II SAB/Bd 26/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ł. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania dokumentów postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 marca 2012r., wyłączonym z akt o sygn. II SAB/Bd 51/11 postanowieniem wpisanym do protokołu rozprawy z dnia 14 marca 2012r., R. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynęła skargę na bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania dokumentów. Powyższym pismem, zatytułowanym jako "rozszerzenie skargi administracyjnej" skarżąca wniosła o udzielenie przez Starostę B. informacji publicznej poprzez wydanie jej imiennego wykazu nauczycieli zatrudnionych w Zespole Szkół Agro-Ekonomicznych w K. wraz z datą nadania tytułu nauczyciela oraz wykazu opiekunów dla poszczególnych osób. W odpowiedzi na skargę Starosta B. wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na okoliczność, że sprawa niniejsza toczy się jednocześnie przez tut. Sądem i SKO w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie, skarga wniesiona została na bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania dokumentów stanowiących, zdaniem skarżącej, informację publiczną. Wskazać należy, że bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. W sprawie stanowiącej przedmiot rozpoznania zbadać zatem należy przede wszystkim czy skarżony organ zobowiązany był, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji lub postanowienia, czy też podjęcia stosownej czynności oraz czy żądanie skarżącej mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, a także czy Starosta B, miał obowiązek jej udzielenia skarżącej. Informacja publiczna uregulowana została w drodze ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jak wynika natomiast z art. 4 ustawy, do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są nie tylko władze publiczne, lecz również inne podmioty wykonujące władze publiczne. Konkretyzację postanowień art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi art. 6, który precyzuje zakres przedmiotowy ustawy, będąc jednocześnie rozwinięciem art. 61 Konstytucji RP. Przepis ten jednocześnie ułatwia wykładnię ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawiera bowiem katalog informacji publicznej, który pozwala na uniknięcie każdorazowego badania przez organ zobowiązany do jej udzielenia, czy wniosek o udostępnienie informacji odnosi się w istocie do informacji publicznej. W zawartym w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej katalogu informacji publicznej, w ust. 1 pkt 4 wymienia się treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i inne wskazane podmioty (dokumenty urzędowe) lub dokumentów nie wytworzonych przez te organy, lecz odnoszących się do nich. Dostęp do dokumentów w ramach pozyskiwania informacji publicznej przewiduje również Konstytucja RP. W związku z powyższym uznać należy, iż jedynie ograniczenia zawarte w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią okoliczność wyłączające dostęp do informacji publicznej będącej dokumentem. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyrokach sądów administracyjnych, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytworzonych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 98/09, wyrok WSA w Opolu z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SAB/Op 20/07, wyrok WSA we Wrocławiu z 26 maja 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 19/10 oraz wyrok NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 735/09). Zwrócić jednak uwagę należy również na prezentowane w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym charakteru informacji publicznej nie mają informacje spełniające co prawda przedstawione wyżej kryteria, lecz służące załatwianiu spraw indywidualnych bądź wszczęciu postępowania w takich sprawach. zatem, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być ujawniane informacje, jednakże nie z punktu widzenia konkretnego podmiotu w celu podjęcia przez właściwy organ rozstrzygnięcia w jego sprawie (por. orzeczenia: WSA w Lublinie z 7 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 57/10, Lex nr 756112 oraz z 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SAB/Lu 2/11, Lex nr 999369; WSA we Wrocławiu z 4 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 249/09, Lex nr 556961; WSA w Warszawie z 21 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 56/06, Lex nr 325361, NSA z 14 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 2602/10, NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02). Korzystanie z informacji publicznej nie może zmierzać zatem do dokonania czynności przewidywanych w konkretnych innych procedurach, gdzie legitymacją procesową dysponuje określony podmiot, nie może stanowić ingerencji m.in. w działalności sądów powszechnych. Jak natomiast wynika z treści skargi wszczynającej postępowanie w sprawie II SAB/Bd 51/11, skarżąca wnosi o wydanie informacji publicznej dla celów sądowych w sądzie powszechnym. Z uwagi na powyższe, wniosek skarżącej ni może zostać uznany za wniosek o wydanie informacji publicznej. Zatem, w związku z niespełnieniem przesłanek przedmiotowych udostępnienia informacji publicznej, nie istniały podstawy do wydania w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzji merytorycznej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami, orzekł jak w sentencji postanowienia.