II SA/Go 215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. W dniu [...] grudnia 2008 roku Naczelnik Wydziału Urbanistyki Miasta wydał z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z dopuszczeniem funkcji usługowej w parterze, miejsc postojowych w kondygnacji piwnicznej przy ul. [...] na terenie działki o nr ewid. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i parkingiem. Decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] maja 2011 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa wystąpiła o wydanie wyżej wskazanej decyzji o warunkach zabudowy. W dniu 2 sierpnia 2011 roku Spółdzielnia skierowała bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego podanie z dnia [...] lipca 2011 roku zatytułowane "odwołanie od decyzji o warunkach zabudowy", które w dniu [...] września 2011 roku, uznając podanie nie za odwołanie od decyzji, lecz za wniosek o wznowienie postępowania, przekazało przedmiotowe podanie do organu właściwego w sprawie, tj. Prezydenta Miasta. Wobec powyższego, Prezydent Miasta w dniu [...] września 2011 roku, wydał postanowienie znak [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy na terenie działki o nr ewid. [...]. Na powyższe postanowienie Spółdzielnia Mieszkaniowa złożyła w dniu 4 października 2011 roku zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia [...] października 2011 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] grudnia 2011 roku Prezydent Miasta, ponownie rozpatrując podanie Spółdzielni o wznowienie postępowania, wydał postanowienie znak [...], którym odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazano w szczególności, iż wnioskodawczyni nie zachowała terminu do wniesienia podania o wznowienie. W dniu 19 grudnia 2011r. na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zażalenie do Kolegium złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa. Skarżąca wskazała na bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania w sytuacji, gdy zostało ono wcześniej wznowione. Ponadto Spółdzielnia złożyła skargę na niedopuszczenie jej do udziału w postępowaniu wznowieniowym zainicjowanym wnioskiem złożonym przez T.K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium podniosło, że postanowienie zostało wydane w następstwie wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych i stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zostały enumeratywnie wymienione w przepisach art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz art. 145a i art. 145b k.p.a. Wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony, z tym że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 146b k.p.a. następuje tylko i wyłącznie na żądanie strony (art. 147 Kpa). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 Kpa). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 Kpa). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które następnie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 Kpa). Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4 Kpa). Organem administracji publicznej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 Kpa). Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w przedmiocie wznowienia toczy się w dwóch etapach: pierwszy etap - wstępny i drugi etap - właściwe postępowanie wznowieniowe. W etapie pierwszym, po złożeniu wniosku o wznowienie, organ właściwy w sprawie wznowienia powinien w pierwszym rzędzie dokonać oceny, czy wniosek jest dopuszczalny, a więc, czy wnioskodawca zachował ustawowy termin do złożenia wniosku - art. 148 § 1 lub 2 k.p.a.. Ponadto organ administracyjny bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym i przedmiotowym. Badając aspekt podmiotowy organ administracyjny winien ustalić, czy podanie pochodzi od strony. W wypadku, gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a.. W postanowieniu organ II instancji uwzględnił, że Spółdzielnia Mieszkaniowa wskazała dwie niezależne podstawy do wznowienia postępowania, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 Kpa (art. 145 § 1 pkt 3 Kpa, przy czym skarżąca w swoim wniosku o wznowienie opisując tę przesłankę mylnie wskazała na art. art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). W odniesieniu do obu podstaw inaczej liczony jest jednomiesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. W przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. termin do wniesienia wniosku o wznowienie liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Kolegium podniosło, iż organ I instancji rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania słusznie