I OSK 1827/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1961/11 w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. (sygn. akt I SA/Wa 1961/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy M. [...] W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Uchwałą Zarządu Dzielnicy M. [...] W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] negatywnie rozpatrzono wniosek A. G. o zakwalifikowanie jej kandydatury do zawarcia umowy najmu dotyczącego opróżnionego pokoju o powierzchni [...] m2, w zajmowanym przez stronę lokalu mieszkalnym nr [...], znajdującym się przy ul. P. [...] w W.. Z akt sprawy wynikało, iż A. G. od wielu lat mieszka wraz z rodziną we wspomnianym lokalu z tym, ze zajmuje jedynie jeden z pokoi, o powierzchni [...] m2. Całe mieszkanie składa się zaś z dwóch pokoi, kuchni i przynależności, o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2, w tym mieszkalnej [...] m2. Po bezskutecznym wezwaniu Zarządu Dzielnicy do usunięcia naruszenia prawa, A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej przedstawioną uchwałę, w której, domagając się stwierdzenia jej nieważności, podniosła, że z mocy § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009, w przypadku zwolnienia części lokalu wynajmowanego dotychczas więcej niż jednemu najemcy – zwolnioną część lokalu można wynająć pozostałemu najemcy, o ile nie spowoduje to powiększenia powierzchni mieszkalnej ponad 15 m2 na osobę, co w rozpatrywanym przypadku nie zachodziło. Rodzina skarżącej liczyła bowiem cztery osoby, a obecne zagęszczenie zajmowanego przez nią pokoju było niższe od normy sanitarnej ( 5m. kw. na osobę), co naruszało – wg skarżącej - zasady słuszności i powinno być uznane za nadużycie swobodnej oceny przez organ. Odpowiadając na skargę, Zarząd Dzielnicy M. [...] W. wnosił o jej odrzucenie, względnie - oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ twierdził, że skarżąca nie zareagowała na wezwanie obligujące ją do uzupełnienia złożonych dokumentów, niezbędnych do rozpoznania sytuacji materialnej i mieszkaniowej rodziny, o których mowa w § 22 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Skarżąca oraz jej syn złożyli bowiem jedynie oświadczenia, że nie posiadają żadnego tytułu prawnego do lokalu ani budynku na terenie całego kraju oraz, że nie dysponują środkami pieniężnymi oraz innymi materialnymi możliwościami zakupu mieszkania. W tej sytuacji Zarząd Dzielnicy uznał, że ponieważ kilkakrotnie wzywał skarżącą do złożenia w/w, stosownych dokumentów, czego strona jednak nie dopełniła, wniosek jej został potraktowany odmownie. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), zwaną dalej: "P.p.s.a.". – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była ona uzasadniona. Zdaniem Sądu, skarga wprawdzie odpowiadała pod względem formalnym wymaganiom proceduralnym, ale podniesione w niej przez skarżącą argumenty, rozmijały się z uzasadnieniem zaskarżonej uchwały. Skarżąca – jak wywodził Sąd - powoływała się bowiem na zbyt mały metraż oraz zagęszczenie zajmowanego przez nią i jej rodzinę lokalu mieszkalnego, a tymczasem odmowa zawarcia z nią umowy najmu lokalu (drugiego pokoju) nastąpiła z uwagi na brak dostarczenia dokumentów, pozwalających rozpoznać sytuację majątkową strony. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, podstawę wydania zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), a zgodnie z przepisem § 22 tej uchwały, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, zamianę lub uregulowanie tytułu prawnego do lokalu wraz z oświadczeniami i dokumentami, wydanymi przez podmioty wskazane w § 1 pkt 25, potwierdzającymi wysokość dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone we wniosku do wspólnego zamieszkiwania, oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku osób bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w W. - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Z przepisu tego – jak podkreślił Sąd - wprost wynika, że to po stronie wnioskodawcy leży obowiązek dostarczenia dokumentów, które pozwolą na określenie jego sytuacji majątkowej. W rozpatrywanej zaś sprawie, organ kilkakrotnie, bezskutecznie wzywał skarżącą do uzupełnienia wniosku o wskazane wyżej dokumenty. W ich miejsce zostały natomiast złożone jedynie oświadczenia skarżącej oraz jej syna, które - w świetle przytoczonych wyżej przepisów - niewątpliwie nie stanowiły żądanych dokumentów. W tych warunkach - zdaniem Sądu Wojewódzkiego - podjęcie uchwały, odmawiającej zakwalifikowania wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nie naruszało prawa. Z treści bowiem § 4 pkt 