II SA/Bd 1308/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Protokolant N. N. po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi "T." Sp. j. S. z siedzibą w T. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie waloryzacji odszkodowania oddala skargę II SA/Bd 1308/11 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda K., powołując się między innymi na przepisy art. 12 ust. 4a, 4f i ust. 5, art. 18 ust. 1 i 3, art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.) oraz art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a i 2 art. 134 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), orzekł o: 1) ustaleniu odszkodowania w kwocie 4.380.000 zł, w tym na rzecz: - Sp. T. J. S. w T. w udziale 99/100 części, tj. w kwocie 4.336.200 zł, - Sp. P. J. C. w T. w udziale 1/100 części, tj. w kwocie 43.800 zł za wygasłe prawo użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, objętej decyzją Wojewody K. nr [...] z [...] o ustaleniu lokalizacji drogi dla zamierzenia polegającego na budowie nowego przebiegu drogi krajowej nr [...] z mostem przez Wisłę w T. - etap I - budowa mostu drogowego wraz z dojazdami łączącymi drogę krajową nr [...]z drogą krajową nr [...] i nr [...], położonej w T., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,6573 ha, zapisanej w Kw [...] 2) powiększeniu kwoty odszkodowania określonej w pkt 1 o 5% wartości prawa do nieruchomości z tytułu wydania jej zarządcy drogi, tj. o 216.810 zł, w tym na rzecz: - Sp. T. J. S. w T. w udziale 99/100, tj. o kwotę 216.810 zł, - Sp. P. J. C. w T. w udziale 1/100 części, tj. o kwotę 2.190 zł. Nadto zobowiązał Prezydenta Miasta T. do wypłaty odszkodowania w kwocie wymienionej w pkt 1 i 2, czyli łącznie 4.599.000 zł jednorazowo w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna ze środków finansowych pozostających w jego dyspozycji na konta bankowe - Sp. T. J. S. w T. w łącznej kwocie 4.553.010 zł, - Sp. P. J. C. w T. w łącznej kwocie 45.990 zł. Decyzja Wojewody K. została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...]. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez obydwie strony wniosku o waloryzację wypłaconego im przelewem w dniu [....] odszkodowania Prezydent Miasta T. wydał w dniu [...] na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), art. 5, 132 ust. 3, art. 140 ust. 2 i art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 945, Nr 7, poz. 49) decyzję nr [...] o ustaleniu wysokości zwaloryzowanego odszkodowania określonego w punkcie 1 decyzji Wojewody K. na kwoty: - dla Sp. T. J. S. - 4.344.872,40 zł, - dla Sp. P. J. C. - 43.887,60 zł. Jednocześnie zobowiązał do wypłaty sumy waloryzacji odszkodowania w wysokości 8.760 zł Miejski Zarząd Dróg w T. w terminie 7 dni, w tym na rzecz Sp. T. J. S. 8.672,40 zł i na rzecz Sp. P. J. C. - 87,60 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydent Miasta T. wskazał, iż ze względu na to, że ustalenie odszkodowania następuje z datą ostateczności decyzji, a decyzja Wojewody stała się ostateczna w dniu [...], tj. w dacie wydania utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury. przeto waloryzację naliczono za okres od [...] do [...], w którym nastąpiła wypłata odszkodowania. Nadto organ podał, iż w oparciu o art. 227 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do którego odesłanie zawiera art. 5 tej ustawy, waloryzacji dokonano przy zastosowaniu wskaźnika zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych, który według ogłoszenia GUS (Dz. Urz. GUS 945, Nr 7, poz. 49 z 2009 r.) w czerwcu 2009 r. w stosunku do maja 2009 r. wyniósł 100,2 % (wzrost o 0,2%). Organ wyjaśnił również, że mając na uwadze, iż art. 18 ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. zawiera w zakresie waloryzacji odszkodowania odesłanie do art. 18 ust. 1, waloryzacją nie objęto kwoty powiększenia odszkodowania, o której mowa w ust. 1e art. 18, wynoszącej 5% wartości prawa do nieruchomości, wymienionej w pkt 2 decyzji Wojewody. Z uzasadnienia decyzji wynika, że kierując się treścią art. 140 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 18 ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. zlecono rzeczoznawcy sporządzenie operatu szacunkowego celem ustalenia wartości rynkowej nieruchomości na dzień zapłaty odszkodowania, tj. na [...] i wynosiła ona 4.465.000 zł, a więc kwota odszkodowania po waloryzacji nie przekroczyła wskazanej wyżej wartości. Od decyzji Prezydenta Miasta T. Sp. P. J. C. i Sp. T.. J. S. odwołały się podnosząc, iż w zakresie sposobu dokonanej waloryzacji odszkodowania narusza ona art. 18 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Według odwołujących się ustalenia odszkodowania nastąpiło już w dniu wydania przez Wojewodę K. decyzji (utrzymanej w mocy przez organ II instancji), to jest [...], w związku z czym waloryzacja winna być naliczona od tej daty do dnia {...], w którym wypłacono odszkodowanie. Poza tym błędnie przyjęto, że waloryzacja odszkodowania może dotyczyć tylko jego kwoty ustalonej zgodnie z art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy, wskutek czego pominięto przy waloryzacji kwotę powiększającą odszkodowanie w punkcie 2 decyzji Wojewody, stosownie do ust. 1 e art. 18. Odwołujący się zarzucili również naruszenie art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 8 i 9 kpa poprzez nie danie im możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym sporządzonym w celu ustalenia wartości rynkowej nieruchomości na dzień wypłaty. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydaną decyzję organ II instancji stwierdził, że Prezydent Miasta T. prawidłowo uwzględnił przy waloryzacji odszkodowania okres od dnia [...] do [...], gdyż decyzja ustalająca odszkodowanie stała się ostateczna w dniu [...] - z chwilą utrzymania jej w mocy przez Ministra Infrastruktury, a zgodnie z art. 132 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami zarządca drogi zobowiązany był do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody K. w przedmiocie odszkodowania uzyskała przymiot ostateczności. Organ powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2002 r. sygn. I SA 2378/00. Z kolei zwiększenie odszkodowania o 5% wartości nieruchomości jest swego rodzaju premią za szybkie wydanie terenu zarządcy drogi, w związku z czym nie można uznać go za odszkodowanie w rozumieniu art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. rzutujące na kwotę waloryzacji. Organ odwoławczy uznał też za bezzasadny zarzut naruszenia art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż operat szacunkowy nie miał bezpośredniego wpływu na wysokość waloryzacji odszkodowania, a poza tym pełnomocnik stron podczas pobytu w dnia 17 września 2009 r. w siedzibie Miejskiego Zarządu Dróg w T. mógł skorzystać z przysługujących mu w myśl wskazanego przepisu uprawnień. Sp. T. J. S. w T. reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Wojewody K. w dotyczącej jej części, wnosząc o jej uchylenie w tejże części z uwagi na naruszenie art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7 i 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi wskazując na brak zwaloryzowania z urzędu kwoty odszkodowania na dzień jego wypłaty, to jest [...] oraz skierowane w dniu 2 lipca 2009 r. do Prezydenta Miasta T. wezwanie o dokonanie waloryzacji, które spowodowało wydanie przez ten organ w dniu [...] decyzji w żądanym przedmiocie, strona skarżąca zarzuciła, iż po wniesieniu od wymiennej decyzji odwołania Wojewoda celowo uchylał się od jego rozpatrzenia najpierw wdając się w spór z SKO w T. w zakresie kompetencji do orzekania jako organ II instancji, który to spór ze wskazaniem właściwości Wojewody rozstrzygnął w dniu 16 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny, a następnie - jeszcze przed wydaniem przez NSA postanowienia w tym przedmiocie - umarzając postępowanie odwoławcze w sprawie waloryzacji, w efekcie czego dopiero po uchyleniu przez WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. II SA/Bd 359/11 decyzji Wojewody umarzającej postępowanie, zawierającej dodatkowo błędne pouczenie co do adresata jej zaskarżenia (ministra zamiast sąd administracyjny, co spowodowało konieczność wystąpienia do sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi), postępowanie