I OSK 1933/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant st. asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2775/11 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia wysokości premii 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego na rzecz M. N. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2775/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. N. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej "Szef CBA") decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] ustalił M. N. na okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. premię w wysokości 1 % uposażenia zasadniczego. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Szef CBA, po rozpatrzeniu wniosku M. N., odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Wskazał przy tym, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie § 2 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 137, poz. 973) w związku z art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708, ze zm.). Przepisy te stanowiły wystarczające umocowanie dla organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie można uznać by jego rozstrzygnięcie zostało wydane bez podstawy prawnej. Nie może być również mowy o rażącym naruszeniu art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przepis ten dopuszcza bowiem możliwość zmiany uposażenia wynikającej z ustalenia innej wysokości premii. Zatem funkcjonariuszowi CBA pozostającemu w dyspozycji Szefa CBA może zostać ustalona inna wysokość premii na nowy okres premiowy. Szef CBA rozpatrując wniosek M. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przepis art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym ma charakter gwarancyjny, co oznacza że w okresach niewykonywania obowiązków służbowych (m.in. w czasie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA) funkcjonariusz otrzymuje za ten okres należne uposażenie. Przepis ten nie gwarantuje jednak uposażenia w niezmiennej wysokości, gdyż przy obliczaniu należnego uposażenia nakazuje on uwzględniać wszelkie wynikłe w tym okresie zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Należy mieć na uwadze, że premia jest stałym składnikiem uposażenia zasadniczego, ale jej wysokość jest zmienna, bowiem na każde półrocze danego roku kalendarzowego jest ona ustalana w oparciu o przesłanki określone w § 2 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. W związku z tym funkcjonariuszowi CBA pozostającemu w dyspozycji Szefa CBA na nowe półrocze może zostać ustalona premia w innej niż dotychczas wysokości. Przepis art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym gwarantuje jedynie, że w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA uposażenie zasadnicze funkcjonariusza nie zostanie obniżone, natomiast premia, jako składnik uposażenia o zmiennej wysokości, może zostać ustalona w innym wymiarze. Zdaniem Szefa CBA, decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. była prawidłowa, zatem w pełni uzasadniona była również odmowa stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. W sprawie nie uchybiono żadnym przepisom prawa, a tym bardziej nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższą decyzję Szefa CBA z dnia [...] października 2011 r. M. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia tej decyzji. W skardze zarzucił: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2009 r., podczas gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, gdyż zmieniła ona wysokość uposażenia z rażącym naruszeniem art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, 2) błędną wykładnię art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym in fine w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym in fine, poprzez przyjęcie, iż dopuszczalną zmianą, o jakiej mowa w tym przepisie, może być jakakolwiek zmiana mająca wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość, w tym także ustalenie premii w wysokości niższej aniżeli premia przysługująca na ostatnim zajmowanym stanowisku służbowym, 3) błędną wykładnię art. 89 ust. 4 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i § 2 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz art. 107 § 3 k.p.c. w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji ich niezastosowanie oraz niestwierdzenie nieważności decyzji Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2009 r., w sytuacji gdy kwestionowana decyzja nie zawierała uzasadnienia uwzględniającego ustawowe przesłanki przy ustalaniu wysokości premii i została oparta na pozaustawowym kryterium oceny moralnej funkcjonariusza, a tym samym pozbawiła stronę prawa do otrzymania premii w należnej wysokości. W uzasadnieniu skargi M. N. podkreślił przede wszystkim, że art. 102 ustawy o CBA stanowi gwarancję, że w określonych tam sytuacjach, w tym w okresie pozostawania w dyspozycji, nie będą dokonywane zmiany w statusie prawnym funkcjonariuszy CBA. Organ nie tylko nie wykazał, na jakich konkretnie przesłankach oparł się ustalając wysokość przyznanej skarżącemu premii, ale przede wszystkim nie respektował powyższych gwarancji. Skutkiem nieprawidłowego zastosowania art. 102 in fine ustawy o CBA, było obejście zakazu ustanowionego w tym przepisie. Takie uchybienia mają charakter rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że art. 102 ustawy o CBA gwarantuje tylko, że w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA uposażenie zasadnicze funkcjonariusza nie zostanie obniżone, a tym samym pozostałe zmienne składniki, w tym premia, mogą być ustalane w innym wymiarze. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako "P.p.s.a."), oddalił skargę M. N. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, a jedynie ustala, czy kwestionowana decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na oczywistą ich niezgodność. Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy wcześniejsza wykładnia zostanie później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. Przedmiotem kontroli Sądu była legalność decyzji Szefa CBA o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Organ nadzoru zbadał, mając na uwadze treść wniosku, czy wymieniona decyzja rażąco narusza prawo. Następnie zaś wywiódł, iż nie jest ona dotknięta taką wadą, jak też nie stwierdził zaistnienia innych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. Skarżący czyni zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem wadliwość polegająca na błędnej wykładni prawa nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa. Z tych względów, zdaniem Sądu I instancji, należy podzielić stanowisko organu, a zarzuty M. N. uznać za nieuzasadnione. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. N., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2775/11 w całości, domagając się uchylenia tego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpatrzenia skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo że: • przy jej wydaniu przyjęto, że w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA zmianą mającą wpływ na prawo funkcjonariusza do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość, może być jakakolwiek zmiana, a charakter i istotność tej zmiany pozostaje bez znaczenia i podlega wyłącznie dowolnej ocenie Szefa CBA, co stoi w rażącej sprzeczności z art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i wskazuje na zastosowanie przez Sąd błędnej wykładni tego przepisu, • dopuszczono się nieprawidłowej interpretacji tego przepisu, podczas gdy nie może budzić wątpliwości, że ustanawia on wprost zakaz zmiany uposażenia funkcjonariusza w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA bez wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o treści oczywiście sprzecznej z dyspozycją powołanego przepisu, gdyż w niniejszej sprawie jedyną zmianą było przeniesienie do dyspozycji Szefa CBA, a samo takie przeniesienie nie stanowi podstawy do zmiany uposażenia, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 89 ust. 4 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji przy wydaniu której nie uwzględniono ustawowych przesłanek ustalania wysokości premii i oparto decyzję na pozaustawowym kryterium oceny moralnej funkcjonariusza, a tym samym pozbawiono tego funkcjonariusza prawa do otrzymania premii w wysokości stosownej do stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań, kwalifikacji zawodowych, co stoi w rażącej sprzeczności z art. 89 ust. 4 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i wskazuje na zastosowanie przez Sąd błędnej wykładni tego przepisu, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy istniały przesłanki do uwzględnienia skargi, 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie i nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że sformułowane zarzuty dotyczą popełnionych przez Sąd I instancji uchybień, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. WSA w Warszawie nie uchylił bowiem decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, przy wydaniu której doszło do rażącego naruszenia prawa. Decyzja, której stwierdzenia domagał się skarżący, stoi w rażącej sprzeczności z art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, który wprost ustanawia zakaz zmiany uposażenia funkcjonariusza CBA w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, o ile nie wystąpiły zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych. Zmiany, o jakich mowa w powołanym przepisie, w przypadku skarżącego nie zaistniały, gdyż w przedmiotowej sprawie jedyną zmianą było przeniesienie M. N. do dyspozycji Szefa CBA, a samo takie przeniesienie nie stanowi podstawy do zmiany uposażenia. Ponadto przy wydaniu kwestionowanej przez skarżącego decyzji nie uwzględniono ustawowych przesłanek warunkujących wysokość premii, a oparto ją na pozaustawowym kryterium oceny moralnej funkcjonariusza, co stoi w rażącej sprzeczności z art. 89 ust. 4 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Powyższe okoliczności nie zostały uwzględnione w zaskarżonym wyroku. Zdaniem autora skargi kasacyjnej kontrola zgodności z prawem decyzji powinna przebiegać w określonej kolejności. Powinna być ona zatem przeprowadzona najpierw z punktu widzenia istnienia wad stanowiących o naruszeniu prawa, a następnie ocena tych wad z punktu widzenia ich kwalifikowanego charakteru, tj. rażącego naruszenia. W sprawie niniejszej nie została rozstrzygnięta kwestia, czy w ogóle doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa. Było to zaś niezbędne, gdyż organ administracji stał na stanowisku, że w sprawie nie doszło do żadnego naruszenia prawa. Sąd I instancji arbitralnie, bez wskazania podstaw swojego rozstrzygnięcia, ustalił jedynie, że nie miało miejsca naruszenie prawa o charakterze rażącym. Nie wyjaśnił natomiast M. N. czy doszło w ogóle do naruszenia prawa i jaki ono ma charakter, a tym samym nie wykazał niezasadności zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. W konsekwencji w motywach zaskarżonego wyroku Sąd nie uzasadnił w sposób wyczerpujący przyczyn oddalenia rozpatrywanej skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, uznając że zaskarżony wyrok nie narusza przepisów prawa procesowego ani materialnego. Domagał się ponadto zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionej podstawie i z tego względu zasługuje na uwzględnienie. Trafny jest przede wszystkim zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 141 § 4 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadne jest również stanowisko skarżącego kasacyjnie, iż powyższe uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zgodnie z powołanym przepisem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy (stanu faktycznego i rozwiązań przyjętych przez organ administracji publicznej w decyzji zaskarżonej do sądu), zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku sporządza się już po rozstrzygnięciu sprawy i ma ono charakter sprawozdawczy. Z tych względów sama ta czynność nie może wprawdzie wpłynąć na rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, jednakże nie może ulegać wątpliwości, że tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone postępowanie sądowe odpowiadało przepisom prawa. W uzasadnieniu wyroku sądu szczególne miejsce zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Sprawowana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola zaskarżonych działań organów administracji publicznej musi polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego zawisłej przed nim sprawy. Sąd I instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości i w których stanowisko organu jest odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Treść tych ustaleń i rozważań należy następnie zamieścić w pisemnych motywach wyroku. To z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd rzeczywiście przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze i wszystkie istotne w sprawie kwestie, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione oraz nasuwające się na etapie postępowania - niezależnie od tego czy zostały przez skarżącego zasygnalizowane w skardze - muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku, z powołaniem się na konkretne przepisy prawa. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a., niepozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, mamy do czynienia między innymi w przypadku takiego uzasadnienia, w którym ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez (gruntownego) odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie określonego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach stanu faktycznego danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09, opubl. baza orzeczeń nsa.gov.pl). Ograniczenie się przez sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem argumentacji, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego i prawnego. Zaniechanie tej powinności stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny I instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1832/09; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09 opubl. baza orzeczeń nsa.gov.pl). Pisemne motywy zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie realizują celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu jako integralnemu elementowi rozstrzygnięcia sądowego. WSA w Warszawie nie przedstawił bowiem należycie stanu sprawy oraz nie zawarł dostatecznego, klarownego wyjaśnienia podstawy podjętego rozstrzygnięcia. Nie sprostał zatem warunkom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie stwierdził, że M. N. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 58 oraz art. 102 w zw. z art. 89 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, poprzez nieuwzględnienie ustawowych przesłanek przy ustalaniu premii i oparciu decyzji na pozaustawowym kryterium oceny moralnej funkcjonariusza, a tym samym pozbawienie strony prawa do otrzymania premii w wysokości stosownej do stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, jego kwalifikacji, efektów pracy i opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii. Mając na uwadze taką treść wniosku, zdaniem Sądu, organ trafnie uznał, że kwestionowana przez skarżącego decyzja personalna nie narusza rażąco prawa i nie jest ona dotknięta innymi wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Ograniczając się do takich stwierdzeń, WSA w Warszawie chyba nie zauważył, że M. N. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nie tylko z uwagi na brak jakiegokolwiek odniesienia się w jej treści do wymienionych w ustawie przesłanek warunkujących wysokość przyznanej funkcjonariuszowi CBA premii. W postępowaniu nadzorczym, w tym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zwracał ponadto uwagę na rażące złamanie art. 102 ustawy o CBA, który ma charakter ochronno-gwarancyjny i który funkcjonariuszowi przeniesionemu do dyspozycji gwarantuje niezmienność uposażenia (a nie – jak twierdzi organ – tylko stabilność wysokości uposażenia zasadniczego), dopuszczając możliwość zmiany uposażenia jedynie w ściśle określonych sytuacjach, a mianowicie w przypadku powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i jego wysokości. Takie zastrzeżenia M.N. przedstawił także w skardze złożonej do sądu, formułując na ich podstawie zasadnicze zarzuty tej skargi oraz podkreślając, że przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji organu nie stanowi zmiany mogącej mieć wpływ na prawo do uposażenia i jego wysokości - w rozumieniu art. 102 ustawy o CBA. Do powyższych kwestii w ogóle nie ustosunkowano się w motywach zaskarżonego wyroku. Brak takich rozważań nie pozwala na przyjęcie, że Sąd I instancji przeanalizował wszystkie istotne aspekty rozpatrywanej sprawy oraz wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zbyt lakoniczne, a dokonana przez WSA w Warszawie ocena legalności zaskarżonej doń decyzji nosi znamiona dowolności i jest niekompletna. Te wadliwości powodują, że zaskarżony wyrok wymyka się spod oceny instancyjnej. Jego uzasadnienie w sposób oczywisty nie odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż nie daje rękojmi, że Sąd stosując art. 151 P.p.s.a. dołożył należytej staranności przy podejmowaniu takiego rozstrzygnięcia. Nie sposób przy tym uznać, że nieodniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów mogło w okolicznościach niniejszej sprawy pozostać bez wpływu na wynik sprawy. Naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na rozważenie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej ani na zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 188 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem rozpoznanie sprawy może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy nie doszło do złamania przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. Rozpatrując sprawę ponownie, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie winien przeprowadzić wyczerpującą analizę miarodajnego dla niej stanu prawnego i rozważyć rzetelnie zarzuty podniesione w złożonej doń skardze, a następnie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnić, jakie z tych wytyków i dlaczego uznał za istotne czy nieistotne dla swego rozstrzygnięcia. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.