczna jest jego wykładnia przy zastosowaniu metody systemowej, funkcjonalnej i celowościowej. Przy odczytaniu treści przepisu §18 ust. 1 ww. rozporządzenia nie można pominąć nakazu stosowania tych wyjątkowych przepisów w korelacji z wartościami ujętymi w art. 71 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej. Taki też pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 22 października 2009r. l OSK 351/09 (LEX nr 573275), wskazując, że sposób wyliczenia dochodu, o którym stanowi przepis §18 rozporządzenia oznacza obowiązek ponownego ustalenia przeciętnego miesięcznego dochodu na członka rodziny w roku kalendarzowym z uwzględnieniem uzyskanego dochodu. Na taki też sposób obliczenia dochodu wskazały też wojewódzkie sądy administracyjne, m.in. WSA w Krakowie w wyroku z 27 października 2011r., III SA/Kr 833/10 oraz WSA w Łodzi w wyroku z dnia 29 października 2008 r., II SA/Łd 366/08 (LEX nr 504652). W tym miejscu należy jednocześnie podkreślić, że przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia stanowiący, że w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, o ile dochód ten osoba otrzymuje w dniu ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, pozostaje w sprzeczności z ustawową definicją dochodu, zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy. Przepis art. 3 ustawy zawiera słowniczek pojęć ustawowych, precyzuje i definiuje użyte w ustawie określenia. Oznacza to, iż pojęcia, którymi posługuje się w ustawie prawodawca, należy zawsze interpretować w zgodzie z podanymi w art. 3 definicjami. Skoro zatem podstawą ustalenia prawa do świadczeń jest dochód rodziny w przeliczeniu na osobę (art. 5 ust. 1 ustawy), zaś dochodem rodziny jest dochód z roku poprzedzającego okres zasiłkowy i jego wysokość decyduje o uprawnieniu do świadczeń, to - przy braku innych rozwiązań ustawowych - wszelkie zmiany w dochodzie, o których stanowi art. 5 ustawy (utrata bądź uzyskanie dochodu) dokonywane powinny być w zgodzie z zapisami tej ustawy, a nie z przepisami wykonawczymi. Stanowiący delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego z 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne przepis art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych upoważniał Ministra Polityki Społecznej jedynie do określenia (technicznego) sposobu ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych, nie zaś do określania dodatkowych kryteriów dochodowych mających bezpośredni wpływ na wysokość "dochodu rodziny" w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sposób ustalenia dochodu nie może oznaczać wprowadzenia nowych zasad jego obliczania, wykraczających poza regulacje ustawowe. Norma kompetencyjna z art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mogła stanowić upoważnienia do regulowania materialnoprawnych aspektów ustalania kryterium dochodowego. Pamiętać bowiem należy, że rozporządzenia wydawane są na podstawie ustaw i w celu ich wykonania. Taki charakter rozporządzenia determinuje i ogranicza jego treść w tym znaczeniu, że w drodze delegacji ustawowej do prawotwórstwa administracyjnego nie może zostać przekazane uprawnienie do zmiany przepisów rangi ustawowej, jak też upoważnienia ustawowe nie mogą delegować prawa do wkraczania w materię zastrzeżoną wyłącznie dla regulacji ustawowej. Reasumując tę cześć rozważań stwierdzić należy, iż art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie upoważniał właściwego ministra do określania w rozporządzeniu wykonawczym dodatkowych kryteriów dochodowych mających bezpośredni wpływ na wysokość dochodu rodziny, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005r., zawierający regulację materialnoprawną, wykracza swą treścią poza zakres upoważnienia ustawowego, to przesądza o jego niezgodności z ustawą o świadczeniach rodzinnych (tak: NSA w wyrokach z 30 października 2008r. sygn. akt I OSK 1842/07, z dnia 22 grudnia 2009r. sygn. akt I OSK 990/09, z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. I OSK 1321/10, wszystkie dostępne w centralnej bazie orzeczeń sadów administracyjnych. Przyjęcie