VII SA/Wa 2476/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. B. i G. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru realizacji zadaszenia na podjeździe I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz E. B. i G. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623) i art. art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 21 kwietnia 2011 r. E. B. i G. D. - wniósł sprzeciw wobec zamiaru realizacji zadaszenia na podjeździe, wykonanego ze szkła, posadowionego na 4 podporach nie związanych trwale z gruntem i z drugiej strony przylegającego do budynku. Powierzchnia zadaszenia 450x500 cm o wysokości poniżej 3 m przy ul. B. [...]dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 21 kwietnia 2011 r. inwestor zgłosił zamiar realizacji zadaszenia na podjeździe, wykonanego ze szkła, posadowionego na 4 podporach nie związanych trwale z gruntem i z drugiej strony przylegającego do budynku. Powierzchnia zadaszenia 450x500 cm wysokości poniżej 3 m przy ul. B. [...] dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w W. Wymienione roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, zatwierdzenia projektu budowlanego wykonanego przez osobę uprawnioną i przeprowadzenia postępowania z udziałem stron, gdyż inwestycja zlokalizowana jest bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością. Po rozpoznaniu odwołania E. B. oraz G. D. od ww. decyzji Prezydenta [...], Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ zauważył, iż stosownie do art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych zgłoszeniem. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli do tego był wzywany inwestor), w praktyce oznacza udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Organ zauważył także, że zgodnie z treścią dokonanego przez E. B. oraz G. D. w dniu 21 kwietnia 2011 r. zgłoszenia, jego przedmiotem jest zamiar realizacji zadaszenia na podjeździe, wykonanego ze szkła, posadowionego na 4 podporach nie związanych trwale z gruntem i z drugiej strony przylegającego do budynku. Powierzchnia zadaszenia 450x500 cm o wysokości poniżej 3 m przy ul. B. [...] dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w W. Organ I instancji decyzją nr [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru realizacji ww. robót. Następnie Wojewoda [...] wskazał, iż wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy przed organem II instancji, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże zgodnie z najnowszym orzecznictwem organ odwoławczy nie może pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, w tym regulacji zawartej w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane - do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 - dni od dnia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od dnia zgłoszenia. Organy administracji publicznej ograniczone są czasowo do wniesienia sprzeciwu tracąc, po upływie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, kompetencję do wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu. Odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 724/08). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2009 r. (sygn. akt. II OSK 307/08) stwierdził, że wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ponownego rozpoznania sprawy. Pogląd ten został podzielony przez inne składy sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1771/09; wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 688/09; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 marca 2010 r. ,sygn. akt II SA/Ol 41/10) i jest zgodny z najnowszą linią orzeczniczą. Akceptując ww. poglądy dotyczące braku możliwości wniesienia sprzeciwu po upływie 30 - dni od dnia zgłoszenia w przedmiotowej sprawie organ II instancji stwierdził, że brak jest możliwości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Brak jest również możliwości wniesienia sprzeciwu z innej przesłanki niż wskazana przez organ I instancji ponieważ sprzeciw ten byłby niejako nowym sprzeciwem wniesionym po upływie ustawowego terminu. Tym samym zasadnym jest przeanalizowanie sprawy pod kątem możliwości wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane czy też ewentualnego uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania, co w istocie uprawniałoby inwestora do wykonywania robót budowlanych objętych w zgłoszeniu. Wojewoda [...] zauważył, że art. 29 ustawy Prawo budowlane zawiera katalog obiektów i robót budowlanych, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Katalog obiektów i robót budowlanych, zawarty w art. 29 ww. ustawy, ma formę listy zamkniętej (wyliczenie enumeratywne), a więc wyłącznie te obiekty i te roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Jako że przepis ten zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zgłoszone przez inwestora roboty budowlane: wykonanie zadaszenia na podjeździe ze szkła, posadowionego na 4 podporach nie związanych trwale z gruntem i z drugiej strony przylegającego do budynku - powierzchnia zadaszenia 450x500 cm o wysokości poniżej 3 m nie zostały wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Realizacja ww. robót wymaga zatem uzyskania pozwolenia organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. wnosząca sprzeciw wobec zgłoszonego zakresu robót budowlanych jest prawidłowa i zgodna z przepisami art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie. W szczególności w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który umożliwia realizację wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak wynika bowiem z akt sprawy projektowana wiata nie jest obiektem wolno stojącym i nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. złożyli E. B. i G. D. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ponieważ nie jest wiatą wolnostojącą. Wobec tych uchybień wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji lub uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2011 r., wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru realizacji zadaszenia na podjeździe, wykonanego ze szkła, posadowionego na 4 podporach nie związanych trwale z gruntem i z drugiej strony przylegającego do budynku (powierzchnia zadaszenia 450 x 500 cm o wysokości poniżej 3 m). Organ I instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie uznał, iż zgłoszone przez inwestora roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, gdyż inwestycja zlokalizowana jest bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością, natomiast organ odwoławczy uznał, iż roboty budowlane objęte zgłoszeniem, nie zostały wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane, wymagają więc uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko jest błędne, albowiem organy obu instancji zdają się nie zauważać brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w myśl postanowień którego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zauważyć należy, iż w piśmie z dnia 19 kwietnia 2011 r. inwestorzy E. B. oraz G. D. zgłosili zamiar budowy zadaszenia na podjeździe, wykonanego ze szkła, posadowionego na 4 podporach nie związanych trwale z gruntem i z drugiej strony przylegającego do budynku. Powierzchnia zadaszenia miała wynosić 450 x 500 cm, na wysokości poniżej 3 m. W ocenie Sądu, tak określony przedmiot zgłoszenia, wskazuje, iż zamiarem inwestorów była budowa wiaty, na co wskazuje również załączona do akt sprawy wizualizacja. Podnieść również należy, iż wprawdzie przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji wiaty to posługując się definicją z języka polskiego, wiatę można określić jako rodzaj budowli bez ścian, zwykle ze szklanym dachem. Powyższe oznacza, iż zamiar wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem mieści się w ramach art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tym bardziej, iż powierzchnia zabudowy obiektu wynosi 22,5m2, podlega więc jedynie zgłoszeniu. Ponadto zauważyć należy, iż w świetle przywołanego przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wiaty i altany nie muszą być obiektami wolnostojącymi, bowiem taki wymóg odnosi się tylko do parterowych budynków gospodarczych. Przy czym koniecznymi i jedynymi wymogami, jakie powinny one spełniać aby można było w stosunku do nich zastosować tryb zgłoszenia zamiaru wykonania robót jest powierzchnia zabudowy, która nie może przekraczać 25 m2 oraz to aby liczba tych obiektów nie przekroczyła dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011 r. zapadły z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, a w szczególności art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 na skutek ich błędnej wykładni. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy