I SA/Wa 177/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Minister Infrastruktury uchylił decyzję Ministra Budownictwa z [...] stycznia 2007 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 1993 r. dotycząca uwłaszczenia W. [...] w W. nieruchomością położoną w W. przy ul. [...] w obrębie [...] w części dotyczącej działki nr [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz stwierdzającą nieważność decyzji uwłaszczeniowej w części dotyczącej działki nr [...]. Jednocześnie Minister Infrastruktury orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 1993 r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia W. w W. – w zakresie dawnej nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej "[...]", zaś w pozostałej części w odniesieniu do decyzji Wojewody [...] nr [...] umorzył postępowanie. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 1993 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1-3 i 9 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul.[...] , oznaczonego jako dz. nr [...] o pow. [...]m2 i [...] częścią działki nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...] oraz odpłatne nabycie [...] części prawa własności budynku znajdującego się na działce nr [...]. Skarb Państwa jeszcze przed 5 grudnia 1990 r. sprzedał osobom fizycznym prawa własności lokali nr [...], [...], [...] i [...] znajdujących się w budynku położonym na dz. nr [...] wraz z ułamkowym udziałem (łącznie [...] części) w częściach wspólnych budynku i jego urządzeń oraz równoczesnym ułamkowym prawem użytkowania wieczystego gruntu. Pismem z dnia 15 maja 1997 r. E. K. , M. K., J. K., S. K., J. K. i Z. K. wnieśli o stwierdzenie nieważności całej w/w decyzji uwłaszczeniowej twierdząc, iż zostały naruszone prawa osób trzecich. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 r. Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 902/04 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...]lutego 2004 r. W wyroku Sąd stwierdził, iż organ nadzorczy nie ustalił, czy grunt (działka nr [...] i [...] części działki nr [...]), którym Wojewoda [...] uwłaszczył W. w W. był w zarządzie tego Przedsiębiorstwa, a następnie nie dokonał stosownej oceny prawnej w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ponadto zwrócił uwagę, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien ustalić, czy skarżący posiadają interes prawny do żądania stwierdzenia nieważności w/w decyzji uwłaszczeniowej w całości, jeżeli dawna nieruchomość [...] uregulowana w nr hip. [...] tylko w części odpowiada w/w działkom nr [...] i nr [...]. Badając ponownie sprawę Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] stwierdził, że decyzja Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 r., dotycząca uwłaszczenia W. [...] w W. nieruchomością położoną w W. przy ul. [...] w obrębie[...], w części dot. działki nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji, w tej części z przyczyny określonej w art. 156 § 2 kpa, oraz stwierdził nieważność decyzji uwłaszczeniowej w części dotyczącej działki nr [...]. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z [...] stycznia 2007 r. organ nadzoru ustalił, że orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1950 r. nr [...] odmówiono dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do w/w nieruchomości [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. nr[...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] września 2000 r. nr[...] , stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego z dnia [...] maja 1950 r., a skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję została oddalona wyrokiem z dnia [...] marca 2002 r. sygn. akt[...]. Minister Infrastruktury stwierdził, że w dniu 5 grudnia 1990 r., jak i w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej ([...] lipca 1993 r.), w obrocie prawnym pozostawało orzeczenie administracyjne z dnia [...] maja 1950 r. i nie istniały roszczenia osób trzecich, które stałyby na przeszkodzie uwłaszczenia. Część dawnej nieruchomości [...] uregulowanej w hip. Nr [...] stanowi tylko część działek nr [...] i nr [...], ujętych w decyzji uwłaszczeniowej, co potwierdza m.in. pismo Urzędu [...] z dnia [...] marca 2000 r. Zatem wnioskodawcy posiadają interes prawny do żądania stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej wyłącznie w takim zakresie, w jakim działki nr [...] i nr [...] powstały z dawnej nieruchomości [...] pod nazwą "[...]". Organ powołał się na wyrok WSA z dnia 22 lipca 2005 r., w którym Sąd stwierdził, że zarząd jest tytułem prawnym uzyskanym w sposób przewidziany prawem, nie zaś posiadaniem faktycznym gruntu. Przepis ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), jak również przepisy uchylającej ją ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 130, poz. 27 ze zm.), nie przewidywały uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania, a od dnia 1 sierpnia 1985 r. - zarządu, w sposób dorozumiany. Mogło to nastąpić tylko w drodze decyzji administracyjnej albo, w przypadkach prawem przewidzianym, przez przekazanie prawa do gruntu między określonymi jednostkami organizacyjnymi lub nabycia umową cywilną. W trakcie prowadzonego postępowania nie odnaleziono dokumentów mogących wskazywać na prawo zarządu do gruntu, czy to W.