drugoinstancyjne zakończone zostało w dniu [...] decyzją merytoryczną, czyli po niemal dwóch latach od złożenia w sprawie odwołania. W toku prowadzonego postępowania doszło do likwidacji występującej w nim jako strona Sp. P. J. C., której następcami prawnymi stali się jej wspólnicy, zaś przyczyną rozwiązania wymienionej spółki było między innymi przedłużanie się spraw związanych z przyznaniem i wypłatą odszkodowania oraz brak możliwości przeniesienia i odtworzenia zakładu pracy w innym miejscu. W skardze podniesiono, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do przytoczonych w odwołaniu okoliczności dotyczących prawidłowego ustalenia okresu, za jaki powinna nastąpić waloryzacja odszkodowania, a w szczególności momentu, od którego należy ustalać waloryzację, lecz ograniczył się do przytoczenia treści obowiązujących przepisów mających, jego zdaniem, znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i uznania za prawidłowy sposób ustalenia wysokości waloryzacji odszkodowania przez organ I instancji. W konsekwencji Wojewoda błędnie interpretując art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przyjął dla celów waloryzacji jako moment ustalenia odszkodowania dzień [...] zamiast [....] oraz powołał się na orzeczenia NSA, które nie ma obiektywnego charakteru na tle aktualnego orzecznictwa w podobnych sprawach wskazanego przez stronę skarżącą w jej piśmie procesowym z dnia 21 września 2011 r. uzupełniającym odwołanie. Zgodnie bowiem z aktualnym poglądem prezentowanym w orzecznictwie i doktrynie waloryzacja odszkodowania powinna nastąpić zawsze od momentu jego ustalenia (którym w rozpatrywanej sprawie jest dzień [...]) do dnia zapłaty odszkodowania (w niniejszej sprawie - dzień [...]) bez względu na to, czy podmiot zobowiązany opóźnia się w jego wypłacie, czy też spełnia świadczenie w terminie. Podtrzymanie przez organ II instancji koncepcji organu I instancji, że ustalenie waloryzacji powinno nastąpić od momentu, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna prowadzi, jak zaznaczono w skardze, do nieuzasadnionego zaniżenia wartości odszkodowania niezgodnego z konstytucyjną zasadą słusznego odszkodowania, gdyż od momentu przyznania odszkodowania do chwili, gdy decyzja w tym przedmiocie stanie się ostateczna może upłynąć okres powodujący zmniejszenie realnej wartości tegoż odszkodowania. Na poparcie powyższego stanowiska w skardze powołano się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2010 r. II SA/Po 237/09 oraz publikacje i komentarze dotyczące ustawy o gospodarce nieruchomościami. Naruszenia natomiast zasady wyrażonej w art. 7 i 77 § 1 kpa strona skarżąca, jak wynika z uzasadnienia skargi, upatruje w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z pominięciem obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, bowiem ignorując stanowisko strony Wojewoda nie dokonał oceny, czy zgromadzony w I instancji materiał dowodowy jest wystarczający i adekwatny do istniejącego w dniu orzekania stanu prawnego. Jak wskazano w skardze ocena sytuacji prawnej zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest powierzchowna i nieadekwatna do niejasnego stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wywodząc między innymi, iż w motywach decyzji nie ustosunkował się do pisma procesowego z dnia 21 września 2011 r., gdyż minęło się ono z nią, lecz argumenty zawarte we wskazanym piśmie były mu znane i były przedmiotem rozważań przed podjęciem rozstrzygnięcia aczkolwiek nie miały na nie wpływu. Wojewoda nadto zwrócił uwagę, że znacznie obszerniejsze jest orzecznictwo sądowe przemawiające za prawidłowością decyzji organu I instancji w przedmiocie waloryzacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Niniejsza sprawa dotyczy waloryzacji odszkodowania za wygasłe prawo użytkowania wieczystego nieruchomości objętej przedsięwzięciem drogowym realizowanym na podstawie decyzji lokalizacyjnej Wojewody K. z dnia [...] wydanej w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Stosownie zaś do ust. 3 art. 18 odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Z kolei z art. 23 ustawy, zwanej