I OSK 1806/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 333/11 w sprawie ze skargi P.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 333/11 oddalił skargę P.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] przyjął P.K. do służby w Policji i mianował policjantem w służbie przygotowawczej na stanowisko kursanta Drużyny I Plutonu Prewencji II Samodzielnego Pododdziału Prewencji Policji w Z.G. W dniu 14 kwietnia 2010 r. Dowódca Samodzielnego Pododdziału Prewencji Policji w Z.G. wydał opinię służbową, stwierdzającą nieprzydatność wyżej wymienionego do służby w Policji. Na skutek wniesionego przez P.K. od powyższej opinii odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, który rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] zaskarżoną opinię utrzymał w mocy. W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim rozkazem personalnym z dnia 14 września 2010 r., nr 607, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i art. 45 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił P.K ze służby w Policji z dniem [...] września 2010 r. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. P.K. wniósł od ww. rozkazu personalnego odwołanie. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego odwołując się do treści art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji, wskazał na obligatoryjny charakter zwolnienia policjanta, wobec którego w opinii służbowej stwierdzono nieprzydatność do służby w okresie służby przygotowawczej. Zdaniem organu zakres postępowania dowodowego w sprawie jest ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy opinia służbowa została wydana przez właściwego przełożonego, dotyczy policjanta w okresie służby przygotowawczej i zawiera stwierdzenie o jego nieprzydatności do służby, czy opiniowany został z nią zapoznany oraz czy jest ona ostateczna. Nie prowadzi on zatem pełnej kontroli opinii służbowej, która uruchomiła toczące się postępowanie, a jedynie ogranicza się do ustalenia konsekwencji, jakie są związane z orzeczeniem stanowiącym podstawę prowadzonego postępowania. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia w trybie ww. przepisu jest autonomiczne względem postępowania dotyczącego wydania opinii. Ma to istotne znaczenie, albowiem zarzuty podniesione w odwołaniu nie dotyczą postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, lecz postępowania, w którym została sporządzona opinia służbowa. Stwierdził, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna opinia służbowa o nieprzydatności wyżej wymienionego do służby, wydana przez właściwego przełożonego, w formie przewidzianej przepisami prawa. Oznacza to, że została spełniona przesłanka określona w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji nakazująca zwolnienie P.K. ze służby w Policji. W związku z powyższym uznał, że zarzut odwołującego, wydania decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego jest nieuprawniony. W ocenie organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim wydając zaskarżoną decyzję, nie uchybił ustanowionemu w art. 43 ust. 1 cyt. ustawy o Policji okresowi ochronnemu i zasadnie nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Skoro bowiem skarżący jest nieprzydatny do służby w Policji, to koniecznym było niezwłoczne odsunięcie go od wykonywania zadań i czynności służbowych. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi P.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie: – art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji w związku z art. 104 § 2 i art. 12 § 1 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji Gorzowie Wielkopolskim, w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i nieustalenie nowej daty zwolnienia ze służby, pomimo tego, że na skutek wniesionego odwołania rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji stał się ostateczny dopiero z dniem [...] listopada 2010 r., tj. w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]; – art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji w związku z art. 6 K.p.a. w związku z art. 45 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że skarżący jest nieprzydatny do służby, w której to ocenie pominięto okoliczności przemawiające za jego przydatnością do służby, pomimo tego, że argumentacja podnoszona przez organ pierwszej instancji dotyczy zdarzeń, których znaczenie było incydentalne i marginalne; a w konsekwencji wydanie decyzji kończącej postępowanie z naruszeniem prawa i pozbawienie strony prawa do sądu oraz naruszenie prawa do równego traktowania przez organy administracji państwowej; - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, a w konsekwencji błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego z dnia [...]września 2010 r. nr [...] i obciążenie organu kosztami postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi podał, że brak było podstaw prawnych do uchylenia wydanego przez organ pierwszej instancji rozkazu personalnego z dnia 14 września 2010r., w części dotyczącej daty zwolnienia, albowiem został mu nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Skutkiem prawnym nadania rygoru jest możliwość wykonania decyzji niezależnie od wniesionego środka zaskarżenia. Rygor nadaje się decyzji nieostatecznej w celu umożliwienia jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawę materialnoprawną rozkazu zwalniającego skarżącego ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej sporządzonej w okresie służby przygotowawczej. Oznacza to, że w sytuacji spełnienia przesłanki określonej w tym przepisie organ Policji zobowiązany jest do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby. Okoliczność ta odgrywa istotną rolę przy ocenie prawidłowości działań podejmowanych przez organ, ponieważ zakres postępowania dowodowego w sprawie jest ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy opinia służbowa wydana policjantowi