ograniczył się jedynie do zbadania kwestii zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowanie. W tym celu organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2011 roku wezwał skarżącą do wskazania i uzasadnienia okoliczności, od których należy liczyć bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na to wezwanie Spółdzielnia wskazała, iż termin ten należy liczyć od dnia zawiadomienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 roku, doręczonego dnia 8 września 2011 roku, o potraktowaniu odwołania Spółdzielni jako wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto skarżąca wskazała, iż o fakcie sprzedaży deweloperowi nieruchomości, dla której ustalane były warunki zabudowy, dowiedziała się na spotkaniu z Prezydentem Miasta w dniu [...] kwietnia 2011 roku Spółdzielnia nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia. W wyniku poczynionych ustaleń organ stwierdził, iż wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej został wniesiony po upływie zakreślonego terminu. W szczególności wskazano, iż w ocenie organu termin w odniesieniu do obu ww. podstaw wznowienia liczyć należy od dnia 13 czerwca 2011 r., tj. od dnia doręczenia skarżącej kopii decyzji o warunkach zabudowy. Dalej Kolegium wskazało, że nawet przy przyjęciu najkorzystniejszego dla Spółdzielni momentu, w którym dowiedziała się ona o decyzji, a zatem dnia 13 czerwca 2011 roku (co wynika z treści notatki sporządzonej przez pracownika organu), oczywiste jest, że wniosek o wznowienie postępowania, oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i 4 Kpa, został wniesiony po upływie ustawowego terminu. Nie jest zasadne zatem powoływanie się przez skarżącą, iż o okoliczności, że decyzja została wydana przez organ, który podlegał wyłączeniu, dowiedziała się w dniu 8 września 2011 roku, skoro w dniu 13 czerwca 2011 r. doręczono jej kopię wydanej decyzji o warunkach zabudowy na jej wniosek z dnia [...] maja 2011 roku. Kolegium zwróciło także uwagę, iż skarżąca nie wskazała i nie uzasadniła w swoim podaniu okoliczności, od której należało liczyć bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania i nie wykazała w żaden sposób, iż termin ten został zachowany. Za nieprzekonujące uznało wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na wezwanie organu i wskazało, iż to bowiem na stronie wnoszącej podanie o wznowienie postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach lub o decyzji. Strona musi również wskazać dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o przyczynie wznowienia lub dacie wydania decyzji przy przyczynie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie żądanie uznania skarżącej za stronę w postępowaniu wznowieniowym wszczętym na wniosek T.K. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Gdyby bowiem uznać zasadność tego żądania, w istocie doszłoby do kuriozalnej sytuacji, w której skarżąca, pomimo uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie, mogłaby być stroną postępowania wznowieniowego prowadzonego na skutek złożenia w terminie przez inny podmiot odrębnego wniosku o wznowienie w oparciu o w/w przesłankę. W odniesieniu natomiast do skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na niedopuszczenie jej do udziału w postępowaniu wznowionym na wniosek T.K., Kolegium wskazuje, że stosownie do treści art. 234 skarga ta została rozpatrzona w toku niniejszego postępowania. Zdaniem Kolegium chociaż obecnie w sprawie prowadzone są odrębne dwa postępowania w przedmiocie wznowienia zainicjowane podaniami złożonymi przez różne podmioty. Kolegium wskazuje, iż badanie przesłanek wznowienia, przymiotu strony i zachowania terminu ma charakter indywidualny, tzn. dokonywane jest odrębnie w odniesieniu do każdego wnoszącego podanie o wznowienie i brak jest podstaw prawnych do połączenia tych postępowań i rozstrzygania w jednym postępowaniu odrębnie o zasadności wskazywanych przez te podmioty podstawach wznowienia. Na powyższe postanowienie Spółdzielnia Mieszkaniowa złożyła skargę w której domagała się jego uchylenia. Skarżąca podniosła zarzut bezpodstawnego utrzymania przez organ odwoławczy w mocy postanowienia wydanego przez organ, który powinien być wyłączony, który de facto wydał zaskarżaną decyzję sam - sobie, nadto podtrzymało bezzasadne oraz konsekwentnie i celowo kontynuowane wykluczanie Spółdzielni Mieszkaniowej przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła nadto, że organ I instancji w dniu [...] września 2011 wydał dwa postanowienia - w jednym, kierowanym do T.K. wznowił postępowanie w tej zakończonej