powyższego stanowiska prowadzi do wniosku, iż dla ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego w niniejszej sprawie, w sytuacji uzyskania i utraty dochodu po roku, za który ustala się dochód rodziny (rok kalendarzowy poprzedzający okres zasiłkowy), organy zobowiązane były prawidłowo zastosować art. 5 ust. 4 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych, bez odwoływania się do literalnej treści § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Jak stwierdził, bowiem Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. P 45/08 (Dz. U nr 108, poz. 910), art. 5 ust. 4 ustawy nie określa terminu, w jakim uwzględnia się przy ustalaniu dochodu rodziny utracony dochód, nie wiąże też uprawnienia do odliczenia dochodu utraconego od dochodu rodziny, ani też odmowy prawa jego odliczenia z faktem uzyskania innego dochodu. Przyjęta w art. 5 ust. 4 i 4a ustawy konstrukcja ustalania wysokości dochodu rodziny pozwala przy ustalaniu prawa do zasiłku na uwzględnienie zdarzeń w postaci zarówno utraty dochodu, czyli pogorszenia się sytuacji materialnej rodziny, jak i uzyskania dochodu. W konsekwencji możliwa jest więc korekta ustalenia dochodów rodziny w wyniku ich pomniejszenia (art. 5 ust. 4 ustawy) bądź powiększenia (art. 5 ust. 4a ustawy). Jak wynika z powyższego przepis art. 5 ust. 4 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych, umożliwia dokonanie korekty ustalonego już dochodu osoby uprawnionej z powodu zdarzeń jakie nastąpiły już po upływie okresu, w związku z którym ustalono ten dochód, czyli po 31 grudnia roku kalendarzowego poprzedzającego okres zasiłkowy. Tylko taka interpretacja ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zgodna z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego czyli zasadą celowości i solidarności (analogicznie: WSA w Poznaniu w wyroku z 21 grudnia 2010r. II SA/Po 805/, dostępnym w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, ze sposób wyliczenia dochodu, o którym stanowi § 18 ust. 1 rozporządzenia oznacza obowiązek organu ponownego ustalenia przeciętnego miesięcznego dochodu na członka rodziny E. G. w roku kalendarzowym z uwzględnieniem uzyskanego i utraconego dochodu. Przeciętny miesięczny dochód przypadający na jednego członka rodziny winien być liczony w ten sposób, że do rocznego dochodu uzyskanego w roku poprzedzającym okres zasiłkowy (2007 r.) z uwzględnieniem utraty dochodu, o jakiej mowa w art. 3 pkt 23 i 24 ustawy należy doliczyć dochód uzyskany przez E. G. w 2009 r. i dopiero od tak zsumowanego dochodu liczyć dochód miesięczny rodziny, a następnie dochód przypadający na jednego członka rodziny. Przy tym nalezy przyznać rację SKO, że za utratę dochodu nie uważa się utraty stypendium w świetle art. 3 pkt 23 ustawy. Taki sposób obliczenia dochodu odpowiada, zdaniem Sądu, regulacjom zamieszczonym w ustawie o świadczeniach rodzinnych oraz wskazówkom zawartym w akcie wykonawczym, lecz rozumianym w sposób uwzględniający dobra chronione konstytucyjnie, jak dobro rodziny znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej, zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości. Analogiczne stanowisko zajął WSA w Białymstoku w sprawach o sygn. akt IISA/Bk 592-593/11. Rozpoznając ponownie sprawę w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...].08.2011 r. przez SKO w B. organ winien brać pod uwagę wykładnię przepisów art. 3 pkt. 2 i pkt 23, art. 5 ust. 4 i 4a ustawy i § 18 rozporządzenia przedstawioną wyżej przez Sąd i dopiero w zależności od wysokości tak wyliczonego dochodu stwierdzić, czy nastąpiło przekroczenie progu dochodowego uprawniającego do uzyskania świadczenia rodzinnego na okres zasiłkowy 2008/2009. W ocenie Sądu organ II instancji posiada kompetencje do zweryfikowania decyzji organu I instancji w świetle art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Mając na względzie powyższe rozważania Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Konsekwencją uchylenia decyzji było stwierdzenie z urzędu o niemożności wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 p.p.s.a).