[...], czy też W. W związku z powyższym organ stwierdził, że W., w dniu 5 grudnia 1990 r. nie legitymowało się prawem zarządu do działek nr [...] i nr [...] lub ich części. Nie jest również możliwe, jak stwierdził Sąd w powołanym wyżej wyroku z dnia 22 lipca 2005 r., przekazanie przez jednostkę organizacyjną praw zarządu innej jednostce, jeżeli prawo to nie zostało na rzecz jednostki przekazującej w ogóle ustanowione. Skoro uwłaszczona jednostka nie posiadała prawa zarządu do gruntu, oznacza to, że decyzja uwłaszczeniowa Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 r., w części odnoszącej się do dawnej nieruchomości uregulowanej w hipotece pod nazwą "[...]" zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. Przesłanką negatywną do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § pkt 2 kpa jest przesłanka nieodwracalnych skutków prawnych. Nieodwracalność skutków prawnych następuje wtedy, gdy skutki prawne decyzji administracyjnej nie mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś organ administracji może odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności oznacza to, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W odniesieniu do sprzedanych lokali nr [...], [...], [...] i [...] zajmowanych w budynku położonym na dz. nr [...] wraz z ułamkowym udziałem (łącznie [...] części) w częściach wspólnych budynku i jego urządzeń wraz z równoczesnym ułamkowym prawem użytkowania wieczystego (które były przedmiotem dalszego obrotu) organ stwierdził, iż w tej części prawa rzeczowe nie były objęte decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 r. nr[...]. Obrót prawami do tych lokali i ułamkowym udziałem w części wspólnych budynku oraz ułamkowym prawem użytkowania wieczystego gruntu związanego z nabyciem tych lokali, nie powoduje nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Z akt nie wynika także, aby prawa rzeczowe uzyskane przez W. w W. na podstawie decyzji uwłaszczeniowej Nr [...] były przedmiotem zbycia na rzecz osób trzecich przez tę jednostkę lub jej następcę prawnego – W. Sp. z o.o. w W, a zatem, w ocenie Ministra Infrastruktury nie ma przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej w zakresie dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w obrębie[...] , uregulowanej w księdze wieczystej "[...] ". W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury W. Sp. z o.o. w W. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Budownictwa z [...]stycznia 2007 r. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7 kpa, art. 10 § 1 kpa, art. 28 kpa, art. 32 kpa, art. 40 § 2 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 81 kpa, art. 104 kpa, art. 105 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa, art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 156 § 1 kpa, art. 156 § 2 kpa oraz art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi — w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 55/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę W. sp. z o.o. w W. uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr[...] , stwierdzając, że zaskarżona decyzja organu nadzorczego narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Infrastruktury i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 93/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż błędnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż doręczenie decyzji stronie zamiast pełnomocnikowi pozbawiło stronę udziału w postępowaniu i stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdował się odpis pełnomocnictwa poświadczony za zgodność przez radcę prawnego A. Z. z datą [...] marca 2007 r. z jej adnotacją, że Dyrektor W. upoważnił ją do przejrzenia akt, nie można przypisać organowi naruszenia prawa przez to, że doręczał decyzję stronie. O udziale zaś strony w tym postępowaniu świadczy m.in. okoliczność, iż w ustawowym terminie wniosła środek zaskarżenia. Z niepodważonego niczym oświadczenia pełnomocnika wynika, że ograniczenie pełnomocnictwa nastąpiło w wyniku porozumienia z mocodawcą lub przynajmniej zostało mu w tej dacie zakomunikowane i Dyrektor W. mógł od tej daty działać samodzielnie lub ustanowić innego pełnomocnika. W ocenie Sądu II instancji doręczenie decyzji Przedsiębiorstwu nie tylko nie ograniczało jego udziału w sprawie, ale również nie naruszało prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Minister Infrastruktury orzekł o uchyleniu poprzednio wydanej przez organ naczelny decyzji z [...] stycznia 2007 r. i orzekł co do istoty sprawy stwierdzając nieważność decyzji Wojewody W. z [...] lipca 1993 r. w zakresie dawnej nieruchomości położonej przy ul. [...] oznaczonej nr hip.