VI SA/Wa 245/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Leszek Kobylski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 3, art. 3 i art. 8, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] grudnia 2010 r., wymierzającą karę pieniężną w wysokości 24.000,00 zł za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2010 r. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych w klubie J. oraz eksperymentu na gry automatach HOT SLOT o numerze fabrycznym [...], o numerze poświadczenia rejestracji [...] i VEGAS MULTIGAME o numerze fabrycznym [...], o numerze poświadczenia rejestracji [...] kontrolujący ustalili, że wartość maksymalnej stawki w jednej grze jest wyższa niż 0,50 zł, czyli wyższa niż stawka określona w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i wynosi 10 i 20 punktów kredytowych co stanowi równowartość 1,00 zł i 2,00 zł dla automatu HOT SLOT o nr fabrycznym [...] i 30 punktów kredytowych co stanowi równowartość 3,00 zł dla automatu VEGAS MULTIGAME o nr fabrycznym [...]. W dniu [...] września 2010 r. zostały sporządzone opinie biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w B., dr inż. A. C., biegłego w zakresie mechaniki technicznej, teorii maszyn i mechanizmów, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn, oraz techniki komputerowej, zgodnie z którymi biegły sądowy, po badaniu ww. automatów ustalił, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz maksymalnej wygranej w jednej grze nie są zgodne z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Art. 129 ust. 1 ustawy stanowi, iż działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, którym ich udzielono według przepisów dotychczasowych, tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.), o ile ustawa nie stanowi inaczej. Dodatkowo zgodnie z art. 89 ustawy o grach hazardowych: 1. Karze pieniężnej podlega: a) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; b) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; c) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. 2. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: a) w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry; b) w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu; c) w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100% uzyskanej wygranej. Ponadto zgodnie z treścią art. 141 ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140: 1. gier na automatach w salonach gier na automatach; 2. gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych; - nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2. Zdaniem organu zastosowane w art. 141 ustawy o grach hazardowych stwierdzenie: "organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych" wskazuje, że uznanie organizowania gry na wyżej wymienionych automatach za taką właśnie grę uzależnione jest od stwierdzenia, czy jest ona organizowana zgodnie z art. 129-140 ustawy o grach hazardowych, w tym zgodnie z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Przepis art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych wskazuje, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się takie gry na urządzeniach 2 mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Przepis art. 6 ust. 1 i ust. 4 określa m.in., że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a działalność ta może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast za gry na automatach uważa się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych). W sytuacji gdy zachodzi okoliczność niespełnieniające ustawowej definicji gry na automacie o niskich wygranych, zastosowanie ma przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Natomiast zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych kara pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wynosi 12 000 zł od każdego automatu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Sp. z o.o., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i nakazanie umorzenia postępowania w sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Spółka podniosła zarzuty naruszenia: - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych poprzez ich bezzasadne zastosowanie do automatu do gier o niskich wygranych, który to automat nie jest automatem do gier w rozumieniu u.g.h., gdyż należy do innej, szczególnej kategorii urządzeń do prowadzenia gier, posiadającej własną definicję ustawową (art. 129 ust. 3 u.g.h.) oraz 3 odrębne uregulowania prawne, regulujące sposób ich funkcjonowania (vide: Rozdział 12 u.g.h.); - art. 141 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niezastosowanie, co ma postać w wymierzeniu kary pieniężnej Skarżącej Spółce, to jest operatorowi automatów do gier o niskich wygranych, który prowadzi legalną, dozwoloną działalność gospodarczą, zgodną ze wszelkimi prawem narzuconymi ograniczeniami