II OSK 326/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1070/10 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia budowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz A. P. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 326 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r., którą to decyzją wniesiono sprzeciw do zgłoszenia budowy ogrodzenia. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Starosta Wadowicki nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia stwierdzonych nieprawidłowości dokonanego zgłoszenia do dnia 31 maja 2010 r. Zdaniem Starosty wskazane w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r. nieprawidłowości zostały usunięte przez inwestora w dniu 31 maja 2010 r. jedynie częściowo, co spowodowało konieczność wniesienia sprzeciwu decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. (sprostowaną w zakresie podstawy prawnej postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r.) na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) w sprawie wniosku A. P. dotyczącej budowy ogrodzenia na działce nr [...] położonej w miejscowości M. Wojewoda Małopolski po rozpoznaniu wniesionego przez A. P. odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, podkreślił, że żądania określone w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r. były zasadne i do chwili obecnej inwestor nie uzupełnił zgłoszenia. Przedłożone przez A. P. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niekompletne, bowiem nie określono w nim obrębu i jednostki ewidencyjnej dla działki, na której planowana jest inwestycja. Nie został, zatem dopełniony obowiązek zastosowania się do wzorów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 242, poz. 2421). W zgłoszeniu nie określono też planowanej daty rozpoczęcia budowy, co jest wymagane art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto inwestor nie przedłożył rysunku określającego usytuowanie obiektu objętego zgłoszeniem, jego odległości od granic działki wraz z oznaczeniem granic i numeru działki. Jak wskazał organ, inwestor nie określił również jednoznacznie zakresu robót objętych zgłoszeniem. Wprawdzie inwestor w piśmie z dnia 29 maja 2010 r., będącym uzupełnieniem zgłoszenia podał, że "zakładam, że otwieranie bramy będzie zasilane z akumulatora prądu stałego bez konieczności wykonywania instalacji elektrycznej", ale nie pozwala to na jednoznaczne określenie zakresu zamierzenia inwestycyjnego. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. P. wnosząc o uchylenie jej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organom naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu o braku podstawy prawnej do żądania określenia sposobu wykonania ogrodzenia, natomiast Starosta Wadowicki wydał decyzję po upływie 32 dni od wniesienia zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając wniesioną skargę uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Za nietrafny Sąd uznał zarzut uchybienia trzydziestodniowemu terminowi do zgłoszenia sprzeciwu ze względu na konieczność uzupełnienia zgłoszenia postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., którym nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 31 maja 2010 r. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie został wyznaczony termin uzupełnienia brakujących dokumentów i przed tym dniem wymaganych dokumentów nie złożono, to termin, w ocenie Sądu, do wniesienia sprzeciwu minął w dniu 30 czerwca 2010 r. Organ dotrzymał, zatem terminu z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wnosząc sprzeciw decyzją z dnia [...] maja 2010 r., odebraną przez inwestora w dniu 9 maja 2010 r. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wniesienia sprzeciwu ze względu na niewypełnienie przez inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia, nałożonego w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r. W szczególności inwestor nie określił terminu, tj. daty rozpoczęcia zgłaszanych robót budowlanych, podając w piśmie z dnia 29 maja 2010 r., że "nie wyznacza terminu, bo sądzi, że to nastąpi szybko". Nadto inwestor nie określił jednoznacznie, czy zakres robót objętych zgłoszeniem będzie obejmował wykonanie instalacji elektrycznej, co wiąże się z uzyskaniem określonego pozwolenia zakładu energetycznego. Skarżąca wskazała wprawdzie, ale w sposób niejednoznaczny, że "zakładam, że otwieranie bramy będzie zasilane z akumulatora prądu stałego bez konieczności wykonywania instalacji