decyzją ostateczną sprawie, - w drugim, kierowanym do Spółdzielni, takiego wznowienia postępowania odmówił. Wznowione "oddzielne" postępowanie (na wniosek T.K.) organ I instancji zakończył decyzją odmawiającą uchylenia decyzji [...] z [...] grudnia 2008 roku, bowiem nie uznał T.K. za stronę postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez sądy kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) przywoływaną dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając w tym aspekcie decyzje podjęte w kontrolowanej sprawie, Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, co stwarzałoby podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Należy wskazać, że kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje podjęte zostały w postępowaniu nadzwyczajnym wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Wydziału Urbanistyki, wydaną w imieniu Prezydenta Miasta, z dnia [...] grudnia 2008 roku w nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzje rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów (Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, A. Matan, Zakamycze 2005 do art. 145 kpa). Pomimo samodzielności i odrębności procesowej postępowania, które jest prowadzone w sprawie wznowienia postępowania występuje ścisły związek między tym postępowaniem, a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma jednak ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. W tej fazie organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. – organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowania zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. Tak zatem w konkluzji stwierdzić należy, iż merytoryczne badanie przez organ administracji publicznej, czy zaistniały wymienione podstawy wznowienia, obligatoryjnie i z urzędu musi być poprzedzone fazą wstępną, związaną z koniecznością ustalenia czy są spełnione wymogi formalnoprawne do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie. Z przywołanych wyżej unormowań wynika, iż strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jeśli dochowa terminu jednego miesiąca, o którym mowa w treści cytowanych przepisów. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek - pomimo uchybienia terminu - stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godziłoby bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Niedotrzymanie zaś terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 3 kpa (zobacz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2009 roku w spr. II OSK 1845/08, Wojewódzkich Sadów Administracyjnych w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2008 roku w spr. II SA/Bk 370/08, we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2007 roku w spr. III SA/Wr 434/06). Przechodząc do omawiania zarzutów skargi należy wskazać, iż wniosek skarżącej spółki o wznowienia przedmiotowego postępowania został złożony w dniu 2 sierpnia 2011 roku, zaś jako podstawy tego wniosku wskazano art. 145 § 1 pkt 2 oraz 4 k.p.a. We wniosku skarżąca podniosła zarzut pominięcia jej jako strony w postępowaniu, którego wniosek dotyczy oraz fakt uzasadniający konieczność wyeliminowania decyzji kończącej to postępowanie jako wydanej przez organ podlegający wyłączeniu. Zgodnie z przepisem art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast, zgodnie z przepisem art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W kontrolowanej sprawie decyzję o warunkach zabudowy, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, doręczono skarżącej w dniu 13 czerwca 2011 roku, co potwierdził przedstawiciel Spółki podczas rozprawy. Termin do wniesienia skargi, stosując powołane wyżej zasady, upłynął zatem z dniem 13 lipca 2011 roku. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury zachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania musi być udowodnione przez stronę. Skarżąca w złożonym wniosku o wznowienie postępowania, w żaden sposób nie udokumentowała zachowania miesięcznego terminu. Twierdzenie Spółki, zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2011 roku, że okolicznością od której należy liczyć bieg miesięcznego terminu jest dzień 28 września 2011 roku, w którym powzięła wiadomość o potraktowaniu jej pisma z [...] lipca 2011 roku jako wniosku o wznowienie postępowania, nie może odnieść zamierzonego skutku. Jak wyżej powiedziano, faktem niespornym w sprawie jest doręczenie skarżącej decyzji o warunkach zabudowy w dniu 13 czerwca 2011 roku i termin ten otwiera drogę do wznowienia postępowania. Termin z art. 148 § 1 k.p.a. biegnie