w jej wykonywaniu, to jest w szczególności eksploatując zarejestrowany zgodnie z odrębną procedurą automat do gier o niskich wygranych w punkcie gier ujętym w stosownym zezwoleniu; - art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez niezrozumiałą i nielogiczną negację sposobu działania automatu do gier o niskich wygranych, mającą postać zupełnie dowolnego, niczym nie uzasadnionego twierdzenia, iż automat działa sprzecznie ze wskazanym przepisem, mimo iż okoliczność ta nie została udowodniona w toku postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca m.in., podkreśliła, iż tak obowiązująca do dnia 31 grudnia 2009 roku ustawa o grach i zakładach wzajemnych jak i nowa, wprowadzona z dniem 1 stycznia 2010 roku u.g.h. w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości definiują dwie różne kategorie urządzeń do gier: automaty do gier oraz automaty do gier o niskich wygranych (vide: art. 2 ust. 2a i ust. 2b u.g.z.w. oraz odpowiadające im art. 2 ust. 3-5 oraz art. 129 ust. 3 u.g.h.). Ponadto na gruncie u.g.h. każda z obu kategorii urządzeń posiada własne, niezależne uregulowania prawne określające sposób wykonywania działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji danego rodzaju urządzeń (vide: art. 6 oraz art. 129 u.g.h.). Skoro zatem, zgodnie z treścią stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega jedynie urządzający gry na automatach (w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h.), to brak jest możliwości rozciągnięcia tej odpowiedzialności na urządzającego gry na automatach o niskich wygranych (w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h.) Zdaniem skarżącej oczywistą trafność tego poglądu potwierdzają następujące spostrzeżenia: - regulacja całego art. 89 u.g.h. to przepis represyjny, którego istotą jest administracyjne karanie za prowadzenie działalności wbrew regulacjom u.g.h. Bez wątpienia zatem, z uwagi na wskazany tu charakter, w tym także przepisu ust. 1 pkt 2, jego wykładni dokonywać należy wyłącznie w kierunku zawężającym, aby ściśle oddać wolę ustawodawcy i karać te tylko zachowania, których karanie ustawodawca 4 uznał za niezbędne. Nie jest więc dopuszczalne rozciąganie, w drodze wadliwie przeprowadzonej wykładni, sankcji zapisanej w tym przepisie na zachowania w nim nie ujęte, - gdyby racjonalny prawodawca, znający zasady wykładni zawężającej, obowiązkowej dla przepisów represyjnych, chciał objąć regulacją art. 89 u.g.h. również automaty do gier o niskich wygranych, zapisałby to wprost w treści tego przepisu. Żadnego takiego zapisu ustawodawca jednak nie wprowadził, co nakazuje wywiedzenie wniosku, iż nie miał on zamiaru objąć automatów do gier o niskich wygranych treścią omawianego przepisu; - prawidłowość przeprowadzonego wyżej rozumowania potwierdza w sposób jednoznaczny treść art. 141 u.g.h., który to przepis wprost wyłącza stosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 do działalności polegającej na eksploatacji między innymi automatów do gier o niskich wygranych. Racjonalny ustawodawca nie miał zatem zamiaru objąć sankcją z art. 89 tego rodzaju działalności, właśnie więc dlatego nie wpisał jej do treści tego przepisu. Co więcej jednak - być może przewidując nawet swoistą nadgorliwość organów stosujących prawo, racjonalny ustawodawca dodał jeszcze kolejny przepis, wprost wykluczający możliwość wydania rozstrzygnięcia takiego, jak obecnie zaskarżane. Ponadto działalność Strony w poddanym kontroli punkcie gier, z wykorzystaniem zarejestrowanego automatu do gier o niskich wygranych, była prowadzona w sposób prawidłowy, w szczególności zgodny z uregulowaniami u.g.h. Spółka posiadała zezwolenie nr [...] wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier objętym kontrolą a eksploatowane tam automaty HOT SLOT, nr fabr. [...], nr rej. [...] oraz VEGAS MULTIGAME, nr fabr. [...], nr rej. [...] były zarejestrowane zgodnie z przepisami szczególnymi (vide: § 7 i nast. utrzymanego w mocy w myśl art. 144 u.g.h. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 roku w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych), posiadając unikalny numer rejestracyjny, a tym samym formalny status automatu do gier o niskich wygranych art. 129 ust. 3 u.g.h. stanowi legalną, formalną definicję automatu do gier o niskich wygranych. Weryfikacja, czy określone urządzenie wypełnia ją należy nie do Strony, lecz do podmiotów sprawujących władztwo administracyjne w tym 5 zakresie, a dokonywana jest w toku formalnej procedury rejestracyjnej (vide: § 7 i nast. rozporządzenia wykonawczego do u.g.h.). Pozytywne przeprowadzenie rejestracji oznacza iż konkretny automat uzyskuje formalny status automatu do gier o niskich wygranych i nie jest możliwa dowolna negacja tego statusu, tym bardziej, iż przepisy (vide art. 23a ust. 7 oraz art. 23b ust. 1 i