I SA/Po 102/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi S.R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu [...] lipca 2011 r. S. R. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania udziałów w nieruchomości za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że w roku 2000 podjął decyzję o poszerzeniu zakresu działalności gospodarczej (prowadzonej od 1991 r.) o budowę hal produkcyjno-magazynowych i innych obiektów w celu ich wynajmowania lub sprzedaży. W związku z tym wraz z żoną nabył grunt pod budowę takich hal. Po rozbudowie hal w 2005 r., po trzech latach dotychczasowy najemca wypowiedział umowę najmu. Z uwagi na powyższe oraz fakt, że inwestycja związana z dalszą rozbudową hali nie była zakończona, wnioskodawca postanowił tę część swojej działalności poprowadzić w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółkę postanowił założyć ze swoją żoną oraz małżeństwem P. Pan W. P. jest właścicielem firmy X, która była wykonawcą inwestycji związanej z rozbudową hali. W związku z powyższym, aktami notarialnymi z dnia [...] lutego 2011 r. zainteresowany sprzedał z żoną małżeństwu P. udział wynoszący 65/100 części nieruchomości, nabytych w ramach prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, a mianowicie udział w trzech działkach: - nr [...], o pow. 0,4284 ha, na której znajduje się rozpoczęta budowa hali produkcyjno-usługowej o pow. użytkowej 3000 m², na etapie fundamentów i posadzek, - nr [...] o pow. 0,4233 ha, zabudowanej budowlami: parkingiem i utwardzonymi drogami, - nr [...], o pow. 0,3741 ha, zabudowanej (obciążonej hipoteką kaucyjną). Następnie aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2011 r. wnioskodawca i jego żona oraz małżonkowie P., w celu prowadzenia działalności gospodarczej zawiązali spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Przedmiotem działalności spółki jest: * kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, * wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, * zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, * realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, * roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. W dalszej części wniosku podniesiono, że udziały wspólników w kapitale zakładowym zawiązanej spółki zostały w całości pokryte aportem rzeczowym w postaci opisanych powyżej trzech działek, i tak na poczet objętych udziałów: - żona wnioskodawcy wniosła [...] części ww. działek, - wnioskodawca wniósł [...] części ww. działek, - Włodzimierz P. wniósł [...] części ww. działek, - Jolanta P. wniosła [...] części ww. działek. Na spółkę powołaną aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2011 r., przeszło zatem prawo własności wszystkich trzech działek, które uprzednio wnioskodawca i jego żona nabyli na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Aktualnie spółka z o.o. ma podpisaną umowę najmu z koncernem Makro. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny S. R. zwrócił się z następującymi pytaniami: 1. czy zbycie (sprzedaż) aktami notarialnymi z dnia [...] lutego 2011 r. udziału wynoszącego [...] części nieruchomości nabytych w ramach prowadzonej przez zainteresowanego działalności gospodarczej, a mianowicie w trzech działkach o numerach [...] - jest wyłączone spod opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 – dalej jako: "ustawa o VAT")? 2. czy zbycie na rzecz nowopowstałej Spółki (aktem notarialnym z dnia ... lutego 2011 r.) pozostałego udziału (wynoszącego 35/100 części nieruchomości) w wymienionych wyżej nieruchomościach (trzech działek o numerach ...) poprzez wniesienie aportu rzeczowego w celu objęcia udziału w kapitale zakładowym zawiązanej spółki – jest wyłączone spod opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT? Przedstawiając swoje stanowisko wnioskodawca wskazał, że prawo własności trzech działek, które były nabyte na potrzeby działalności gospodarczej przez zainteresowanego, przeszło na spółkę z o.o. Działki te stanowiły zorganizowaną część jego przedsiębiorstwa. Spółka zawiązana w dniu [...] lutego 2011 r. prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w oparciu o część majątku związanego wcześniej z działalnością prowadzoną przez zainteresowanego. Jedynie siedziba spółki znajduje się w pomieszczeniu o pow. 10 m², użyczonym spółce przez jednego z udziałowców. Zdaniem podatnika, sprzedaż udziału w nieruchomości oraz wniesienie, w formie aportu, pozostałej części nieruchomości do spółki z o.o. nie rodzi obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy o VAT przepisów tej ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 27e tej ustawy, pod pojęciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Ustawodawca wskazuje zatem kilka przesłanek pozwalających uznać daną część przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część, a zdaniem wnioskodawcy najistotniejsze jest to, aby zbyta część przedsiębiorstwa mogła stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania. Według podatnika wszystkie warunki zostały w niniejszym przypadku spełnione, w tym najbardziej istotna przesłanka, a mianowicie zbyta część przedsiębiorstwa samodzielnie realizuje zadania. W opinii wnioskodawcy zbyte składniki majątkowe wchodzące wcześniej do jego przedsiębiorstwa, stanowią samodzielnie działające przedsiębiorstwo w formie spółki z o.o. i można je zakwalifikować jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Wnioskodawca zaznaczył, że w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzed lutego 2011 r. O tym, że zbyte składniki majątkowe przedsiębiorstwa prowadzonego przez podatnika mają potencjalną zdolność do niezależnego działania gospodarczego jako samodzielnego podmiotu gospodarczego ma świadczyć fakt, iż spółka będąca aktualnie właścicielem tych składników majątkowych prowadzi działalność w przedstawionym wyżej zakresie. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała się na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a mianowicie na wyroki: WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 29/10, WSA we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1297/10, WSA w Kielcach z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 225/09 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 150/09. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako: "O.p.") stwierdził w interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2011 r., nr [...], że stanowisko S. R. przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu powyższej interpretacji organ powołał się na treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 pkt 1, art. 2 pkt 27e ustawy o VAT i stwierdził, że same udziały w nieruchomościach będące przedmiotem aportu nie stanowią zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o VAT. Zdaniem organu podatkowego brak jest wyraźnego wyodrębnienia organizacyjnego i funkcjonalnego w ramach istniejącego przedsiębiorstwa w tym wyodrębnienia kadrowego, logistycznego i finansowego. Organ przytoczył treść przepisu art. 551 Kodeksu cywilnego, w myśl którego przedsiębiorstwo, jest samodzielnym przedmiotem obrotu i w przypadku braku odmiennych uregulowań należy stosować do niego przepisy dotyczące własności rzeczy. Własność przedsiębiorstwa może przysługiwać, na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych kilku osobom. W przepisie art. 552 Kodeksu cywilnego, którym ustawodawca wprowadza zasadę, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Organ interpretacyjny zaznaczył, że w rozumieniu przepisów prawnych ustawy o VAT i Kodeksu cywilnego, aby określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, spełniać powinien następujące warunki: 1. istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, 2. zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie, 3. składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych, 4. zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze. Dokonując oceny wyodrębnienia organizacyjnego organ podkreślił, że chodzi o ustalenie jaką rolę składniki majątkowe i związane z nimi prawa materialne odgrywały w funkcjonowaniu dotychczasowego przedsiębiorstwa (na ile stanowiły wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość). Nie wystarczy zatem zorganizowanie jakiejkolwiek masy majątkowej, ale musi ona odznaczać się odrębnością organizacyjną i finansową, z możliwością samodzielnego funkcjonowania w razie zaistnienia takiej potrzeby w obrocie gospodarczym. Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki. Reasumując organ podatkowy stwierdził, że zbycie przez wnioskodawcę udziału 65/100 w nieruchomościach na rzecz nabywcy, jak i późniejsze wniesienie aportem pozostałych udziałów w nieruchomościach nie jest wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT, na podstawie art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Organ stanął na stanowisku, że sprzedaż, jak również zbycie poprzez wniesienie aportem przedmiotowych udziałów w nieruchomościach stanowi odpłatną dostawę towarów, która zgodnie z art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu tym podatkiem na zasadach ogólnych. Kwestionując powyższą