IV SA/Wa 48/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: - odrzucić skargę. B. K. pismem z dnia 3 listopada 2011 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: 1. bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie usunięcia z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...], przyjętego uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...], zapisu § 20 ust. 4 tego planu, 2. uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...], wnosząc o stwierdzenie nieważności § 20 pkt 4 tego planu. W niniejszym postępowaniu rozpoznaniu podlega sprawa ze skargi B. K. w części opisanej w punkcie 2. Skargę opisaną natomiast w pkt 1, zarejestrowaną pod sygn. akt IVSAB/Wa 171/11, Sąd rozpoznał postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012 r. W odpowiedzi na skargę w przedmiocie stwierdzenia nieważności § 20 ust. 4 uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...], organ administracji wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż wniesienie skargi nie zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismem Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. wezwano skarżącego do wykazania, iż przed zaskarżeniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...], wezwał organ administracji do usunięcia naruszenia prawa tą właśnie uchwałą. B. K. w piśmie z dnia 14 lutego 2012 r. opisując stan faktyczny przedmiotowej sprawy wskazał, iż kwestia dotycząca usunięcia z uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] zapisu § 20 tej uchwały była przedmiotem wielokrotnych interwencji, które jak do tej pory nie dały żadnego rezultatu. Skarżący wymienił m.in. pismo z dnia 6 kwietnia 2010 r., którym zwracał się do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego W. z kopią skierowaną do wiadomości do Wojewody [...] z prośbą o interwencję w trybie nadzoru w tej sprawie, pismo z dnia 4 października 2010 r. skierowane przez skarżącego do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego W. z kopią do wiadomości Rady W., pismo skarżącego z dnia 23 grudnia 2010 r. skierowane do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego W. z kopią do wiadomości Burmistrza Rady Dzielnicy W. wskazujące na brak podjęcia przez organ jakichkolwiek działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w powołanym przepisie ma charakter surogatu środka zaskarżania wnoszonego na akty organów administracji i jest niezbędnym elementem uznania dopuszczalności skargi kierowanej do sądu. Wezwanie takie musi więc spełniać przynajmniej minimum wymogów stawianych pismu, będącemu środkiem odwoławczym składanym w postępowaniu administracyjnym (por. np. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1274/10. Niepublikowane). Pismo B. K. z dnia 6 kwietnia 2010 r. spełnia minimalne wymogi, pozwalające zakwalifikować je jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 powołanej ustawy. Zawiera ono żądanie skorygowania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do linii wysokiego napięcia wraz ze strefą uciążliwości, o których mowa w § 20 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...], a także stanowisko skarżącego, wyjaśniające przyczyny stawianego żądania. Pismo to stanowi zatem wyraz niezadowolenia z przyjętej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rezerwy pod przebieg linii 400 kV oraz żądanie zmiany planu w tym zakresie. Wprawdzie pismo z dnia 6 kwietnia 2010 r. skierowane jest nie do Rady W. a do Urzędu W. Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Wydziału Planowania Przestrzennego, jednakże niewątpliwie zawiera ono żądanie podjęcia działań przez Radę, jako organu odpowiedzialnego za zmianę przedmiotowego planu. Wobec powyższego przyjęto, że B. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...], po wezwaniu organu administracji w dniu 6 kwietnia 2010 r. do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc do oceny kolejnego aspektu dopuszczalności przedmiotowej skargi należy wskazać, że stosownie do treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) stwierdził, że art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Mocą art. 269 § 1 P.p.s.a. powołane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże Sąd w przedmiotowej sprawie. Powyższe oznacza, że skarżący mógł skutecznie wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy W[...] z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w terminie trzydziestu dni od doręczenia mu odpowiedzi Rady na wezwanie z dnia 6 kwietnia 2010 r., a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jego wniesienia, to jest od 6 kwietnia 2010 r. W przedmiotowej sprawie Rada W. nie rozpatrzyła wezwania z dnia 6 kwietnia 2010 r. Co więcej, w odpowiedzi na skargę twierdzi, że skarżący w ogóle z takim wezwaniem nie wystąpili, co świadczy o tym, iż organ administracji nie nadał pismu z dnia 6 kwietnia 2010 r. biegu właściwego dla wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Za rozpatrzenie wezwania nie może być natomiast traktowane pismo Wydziału Planowania Miejscowego Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu W. z dnia 16 sierpnia 2010 r., bowiem nie pochodzi ono od właściwego do rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa organu, tj. Rady W.. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi na uchwałę z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] upłynął sześćdziesiątego dnia od daty wniesienia wezwania z dnia 6 kwietnia 2010 r., to jest 7 czerwca 2010 r. Zestawienie tej daty z datą wniesienia skargi do Sądu za pośrednictwem Rady W. (3 listopada 2011 r.) jednoznacznie wskazuje na to, że skargę wniesiono po upływie przewidzianego przez art. 53 § 2 P.p.s.a. terminu. Zaznaczyć przy tym należy, że kolejne pisma skarżącego kierowane do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego W. (pismo z dnia 4 października 2010 r., pismo z dnia 23 grudnia 2010 r.) nie mogą stanowić powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, od którego biegnie nowy termin do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.