II GSK 925/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 426/12 w sprawie ze skargi P. J. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę P. J. K. (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z dnia 21 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu ww. zarządzenia - pismem z dnia 24 lutego 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do czynności w przedmiotowej sprawie. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 1 marca 2012 r. W dniu 12 marca 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika, do którego dołączono żądane pełnomocnictwo procesowe. Pismo zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 9 marca 2012 r., zatem po upływie zakreślonego siedmiodniowego terminu, który upłynął w dniu 8 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skoro powyższy brak formalny nie został przez stronę usunięty w terminie, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) skargę należało odrzucić. P. J. K. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia WSA zaskarżając je całości wniósł o uchylenie i nadanie skardze dalszego biegu, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanych niniejszą skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: - art. 36 pkt 1 w zw. z art. 39 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że załączone do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia 4 października 2011 r. nie było pełnomocnictwem uprawniającym pełnomocnika (radcę prawnego) do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W.; - art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a) poprzez jego niezastosowanie w dokonywaniu interpretacji treści pełnomocnictwa z dnia 4 października 2011 r. i w konsekwencji uznanie go za niewłaściwe do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; - art. 32 ust.1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, prawa do jednakowego rozpoznania identycznych spraw tj. w niniejszej sprawie odmiennych rozstrzygnięć wojewódzkich sądów administracyjnych w podobnych sprawach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że pełnomocnictwo dla G. W. do reprezentowania P. J. K. przed WSA wynikało z pełnomocnictwa z dnia 4 października 2011 r. i znajdowało się w aktach administracyjnych sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. W zakresie sposobu postępowania w przypadku, gdy pełnomocnictwo do występowania przed sądami administracyjnymi znajduje się już w aktach administracyjnych prezentowane były dotąd różne poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich przyjmowano, że w przypadku, gdy sąd administracyjny stwierdzi brak dołączonego do skargi pełnomocnictwa, ale jednocześnie ma wiedzę, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się pełnomocnictwo obejmujące możliwość występowania pełnomocnika w imieniu strony skarżącej również przed sądem administracyjnym, powinien uwzględnić ten fakt z urzędu i wezwać pełnomocnika do złożenia uwierzytelnionego odpisu tego pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2663/00, z dnia 7 października 2005 r., sygn. akt FSK 2137/04, z dnia 26 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 322/05). W orzecznictwie wywodzono jednak także, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi przy wnoszeniu skargi nie powstaje, gdy pełnomocnictwo to zostało już złożone w postępowaniu administracyjnym (warunkiem jest zatem, aby pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądami administracyjnymi). Wniosek taki wyprowadzono z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. (mającego z mocy art. 166 p.p.s.a. zastosowanie także do postanowień), nakazującego sądowi wydawanie orzeczeń na podstawie akt sprawy, przez które należy rozumieć zarówno akta sądowe, jak i akta z postępowania administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 450/06, por. także J.P. Tarno: "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, Wydanie 3, str. 135). Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela ostatnie z prezentowanych stanowisk, zgadzając się z argumentacją, która legła u podstaw sformułowanego poglądu. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 4 października 2011 r. wraz z dowodem uiszczenia opłaty dołączone do odwołania od decyzji organu I instancji, upoważniające radcę prawną G. W. do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi. Okoliczność ta została wyraźnie wskazana także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Pomimo tego pełnomocnik został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez "złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi". Jak to już zostało wyżej wyjaśnione, pełnomocnictwo takie znajdowało się w aktach administracyjnych, a w wezwaniu nie zostało sprecyzowane, że chodzi o oryginał. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że w aktach administracyjnych tej sprawy jest jedynie kserokopia pełnomocnictwa, jednakże zauważa, że wezwanie do usunięcia braków formalnych obejmowało złożenie pełnomocnictwa, a nie przedłożenie jego oryginału. Pełnomocnik w skardze kasacyjnej przyznaje, że uchybił terminowi do uzupełnienia rzekomego braku formalnego wskazując, iż ubolewa na tym i przyznaje ten fakt. Jednocześnie podnosi, iż pełnomocnictwo dołączone do akt administracyjnych nie było dotknięte brakami formalnymi. Odrzucenie w tym stanie faktycznym skargi kasacyjnej – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie odpowiada prawu, gdyż z przytoczonych wyżej okoliczności wynika, że adw. G. W. była umocowana i reprezentowała skarżącego zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed sądem administracyjnym na podstawie złożonego do akt administracyjnych pełnomocnictwa z 4 października 2011 r. W ustalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie SN z 2 lutego 1998 r. III RN 88/98; OSNP 1999/19/603 i postanowienie SN z 29 września 1989 r. II ARN 29/89, OSP 1990/11-12/375) przyjęty został pogląd, który Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela, że pełnomocnik ustanowiony przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzysta z przyznanego mu umocowania do działania w imieniu strony w tej samej sprawie także w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziły zatem przesłanki do wzywania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustanowionego prawidłowo radcę prawnego do złożenia nowego pełnomocnictwa, gdyż brak skargi w tym zakresie nie występował. Stąd też zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lutego 2012 r. wzywające pełnomocnika do usunięcia braku formalnego skargi przez doręczenie pełnomocnictwa było wadliwe i jako prawnie bezskuteczne nie uzasadniało odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Ze wszystkich podanych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.