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. wynikało, że lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego. Także – jak wskazał Sąd - przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 71 poz. 733) podnoszą kwestię tego kryterium, stanowiąc w art. 4 ust. 2, że gmina zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Ponadto, Sąd przywołując treść § 42 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. zwracał uwagę, że użyty w tym przepisie zwrot "może" oznaczał, iż nawet, jeśli wnioskodawczyni spełniała by wszystkie przesłanki w nim zawarte, organ miał możliwość niewyrażenia zgody na wynajęcie zwolnionej części lokalu, gdyż decyzja w tym zakresie pozostawiona była do uznania organu administracji. Jednocześnie jednak Sad zauważył, że brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zaskarżona uchwała została podjęta dowolnie bez oparcia w zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, A. G. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. prawa materialnego w postaci: - § 4 pkt 2 i § 22 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733, ze zm.), polegające na niezasadnym przyjęciu, że przepisy te mają zastosowanie do wynajęcia zwolnionej części lokalu, o której to sytuacji stanowi § 42 tejże uchwały; - § 42 ust. 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie; 2. przepisów postępowania, w postaci: - art. 3 § 1 i art. 151 P.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę działania administracji publicznej i niezasadne oddalenie skargi, - art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 4 w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) poprzez brak uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy M. [...] W. z dnia [...] czerwca 2011 r. w części, dotyczącej skarżącej, tj. § 2, 3 i 4, w sytuacji, gdy doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego - § 4 pkt 2, § 22 i § 42 ust. 1 wskazanej wyżej uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w części, dotyczącej zastosowania § 42 uchwały Rady m. st. Warszawy - a które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały niezasadnym oddaleniem skargi. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, A. G. wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni i niewłaściwe zastosował § 4 pkt 2 i § 22 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, co polegało na niezasadnym przyjęciu, że przepisy te mają zastosowanie do wynajęcia zwolnionej części lokalu, o której to sytuacji stanowi § 42 tejże uchwały. Niewątpliwie natomiast § 4 pkt 2 w/w uchwały, znajdujący się w Rozdziale 2 "Wynajmowanie lokali na czas nieoznaczony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych", który ustanawia kryterium dochodowe na jednego członka rodziny i z tych względów pozostaje w zbieżności § 22 uchwały, wedle którego wnioski winny być składane razem m.in. z oświadczeniami i dokumentami, wskazanymi w § 1 pkt 25 uchwały, nie miał w tej sprawie zastosowania. Wniosek, złożony przez skarżącą, w oczywisty sposób nie dotyczył bowiem wynajęcia całego lokalu - gdyż skarżącej przysługuje już prawo najmu zajmowanego przez nią lokalu - a jedynie dotyczył wynajęcia zwolnionej części lokalu, dotychczas wynajmowanej. Przesłanki wynajęcia zwolnionej części lokalu zostały zaś uregulowane tylko i wyłącznie w § 42 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy, który to przepis znajduje się w Rozdziale 13 "Inne postanowienia". Z tych względów – zdaniem autora skargi kasacyjnej - nie było w żadnej mierze zasadne odwoływanie się przez organ w zaskarżonej uchwale do kryterium dochodowego, czego Sąd I instancji nie zważył i w efekcie przyjął, iż zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Przepis § 42 ust. 1 cytowanej uchwały stanowi – jak wywodzono w skardze kasacyjnej - samodzielną podstawę do wydania stosownej uchwały przez Zarząd Dzielnicy. W sposób kompleksowy reguluje on przesłanki do wynajęcia zwolnionej części lokalu dotychczasowemu najemcy i nie jest zatem uprawnione sięganie w tym przypadku do innych kryteriów niż ustanowiony w § 42 kryterium metrażowe, a w szczególności do kryterium dochodowego. W tej sytuacji skarżąca twierdziła, że Sąd Wojewódzki dokonał niewłaściwej kontroli zaskarżonej uchwały, czym naruszył w sposób istotny przepisy proceduralne (art. 3 § 1 i art. 151 i 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 4 w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Ponadto, zwracano też uwagę, że Sąd I instancji do wspomnianego wyżej przepisu § 42 odniósł się jedynie w dwóch zdaniach ostatniego akapitu na str. 4 uzasadnienia wyroku, co stanowiło o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. Odpowiedź na skargę nie została wniesiona. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca złożyła do akt trzy pisma stanowiące korespondencję prowadzoną przez jej pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym - syna J. G. z Dyrektorem Biura Polityki Lokalowej Urzędu [...] W. (pisma z dnia [...] października 2011 r., [...] listopada 2012 r., [...] listopada 2012 r. ) celem uzupełnienia argumentacji zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu wprawdzie zarówno obrazę prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów proceduralnych, które to naruszenie – zdaniem skarżącej – miało istotny wpływ na wynik sprawy, ale zarzuty procesowe zostały w ścisły sposób powiązane z prawem materialnym. Z tego powodu odniesienie się do obu kategorii w/w zarzutów musi być w zasadzie dokonane w sposób łączny. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie był sporny a polegał na wystąpieniu przez A. G. z wnioskiem o zakwalifikowania jej kandydatury do zawarcia umowy najmu części lokalu komunalnego, dotyczącego opróżnionego pokoju o powierzchni [...] m2, w zajmowanym przez skarżącą lokalu mieszkalnym nr [...], znajdującym się przy ul. P. [...] w W. Zainteresowana od wielu lat bowiem zamieszkiwała w tym lokalu wraz z rodziną, z tym, że zajmowała jedynie jeden z pokoi, o powierzchni [...] m2. Całe mieszkanie składało się zaś z dwóch pokoi, kuchni i przynależności, o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2, w tym mieszkalnej [...] m2. Wspomniany wniosek został jednak – po negatywnej opinii Komisji Mieszkaniowej – załatwiony przez Zarząd Dzielnicy M. [...] W. w sposób odmowny, a to z tej przyczyny, że skarżąca nie reagowała na kilkakrotne, kierowane do niej wezwania do uzupełnienia złożonego wniosku o dokumenty niezbędne do rozpoznania sytuacji materialnej i mieszkaniowej rodziny, o których mowa w § 22 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/175/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Kluczowym zatem zagadnieniem, które wystąpiło w rozpoznawanej sprawie było ustalenie, czy przepis § 42 cytowanej wyżej uchwały, na którym opierała swój wniosek skarżąca, stanowił regulację prawną zupełną, całkowicie odrębną od pozostałych przepisów omawianej uchwały, czy też należało go odczytywać w kontekście całej uchwały, a zwłaszcza jej § 22. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z § 42 ust. 1 pkt 1, w przypadku zwolnienia części lokalu wynajmowanego dotychczas więcej niż jednemu najemcy, można wynająć zwolnioną część lokalu, który jako jedyny pozostaje w lokalu, o ile zajmowana powierzchnia mieszkalna nie będzie przekraczała 18 m kw na każdą osobę uprawnioną do zamieszkiwania, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego – 30 m kw na osobę. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, zwolnioną część lokalu wynajmuje się osobie z listy lub rejestru, o których mowa w § 26. Z kolei, przepis § 22 analizowanej uchwały przewiduje, aby wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, zamianę lub uregulowanie tytułu prawnego do lokalu wraz z oświadczeniami i dokumentami, wydanymi przez podmioty wskazane w § 1 pkt 25, potwierdzającymi wysokość dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone we wniosku do wspólnego zamieszkiwania, oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku osób bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w Warszawie - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Doprecyzować w tym miejscu wypada, że pod pojęciem umowy najmu lokalu, o której mówi § 22 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. należy – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - rozumieć także umowę najmu dotyczącą jego części. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obu przypadkach powinny być jednolite generalne zasady na jakich mieszkańcy gminy korzystają z gminnego zasobu mieszkaniowego, choć ze zrozumiałych względów w takim przypadku, gdy konkretna osoba jest już najemcą części lokalu komunalnego, z oczywistych, życiowych względów winna mieć ona pierwszeństwo w możliwości usprawiedliwionego zaspokojenia jej potrzeb w tym właśnie lokalu. Takiemu celowi służy więc wyżej wskazana, szczególna regulacja zawarta w § 42 ust. 1 pkt 1 omawianej uchwały. Nie można jednak twierdzić, że w takim przypadku, jak rozpatrywany, najemca części lokalu nie podlega żadnym innym kryteriom, aniżeli normy powierzchniowe, warunkującym – co do zasady - możliwość ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W analizowanej sytuacji, zgodnie z przepisami o trybie rozpatrywania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu oraz sposobie poddania tych spraw kontroli społecznej, które mają zastosowanie do wszystkich postępowań uregulowanych omawiana uchwałą (chyba, że przepis szczególny inaczej stanowi), wniosek takiego najemcy również podlega ocenie Komisji Mieszkaniowej, gdyż określający zadania tej Komisji przepis § 23 uchwały, nie zawiera wyłączenia odnoszącego się do przypadku określonego w § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały. Podnieść też trzeba, że trafnie Sąd Wojewódzki wskazywał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na treść § 4 pkt 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. z której wynikało, że lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane jedynie osobom, w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego. Z powodu bowiem, że w/w uchwała została wydana na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, która regulując m. in. zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy (art. 1 ustawy) stanowi w art. 4 ust. 2, że gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w tej ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, również uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nie mogła regulować w odmienny sposób zasad dysponowania gminnym zasobem mieszkaniowym. Dodatkowo także zauważyć należy, iż w art. 21 ust. 3 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy wskazano, że owe zasady dotyczące wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności: wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu. Nawiązując więc do powyższych, ustawowych zasad gospodarowania zasobem mieszkaniowym gminy, uchwała Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. przewiduje w § 26 ust. 3, iż nawet lista osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu podlega weryfikacji co 12 miesięcy, co najmniej w zakresie spełniania kryterium dochodowego. W przypadku niespełnienia kryteriów dokonuje się skreślenia z listy. W tym zwłaszcza zatem kontekście traci wszelki walor argumentacja skarżącej kasacyjnie, sprowadzająca się do wypowiedzi, że skoro jej wniosek nie dotyczył wynajęcia całego lokalu komunalnego (bo już była najemcą jego części), to nie odnosił się do niej wymóg złożenia dokumentacji, określonej w § 22 cyt. uchwały. Podkreślenia w tym miejscu bowiem wymaga, że brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla odmiennego traktowania osoby, która przeszła procedurę kwalifikacyjną, podczas której wykazała się m. in. spełnieniem przesłanki kryterium dochodowego i obecnie już tylko oczekuje na zawarcie z nią umowy najmu konkretnego lokalu (a zatem ma zagwarantowane już uprawnienie do uzyskania pomocy z zasobu mieszkaniowego gminy), od osoby, która z tego zasobu już w części korzysta a obecnie dąży do poprawienia swojej sytuacji, też w ramach zasobu mieszkaniowego gminy. Biorąc pod uwagę powyższe wywody należy stwierdzić, że Sąd Wojewódzki, oddalając skargę A. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy M. [...] W. z dnia [...] czerwca 2011 r., która odmówiła skarżącej uwzględnienia wniosku z powodu nie złożenia przez nią pełnej, wymaganej prawem miejscowym dokumentacji, nie naruszył przepisów proceduralnych w postaci art. 3 § 1 i art. 151 P.p.s.a., gdyż dokonał kontroli zaskarżonego aktu pod względem jego legalności a ocena prawna Sądu była prawidłowa. Z tej przyczyny brak było również podstaw do stosowania przez Sąd przepisu art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 4 i w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż zaskarżona uchwała nie naruszała prawa. Nietrafnie również skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż mimo, krótkiego uzasadnienia stanowiska merytorycznego w części odnoszącej się do kwestii zasadniczej, zostało ono jednak uzasadnione i to prawidłowo. Nadmienić też trzeba, że złożona do akt przed Naczelnym Sądem Administracyjnym korespondencja prowadzona przez pełnomocnika skarżącej ( w części po wydaniu już przez Sąd Wojewódzki zaskarżonego wyroku) nie wpływała w żadnym stopniu na wyrażoną wyżej ocenę prawną. Okoliczność, że przedstawiciel organu przyznał, iż omawiany przepis § 22 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nie był precyzyjny i w związku z tym trwają prace nad jego zmianą, o niczym nie przesądzała. Powoływanie się zaś w innym z pism przez pełnomocnika skarżącej na pogląd wyrażony w stosunku do niego przez innego pracownika Urzędu Miasta, również w żaden sposób nie mogło wpłynąć na ocenę dokonywana przez Sąd. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona, Naczelny Sad Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.