[...], zaś umorzył postępowanie w odniesieniu do pozostałej części decyzji nr [...] Wojewody [...] z [...] lipca 1993 r. Zdaniem Sądu II instancji tak sformułowana osnowa decyzji nie budzi wątpliwości, iż dotyczy ona tylko postępowania nadzorczego, zaś orzekając powtórnie organ najpierw wyeliminował z obrotu prawnego pierwszą decyzję tj. z [...] stycznia 2007 r., następnie w części stwierdził nieważność decyzji uwłaszczeniowej, a w pozostałym zakresie objętym tą decyzją uwłaszczeniową umorzył postępowanie. Sąd uznał, że jest rzeczą oczywistą, że nie dotyczyło to postępowania odwoławczego, ponieważ wniosek o ponowne rozpatrzenie został rozpoznany. Sąd przyznał, że co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło wyjaśnienia co do podstawy prawnej umorzenia z powołaniem się na brak legitymacji stron do żądania stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie wykraczającym poza obszar dawnej[...] , jednakże okoliczność ta wynika z całokształtu okoliczności przytaczanych w uzasadnieniu decyzji. Ta wada uzasadnienia decyzji stanowiąca naruszenie art. 107 § 3 kpa nie miała jednak w ocenie Sądu wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wadliwie przyjął, iż bez konkretyzacji w jakiej części działek nr [...] i [...] ich uwłaszczenie jest dotknięte nieważnością nie jest możliwe prawidłowe wykonanie decyzji. Sąd wskazał, iż w postępowaniu nieważnościowym organ stwierdzając nieważność decyzji, w części – część tę określił jako obszar dawnej nieruchomości [...] oznaczonej hip. Nr[...], gdyż ta część nie została wydzielona geodezyjnie. Sąd II instancji uznał, że wprawdzie w postępowaniu nadzorczym może być sporządzony projekt takiego wydzielenia, lecz nie oznacza to, że taki obowiązek obciąża organ nadzoru. Za wystarczające Sąd uznał określenie nieruchomości przez odniesienie się do jej dawnego oznaczenia hipotecznego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ponadto, iż skarga kasacyjna podważa prawidłowość wskazania WSA, aby organ nadzoru ocenił skutki prawne (w aspekcie stosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa) umowy zawartej przez właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku położonym na działce nr [...], ustalającej nową wysokość udziałów. W związku z tym, że okoliczność ta ujawniła się w toku postępowania sądowo-administracyjunego w ocenie Sądu Naczelnego, jeśli sąd I instancji z faktem zawarcia umowy w dniu [...] października 2006 r. wiąże skutki prawne, które mogłyby mieć wpływ na stosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, winien rozważyć je przy ponownym rozpoznawaniu skargi. Ponownie rozpoznając sprawę niniejszą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268). Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, ze do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny lub po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (J.P.Tarno, dz. cyt. i powołane tam orzeczenie Sądu Najwyższego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty w niej zawarte są chybione. Przede wszystkim podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r. uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło pozbawienie strony skarżącej udziału w postępowaniu administracyjnym poprzez doręczenie decyzji Przedsiębiorstwu, a nie jego pełnomocnikowi (ograniczenie pełnomocnictwa do przejrzenia akt). Ponadto w ocenie Sądu osnowa zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości i jest zrozumiała, co prowadzi do wniosku, że nie narusza ona przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przyznaje, że w zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia co do podstawy prawnej umorzenia z powołaniem się na brak legitymacji stron do żądania stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie wykraczającym poza obszar dawnej hip. [...], jednakże jak zauważa Sąd okoliczność ta wynika z całokształtu okoliczności przytoczonych obszernie w uzasadnieniu decyzji. Ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy. Sąd uznał również za wystarczające określenie nieruchomości przez odniesienie się do jej dawnego oznaczenia hipotecznego, bez konieczności jej wyodrębnienia geodezyjnego i ewidencyjnego. Za chybiony również należy uznać zarzut skargi dotyczący kwestionowania przez skarżącego następstwa prawnego uczestników postępowania po dawnych współwłaścicielach nieruchomości [...] objętej kontrolowaną decyzją. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części decyzji uwłaszczeniowej było już bowiem przedmiotem kontroli Sądu i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/WA 902/04 uchylił poprzednio wydane decyzje nadzorcze w tym przedmiocie. W poprzednim postępowaniu uczestnikami były te same osoby, co do których skarżący podnoszą zarzut braku następstwa prawnego. Sąd w w/w wyroku nie miał wątpliwości co do legitymacji tych osób do bycia stroną postępowania nadzorczego, z których część była skarżącymi i skarga ich została przez Sąd uwzględniona. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażona w orzecznictwie sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Należy uznać więc, że legitymacja tych osób do bycia stroną niniejszego postępowania nadzorczego została już w/w wyrokiem przesądzona. Nie jest dopuszczalne ponowne badanie czy uczestnicy postępowania mają w niniejszym postępowaniu przymiot strony. Zasadnie również organ nadzoru powołał się na wyrok Sądu z dnia 22 lipca 2005 r. i na treść art. 153 p.p.s.a. stwierdzając, że W. w dniu 5 grudnia 1990 r. nie legitymowało się prawem zarządu do działek nr [...] i [...] lub ich części. W wyroku tym Sąd stwierdził bowiem, że zarząd jest tytułem prawnym uzyskanym w sposób przewidziany prawem, nie zaś posiadaniem faktycznym gruntu. Przepis ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), jak również przepisy ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 130, poz. 27 ze zm.), nie przewidywały uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania, a od dnia 1 sierpnia 1985 r. – zarządu, w sposób dorozumiany. Mogło to nastąpić tylko w drodze decyzji administracyjnej, albo w przypadkach prawem przewidzianych, przez przekazanie prawa do gruntu między określonymi jednostkami organizacyjnymi lub nabycia umową cywilną. Sąd stwierdził również, iż z protokołu z [...] listopada 1977 r. spisanego pomiędzy W. a W. w W. w nie wynika, że W. przekazując budynek biurowy i mieszkalny w W. przy ul. [...] posiadała prawo zarządu do nieruchomości, na której był on położony. Przy tym bezsporne jest, że nie jest możliwe przekazanie przez jednostkę organizacyjną praw zarządu innej jednostce, jeżeli prawo to nie zostało na rzecz jednostki przekazującej w ogóle ustanowione. Jak wskazał organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sprawie prowadzonego postępowania nie odnaleziono dokumentów wskazujących na prawo zarządu do gruntu, czy to W., czy też W. W związku z powyższym oraz biorąc pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w wyroku z 22 lipca 2005 r., którą zarówno organ, jak i Sąd w składzie orzekającym jest związany, należy uznać, że prawidłowo organ w zaskarżonej decyzji uznał, że wywłaszczona jednostka nie posiadała prawa zarządu do gruntu, co oznacza, że decyzja uwłaszczeniowa Nr [...] Wojewody [...] z [...] lipca 1993 r. w części odnoszącej się do dawnej nieruchomości uregulowanej w hipotece pod nazwą "[...]" przy ul. [...] pod nr [...] zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż rażąco narusza tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zasadnie również organ nadzoru uznał, iż w sprawie niniejszej nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych prawa rzeczowe w części dotyczącej sprzedanych lokali nr [...], [...], [...] i [...] w budynku położonym na działce nr [...] wraz z ułamkowym udziałem w częściach wspólnych budynku i jego urządzeń wraz z równoczesnym ułamkowym prawem użytkowania wieczystego, które były przedmiotem dalszego obrotu nie były objęte decyzją uwłaszczeniową. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi zawarcie przez właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku położonym na działce nr [...], umowy z dnia [...] października 2006 r. nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. Umowa ta dotyczyła bowiem wyłącznie zmiany wysokości udziałów, a nie ustanowienia nowego prawa, które wprowadzałoby do postępowania nowy podmiot, co z kolei mogłoby ewentualnie prowadzić do zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych, oczywiście pod warunkiem, że dotyczyłoby części nieruchomości objętej kwestionowaną decyzją uwłaszczeniową. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nadzoru rozpoznając sprawę wnikliwie zbadał wszystkie okoliczności faktyczne i prawne sprawy, a zajęte stanowisko w sposób szczegółowy i wyczerpujący uzasadnił, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.