interpretację, S. R. wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości. Zaskarżanej interpretacji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 6 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, iż zbycie nieruchomości (udziałów) zabudowanych halami na wynajem poprzez sprzedaż i wniesienie w formie aportu do spółki, nie spełnia warunków (określonych przez ustawodawcę) do zakwalifikowania ich jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa, mimo iż stanowią one zespół składników majątkowych (materialnych i niematerialnych), stanowiących aktualnie (po zbyciu ich przez podatnika) samodzielnie działające przedsiębiorstwo w formie spółki z o.o. (A. sp. z o.o.) i w rezultacie nie uznanie ich zbycia jako wyłączoną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, co oznacza, że skarżący ma obowiązek zapłaty podatku od zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa; 2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 120 O.p. w związku z art. 14h O.p. poprzez niezastosowanie zasady nakazującej organowi prowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa; - art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. poprzez niezastosowanie zasady nakazującej organowi prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - art. 14e § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie ocen prawnych zawartych w orzecznictwie na etapie wydawania interpretacji indywidualnej, co jednocześnie doprowadziło do naruszenia wspomnianej wcześniej zasady wyrażonej w art. 121 § 1 O.p., - art. 14c § 1 O.p. oraz 210 § 2 O.p. poprzez nie sformułowanie prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska podatnika. W motywach skargi strona powtórzyła argumentację zawartą uprzednio we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie, uznając ją za bezzasadną i podtrzymując dotychczasową wykładnię przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 - dalej jako: "P.p.s.a.") poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art. 134 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które związane są z materią zaskarżonych aktów, które mogą skutkować uchyleniem interpretacji na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. W punkcie wyjścia podkreślić należy, że zgodnie z regułami postępowania w przedmiocie wydania interpretacji podatkowej stan faktyczny sprawy nie mógł być sporny. W art. 14b § 3 O.p. ustawodawca określił bowiem warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie tego typu opiera się, więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy, gdyż przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Zakres i przedmiot sprawy administracyjnej o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie. W świetle powyższego niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ podatkowy kwestionuje lub samowolnie uzupełnia opisany stan faktyczny. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii czy zbycie udziałów w nieruchomości oraz wniesienie kolejnych udziałów aportem do spółki stanowi zbycie części przedsiębiorstwa, które podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zdaniem skarżącego zbycie takich udziałów na rzecz nabywcy, a następnie wniesienie tych udziałów aportem do spółki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast organ interpretacyjny wyraził pogląd przeciwny, a mianowicie, że zbycie przez S. R. udziału 65/100 w nieruchomościach na rzecz nabywcy, jak i późniejsze wniesienie aportem udziału 35/200 w nieruchomościach nie jest wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Odnosząc powyższe uwagi do badanej sprawy, Sąd stwierdza, że z opisanego w treści wniosku stanu faktycznego nie wynika w sposób jednoznaczny, co wchodziło w skład przedsiębiorstwa prowadzonego w ramach działalności gospodarczej przed utworzeniem spółki z o.o., a następnie jakie składniki majątkowe i niemajątkowe tworzą spółkę z o.o. Tymczasem, jak wspomniano wcześniej, aby określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, spełniać powinien m.in. warunek, że jest on organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie. Dane takie nie zostały w sposób precyzyjny opisane przez skarżącego. W oparciu o posiadane dane nie sposób przyjąć, że zbyty przez S. R. udział 65/100 w nieruchomościach na rzecz nabywcy, jak i późniejsze wniesienie aportem udziału 35/200 w nieruchomościach w jego uprzedniej działalności gospodarczej było wyodrębnione i po utworzeniu spółki pozwala samo w sobie na kontynuowanie tej działalności. Innymi słowy skarżący nie wskazał we wniosku, że sam udział w nieruchomościach, na