nast. u.g.h.) regulują również formalną procedurę pozbawienia urządzenia owego statusu. Strona nie dopuściła się niedozwolonej działalności uzasadniającej jej ukaranie i nałożenie na nią kary pieniężnej jest oczywiście niesprawiedliwe i dla niej krzywdzące Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła konkretnie wskazane orzeczenia sądowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na wstępie wydaje się być zasadnym wyjaśnienie skarżącej, iż kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji. Tak więc wniosek zawarty w skardze o umorzenie postępowania administracyjnego jako bezpodstawny nie znajduje żadnego uzasadnienia. Podstawą prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł był art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonych decyzji karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W tym wypadku wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Stan faktyczny pomiędzy stronami nie jest sporny. W dniu 21 stycznia 2010 r. w klubie Joker przeprowadzono kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych na automatach HOT SLOT o numerze fabrycznym [...], o numerze poświadczenia rejestracji [...] 6 i VEGAS MULTIGAME o numerze fabrycznym [...], o numerze poświadczenia rejestracji [...]. W wyniku kontroli i przeprowadzonego eksperymentu kontrolujący ustalili, że wartość maksymalnej stawki w jednej grze jest wyższa niż 0,50 zł, czyli wyższa niż stawka określona w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i wynosi 10 i 20 punktów kredytowych co stanowi równowartość 1,00 zł i 2,00 zł dla automatu HOT SLOT o nr fabrycznym [...] i 30 punktów kredytowych co stanowi równowartość 3,00 zł dla automatu VEGAS MULTIGAME o nr fabrycznym [...]. Ustalono także, że jego właścicielem ww. automatów jest skarżąca Spółka. Automaty zostały poddane oględzinom przez biegłego sądowego z zakresu informatyki, który w sporządzonej ekspertyzie zawarł końcowy wniosek, że nie spełniają one wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych, podlegających przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Istotę sporu stanowiła kwestia czy prawidłowe było ustalenia faktyczne organów celnych w przedmiocie uznania, że skarżąca Spółka w dniu kontroli dopuściła się czynu polegającego na urządzeniu gry na automatach poza kasynem gry, a zatem czy gra na ww. urządzeniach stanowiła grę na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych - jak przyjęły, opierając się na ww. opinii biegłego sądowego, orzekające w sprawie organy - czy też grę na automacie o niskich wygranych w rozumieniu przepisu art. 129 tej ustawy - jak twierdzi strona skarżąca. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 ww. ustawy), przy czym urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 tej ustawy). Z kolei art. 89 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku wynosi 12.000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2). 7 Natomiast przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych). W myśl art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach w salonach gier na automatach (pkt 1), gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych (pkt.2) - nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2. Wydając w sprawie decyzje organy administracji oparły się przede wszystkim na sporządzonej w dniu [...] września 2010 r. ekspertyzie biegłego sądowego z zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym w B., w której zawarto końcowy wniosek, że ww. automaty nie spełniały wymogów gier na automatach o niskich wygranych, gdyż maksymalna stawka w jednej grze jest wyższa niż 0,50 gr. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie podniosła żadnych zastrzeżeń odnośnie rzetelności opinii biegłego, nie sformułowała także żadnych zarzutów dotyczących tej opinii. Z akt sprawy wynika, że skarżąca posiadała ważne zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Należy jednak podkreślić, że w niniejszym postępowaniu kontroli Sądu podlega rozstrzygnięcie, którym wymierzono Spółce karę pieniężną z tytułu urządzania poza kasynem gier na automacie, a nie decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. A zatem nie jest kwestią sporną okoliczność czy w dniu kontroli Spółka posiadała ważne zezwolenie na urządzanie i prowadzenie takiej działalności, lecz przesądzenie czy w tym dniu kontrolowane automaty spełniały wymogi techniczne dla automatów o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Dowody w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez organy w toku kontroli oraz stanowisko biegłego sądowego wykazały, że wbrew posiadanemu zezwoleniu automaty do gry HOT SLOT o numerze fabrycznym [...], o numerze poświadczenia rejestracji [...] i VEGAS MULTIGAME o numerze fabrycznym [...], o numerze poświadczenia rejestracji [...] nie