II GSK 1757/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Partycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2571/11 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie na rzecz S. J. 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 czerwca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2571/11, oddalił skargę S. J. (dalej: skarżący, wnioskujący) na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z [...] października 2011 r., nr [...] znak [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowskowej w pomniejszonej wysokości. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że [...].05.2010 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W złożonym wniosku zadeklarował pakiet rolnictwo ekologiczne na powierzchni 47,33 ha, pakiet ekstensywne trwałe użytki zielone – 21,82 ha oraz zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie – 0,11 ha. Kontrolą administracyjną stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2010, dlatego też Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał decyzją z [...] kwietnia 2011r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w łącznej wysokości 27 041,90 zł, w tym z tytułu: 1. 2 -Rolnictwo ekologiczne Kwotę w wysokości 19. 459,92 zł 1. Wariant 2.9. – Uprawy sadownicze i jagodowe kwotę w wysokości 135, 52 zł za powierzchnię 0,11 ha 2. Wariant 2.3- Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię 21,35 ha 3. Wariant 2.1.-Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię 23,55 ha w wysokości 14.883,60 zł, 2. 3 – Ekstensywne trwałe użytki zielone Kwotę w wysokości 7 397,18 zł 1. Wariant 3.1.-Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach za powierzchnię 21,35 ha w wysokości 7 397,18 3. 6- Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie Kwotę 184,80 zł 1. Wariant 6.4-Sady tradycyjne za powierzchnię 0,11 ha w wysokości 184,80zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że: w Wariancie 2.1.- Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności): Działka rolna A – wykluczono ( z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni) 0,03 ha, Działka rolna AI – wykluczono 0,02 ha, Działka rolna BL – wykluczono 0,03 ha, Działka rolna AL. – wykluczono 0,07 ha. Łączna powierzchnia wykluczona z płatności rolnośrodowiskowych Wariant 2.1. wynosi 0,15 ha. Wariant 2.3.- Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) Działka rolna AC – wykluczono 0,06 ha Działka rolna AD – wykluczono 0,02 ha, Działka rolna WA – wykluczono 0,07 ha, Działka rolna Z - wykluczono 0,02 ha. Łączna powierzchnia wykluczona wynosi 0,17 ha. Wariant 3.1-Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach Działka rolna AC – wykluczono 0,06 ha, Działka rolna AD – wykluczono 0,02 ha, Działka rolna WA- wykluczono 0,07 ha, Działka rolna Z – wykluczono 0,02 ha Łączna powierzchnia wykluczona wynosi 0,17 ha. Dalej, w uzasadnieniu podano, że konsekwencją stwierdzonych zawężeń jest pomniejszenie płatności o jaką ubiegał się skarżący. Naliczanie kwoty odbywa się na podstawie iloczynu stawki i powierzchni stwierdzonej podczas kontroli administracyjnej, wskazując jako podstawę prawną tego działania art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12. 2006, str. 74 ze zm.) w przypadku stwierdzenia podczas kontroli administracyjnej, że powierzchnia w danej grupie upraw jest mniejsza niż deklarowana we wniosku, jednak nie więcej niż 3% lub 2 ha, naliczanie odbywa się na podstawie iloczynu stawki i powierzchni stwierdzonej podczas kontroli. W wyniku kontroli realizacji zobowiązania wykazano, iż producent w roku 2009 i 2010 zwiększył powierzchnię gruntów rolnych deklarowaną do pakietu ,,Rolnictwo ekologiczne’’. Dodał nową działkę nr [...] o powierzchni 1,70 ha położoną w obrębie ewidencyjnym L., gmina S., przypisując do niej wariant 2.2 – uprawy rolnicze bez certyfikatu zgodności. Taka zmiana deklaracji, wiązała się z koniecznością aktualizacji planu działalności rolnośrodowiskowej przez doradcę rolnośrodowiskowego. Producent w roku 2009 złożył w BP ARiMR w P. plan z ujętą działką nr 108, ale dokument ten został sporządzony przez doradcę rolnośrodowiskowego później, tj. [....].2.2010r. W wyniku wezwania do złożenia wyjaśnień (w sprawie na rok 2010), producent złożył m.in. część kserokopii planu działalności rolnośrodowiskowej z działką nr 108 (dodaną od roku 2009), sporządzony w dniu [...].03.2010r. Dlatego też zgodnie z przepisem § 40 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Program rolnośrodowiskowy’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 33, poz. 262 ze zm. dalej: rozporządzenie), działka ewidencyjna nie jest uprawniona do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej w roku 2010. Nadto organ wskazał, że w roku 2009 także odmówiono płatności na tę działkę. Odnośnie zaś działki [...] położonej w obrębie L., gmina S. weryfikacja wykazała, że w roku 2005 i 2006 na powierzchni 0,30 ha wnioskodawca nie deklarował trwałego użytku zielonego, lecz uprawy kwalifikujące się do płatności uzupełniających. S. J. oświadczył, że na tej działce posiada trwały użytek zielony od roku 2008 i w zw. z tym odmówiono przyznania płatności od tej działki na rok 2010. Organ wskazał, że producent rozpoczął 5 letni okres zobowiązania rolnośrodowiskowego w dniu [...] marca 2008r., a obejmowało ono m.in. działki ewidencyjne nr [...], [...], [...]