II SA/Kr 332/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M.M. i J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących M.M. i J.M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydenta Miasta decyzją z dnia 23 sierpnia 2011r., nr [...] (znak: [...]) orzekł z wniosku spółki "A" sp. z o. o. z siedzibą w K. działającej przez pełnomocnika R. K. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa wewnętrznej drogi dojazdowej na częściach działek nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". Odwołanie od decyzji organu I instancji w ustawowym terminie złożyli E. M. – R., L. R., B. R., M. M. oraz J. M. kwestionując zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, iż istniejące uzbrojenie terenu nie było wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, a zatem przedmiotowa inwestycja nie spełniała wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na poparcie tego stanowiska przedłożono do akt sprawy opinie ZIKiT w K.. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 6 grudnia 2011r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 23 sierpnia 2011r. W uzasadnieniu napisano, że planowane zamierzenie inwestycyjne swym zakresem obejmowało realizację dróg wewnętrznych i obiektów infrastruktury technicznej, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003r. nr 164, poz. 1589) i w związku z tym zastosowanie w niniejszym przypadku znalazł art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako "ustawa"). Dalej Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia analizy cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym (formy architektonicznej, linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, wysokości krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, geometrii dachu). Następnie Kolegium wskazało, że w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji organu I instancji ustalono, że przedmiotowa inwestycja spełniała przesłanki warunkujące wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 ustawy, tj. istniejące (projektowane) uzbrojenie było wystarczające dla tego zamierzenia inwestycyjnego, teren objęty wnioskiem nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz planowane zamierzenie było zgodne z przepisami odrębnymi. W dalszej części uzasadnienia własnej decyzji z dnia 6 grudnia 2011r. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołujących się, stwierdziło, że w aktach sprawy znajdowała się pozytywna opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 21 kwietnia 2011r. znak: [...] (k. 39 akt organu I instancji – dopisek Sądu) w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz możliwości podłączenia do dróg publicznych. SKO podkreśliło, iż opinia powyższa dotyczyła tego konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, które stanowiło inwestycję nie kubaturową. Natomiast przedłożone przez odwołujących opinie ZIKiT, dotyczyły co prawda działek w dużej mierze objętych zakresem przedmiotowej inwestycji, nie mniej jednak dotyczyły zamierzeń inwestycyjnych kubaturowych (budowa budynku mieszkalnego). W konsekwencji przedłożone przez odwołujących opinie ZIKiT nie mogły stanowić faktycznej podstawy do stwierdzenia, iż znajdująca się w aktach sprawy pozytywna i prawidłowa w ocenie Kolegium opinia ZIKiT utraciła swą aktualność, z uwagi na to, iż kwestionowana opinia ZIKiT z dnia 21 kwietnia 2011r., jak już wyżej wykazano, dotyczyła zamierzenia o odmiennej charakterystyce, aniżeli inwestycje będące przedmiotem opinii ZIKiT przedłożonych przez odwołujących się. Kontynuując Kolegium stwierdziło, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiadała wymogom formalnym, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia, SKO zaznaczyło, że obszar ten zawierał również załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa analiza opisywała sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry. Kolegium po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie zakwestionowało jej prawidłowości. Zdaniem organu odwoławczego analiza całokształtu przeprowadzonego postępowania, a także ustalonych w decyzji parametrów doprowadziła do wniosku, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie, uwzględniając zasady zachowania ładu przestrzennego oraz uwarunkowania prawne, orzekł w sprawie. Zdaniem SKO w toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia. W końcowej części uzasadnienia własnej decyzji Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Zdaniem SKO przyjmuje się ponadto, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza oczywiście, że inwestycja taka powstanie. Dopiero w toku ewentualnego postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi. Organ administracji architektoniczno - budowlanej działając na podstawie właściwych przepisów Prawa budowlanego dokona analizy, czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich. Jeżeli przedłożony projekt budowlany (projekt architektoniczno - budowlany i projekt zagospodarowania działki) będzie naruszał właściwe w sprawie przepisy Prawa budowlanego, nie będzie możliwości pozytywnego załatwienia sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Spełnienie ściśle określonych przesłanek Prawa budowanego skutkować będzie dopiero wydaniem pozytywnej decyzji w sprawie. Ponadto Kolegium dodało, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełniło łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. M. M. i J. M. pismem nadanym w dniu 2 lutego 2012r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia 6 grudnia 2011 r. znak: [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: • przepisów procesowych, a to art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a.") i 8 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób który nie wyjaśniał w pełni wszystkich okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji, pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustosunkowania się w sposób rzeczowy do wszystkich zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniu, a dotyczących ochrony przyrody i zasobów wodnych, jak również braku ustalenia przez organ I instancji obecnego sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, a w szczególności działki nr [...] obr. [...] jedn. [...] - co do kwestii której organ w ogóle się nie odniósł; • naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 53 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak dokonania ustaleń dotyczących stanu prawnego i faktycznego terenu objętego inwestycją w sytuacji kiedy taki obowiązek na organ nakładały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to w szczególności w kontekście przyjęcia w decyzji, iż korzystanie z projektowanej drogi dojazdowej mogło odbywać się wyłącznie w zakresie dotychczasowego zagospodarowania działki [...] obr [...], który to sposób użytkowania i zagospodarowania nie został w żaden sposób ustalony. W związku z powyższym wniesiono o: 1. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta z dnia 23 sierpnia 2011r. sygn. [...]; 3. Zwrot na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu napisano, że zdaniem skarżących organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego zarzuty sformułowane przez nich nie zostały uwzględnione. W ocenie skarżących organ wyłącznie skupił się na kwestii relacji zachodzącej pomiędzy zamierzeniem inwestycyjnym stanowiącym budowę zespołu mieszkaniowego w stosunku do inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej. Dalej podniesiono, że organ II instancji nie ustosunkował się do kwestii ochrony przyrody oraz wód. Skarżący wskazali, również, że zgodnie z treścią art. 53 ust 3 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zagospodarowania terenu dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zdaniem skarżących zarówno organ I jak i II instancji nie przeprowadziły takiego postępowania oraz analizy. Dalej skarżący stwierdzili, że w świetle zastrzeżenia zawartego w decyzji, iż projektowany zjazd wraz z drogą wewnętrzną może być wykorzystywany wyłącznie do obsługi istniejącego zagospodarowania terenu na działce nr [...] obr. [...], budzi daleko posunięte wątpliwości co do takiego zabiegu, gdyż organ w żadnym miejscu nie ustalił jaki był stan zagospodarowania tegoż terenu, ani terenów na których przedmiotowa inwestycja była przeprowadzana. Zdaniem M. i J. M. również z tych względów nie sposób było ocenić, czy rozmiar inwestycji pozostawał adekwatny do "obecnego" (tj. na dzień złożenia skargi – dopisek Sądu) sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W skardze podniesiono również, że poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie pozwalają w przyszłości na weryfikację, czy dojdzie do zmiany sposobu zagospodarowania działki nr [...] obr. [...] w stosunku do tego istniejącego w chwili podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie, a zatem czy będą zachodzić okoliczności uzasadniające obowiązek (zgodnie z zastrzeżeniami dotyczącymi wykorzystania projektowanej drogi) uzyskania nowej decyzji w przedmiocie warunków zagospodarowania terenu. W ocenie skarżących pogląd ten tym bardziej był zasadny, skoro SKO w [...] rozpoznając odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta wskazało, iż "jakakolwiek zmiana sposobu zagospodarowania działki nr [...] obr. [...] pociąga za sobą konieczność przebudowy ul. [...]", a organ I instancji konkludował, iż "projektowany zjazd z ul. [...] wraz z projektowaną drogą wewnętrzną może być wykorzystywany wyłącznie do obsługi istniejącego zagospodarowania działki nr [...] obr. [...]". Ostatni zarzut skargi dotyczył nie ustalenia przez organy administracyjne kwestii własnościowych dotyczących terenów, przez które przewidziany został dostęp nieruchomości (dz. nr [...] obr. [...]) do drogi publicznej, tj. ul. [...], w sytuacji kiedy temu celowi miała służyć przedmiotowa inwestycja. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera tylko pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie warunków zabudowy nie musi bowiem zawsze oznaczać, iż dojdzie do realizacji planowanej inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. Dlatego też wszelkie podnoszone przez strony argumenty dotyczące kwestii technicznych, takich jak natężenie hałasu, naświetlenia sąsiednich budynków, budowy zjazdów, ich parametrów technicznych itp. nie mogą w tym postępowaniu odnieść żadnego skutku, a zwłaszcza wpłynąć na ocenę wydanych decyzji. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko do zagadnień, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno-budowlanych. Ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 20.10.2010 r., II OSK 1643/09, LEX nr 746705). Należy wskazać, iż ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji organ, z jednej strony jest ograniczony zasadą dobrego sąsiedztwa, która zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym, z drugiej zaś strony prawem do wolności zagospodarowania nieruchomości. Wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy może być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organy administracji są związane tym wnioskiem co do granic określonego w nim terenu inwestycji, charakteru planowanej inwestycji i nie mają kompetencji do podejmowania czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu. W niniejszej sprawie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy w ostatecznej wersji dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa drogi dojazdowej na częściach działek nr [...], [...], [...] obr. [...] ewid. [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". Jak wynika z orzecznictwa za wystarczające do przyjęcia, że nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze publiczne. Przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Działka sąsiednia musi mieć zatem dostęp do konkretnej, tej