od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia, a nie od dnia, w którym prawidłowo oceniła znaczenie określonego dowodu bądź faktu (zobacz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 roku w spr. II OSK 124/08 oraz Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2007 roku w spr. II SA/Wr 249/07). Wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu może nastąpić wyłącznie na wniosek tej strony, która w postępowaniu nie uczestniczyła, złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa). Dla samego uruchomienia wznowienia postępowania, z powodu określonego w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie jest zatem konieczna dokładna znajomość treści kwestionowanej decyzji czy też informacja na temat jej ostateczności. Wystarczy tylko wiedza o tym, że decyzja taka została wydana, przez jaki organ i czego dotyczyła (jakie było jej rozstrzygnięcie). Nie ma też istotnego znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji, możliwość dokonania jej oceny prawidłowości lub wiarygodności. Ponadto uwzględniając fakt, że strony domagały się od organu pierwszej instancji doręczenia spornej decyzji zauważyć należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wymaga doręczenia decyzji, której podanie dotyczy. Pojęcie dowiedzenia się o decyzji nie jest zatem pojęciem tożsamym z jej doręczeniem. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach: z dnia 10 marca 2006 roku w spr. II OSK 622/05, z dnia 6 października 2000 roku w spr. I SA 855/99 (LEX nr 54136) i z dnia 3 sierpnia 1998 roku w spr. I SA 769/97 (LEX nr 45129). W tym miejscu powtórzyć należy, że w aspekcie dochowania przez skarżącą terminu do żądania wznowienia postępowania, z powołaniem się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, istotne jest udowodnienie przez stronę, iż wiadomość o treści decyzji wydanej w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, dotarła do niej miesiąc przed złożeniem wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 roku w spr. II OSK 622/05). W piśmie dnia [...] listopada 2011 roku, złożonym w sprawie administracyjnej, strona zawarła informację, że wiadomość o wydaniu decyzji w sprawie, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania dowiedziała się w dniu 14 kwietnia 2011roku podczas spotkania z Prezydentem, co znalazło potwierdzenie podczas rozprawy. Tak zatem, stosując w kontrolowanej sprawie wyżej wskazane zasady, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z racji nieuczestniczenia strony w postępowaniu administracyjnym, które jej dotyczy rozpoczął bieg w dniu 14 kwietnia 2011 roku i upłynął z dniem 14 maja 2011 roku. Organy obydwu instancji, z naruszeniem tych zasad, przyjęły korzystne dla strony rozpoczęcie biegu terminu także od dnia doręczenia decyzji zatem 13 czerwca 2011 roku. W świetle powyższych rozważań, złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną po upływie terminów o jakich mowa w art. 148 § 1 oraz 2 k.p.a. skutkować mogło wyłącznie wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jako nietrafne należy uznać zarzuty skargi o formalistycznym rozważaniu argumentów przez organy obydwu instancji dotyczących terminów. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wolny od wad, zaś wydane postanowienia odpowiadają prawu. Nietrafny jest też zarzut skarżącej niewłaściwego prowadzenia odrębnych postępowań w sprawie wniosków o wznowienie złożonych przez spółdzielnię i T.K. oraz niedopuszczenie skarżącej do udziału w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na wniosek T.K.. Sąd stwierdza w tym zakresie, że badanie przesłanek wznowienia, przymiotu strony i zachowania terminu ma charakter indywidualny, zatem dokonywane jest odrębnie w odniesieniu do każdego wnoszącego podanie o wznowienie i brak jest podstaw prawnych do połączenia tych postępowań i rozstrzygania w jednym postępowaniu odrębnie o zasadności wskazywanych przez te podmioty podstawach wznowienia. Gdyby bowiem uznać zasadność żądania dopuszczenia skarżącej do prowadzonego postępowania zainicjowanego wnioskiem osoby trzeciej, w istocie doszłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której skarżąca, pomimo uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie, mogłaby być stroną postępowania wznowieniowego prowadzonego na skutek złożenia w terminie przez inny podmiot odrębnego wniosku o wznowienie w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kierując się powyższą oceną Sąd, z powołaniem się na przepis art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę skoro pozbawiona jest uzasadnionych podstaw.