II OSK 1795/12

Dnia 1 sierpnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Kr 287/12 odrzucającego skargę G. H. na uchwałę Rady Gminy Gorlice z dnia 21 grudnia 2001 r., Nr XXXII/252/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę G. H. na uchwałę Rady Gminy Gorlice z dnia 21 grudnia 2001 r., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia podano, że przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wezwanie rady gminy do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2011r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W niniejszej sprawie skarżący przedstawił wprawdzie pismo skierowane do Rady i Wójta Gminy Gorlice z dnia 9 stycznia 2012r., jednak w ocenie Sądu I instancji treść tego pisma nie wskazuje na to, że było to wezwanie do usunięcia prawa spowodowanego uchwaleniem ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy Gminy Gorlice prawidłowo bowiem odczytały treść pisma skarżącego i potraktowały je jako wniosek o dokonanie zmian w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł G. H. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 § 1 ppsa i art. 58 § 1 pkt 6 ppsa poprzez przyjęcia, że Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia oraz art. 106 § 5 ppsa i art. 233 § 1 i 2 Kpc poprzez dokonanie dowolnej oceny pisma Skarżącego z dnia 9 stycznia 2012 r., którego treść wskazuje jednoznacznie, że stanowi wezwanie rady gminy do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się w szczególności, że z treści pisma Skarżącego z dnia 9 stycznia 2012 r., wynika jego niezadowolenie z treści podjętej uchwały i domagał się jej zmiany jako naruszającej jego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest charakter prawny pisma z dnia 9 stycznia 2012 r., skierowanego przez Skarżącego do Rady Gminy Gorlice, a więc czy jest to, jak twierdzi organ, którego to argumentacje zaaprobował Sąd I instancji, wniosek o zmianę planu miejscowego, czy też jak podnosi Skarżący, z treści tego pisma wynika, iż stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuprawnione jest stanowisko Sądu I instancji, że treść przedmiotowego pisma wskazuje, iż prawidłowo nie zostało ono potraktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co za tym w konsekwencji idzie nieuprawnione było również odrzucenie przez Sąd I instancji skargi na tę uchwałę. W piśmie z dnia 9 stycznia 2012 r. bowiem skarżący niewątpliwie kwestionuje konkretne ustalenia przedmiotowego planu miejscowego, zaś w razie powzięcia wątpliwości co do charakteru tego pisma, Rada Gminy powinna wezwać Stronę do sprecyzowania swojego żądania, czego jednak w przedmiotowej sprawie nie uczyniono. Zauważyć przy tym należy, iż już samo pisemne wystąpienie do Rady Gminy w niniejszej sprawie wskazujące na nieprawidłowe, w ocenie Strony, uregulowanie przeznaczenia w planie jego terenu, w pierwszym rzędzie uprawdopodobnia, iż pismo to stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ewentualne zwrócenie się przez Radę Gminy do Strony w kwestii wyjaśnienia treści takiego pisma, w istocie prowadziłoby do wykazania, iż powyższe prawdopodobieństwo takiego charakteru pisma nie występuje. Okoliczność wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niejako potwierdza stanowisko skargi kasacyjnej, iż wolą Strony nie było wystąpienie pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. o zmianę kwestionowanej uchwały lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, otwierającą drogę do wniesienia skargi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 ppsa.