samej drogi publicznej, co zapewnia jednak nie tylko bezpośrednie połączenie, ale również pośrednie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 27.10.2010 r., II SA/Po 463/10 LEX nr 754431). Dostęp do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie może powstać dopiero w przyszłości. Z tych przyczyn jest niedopuszczalnym, by na etapie ustalania warunków zabudowy, dostępność ocenianego terenu inwestycji do drogi publicznej określać w sposób warunkowy (wyrok NSA z 20.10.2010 r., II OSK 1467/09 LEX nr 746565). Dostęp do drogi publicznej może być zapewniony alternatywnie przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Istotne jest aby zarządca drogi wewnętrznej zgadzał się na korzystanie z drogi wewnętrznej (wyrok NSA z 3.11.2010 r., II OSK 1625/09 LEX nr 746693). Organy obydwu instancji przyjęły, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ul. [...]. Teren wskazany we wniosku obejmuje m.in. część działki nr [...], [...], [...] obr. [...] ewid. [...]. Organy stanęły zatem na stanowisku, że teren objęty wnioskiem ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej powołując się opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (k.39 akt adm.). Z faktu pozytywnego zaopiniowania, że obsługa komunikacyjna powinna odbywać się z drogi publicznej, jaką jest ul. [...] z wykorzystaniem projektowanego zjazdu z tej ulicy na działce nr [...] nie wynika jednak w niniejszej sprawie, że cały teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym również z załącznika graficznego decyzji organu pierwszej instancji oraz analizy architektoniczno-budowlanej wynika bowiem, że objęte terenem inwestycji części działek nr [...], [...] obr. [...] ewid. [...] nie graniczą z ul. [...]. Działka nr [...] graniczy – gdy chodzi o działki, na których ma być realizowana inwestycja – z działką nr [...], a ta działka z działką nr [...]. Dla dopuszczalności ustalenia na działce nr [...] warunków zabudowy w zakresie planowanej inwestycji działka ta musiałaby mieć dostęp do ul. [...] lub ustanowioną służebność przejazdu po działkach nr [...] i [...]. Z akt sprawy dostęp taki nie wynika. Podobnie działka nr [...] dla dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy w zakresie planowanej inwestycji musiałaby mieć dostęp do ul. [...] lub ustanowioną służebność przejazdu po działce [...]. Jedynie działka nr [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej tj. do ul. [...]. Co więcej z akt sprawy jasno wynika, że właściciel działki nr [...] B. R. w sposób jednoznaczny sprzeciwia się planowanej inwestycji (k.122 i k.175 akt adm.) Ponieważ, jak wskazano, działki nr [...], [...] obr. [...] ewid. [...] nie graniczą z ul. [...] nie można przyjąć – nie wynika to z akt sprawy - że mają zagwarantowany np. służebnością na działkach nr [...] i [...] dostęp do działki nr [...] (ul. [...]). W tym stanie rzeczy nie było podstaw do ustalenia warunków dla budowy drogi dojazdowej na częściach działek nr [...], [...], [...] obr. [...] ewid. [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.. Działki nr nr [...], [...] obr. [...] wchodzą w skład terenu inwestycji objętej wnioskiem i nie mają dostępu do drogi publicznej, a tym samym nie można przyjąć, że cały teren inwestycji objętej wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne przyjęcie, że dla spełnienia wymogu dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej wystarczy, aby niektóre tylko działki składające się na teren inwestycji miały dostęp do drogi publicznej. Mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której w istocie wystarczałoby objąć wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jakąkolwiek działkę mającą dostęp do drogi publicznej a graniczącą z pozostałymi działkami objętymi wnioskiem, aby uznać, że cały teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a to z kolei nie odpowiadałoby ustawowej definicji "dostępu do drogi publicznej" wyrażonej w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą przez dostęp taki należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie został spełniony w stosunku do wnioskowanej inwestycji wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co na tym etapie postępowania obligowało organ do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Podkreślić także należy, że ZIKiT w K. pozytywnie zaopiniował planowaną inwestycję pod warunkiem, iż projektowany zjazd z ul. [...] wraz z projektowaną drogą wewnętrzną może być wykorzystywany "wyłącznie" do obsługi istniejącego zagospodarowania terenu na działce nr [...] obr. [...] tj. wyłącznie w dotychczasowym sposobie zagospodarowania tej działki, która nie jest obecnie zabudowana. W pozostałym zakresie zarzuty podnoszone w skardze dotyczące zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu nie są zasadne. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że organy obydwu instancji ustalając warunki zabudowy na skutek nieznajdującego potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania przyjęcia, że spełniony został wymóg art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszyły zarówno tę normę prawa materialnego, jak i przepisy postępowania – zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a. – a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tego powodu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu również na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, należało wyeliminować z obrotu prawnego również decyzję organu pierwszej instancji. Wyeliminowanie decyzji obydwu instancji było niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, gdy uwzględni się treść zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W toku ponownie prowadzonego postępowania organy zobowiązane są uwzględnić wyżej wskazane stanowisko przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Artykułu 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy jest zbędne.