. We wniosku kontynuacyjnym na rok 2010 – nie zadeklarowano tych działek, tym samym skarżący nie dochował zobowiązania wieloletniego. W odpowiedzi na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień skarżący [...].11. 2011r. złożył oświadczenie, iż wskazane działki są dzierżawione i odnośnie ich toczy się postępowanie sądowe. Do czasu wydania decyzji organ nie otrzymał żadnej informacji dotyczącej tych działek. W decyzji Kierownik BP wyjaśnił, iż zmniejszenie deklarowanej w roku 2008 i 2009 łąki trwałej na działce ewidencyjnej [...], położonej w obrębie ewidencyjnym J., gmina S. o powierzchni 0,80 ha, czyni zmniejszenie o 20% płatności w roku, w którym stwierdzono takie uchybienie – zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...].10.2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji, podtrzymując w uzasadnieniu argumenty wskazane w uzasadnieniu decyzji Kierownika BP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Kierownika BP, było prawidłowe, a wydana decyzja została szczegółowo przez organ uzasadniona. Skarżący mógł w trakcie postępowania składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe a zebrany materiał dowodowy został przeanalizowany przez organ. Sąd podał, że we wnioseku z [...].05.2010 r. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych beneficjent zadeklarował pakiet rolnictwo ekologiczne na pow. 47,33 ha, pakiet ekstensywne trwałe użytki zielone – 21,82 ha, zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie – 0,11 ha. Program rolnośrodowiskowy, skarżący winien realizować zgodnie z zobowiązaniem przez 5 lat na wszystkich działkach zadeklarowanych w roku początkowym programu tj. od [...] marca 2008r. Kontrolą ustalono, że wystąpiły błędy wskazujące na przekroczenie powierzchni deklarowanej w stosunku do uprawnionej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG). W wariancie 2.1. – uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) – [...] – łączna powierzchnia przedeklarowana wyniosła 0,15 ha. Dla działek z zadeklarowanym wariantem 2.3. – uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) i wariantem 3.1.- ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach – [...] – łączna powierzchnia przedeklarowana wyniosła 0,17 ha i w wariancie 3.1. – uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) – powierzchnia przedeklarowana wyniosła 0,17 ha. Kontrola administracyjna sprawy na rok 2010 wykazała, że producent w roku 2009 i 2010 zwiększył deklarowaną do pakietu ,,Rolnictwo ekologiczne’’ powierzchnię, dodając działkę ewidencyjną nr [...]. Jednakże plan działalności rolnośrodowiskowej z naniesionymi przez uprawnioną osobę (doradcę) zmianami – został sporządzony w lutym 2010 r. Także działka ewidencyjna [...[ nie była prawidłowo zgłoszona, gdyż w roku 2005 i 2006 na powierzchni 0,30 ha wnioskodawca nie deklarował trwałego użytku zielonego, ale uprawy kwalifikujące się do płatności uzupełniających (mieszanka zbóż – rok 2005, Lubin słodki – 2006r). Ponadto we wniosku kontynuacyjnym na rok 2010 nie zadeklarowano działki nr [...], a była ona umieszczona w pierwotnym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym. Sąd rozpoznając skargę wskazał, że kierując się § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r., który stanowi, że płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie o którym mowa w art. 39 rozporz. Rady (WE) nr 1698/ 2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.Urz.UE L 277 z 21.10. 2005r, str 1 ze zm.), rolnik powinien realizować podjęte zobowiązania rolnośrodowiskowe na wszystkich działkach zadeklarowanych do programu na przestrzeni wskazanego okresu. Sąd podzielił prawidłowo zastosowany przez organ przepis § 14 ust.1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, a kierując się 27 ust. 4, który mówi, że jeżeli rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje temu rolnikowi w wysokości zmniejszonej o 20% w roku, w którym stwierdzono takie uchybienie. Reasumując Sąd podsumował, iż na działce [...] nastąpiło zmniejszenie deklarowanej w 2008 i 2009 łąki trwałej, zatem zasadnie organ uznał iż nastąpiło niedochowanie podjętego zobowiązania wieloletniego na działkach [...], [...], [...] wobec ich nie zadeklarowania we wniosku kontynuacyjnym na rok 2010. S. J. złożył skargę kasacyjną na powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Skargą kasacyjną zarzucono naruszenie: I. Prawa materialnego: a. § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2009 Nr 33 poz. 262 ze zm.) (dalej: rozporządzenie) poprzez nieuzasadnione zmniejszenie płatności należnej skarżącemu w stosunku do zadeklarowanej przez niego działki AB o pow. 0,11 ha w wariantach 2.9 i 6.4 w obowiązującym go planie rolnosrodowiskowym, mimo że z decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nie wynika, by w przypadku tej działki zostały stwierdzone uchybienia a tylko wówczas płatność mogłaby zostać zasadnie zmniejszona; b. § 27 ust. 4 i 5 powyższego rozporządzenia poprzez uznanie, że płatność należna Skarżącemu zasadnie została zmniejszona z uwagi na niezachowanie występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych, tj. działki nr [...], podczas gdy zgodnie z ust. 5 zmniejszenia płatności nie stosuje się w przypadku utraty posiadania takich gruntów (co nie było kwestionowane), jeżeli ponadto do powierzchni tych gruntów nie została przyznana płatność rolnośrodowiskowa (co miało miejsce w tym przypadku); II. Przepisów postępowania: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów skargi zawartych w "Uzupełnieniu skargi", które skarżący uznawał za istotne do rozstrzygnięcia sprawy; b. nie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i nie uwzględnienie, że zaskarżona decyzja naruszyła: • art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie przedstawionych przez skarżącego dowodów z dokumentów, m.in. Planu działalności rolnośrodowiskowej z dnia [...].05.2008r., "Informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności", a ponadto nierozważenie wszystkich faktów i dowodów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności dotyczących ustalenia roku, w którym skarżący zadeklarował działkę nr [...], niewyjaśnienie pojęcia płodozmianu mającego kluczowe znaczenie dla określenia trwałych użytków zielonych, pominięcie przyczyn zmniejszenia płatności dla działki oznaczonej AB. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację dotyczącą tych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji zaakceptował przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe i uznał, że dokonane przez organ ustalenia faktyczne są prawidłowe, dające podstawę do prawidłowego określenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że producent w roku 2009 i 2010 zwiększył deklarowaną do pakietu "Rolnictwo ekologiczne" powierzchnię, dodając działkę ewidencyjną o numerze [...] ale plan działalności rolnośrodowiskowej z naniesionymi przez doradcę zmianami został sporządzony w lutym 2010 roku. Również w zakresie odnoszącym się do działki ewidencyjnej numer [...] Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, że nie była ona prawidłowo zgłoszona, ponieważ w latach 2005 i 2006 na powierzchni 0,30 hektara wnioskodawca nie deklarował trwałego użytku zielonego, ale uprawy kwalifikujące się do płatności uzupełniającej (mieszanka zbóż i łubin słodki). Wreszcie Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenie organu w zakresie odnoszącym się do wniosku kontynuacyjnego na rok 2010 i braku umieszczenia w tym wniosku działki ewidencyjnej o numerze [...], która to działka była ujęta w pierwotnym zobowiązaniu rolnośrodowiskowym. Przepis art.141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów. Odwołując się do treści uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 roku, sygn. akt II FPS 9/09, podkreślić należy, iż przepis art.141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę zarzutu skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazać należy, że aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć wpływ na wynik sprawy (vide wyrok NSA z 13.10.2010 r. II FSK 1479/09 niepublikowany), a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (vide wyrok NSA z 28.09.2010 r. I OSK 1605/09 niepublikowany). W tym miejscu należy podkreślić, że adresatem uzasadnienia wyroku jest także Naczelny Sąd Administracyjny, a ta okoliczność powoduje, że na wojewódzkim sądzie administracyjnym spoczywa obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że orzeczenie Sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli NSA nie tylko w kontekście braku wymaganych prawem elementów uzasadnienia, ale także i wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego czy prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia (vide wyrok NSA z 15.06.2010 r. II OSK 986/09 niepublikowany, wyrok NSA z 5.11.2010 r. II OSK 1713/10 niepublikowany). W tym miejscu należy zauważyć, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym, jako sądem I instancji dopuszczalne jest uzupełnienie skargi o nowe zarzuty, wnioski, czy uzupełnienie uzasadnienia już zgłoszonych zarzutów bądź wniosków, po złożeniu skargi, a to z uwagi na regulację zawartą w art.134 § 1 p.p.s.a. Mając na względzie przedstawione uwagi, stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie odniósł się do przedstawionych w piśmie uzupełniającym skargę zarzutów w istotnym dla kontroli instancyjnej zakresie. Lakoniczność stanowiska Sądu I instancji, bądź wręcz jej całkowity brak czyni zasadnym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, z uwagi na wykluczenie z tej płatności określonych działek ewidencyjnych, wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego wskazującego w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności skutkujących takimi sankcjami oraz okoliczności ustalających konkretne działki ewidencyjne jako te, które zostały tymi sankcjami objęte, a były objęte programem rolnośrodowiskowym. W rozpatrywanej sprawie dotyczy to zwłaszcza okoliczności związanych z ustaleniem kwestii objęcia działki ewidencyjnej numer [...]. Planem działalności rolnośrodowiskowej na lata 2008-2013. Z dokumentów załączonych do pisma uzupełniającego skargę zdaje się wynikać, że Plan działalności rolnośrodowiskowej na lata 2008-2013 był sporządzony w dniu [...] maja 2008 roku i obejmował także działkę ewidencyjną oznaczoną numerem [...]. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. oraz art.203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.