I SA/Wa 1812/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Agnieszka Miernik WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. I. Stan sprawy 1. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. nr [...], stanowiącej część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej K W [...] - utrzymał w mocy własną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia 10 marca 2006 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę W. prawa własności ww. działek, jako zajętych pod drogę publiczną. Pismem z dnia 20 lutego 2007 r. Prezydent W. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] marca 2006 r., a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., po rozpatrzeniu wniosku E. R., Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. W wyniku skargi E. R., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 443/08 uchylił decyzje Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. i Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2007 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. 3. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury stwierdził, że przedmiotem kontroli w trybie nadzorczym jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] wydana na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielką działek nr [...] była E. R. Wydanie decyzji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wymaga między innymi ustalenia, czy nieruchomość została zajęła pod drogę publiczną. Zaliczenie drogi do kategorii dróg publicznych następuje w drodze stosownego aktu na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. 1 OSK 626/2008, LexPolonica nr 2056343). Zgodnie natomiast z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 14 poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z ustawowo określonych kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] oraz działka ewidencyjna nr [...], zajęte były pod drogę ulicę [...], która na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta W. z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa W. do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych [...], została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. W niniejszej sprawie została również spełniona kolejna przesłanka, tj. pozostawanie przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu gminy, z powyższego wynika, że w odniesieniu do ww. działek nr [...] i nr [...] zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 73. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 443/08 uchylił decyzje Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. i Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2007 r., w uzasadnieniu wskazując, m.in., iż nieuzasadnione jest stanowisko w myśl którego okoliczność, że działki nr [...], zajęte pod ul. [...] leżą poza obszarem uznanym jako droga publiczna, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., a niejasność stanu prawnego w tym zakresie powoduje, że decyzja ta została wydana zgodnie z prawem; ponadto Sąd podniósł, że Minister rozpatrujący sprawę nie oparł się na treści uchwały Rady Narodowej [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych [...], a na własnej, niekorzystnej dla obywatela interpretacji. Ulica [...] na podstawie uchwały nr [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. W załączniku nr 3 do ww. uchwały Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r. nr [...] została wymieniona ulica [...] na długości 120 m. Brak załącznika graficznego do uchwały uniemożliwia ustalenie, który odcinek tej ulicy został zaliczony do kategorii dróg publicznych. Jednakże z akt sprawy (Mapy Przeglądowej Sieci Ulic [...], WPG 1988, w skali 1:10000 oraz uchwały [...], wynika że kategoria drogi publicznej została nadana ulicy [...] na odcinku 120m mierzonym od ulicy [...]. Nie można jednakże uznać, zdaniem organu, że w dniu 31 grudnia 1998 r. odcinek ulicy [...] położony poza 120 m długości nie posiadał kategorii drogi publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W przypadku zaliczenia danej drogi do kategorii dróg publicznych, droga ta staje się drogą publiczną na całej swojej długości. W związku z powyższym, oraz mając na uwadze art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, Minister Infrastruktury stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a z akt sprawy nie wynika też, aby naruszono inne przesłanki wskazane w art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego we wniosku, Minister Infrastruktury wskazał, iż przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania. z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów z dnia 12 grudnia 2005 r. wynika, iż działki nr [...] wchodziły w skład pasa drogowego i określone były jako użytki drogowe. Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie narusza prawa, a podjęte rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło W.; zarzucając naruszenie: (1) przepisów postępowania poprzez niewykonanie obowiązku polegającego na zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, czyli naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa; (2) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przez przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, pomimo istnienia nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy - - wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 i. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. Nr[...] Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko Ministra Infrastruktury przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Słusznie Minister Infrastruktury stwierdził, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ nie rozpatruje sprawy w jej całokształcie, tak jak w postępowaniu zwykłym. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa, organ orzekający w tym zakresie ocenia zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny z daty wydania decyzji w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji. Przedmiotem kontroli w trybie nadzorczym jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. wydana na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.). Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie powołanego art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publioczną uzależnione jest od łącznego spełnienia na dzień 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek: zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego, braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego. Obowiązkiem organu orzekającego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest zbadanie wystąpienia powyższych przesłanek w stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dniu 31 grudnia 1998 r. Jeśli choćby jedna z tych przesłanek nie zaistniała, to grunt nie staje się z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielką działek nr [...] była E. R.. Słusznie organ stwierdził, że wydanie decyzji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wymaga ustalenia, czy nieruchomość została zajęła pod drogę publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. I OSK 1124/10 (LEX nr 1082566) stwierdził, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Zauważyć należy, że ani art. 73, ani żaden inny przepis tej ustawy nie zawiera wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej, a zatem należy wskazać, że art. 1 ustawy z dnia 21 marca 2985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 14, poz. 60 z późn. zm.) stanowi, że za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tej normie warunki: (1) musi to być droga zaliczona na podstawie omawianej ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, (2) z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, a drogi które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, a więc nie mające charakteru drogi publicznej w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r., w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych są drogami wewnętrznymi. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego, może być uznana za drogę publiczną i żeby uzyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 - 4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2001 r. I SA 513/2000, z dnia 13 kwietnia 2011 r. I OSK 901/10, z dnia 2 czerwca 2011 r. I OSK 1124/10 (LEX nr 1082566) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 2040/07). Słuszne jest stanowisko organu, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż dz. ewid. nr [...], zajęte były pod drogę ulicę [...], która na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta W. z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie M. W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych, została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. Ma rację Minister Infrastruktury twierdząc, że w niniejszej sprawie została spełniona również kolejna przesłanka, tj. pozostawanie przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu gminy. Z powyższego wynika, że w odniesieniu do działek nr [...] zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 73. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 443/08 wskazał, m.in., iż nieuzasadnione jest stanowisko w myśl którego okoliczność, że działki nr [...], zajęte pod ul. [...] leżą poza obszarem uznanym jako droga publiczna, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., a niejasność stanu prawnego w tym zakresie powoduje, że decyzja ta została wydana zgodnie z prawem. Sąd podniósł również, że Minister rozpatrujący sprawę nie oparł się na treści uchwały Rady Narodowej W. nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych [...], a na własnej niekorzystnej dla obywatela interpretacji. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Prawidłowo zatem Minister Infrastruktury stwierdził, że ulica [...] na podstawie uchwały nr [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, a zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. W załączniku nr 3 do uchwały nr [...] Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1988 r. została wymieniona ulica [...] na długości 120 m. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W przypadku zaliczenia danej drogi do kategorii dróg publicznych, droga ta staje się drogą publiczną na całej swojej długości. 5. Prawidłowo zatem Minister Infrastruktury stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a z akt sprawy nie wynika też, aby naruszono inne przesłanki wskazane w art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego we wniosku Minister Infrastruktury słusznie wskazał iż przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągu ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania. z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów z dnia 12 grudnia 2005 r. wynika, iż działki nr [...] wchodziły w skład pasa drogowego i określone były jako użytki drogowe. Prawidłowo zatem organ uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie narusza prawa, a podjęte rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. 6. Minister Infrastruktury dwukrotnie rozpoznając sprawę nie naruszył obowiązujących przepisów, w szczególności zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, ani przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 7. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.