których znajdują się: hala w budowie, parking, droga i inna zabudowa, były przed lutym 2011 r. organizacyjnie i finansowo wyodrębnione w jego istniejącym przedsiębiorstwie, a następnie, że same te udziały wystarczą na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w ramach spółki z o.o. Skoro ze stanu faktycznego nie wynika co wchodziło w skład przedsiębiorstwa do lutego 2011 r. oraz, że udziały stanowią wspomnianą odrębność, to brak jest podstaw do przyjęcia, że to jest część tego przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i Kodeksu cywilnego. Podkreślenia wymaga, że organ podatkowy będąc związany treścią wniosku, nie mógł wykroczyć poza jego granice i przyjąć zaistnienie jakiejkolwiek okoliczności, np. korzystnej dla skarżącego i dokonać interpretacji zgodnej ze stanowiskiem skarżącego. W tym stanie rzeczy pogląd organu podatkowego, że same udziały w nieruchomościach będące przedmiotem aportu nie stanowią zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w rozumieniu ustawy o VAT, jest prawidłowy. Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika bowiem, aby przedmiotowe udziały nieruchomości były w istocie wyodrębnione organizacyjnie i funkcjonalnie w ramach istniejącego przedsiębiorstwa, w tym nie opisano wyodrębnienia kadrowego, logistycznego i finansowego. Skoro takich elementów stan faktyczny nie zawiera to organ, będąc związany treścią wniosku, nie mógł orzec inaczej niż to uczynił w niniejszej sprawie. Z treści art. 2 pkt 27e ustawy o VAT wynika, że organizacyjne i finansowe wyodrębnienie musi istnieć już w ramach istniejącego przedsiębiorstwa (u zbywcy), nie jest zatem wystarczające, aby zbywane składniki majątkowe utworzyły przedsiębiorstwo u nabywcy. Wyodrębnienie musi zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych). Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, oddział, wydział itp. Wyodrębnienie finansowe nie musi oznaczać samodzielności finansowej, wystarczające jest prowadzenie odpowiedniej ewidencji zdarzeń gospodarczych, na podstawie której możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne polega na tym, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, do realizacji których służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Zatem ustalenie, czy mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT będzie możliwe po uprzednim zbadaniu, czy zespół składników majątkowych mógłby stanowić samodzielnie działające przedsiębiorstwo, przy czym w okolicznościach niniejszej sprawy dotyczyć to będzie momentu, w którym zespół takich składników wniesiono do spółki w formie aportu. Jak wyżej podniesiono, w definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa istotne znaczenie ma uwzględniony w niej element funkcjonalny. Poszczególne składniki majątku staną się zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli połączy je funkcja, jaką łącznie mogą spełnić – realizować określone zadania gospodarcze. Aby mówić o zbyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, musi nastąpić przeniesienie składników niezbędnych do realizacji określonych zadań gospodarczych, a więc kontynuacji dotychczasowej działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie wynika, czy i w jakim zakresie istniało wyodrębnienie w przedsiębiorstwie S. R. Strona skarżąca zaakcentowała jedynie przeznaczenie nieruchomości, a mianowicie, że nie zmieni się przedmiot, a ewentualnie rozszerzy zakres prowadzonej działalności (pierwotnie przez zbywcę i kontynuowanej przez nabywcę). Wnoszone w formie aportu składniki majątku nie mogą być uznane za zorganizowaną część przedsiębiorstwa z tego względu, że dla nabywcy (małżonków P., a potem spółki z o.o.) zespół składników majątkowych stanowi jedynie część bazy (tylko udziały w nieruchomości) niewystarczającej, zdaniem Sądu, do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko organu podatkowego, że wymienione we wniosku składniki majątku nie stanowią zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Opisana transakcja stanowić będzie dostawę poszczególnych składników majątku, podlegających opodatkowaniu na zasadach przewidzianych dla dostawy tych składników. W niniejszej sprawie nie znajdzie zatem zastosowania wyłączenie z opodatkowania, wynikające z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania podatkowego, nie uchybiając przy tym przepisom prawa procesowego, a w szczególności art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Mając na względzie powyższe wywody Sąd rozpoznający sprawę jest zdania, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.