dalej specustawą, wynika, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 140 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) odnoszącego się do zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, wysokość odszkodowania po waloryzacji nie może być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, nie może być wyższa niż jej wartość odtworzeniowa. Jednocześnie art. 132 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera regulację, iż w sprawach, w których wydano odrębną decyzje o odszkodowaniu, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Istotą waloryzacji jest przewartościowanie odszkodowania polegające na przeliczeniu kwoty odszkodowania według wzrostu lub spadku siły nabywczej pieniądza w okresie między ustaleniem odszkodowania a datą jego wypłaty, przy uwzględnieniu zasad określonych w art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Przepis ten nakazuje powyższe urealnienie odszkodowania poprzez stosowanie, do czasu ogłoszenia przez Prezesa GUS wskaźników zmian cen nieruchomości, odpowiednich wskaźników zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszonych przez Prezesa GUS w drodze obwieszczeń w "Monitorze Polskim". Słowem, jak trafnie podnoszone jest w skardze, waloryzacja ma rekompensować utratę wartości odszkodowania należnego za wywłaszczenie prawa własności lub innych praw dotyczących nieruchomości, spowodowaną zwłoką w wypłacie tegoż odszkodowania. W związku z postawionym w skardze zarzutem ustalenia wymaga, czy przy obliczaniu kwoty waloryzacji należy uwzględnić czas od daty wydania decyzji orzekającej o odszkodowaniu, czy też od dnia, w którym decyzja ta uzyska przymiot ostateczności zważywszy, że ustawodawca w art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami użył ogólnego określenia "wysokość odszkodowania ustalona w decyzji", a według specustawy identycznie przecież kwota odszkodowania określana jest decyzją. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie nie podzielając poglądu strony skarżącej, zajmuje stanowisko, iż datą początkową, którą należy uwzględnić przy określaniu okresu, za jaki dokonuje się na podstawie art. 18 ust. 3 specustawy oraz art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. waloryzacji odszkodowania jest dzień następny po dniu, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Ustalenie wysokości odszkodowania oznacza przesądzenie, iż przyjęta przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym wartość nieruchomości będąca podstawą określenia przez organ jego wysokości jest definitywna, nie może być już zmieniona, a więc skutki decyzyjnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie stały się stabilne. Podzielnie poglądu strony skarżącej prowadziłoby do sytuacji, w której w jednych sprawach waloryzację liczono by od daty wydania niestatecznej decyzji I instancji tylko z tego powodu, że utrzymana została w mocy przez organ II instancji, a w innych sprawach - od mniej lub bardziej odległej od dnia wydania decyzji I instancji daty decyzji merytorycznej organu II instancji w przypadku uwzględnienia przezeń odwołania kwestionującego dokonany szacunek nieruchomości i orzeczenia o odszkodowaniu w nowej wysokości, która to decyzja byłaby decyzją ostateczną. Takie różnicowanie daty początkowej waloryzacji odszkodowania byłoby nie do zaakceptowania. Dodatkowo trzeba mieć na uwadze, że wykonanie decyzji w przedmiocie odszkodowania poprzez jego zapłatę może nastąpić dopiero wówczas, gdy nie jest możliwe wzruszenie jej w drodze odwołania, to jest gdy uzyska przymiot ostateczności. Strony zaś korzystając, niezależnie od woli organu obligowanego do wypłaty odszkodowania, z uprawnienia odwlekania w czasie stania się ostateczną powyższej decyzji poprzez wnoszenie kolejnych środków odwoławczych, mogłyby powodować, przy przyjęciu, że waloryzacja należna jest o dnia wydania decyzji nieostateczną, niekorzystną dla Skarbu Państwa konieczność orzekania o waloryzacji w znacznych kwotach. Podnieść trzeba, iż stanowisko, że waloryzacja dotyczy okresu między datą, w której decyzja o ustaleniu odszkodowania stała się ostateczna a datą