elektrycznej". Nadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż A. P. nie przedłożyła prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z określeniem obrębu i jednostki ewidencyjnej, w której położona jest działka objęta zgłoszeniem, co wyraźnie zostało wskazane w punkcie 1-wszym postanowienia. Jak wynika z oświadczenia złożonego przez skarżącą na druku nr 1 stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. i przedłożonego organowi z wnioskiem z dnia 7 maja 2010 r., brak było w nim powyższych oznaczeń. Uzupełnienia złożone w piśmie z dnia 29 maja 2010 r. nie czynią zadość wymaganiom art. 30 ust. 2 zdanie drugie Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykonała również obowiązku nałożonego w punkcie 4 postanowienia, tj. nie określiła, czy zgłaszane ogrodzenie spełni warunki określone w § 41- 43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). W ocenie Sądu nie można uwzględnić zarzutu, że skarżąca nie wiedziała, co oznacza podanie obrębu i jednostki ewidencyjnej nieruchomości lub terminu rozpoczęcia zgłaszanej inwestycji. Brak określenia Dziennika Ustaw i daty powyższego rozporządzenia stanowi wprawdzie uchybienie ze strony organu I instancji, tym niemniej w sytuacji, gdy dopiero w dniu 29 maja 2010 r. A. P. odebrała przesyłkę z przedmiotowym postanowieniem, w którym wyznaczono dzień 31 maja 2010 r. jako końcowy na uzupełnienie braków zgłoszenia rozsądnym było wniesienie przez skarżącą o przedłużenie terminu do wykonania wskazanych w postanowieniu obowiązków, względnie wykorzystanie innych, poza korespondencją przesyłaną za pośrednictwem Poczty, form uzyskania od organu I instancji informacji o okolicznościach prawnych i faktycznych istotnych dla przedmiotowej sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w warunkach niniejszej sprawy organ był uprawniony do wniesienia sprzeciwu, skoro skarżąca nie wykonała obowiązków nałożonych na nią w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r., w tym także tych, które sformułowane były w sposób jednoznaczny i nie wymagały poszukiwania dodatkowych informacji w niedokładnie wskazanych przepisach prawnych. Z przedstawionych wyżej powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie "art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nie wzięcie pod uwagę okoliczności wynikającej z akt sprawy, że organ administracyjny sprzecznie z treścią zastosował przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w stosunku do skarżącej, uznając, że nie wystarczy w zgłoszeniu określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, ale również istnieje konieczność przedstawienia odpowiednich szkiców i rysunków, zarazem nie podając, sprzecznie z tym przepisem prawnym, jakie to odrębne przepisy nakazują zgłaszającej dołączenie powyższych do zgłoszenia, przez które to niewłaściwe zastosowanie i wykładnię doszło do wydania sprzecznej z prawem decyzji administracyjnej skarżonej w nin. sprawie, a które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a których to uchybień nie wziął pod uwagę sprzecznie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.)"; 2. naruszenie "art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nie wzięcie pod uwagę faktu, że skarżąca wykonała w całości obowiązki nałożone na nią przez Starostę Wadowickiego postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., a które zostały nałożone zresztą niezgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a które to uchybienie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)"; 3. naruszenie "art. 133 § 1 p.p.s.a. przez niesłusznie usankcjonowanie stanowiska organu administracyjnego, że prawo nałożenia dodatkowych obowiązków dla zgłaszającej wynikły z postanowienia z dnia [...] maja 2010 r., choć wykraczało poza zakres praw w tym względzie wynikających z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, to jednakowoż do tego miał prawo organ administracyjny po myśli art. 77 § 1 k.p.a., mocą którego to przepisu organ administracji państwowej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc również wnosić o uzupełnienie zgłoszenia przez nakazanie doręczenia dokumentów zgłaszającemu wykraczających poza zakres wynikający z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a które to uchybienie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)"; 4. naruszenie "art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nie wzięcie pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, że w postępowaniu administracyjnym naruszono art. 7 k.p.a., nie podejmując niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, lecz w to miejsce posiłkując się przepisem art. 77 § 1 k.p.a. nałożono obowiązki na zgłaszającą, do których organ administracji nie był uprawniony po myśli art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 § 2 p.p.s.a.)". Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej kosztów związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, iż w złożonym zgłoszeniu podała rodzaj robót (wykonanie ogrodzenia na działce [...] położonej w M.) i sposób ich wykonania (z gotowych metalowych elementów o szerokości około 2 m., wysokości około 1,5 m, połączonych ze sobą słupkami metalowymi, podłoże będą stanowić gotowe elementy betonowe o grubości 30 cm, zaś brama wjazdowa będzie wykonana z gotowego elementu metalowego- paneli, przesuwana w lewą stronę na pilota). Skarżąca jedynie nie podała terminu rozpoczęcia tych prac, co spowodowało wydanie postanowienia z dnia [...] maja 2010 r., w wyniku, którego wyjaśniła, że termin ten nastąpi po 30 dniach od przyjęcia przez organ administracyjny jej zgłoszenia, nie później niż do 2 lat od zgłoszenia. Jak zauważyła, przepis art. 30 ust 2 Prawa budowlanego nie nakazuje podania daty terminu rozpoczęcia prac i umożliwia ich określenie, tak jak to podała skarżąca. Tym samym w pełni wykonała nałożony na nią obowiązek, zaś Sąd pierwszej instancji sprzecznie z art. 133 § 1 p.p.s.a. przyjął odmienne stanowisko. Również pozostałe nałożone na skarżącą obowiązki ww. postanowieniem są sprzeczne z treścią art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnośnie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skarżąca wskazała, że do zgłoszenia załączyła dowód, że jest właścicielką działki [...] położonej w M.. Skoro zaś nie podano, jakim odrębnym przepisem wzywa się ją o podanie obrębu jednostki ewidencyjnej działki, to było to prawnie niedopuszczalne stosownie do art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Także w piśmie z dnia 29 maja 2010 r. podała, że miejscowość M. leży w obrębie M. w gminie B. Odnośnie uzupełnienia rysunku określającego usytuowanie obiektu objętego zgłoszeniem o odległości do granic działki i oznaczenie granic i numer działki, skarżąca uznała żądanie to za niedopuszczalne, przy czym wykonała je w piśmie z dnia 29 maja 2010 r. podając, że będzie wykonywała ogrodzenie i określiła sposób jego wykonania. Organ zażądał także, aby skarżąca podała odległość ogrodzenia od granic działki [...], co było nielogiczne, gdyż budowa ogrodzenia odbywa się właśnie w granicy. Również wykonanie warunków z § 41- 43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. było bezzasadne. Nie ma możliwości wykazania, że to ogrodzenie nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi i zwierząt, natomiast w zgłoszeniu i uzupełnieniu podano, że brama nie będzie się otwierała na zewnątrz działki. Odnośnie wymogu podania, czy brama wymaga wykonania instalacji elektrycznej to skarżąca w piśmie z dnia 29 maja 2010 r. podała, że zasilanie będzie płynąć z akumulatora prądu stałego bez konieczności wykonywania instalacji elektrycznej. Równocześnie w piśmie tym podała, że planowane roboty nie będą kolidowały z sieciami uzbrojenia terenu i zewnętrznymi przyłączami sieciowymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż Sąd pierwszej instancji, stwierdzając prawidłowość kontrolowanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracyjnych, swoją ocenę oparł na fakcie niewykonania w całości postanowienia organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r., nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia. Wskazując na ten fakt, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uczynił jednak przedmiotem swojej oceny postanowienia Starosty, ani w aspekcie prawidłowości jego wydania w zakresie nałożonych na skarżącą obowiązków, ani sposobu ich sformułowania w tym prawidłowości zawarcia w nich stosownych informacji, ani tego, że skarżąca w reakcji na to postanowienie złożyła wyjaśnienia. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie wydawane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie podlega zaskarżeniu, a kontrola tegoż postanowienia odbywa się w drodze badania prawidłowości decyzji organu wnoszącej sprzeciw. Tak, więc w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji winien był ocenić prawidłowość żądania organu zawartego w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r., bowiem zasadność tegoż postanowienia w niniejszej sprawie determinowała prawidłowość wniesionego sprzeciwu. Wyjaśnić trzeba, iż ustawodawca sprecyzował wymogi, jakie winny być spełnione przez złożone zgłoszenie oraz jakie załączniki powinny zostać do niego dołączone. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy zawsze określić rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, ponadto należy dołączyć do niego oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zależności od potrzeb, do zgłoszenia należy także dołączyć odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie, jednakże pod warunkiem, że są one wymagane odrębnymi przepisami. W rezultacie ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi wynikać nie tylko z właściwie uzasadnionej potrzeby, ale także z obowiązujących przepisów prawa. Te przepisy zaś muszą być określone w sposób czytelny dla strony, a wadliwe czy też niekompletne podanie aktu prawnego uzasadniającego w ocenie organu konieczność uzupełnienia wniesionego zgłoszenia w żadnym wypadku nie może obciążać negatywnymi skutkami strony. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja Sądu pierwszej instancji, iż dokonanie zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga ...."od dokonującego zgłoszenia pewnego minimum znajomości przepisów prawa budowlanego" nie znajduje żadnego umocowania w obowiązujących normach prawnych. Podkreślić przy tym też trzeba, że ewentualne niedopełnienie obowiązku złożenia przez stronę wymaganej dokumentacji nie może nieść negatywnych konsekwencji dla strony, która zastosowała się do niefortunnie ujętego żądania organu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż przedmiotem badanego zgłoszenia było wykonanie ogrodzenia. Skarżąca realizując postanowienie organu z dnia [...] maja 2010 r. podała określone dane i przedstawiła konkretne dokumenty. Zestawienie treści zgłoszenia, treści postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. oraz złożonej przez inwestora dokumentacji i oświadczeń mogło pozwolić na dokonanie oceny, czy zgłoszenie zawierało braki oraz czy organ wskazując na konieczność uzupełnienia zgłoszenia podał normy prawne uzasadniające jego żądanie i w końcu, czy wady zgłoszenia inwestor usunął w terminie określonym przez organ. Stwierdzić trzeba, iż brak jest w skarżonym wyroku analizy zawierającej powyższe elementy. W nawiązaniu do wywodów zawartych we wniesionej kasacji wskazać trzeba, iż w skarżonym wyroku Sąd podzielił stanowisko organu, iż A. P. nie przedłożyła prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z określeniem obrębu i jednostki ewidencyjnej, a uzupełnienia złożone w piśmie z 29 maja 2010 r. uznano za nieczyniące zadość wymaganiom art. 30 ust. 2 zdanie drugie Prawa budowlanego. Tymczasem dane podane przez skarżącą należało odnieść do wzoru zawartego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz.1127 ze zm.) i § 6 pkt 3 oraz § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz. 454), a następnie powyższe wymogi zestawić z ocenę, czy o treści wskazanych wyżej norm prawnych skarżąca została prawidłowo pouczona. Odnośnie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego w punkcie 4 postanowienia tj. nie określiła czy zgłaszane ogrodzenie spełni warunki określone w § 41-43 rozporządzenia z 12. 04. 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 ze zm.) stwierdzić trzeba, iż brak sprecyzowania czego skarżąca konkretnie nie wykonała, bez zestawienia powyższego zobowiązania z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem, uniemożliwia ocenę zasadności nałożonego na stronę obowiązku i w konsekwencji skutków braku jego realizacji. Konkludując okoliczności wyżej przedstawione stwierdzić należy, iż przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie dokonuje oczywiście ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada jednak, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała NSA wydana w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, nr 1, poz. 1). Z uwagi na powyższe za zasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego oraz tychże przepisów w związku art. 7 i art. 77 k.p.a. Wobec stwierdzonych uchybień w postępowaniu Sądu pierwszej instancji, zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, który ponownie podda kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie, uwzględniając przy tym powyższe wskazania. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na podstawie art. 203 pkt 1 tej ustawy.