w okresie służby przygotowawczej zawiera stwierdzenie o nieprzydatności do tej służby. Postępowanie dotyczące zwolnienia policjanta ze służby jest autonomiczne względem postępowania dotyczącego wydania opinii o nieprzydatności policjanta do służby w okresie służby przygotowawczej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że główne zarzuty skarżącego podniesione w skardze, jak i we wcześniejszych pismach sprowadzają się do kwestionowania ustaleń zawartych w opinii. Tymczasem w postępowaniu dotyczącym zwolnienia policjanta ze służby, organ nie dokonuje już kontroli opinii, która legła u podstaw uruchomienia tego postępowania, lecz ogranicza się jedynie do ustalenia konsekwencji, jakie są z nią związane. W przedmiotowej sprawie została wydana ostateczna opinia służbowa stwierdzająca nieprzydatność do służby skarżącego pełniącego służbę przygotowawczą. W takiej sytuacji stosownie do treści art. 41 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji organ miał obowiązek zwolnić go ze służby. Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i złożył odwołanie się od opinii służbowej, po rozpatrzeniu którego Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r., zaskarżoną opinię utrzymał w mocy. W trakcie tego postępowania skarżący mógł przedstawić fakty i dowody świadczące na jego korzyść. Natomiast zgłoszenie przez niego wniosków dowodowych w postępowaniu dotyczącym zwolnienia go ze służby w Policji nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż organ w ramach tego postępowania nie był uprawniony, do badania jego predyspozycji psychofizycznych do dalszej służby w Policji. W ocenie Sądu pierwszej instancji nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych skarżącego, zmierzających w efekcie do podważenia konkluzji opinii służbowej, było prawidłowe, gdyż organy Policji orzekające w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji w tym postępowaniu nie były uprawnione do weryfikacji opinii w jakimkolwiek zakresie. Czyni to zarzut naruszenia przez nie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. niezasadnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących zasadności zawartego w opinii stwierdzenia, że jest on nieprzydatny do służby wskazał, że w niniejszym postępowaniu badaniu pod względem legalności podlega rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, a nie opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 2010 r. Dowódcy Samodzielnego Pododdziału Prewencji i Policji w Z.G., utrzymana w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] maja 2010 r. stwierdzająca jego nieprzydatność do służby. Z tych względów za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 32 i 45 Konstytucji RP. Organ dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust.1 pkt 2 omawianej ustawy o Policji, a jego postępowanie nie naruszało prawa skarżącego do równego traktowania i prawa do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd. Zdaniem Sądu pierwszej instancji za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy Policji w zw. z art. 104 § 2 i art. 127 § 1 K.p.a. W sytuacji nadania przez organ pierwszej instancji rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy, uznający zastosowanie tego rygoru za zasadne, nie był uprawniony do ustalenia nowej daty zwolnienia skarżącego ze służby. Istota rygoru natychmiastowej wykonalności polega bowiem na tym, że decyzja nieostateczna staje się natychmiast wykonalna i stanowi tytuł wykonawczy. Oznacza to odstępstwo od ustanowionej w Kodeksie postępowania administracyjnego zasady, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Skarżący w skardze nie zakwestionował motywów, którymi kierował się organ, korzystając z możliwości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a w ocenie Sądu argumentacja organu w tym zakresie jest przekonywująca. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.K. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w sprawię zwolnienia P.K. ze służby w Policji, która została wydana z naruszeniem prawa poprzez nadanie jej z naruszeniem art. 108 § 1 K.p.a. rygoru natychmiastowej wykonalności; 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na tym, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, chociaż mógł i powinien dokonać jego uchylenia w oparciu o prawidłowo dokonaną oceną zaskarżonego rozkazu personalnego z uwzględnieniem zasad regulujących działanie organów administracji publicznej, a w szczególności spraw personalnych funkcjonariuszy Policji. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnienie rozkazu personalnego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] jest lakonicznie, gdyż ogranicza się do stwierdzenia: " Korzystając z treści art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ postanowił nadać rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny tożsamy z interesem służby, wynikający z potrzeby zapewnienia właściwego funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań, mających wpływ na zapewnienie warunków bezpieczeństwa obywateli". Autor skargi kasacyjnej wskazując na treść art. 130 K.p.a. oraz art. 110 K.p.a. stwierdził, że termin zwolnienia policjanta, który od decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji odwołał się powinien być wyznaczony po dacie wydania decyzji odwoławczej. Oznacza to, że organ odwoławczy uznając decyzję pierwszo instancyjną za słuszną powinien uchylić ją w części dotyczącej terminu zwolnienia i ustalić nowy termin, a w pozostałej części utrzymać ją w mocy. Tymczasem w tej sprawie organ drugiej instancji pomimo wniesienia przez skarżącego odwołania powyższych czynności nie dokonał, zaś decyzja organu pierwszej instancji na skutek nadania klauzuli natychmiastowej wykonalności nie stała się ostateczna. W ocenie autora skargi kasacyjnej organ pierwszej instancji nie wykazał okoliczności wskazujących na niezbędność