wpłaty odszkodowania prezentowane jest, jak słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę, poza wyjątkami, do jakich zaliczyć należy powołany w odwołaniu i skardze wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2009 r. II SA/Po 237/09 (lex 573824), w licznych orzeczeniach sądowych (vide m.in. wyroki NSA z dnia 7 maja 2002 r. I SA 2378/00- lex 81740, WSA w Warszawie z dnia 28 września 2010 r. I SA/Wa 423/10 - lex 750814, WSA w Poznaniu z dnia 22 lipca 2009 r. II SA/Po 999/08- lex 553183, WSA w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2008 r. II SA/Bk 870/07 - lex 510815, WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 I SA/Wa 2365/10 i WSA w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2011 r. II SA/Lu 758/10 - opublik. w internecie, WSA w Bydgoszczy z dnia 18 listopada 2004 r. II SA/Bd 801/04 - niepublik.), jakkolwiek bliżej się w nich tego stanowisko nie uzasadnia, tak jak tego domaga się od organu II instancji skarżący. Nie jest także odosobniony identyczny pogląd w literaturze prawniczej (vide np. "Gospodarka nieruchomościami - Komentarz" - J. Szachułowicz i inni, str. 361, Warszawa 2003 r. ). Wobec prawidłowości, w ocenie Sądu, naliczenia w niniejszej sprawie waloryzacji odszkodowania od dnia [...], tj. od uostatecznienia się decyzji Wojewody K. o odszkodowaniu, do dnia jego wypłacenia ([...]), brak zinterpretowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w nawiązaniu do wywodów odwołania, przepisu art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez organ II instancji, nie stanowi uchybienia rzutującego na wynik sprawy. Poza tym zaniechanie odniesienia się do wykładni przepisu prawa materialnego dokonywanej przez skarżącego może być łączone tylko z niespełnieniem wymagań dotyczących uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 107 § 3 kpa, a nie z zarzucanym w skardze naruszeniem zasady wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, sformułowanej w art. 7 i 77 § 1 kpa. Jakkolwiek w skardze nie ponowiono zarzutu odwołania dotyczącego błędnego nieuwzględnienia przy nowelizacji odszkodowania równowartości kwoty powiększenia o 5% wartości prawa do nieruchomości, dokonanego w decyzji organu I instancji z dnia [...] (pkt 2 tej decyzji) w oparciu o art. 18 ust. 1e specustawy, to stanowisko wyrażone w tym zakresie, w oparciu o wykładnię literalną, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji było trafne. Jak słusznie stwierdził bowiem organ odwoławczy, art. 18 ust. 3 dotyczący waloryzacji zawiera odesłanie do konkretnego przepisu tego artykułu, to jest ust. 1, który nie obejmuje wymienionego wyżej powiększenia. Gdyby w zamyśle ustawodawcy było objęcie waloryzacją kwoty, o której mowa w ust. 1e, wyraźnie by to wskazał, tak jak przykładowo uczynił to w ust. 1b, nakazując wyłączenie kwot powiększających odszkodowanie określonych w ust. 1e i 1 f z sumy określającej wartość nieruchomości lub wartość prawa użytkowania wieczystego przy porównywaniu tej sumy z wysokością odszkodowania, której to sumy kwota odszkodowania nie może przekroczyć. W świetle treści znajdującej się w aktach organu I instancji notatki służbowej z przeprowadzonego w dniu 17 września 2009 r. spotkania z pełnomocnikiem stron, podczas którego omówiono i przedstawiono do wglądu temuż pełnomocnikowi operat szacunkowy ustalający wartość nieruchomości na [...], tj. na dzień zapłaty odszkodowania, organ II instancji słusznie uznał za bezzasadny zarzut odwołania dotyczący naruszenia przez organ I instancji uprawnień stron wymienionych w art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Poza tym z odwołania nie wynikają jakiekolwiek uwagi co do prawidłowości dokonanej przez rzeczoznawcę wyceny nieruchomości. Natomiast przedstawione w skardze kwestie związane z długotrwałością postępowania odwoławczego mogłyby mieć ewentualnie tylko znaczenie w sprawie o bezczynność lub przewlekłość postępowania a nie w sprawie, której przedmiot stanowi wysokość kwoty waloryzacji odszkodowania. W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do uwzględniania skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.