I OSK 1911/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 49/12 w sprawie ze skargi F.L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w przedmiocie wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. o udzielenie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na rzecz F. L. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I OSK 1911/12 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę F. L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Pismem z [...] sierpnia 2011 r. F. L. złożył do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. odpowiedź na pytanie, komu został wydany abonament postojowy roczny służbowy SO na okaziciela na rok 2011 o numerze [...]. Pismem dnia z [...] listopada 2011 r. organ wyjaśnił wnioskodawcy, że dysponentami abonamentów SO są poszczególne jednostki określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), tj. Policja, Inspekcja Transportu Drogowego, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, Służba Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczna, Służba Więzienna, Służba Celna, służby ratownicze, zarządy dróg, jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi oraz jednostki wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej. Zgodnie z dotychczasową uchwałą nr XXXII/268/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Krakowa, abonament SO stanowił w strefie płatnego parkowania rodzaj identyfikatora pojazdu zwolnionego z opłat w strefie płatnego parkowania. Ustawa o drogach publicznych, jak również dotychczasowa uchwała nr XXXII/268/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada 2003 r. oraz obowiązująca uchwała Nr XXI/229/ll Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat nie nakładają na zarząd drogi obowiązku prowadzenia ewidencji pojazdów zwolnionych z opłaty, jak również ewidencji wydanych dotychczasowych abonamentów postojowych rocznych SO. Ponadto z uwagi na charakter wykonywanych zadań przez podmioty zwolnione z opłaty, tj. zadania z zakresu bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa, prowadzenie tego typu ewidencji jest nieuzasadnione. Zatem organ nie może wskazać, która z uprawnionych służb otrzymała wskazany we wniosku abonament. F. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie zarzucając, że organ naruszył art. 2 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wskazał, że organ wystosował do niego dwa pisma: z [...] listopada 2011 r. i [...] grudnia 2011 r., jednakże mimo, że żądana informacja publiczna nie została mu udzielona, nie otrzymał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że niesporne jest, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże skarga nie jest zasadna, bowiem Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, pismem z [...] listopada 2011 r., poinformował skarżącego, że obowiązujące przepisy uprawniają zarządców dróg publicznych do zwalniania od opłat za parkowanie na drogach publicznych pojazdów samochodowych jednostek wymienionych w art. 13 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych. Nadto poinformował, że służby te są dysponentami abonamentów postojowych SO oraz wyjaśnił, że przepisy nie nakładają na organ obowiązku prowadzenia ewidencji pojazdów zwolnionych z opłaty, jak również ewidencjonowania wydanych abonamentów. Brak ewidencji uzasadniają przy tym względy bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa. Abonamenty postojowe SO wydawane są na wniosek uprawnionych służb i nie są ewidencjonowane przez organ, a zatem nie można wskazać, komu została wydana konkretna karta postojowa. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ nie dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, ponieważ stosownie do wymogów art. 10 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej udzielił informacji na wniosek skarżącego w takim zakresie, w jakim ją posiadał. Nie dysponując bowiem ewidencją abonamentów postojowych SO udzielonych na 2011 r. nie mógł wskazać, kto jest dysponentem abonamentu o numerze [...]. Sąd I instancji wyjaśnił także, że oddalił złożony na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. wniosek dowodowy skarżącego uznając, że zebrany materiał dowodowy jest dostateczny do jej rozstrzygnięcia, a skarżący miał możliwość złożenia także na rozprawie wyjaśnień. W takich okolicznościach dopuszczenie wnioskowanego dowodu prowadziłoby do nadmiernego przedłużenia rozprawy. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2012 r. skargę kasacyjną złożył F.L. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1/ art. 151 i art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a., w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., co spowodowało bezzasadne oddalenie skargi, mimo że obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie art. 13 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1, w związku z art. 16 ust. 1 i w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i zobowiązanie Dyrektora ZIKiT w Krakowie do udzielenia w określonym terminie informacji publicznej, 2/ art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie i przedstawienie stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że Dyrektor ZIKiT nie jest w posiadaniu żądanej przez skarżącego informacji, 3/ art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosku dowodowego skarżącego, chociaż materiał dowodowy nie był dostateczny do rozstrzygnięcia sprawy, postulowany dowód z dokumentu pozostawał w związku z oceną zachowania w sprawie Dyrektora ZIKiT, a przeprowadzenie dowodu uzupełniającego nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, 4/ art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez oparcie wyroku na nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy stwierdzeniach Dyrektora ZIKiT, że ustawa o drogach publicznych i uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada 2003 r. nr XXXII/268/03 w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Krakowa i uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. nr XXI/229/ll w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat, uprawniają zarządców dróg publicznych do zwalniania od opłat za parkowanie na drogach publicznych pojazdów samochodowych jednostek wymienionych w art. 13 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych, 4/ art. 106 § 4 p.p.s.a., poprzez niewzięcie pod uwagę faktu powszechnie znanego - ewidencjonowania wpływających do organu administracyjnego wniosków. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ przez bezpodstawne tolerowanie niewłaściwego zastosowania przez organ art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej i przyjęcie, że odpowiedź udzielona przez organ pismem (czynność materialno-techniczna), z podaniem wyjaśnienia, że nie jest on w posiadaniu informacji, stanowi udzielenie informacji publicznej, podczas gdy w sprawie organ powinien zastosować art. 16 ust. 1 ustawy, tj. odmówić udostępnienia informacji publicznej w drodze decyzji, 2/ poprzez niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że ustawa o drogach publicznych (bez wskazania przez Sąd konkretnego przepisu tej ustawy) i uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Krakowa (bez wskazania konkretnego przepisu tej uchwały) oraz uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (bez wskazania konkretnego przepisu tej uchwały) uprawniają zarządców dróg publicznych do zwalniania od opłat za parkowanie na drogach publicznych pojazdów samochodowych jednostek wymienionych w art. 13 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Wskazując na powyższe uchybienia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko, że Dyrektor ZIKiT nie posiada żądanej informacji, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy i stanowi naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. W ten sposób WSA w Krakowie błędnie ustalił stan faktyczny, przez co naruszył art. 141 § 4 i art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku właściwego ustalenia stanu faktycznego Sąd I instancji uwzględniłby skargę na bezczynność Dyrektora ZIKiT w Krakowie. W ocenie autora skargi kasacyjnej Dyrektor ZIKiT w Krakowie odmówił udzielenia informacji bez wskazania podstawy prawnej odmowy, co mogłoby umożliwić skarżącemu wszczęcie dalszej procedury zmierzającej do uzyskania informacji. Odmowa, która nie została wydana w formie decyzji, pozbawia skarżącego jakiejkolwiek możliwości prawnego dochodzenia swoich praw. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera wyczerpujący katalog sposobów zakończenia postępowania, a więc udzielenie informacji albo odmowa w formie decyzji administracyjnej. Odmowa w innej formie jest niezgodna z prawem i stanowi bezczynność organu. Ocena Sądu I instancji, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją - stanowi udzielenie informacji publicznej, byłaby właściwa, gdyby z akt sprawy wynikało, że Dyrektor ZIKiT nie posiada żądanej informacji. Tymczasem Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów uznając, że zebrany materiał dowodowy jest dostateczny do rozstrzygnięcia sprawy, a dopuszczenie wnioskowanego dowodu prowadziłoby do nadmiernego przedłużenia rozprawy. Przesłankami prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego są konieczność wyjaśnienia istniejących wątpliwości oraz niespowodowanie przez prowadzenie postępowania dowodowego nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uzupełniające postępowanie dowodowe ma na celu umożliwienie Sądowi skonfrontowania z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości. Strona ma prawo do przedstawienia dowodów, których brak uniemożliwia prawidłową rekonstrukcję okoliczności sprawy. Gdyby Sąd dopuścił dowód uzupełniający z dokumentów, to ustaliłby, że zarówno w okresie poprzedzającym udzielenie odpowiedzi skarżącemu, tj. w dniu [...] czerwca 2011 r., jak i po jej udzieleniu, tj. w dniu [...] grudnia 2011 r., Dyrektor ZIKiT dysponował informacją dotyczącą przydzielenia abonamentów postojowych o konkretnych numerach. Zgodnie z zasadą logicznego wnioskowania mógłby więc przyjąć, że również w czasie udzielania odpowiedzi skarżącemu taką samą informacją też dysponował. Nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w sytuacji, gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, jest uchybieniem mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku przeprowadzenia tego postępowania prawdopodobne byłoby inne rozstrzygniecie sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skarg kasacyjnych. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W niniejszej skardze kasacyjnej został postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Przyjmuje się w takiej sytuacji, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, a dopiero w razie ich nieuwzględnienia – zarzut naruszenia prawa materialnego. Nie można bowiem rozpoznać zarzutu niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji norm prawa materialnego, zanim nie rozpatrzy się zarzutów uchybienia przez ten Sąd przepisom postępowania oraz nie oceni ich skutków dla rozstrzygnięcia badanej sprawy, w szczególności ich wpływu na ustalenia, stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Zatem w sytuacji uznania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przedwczesne byłoby rozpoznanie zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego są zasadne. Sąd I instancji oddalając skargę naruszył regulacje art. 133 § 1 oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi ab initio, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W myśl drugiego zaś sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z art. 133 § 1 p.p.s.a. wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również, jak to wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., dowody uzupełniające z dokumentów. Oczywistą konsekwencją powyższego jest więc to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności działania organów administracji z perspektywy realizacji i przestrzegania przez ten organ wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek zaś wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego I instancji - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał. Z kolei cel regulacji zawartej w art. 106 § 3 p.p.s.a. wyraża się w tym, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu jest dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania uzupełniającego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Państwo i Prawo, 2009 r., z. 2, s. 49 - 51). Zatem sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed właściwymi organami. Uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone tylko do dowodu z dokumentu, może być przeprowadzone przez sąd jedynie wówczas, gdy powstanie konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., jest ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006/2/45). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wnioski dowodowe skarżącego, który na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r. złożył m.in. adresowane do niego pisma Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie – z dnia [...] kwietnia 2011 r., z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz z dnia [...] grudnia 2011 r. Sąd I instancji uznał bowiem, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, a dopuszczenie wnioskowanych dowodów nadmiernie przedłuży rozprawę. Tymczasem treści zawarte w owych pismach, w szczególności treść pisma z dnia [...] czerwca 2011 r., wskazują na okoliczności przeczące dotychczasowym twierdzeniom skarżonego za bezczynność organu, a przyjętego przez Sąd I instancji do postawy rozstrzygnięcia. Sąd wojewódzki przyjął bowiem, że Dyrektor ZIKiT w Krakowie, dysponując pulą abonamentów uprawniających do bezpłatnego parkowania w strefach płatnego parkowania, nie prowadzi ewidencji tych abonamentów poprzez przypisanie konkretnego numeru identyfikatora do podmiotu, któremu abonament taki został wydany. Skoro zaś organ ewidencji takiej nie prowadzi, to jednocześnie nie jest w posiadaniu informacji, komu abonament o numerze [...] został przydzielony, a co za tym idzie – nie mógł udzielić informacji o żądanej treści. To z kolei doprowadziło Sąd I instancji do uznania, że organ nie pozostawał w bezczynności, skierował bowiem do skarżącego pismo informujące o nieposiadaniu informacji, której skarżący oczekiwał. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do odmiennego od Sadu I instancji przekonania odnośnie do celowości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z zaoferowanych przez skarżącego na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. dokumentów, w szczególności z pisma Dyrektora ZIKiT z dnia 11 czerwca 2011 r. Wbrew bowiem konsekwentnym twierdzeniom organu, że nie jest w posiadaniu informacji, jakim podmiotom wydawane są abonamenty postojowe SO o konkretnych numerach, w piśmie tym tenże organ udziela skarżącemu szeregu informacji, w tym podaje kilkakrotnie, komu (jakiemu podmiotowi) zostały wydane abonamenty SO z podaniem wprost ich numeru. Okoliczność ta stawia pod dużym znakiem zapytania dotychczasowe twierdzenie organu o braku możliwości przypisania numeru abonamentu do ściśle określonego podmiotu. Należy również odnieść się do podnoszonych w odpowiedzi na skargę kasacyjną, jak również na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r., twierdzeń przedstawiciela Dyrektora ZIKiT, że zajmujący się przydziałem abonamentów postojowych Dział Administracji Zarządu nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji w tym zakresie. Tymczasem z § 20 ust. 4 Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2010 r., Nr 362/2010, nie wynika w żaden sposób, by Dział Administracji miał w ogóle upoważnienie do dysponowania jakimikolwiek abonamentami postojowymi. Nie mieści się to bowiem z zakresie jego kompetencji. Oczywiste jest więc, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że odmowa przeprowadzenia dodatkowego uzupełniającego dowodu z zaoferowanych przez skarżącego dokumentów była nieuzasadniona. Niewątpliwie bowiem postulowane dowody pozostawały w związku z oceną legalności działania organu, a ich dopuszczenie nie przedłużyłoby nadmiernie postępowania, tym bardziej, że skarżący złożył przecież te dokumenty na rozprawie. Skoro zatem z treści tych pism wynikają zgoła inne okoliczności faktyczne, niż przyjęte przez Sąd I instancji, to uznać należy, że niedopuszczenie przedstawionych przez skarżącego dowodów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ich treść budzi bowiem uzasadnione wątpliwości, czy Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego (a wiec przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) do poczynionych ustaleń. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.