są de facto automatami do gry o niskich wygranych, bowiem 8 wartość maksymalnej stawki w jednej grze była wyższa niż 0,50 zł, czyli wyższa niż stawka określona w art. 129 ust. 3 u.g.h.. Natomiast, jak już wcześniej wskazano, w myśl art. 129 ust. 3. u.g.h. przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Treść cytowanych wyżej przepisów wskazuje, że uznanie organizowania gry na automatach o niskich wygranych uzależnione jest od stwierdzenia, czy jest ona organizowana zgodnie z art. 129-140 u.g.h., w tym zgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h. W tej sytuacji uprawnione jest stanowisko organów celnych, że skoro kontrolowane automaty nie były automatami do gry o niskich wygranych, skarżąca urządzała gry na automatach niezgodnie z art. 129 -140 u.g.h. Ten tok rozumowania doprowadził organy do słusznego wniosku, że w takiej sytuacji wyłączenie karalności z art. 141 u.g.h. nie znajduje zastosowania do skarżącej Spółki. Skarżąca w toku całego postępowania administracyjnego nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych oraz zastrzeżeń pod adresem ustaleń faktycznych dokonanych przez organy celne. Wypada zauważyć, iż postanowieniem z dnia 24 listopada 2010 r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona nie skorzystała z uprawnienia i nie wniosła nowych dowodów do sprawy oraz nie złożyła dodatkowych wyjaśnień i uwag. Mając na uwadze, że przedmiotowa ekspertyza biegłego sądowego została sporządzona na użytek toczącego się przed organem celnym przeciwko Spółce postępowania, z art. 107 § 1 k.k.s. należy podnieść, iż w myśl art. 180 § 1 Ordynacji Podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego też przyjęcie w poczet materiału dowodowego zebranego w sprawie powyższego dokumentu mającego charakter opinii biegłego nie narusza przepisów postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, iż organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz 9 wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 2547/99, Przegląd Podatkowy 2001/5/61, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2001 r., III SA 2348/99, Lex nr 53993, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2000 r., II SA/Po 1342/99, Lex nr 43051). Należy również zauważyć, że organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży tylko na organie podatkowym. W postępowaniu podatkowym obowiązuje m.in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., III SA 1452/02, Monitor Podatkowy 2004/4/5). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa, albowiem postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Należy podkreślić, że ze sformułowanej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej wynika, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, a jeśli okaże się to niemożliwe - ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego. Dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy organy podatkowe powinny w pierwszej kolejności ustalić, jakie faktysą istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć w sprawie zastosowanie. W dalszej kolejności rzeczą organów jest rozważenie jakie dowody będą pomocne w ustaleniu wspomnianych faktów. Kolejny etap to przeprowadzenie tych dowodów z urzędu oraz innych dowodów wnioskowanych przez stronę. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w przywołanych przez skarżącą orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednakże należy zauważyć, iż dotyczyły one decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnymi wyrokami z 28 września 2011 r. (sygn. akt I SA/Gd 787/11 i 788/11) oraz Wojewódzki Sąd 10 Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 listopada 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1539/11 w analogicznym stanie faktycznym, a mianowicie w sprawach dotyczących kar pieniężnych z tytułu urządzania poza kasynem gier na automacie, oddalił skargi. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie zadanie Sądu ograniczało się jedynie do oceny legalności wymierzenia stronie kary administracyjnej w oparciu o art. 89 u.g.h. W tym aspekcie Sąd nie dopatrzył się uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych pozwalających na wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Nie są również zasadne argumenty skarżącej, że Spółka posiadała zezwolenie wydadane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier objętym kontrolą bowiem organy celne ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że kontrolowane automaty w rzeczywistości nie były automatami do gry o niskich wygranych, zatem strona nie prowadziła swej działalności zgodnie z obowiązkiem wynikającym z przepisów art. 129-140 u.g.h. Reasumując należy stwierdzić, iż w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego ani też uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. 11