niezwłocznego działania i związaną z tym konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Może być on nadany wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzającą, muszą być zatem poddawane wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest niezbędność niezwłocznego wprowadzenia decyzji w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można obejść się bez wykonania praw i obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 K.p.a. Zagrożenie to musi mieć charakter realny i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie organ Policji nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności był zobowiązany wykazać interes społeczny, jego znaczenie oraz okoliczności wskazujące na realne zagrożenie niewykonaniem przez skarżącego obowiązku rozliczenia się z obowiązków służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku w terminie do dnia zwolnienia ze służby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Na wstępie zauważyć należy, iż skuteczność zarzutu w ramach tej podstawy kasacyjnej, wymaga wskazania, dlaczego powołane konkretne uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej tj. zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 108 § 1 K.p.a. wskazać należy, iż art. 130 § 1 K.p.a., na którego treść powołał się autor skargi kasacyjnej normuje wykonalność decyzji nieostatecznej. Zawiera on zasadę, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Natomiast stosownie do § 2 art.130 K.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Wyjątki od tej zasady określa § 3 art. 130 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach:, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 1) oraz gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z jednym z ww. wyjątków. Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim wydając rozkaz personalny z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] września 2010 r., zastosował art. 108 § 1 K.p.a. i nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji spowodowało to, że decyzja nieostateczna została wykonana przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania skarżącego rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W związku z powyższym wbrew stanowisku skarżącego, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu w części dotyczącej terminu zwolnienia i ustalenia nowego terminu zwolnienia go ze służby przypadającego po dniu wydania rozkazu personalnego przez organ odwoławczy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne jest zarzucenie Sądowi pierwszej instancji utożsamiania pojęć wykonalności decyzji z jej ostatecznością. Wyjaśnić należy, iż wykonalność decyzji odnosi się do sfery skutków materialnoprawnych jakie ona wywołuje dla jej adresatów i organów orzekających w sprawie. Natomiast ostateczność decyzji oznacza utrwalenie w obrocie prawnym podjętego w sprawie rozstrzygnięcia np. gdy nie wniesiono odwołania albo poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z kolei, odnosząc się do kwestii uzasadnienia w rozkazie personalnym rygoru natychmiastowej wykonalności, autor skargi kasacyjnej trafnie wskazał, że ma ono charakter ogólny i nie odnosi się bezpośrednio do zakresu praw i obowiązków skarżącego. Zarzut ten nie mógł być jednak uwzględniony, albowiem autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby pomiędzy ww. uchybieniem procesowym organu, a wydanym w sprawie wyrokiem zachodził związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego tj. wydania przez Sąd pierwszej instancji innego rozstrzygnięcia niż oddalenie skargi. Natomiast stwierdzić należy, iż co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej. Oznacza to, że zastosowanie w rozkazie personalnym o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, z powodu nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne i mieści się w przesłance ważnego interesu społecznego, o którym mowa w art. 108 § 1 K.p.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 108 § 1 K.p.a. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. Przypomnieć należy, iż nieodzownym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest nie tylko sformułowanie podstaw kasacyjnych, ale również ich uzasadnienie. Istotą wnoszonego środka zaskarżenia jest podniesienie zarzutów w stosunku do orzeczenia zapadłego w toku postępowania przed sądem administracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/2007, publ. w systemie LexPolonica nr 1978087 oraz z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09, publ. w systemie LEX nr 744430). Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Powyższe nie zwalnia jednak skarżącego z powinności uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 176 P.p.s.a.). Brak przytoczenia motywów zarzutu naruszenia przez zaskarżony wyrok określonego przepisu prawa uniemożliwia Sądowi drugiej instancji odniesienie się do takiego zarzutu. Nie jest bowiem rolą tego Sądu zastępowanie skarżącego w formułowaniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Przypomnienie ogólnych warunków, jakim powinna odpowiadać prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna stało się konieczne, z uwagi na wadliwe sformułowanie zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ograniczył się do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby Policji, chociaż mógł i powinien dokonać jego uchylenia w oparciu o prawidłowo dokonaną oceną zaskarżonego rozkazu personalnego z uwzględnieniem zasad regulujących działanie organów administracji publicznej, a w szczególności spraw personalnych funkcjonariuszy Policji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie skonkretyzował jednak na czym powyższe uchybienie polegało, tj. jakich zasad dotyczących działania organów Policji przy badaniu zaskarżonego rozkazu personalnego nie wzięto pod uwagę. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.