II FSK 2123/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej R. T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2012 r., o sygn. akt I SA/Łd 338/12 w sprawie ze skargi R. T. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia 30 stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 12 kwietnia 2012 r., I SA/Łd 338/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę R. T. K. na interpretację Ministra Finansów z 30 stycznia 2012 r. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że skarżący w dniu 2 listopada 2011 r. złożył w Izbie Skarbowej w Ł.– Biurze Krajowej Informacji Podatkowej w P. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania przychodu uzyskanego przez akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej. W dniu 30 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał interpretację, w której uznał stanowisko podatnika za prawidłowe. W dniu 13 lutego 2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy nadał w placówce pocztowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją, które wpłynęło do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w P. w dniu 16 lutego 2012 r. W dniu 13 lutego 2012 r. pełnomocnik nadał również w placówce pocztowej skargę na powyższą interpretację, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu 20 lutego 2012 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji przepisów prawa podatkowego (odpowiedź tę doręczono pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 27 lutego 2012 r.) W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik wnioskodawcy argumentował, że istnieje możliwość złożenia skargi na interpretację indywidualną po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a przed uzyskaniem na nie odpowiedzi. Uzasadniając zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 58 § 1 pkt 6, art. 52 § 1 i 3 oraz art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: "p.p.s.a.". Sąd podkreślił, że jednym z warunków dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie trybu zaskarżenia, a w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia – uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Tymczasem – jak zauważył sąd pierwszej instancji – w omawianej sprawie pełnomocnik skarżącego nadał w placówce pocztowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją w dniu 13 lutego 2012 r. i tego samego dnia wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wniesienie skargi nie nastąpiło zatem w ocenie sądu po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji sąd uznał skargę za przedwczesną i odrzucił ją. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie: a) art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie istnienia dodatkowych przesłanek do wniesienia skargi na interpretację indywidualną niż tylko wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa wyraźnie i wprost przewidziane w treści tego przepisu, b) art. 53 § 2 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia, które zawiera nieprawidłową interpretację zakresu terminów do wniesienia skargi na indywidualną interpretację prawa podatkowego i przez to odrzuca zasadną merytorycznie, prawidłowo i w terminie wniesienia przez skarżącego skargę, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na sporządzeniu uzasadnienia, które: - nie wyjaśnia należycie przesłanek podjętego przez sąd rozstrzygnięcia, w tym w szczególności nie wskazuje należycie i nie wyjaśnia w sposób jasny i spójny treści przepisów, na podstawie których odrzucono skargę wnioskodawcy, w tym m.in. treści art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. - zawiera także wewnętrzne sprzeczności, - nie odnosi się w żadnym zakresie do zaprezentowanego przez stronę w skardze orzeczenia NSA dotyczącego bezpośrednio kwestii będącej przedmiotem sporu tj. możliwości wniesienia skargi na interpretację indywidualną tuż po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w tym potwierdzających argumentację strony postanowień z dnia 19 grudnia 2011 r. o sygn. akt: II FSK 2762/11 i II FSK 2763/11. d) art. 1 § 1 oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej: p.u.s.a. – polegające na niewystarczającym sprawowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroli w zakresie legalności zaskarżonych działań organu, przejawiające się w utrzymaniu w moc aktu naruszającego prawo, - art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. a mianowicie przez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem sądu było uchylenie interpretacji indywidualnej, w sposób oczywisty naruszającej przepisy prawa materialnego w szczególności, w kontekście z ugruntowaną już linią orzeczniczą sądów administracyjnych zapoczątkowaną uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2012 r., II FPS 1/11. W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Bez wątpienia z treści powyższych przepisów wynika, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 52 § 3 p.p.s.a. nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skarga nie może zostać skutecznie wniesiona do sądu, a jeśli sytuacja taka by zaistniała sąd administracyjny obowiązany będzie skargę tę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako przedwczesną. Tymczasem z akt badanej sprawy wynika, że zarówno skierowane do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego nadane zostały przez pełnomocnika skarżącego w placówce pocztowej tego samego dnia, tj. 13 lutego 2012 r. o czym świadczą niezbicie pieczęci pocztowe zamieszczone na kopertach (k. 45 akt sądu pierwszej instancji oraz k.20 akt administracyjnych). Skoro zatem obie przesyłki nadane zostały na poczcie w tym samym dniu to nie sposób przyjąć, że wezwanie organu nastąpiło "uprzednio" w stosunku do skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednoczesne wniesienie środka, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz skargi do sądu administracyjnego oznacza, że nie został spełniony wymóg "uprzedniego" wniesienia wezwania organu do naruszenia prawa. W konsekwencji skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego wniesioną jednocześnie z wezwaniem traktować należy jako przedwczesną, wniesioną przed otwarciem biegu terminów, o jakich mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że skarga była przedwczesna i konsekwencji odrzucił ją stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę kasacyjną.