III SA/Łd 305/12

Dnia 5 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska,, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 roku sprawy ze skargi M. K. i W. K. prowadzących Firmę Handlowo-Usługową A spółka cywilna na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił M. K. i W. K. prowadzącym Firmę Handlowo-Usługową A s.c. w P. zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2008 r. w łącznej kwocie 170.922 złotych. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki pocztowej, W. K. odebrał powyższą decyzję w dniu 11 października 2011 r. W dniu 26 października 2011 r. strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła - za pośrednictwem Poczty Polskiej – odwołanie od decyzji z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 216 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji. W dniu 22 grudnia 2011 r. do organu celnego wpłynął wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Mimo zachowania należytej staranności w prowadzeniu swych spraw, W. K. z powodu olbrzymiego stresu spowodowanego tragedią rodziną uczynił na otrzymanej korespondencji błędną adnotację co do daty jej odbioru i z takim błędem przekazał ją pełnomocnikowi. Podniesiono, że w dniu 1 września 2011 r. P. K. – brat W. K. i jednocześnie mąż M. K. - ciężko i nagle zachorował. Wszystkie sprawy firmy musiały zostać odłożone, bowiem zagrożone było życie bardzo bliskiej im osoby. P. K. został sparaliżowany i wymagał ich pomocy, a także opieki. Choroba ta spowodowała dodatkowo olbrzymi stres i rozpacz wspólników. Podkreślono, że o fakcie tragedii rodzinnej informowano organ kontroli skarbowej w piśmie z dnia 20 września 2011 r., prosząc o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie, przed wydaniem decyzji. We wniosku o przywrócenie terminu wyjaśniono ponadto, iż W. K., prowadząc starannie swoje sprawy, w dniu odebrania korespondencji po powrocie ze szpitala, uczynił adnotacje na odebranych dokumentach "odebrano 12.10.2011r.", bez świadomości, że popełnił błąd. Starał się jednak na bieżąco prowadzić sprawy firmy, ponieważ M. K. w tym czasie nie była w stanie niczym się zająć. Zlecając sporządzenie odwołania i udzielając pełnomocnictwa radcy prawnemu, W. K. przekazał pełnomocnikowi dokumenty z adnotacją o ich doręczeniu w dniu 12 października 2011 r., będąc jednocześnie przekonanym, że tego dnia odbierał korespondencję z Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. zawierającą dwie decyzje (w sprawie określenia podatku akcyzowego oraz podatku VAT za poszczególne miesiące 2008 r.) i wynik kontroli. W ocenie wnioskodawcy oba kryteria oceny braku winy strony, konieczne do przywrócenia terminu zostały spełnione, bowiem trudno zarzucić brak staranności podatnikowi, który starannie zapisuje daty doręczenia korespondencji i zleca prowadzenie sprawy pełnomocnikowi. Trudno też uznać, że można było przezwyciężyć przeszkodę w postaci błędnej adnotacji, skoro strona nie miała na ten temat wiedzy. Natomiast sam fakt dokonania adnotacji z błędem wynikł tylko i wyłącznie z wyczerpania psychicznego i ogromnego stresu, który towarzyszył bardzo ciężkiej chorobie brata, zagrażającej w tak młodym wieku jego życiu. Do wniosku dołączono: oświadczenia W. K. i P. K., w których opisano sytuację dotyczącą zdrowia P. K. oraz okoliczności związane ze złożeniem odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej, potwierdzające fakty wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania; kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...].09.2011 r. z Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala im. B w Ł., dotyczącą P. K.; kartę informacyjną z dnia [...].09.2011 r. z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Z.; kartę informacyjną z dnia [...].10.2011r. z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w B. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. na podstawie art. 163 § 1 i § 2, art. 216 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 162 o.p. dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł., w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu o przywrócenie terminu zadaniem organu jest ustalenie, czy zainteresowany jest winny uchybienia. Kryteria oceny winy powinny być dość surowo sformułowane. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W ocenie organu podatkowego, skarżący wykazali się w sprawie brakiem staranności i dbałości o własne interesy. Wskazano, że sytuacja rodzinna wspólników Spółki w okresie kiedy odebrano przedmiotową decyzję była trudna. Choroba P. K. była sytuacją stresującą dla stron postępowania. Niemniej, w dniu 11 października 2011 r. W. K. odebrał decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., jego brat był już po zabiegu, a z dokumentacji leczenia szpitalnego wynika, że jego życiu nie zagrażało niebezpieczeństwo. Organ wskazał, że z karty informacyjnej z dnia [...] października 2011 r. wystawionej przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w B. wynika, że P. K. w dniach od 3 października 2011 r. do 28 października 2011 r. przebywał już na oddziale rehabilitacyjnym. Organ podkreślił, iż sam W. K. wskazał, że po odebraniu przedmiotowej decyzji pokazał ją bratu, a ten doradził mu przekazanie pełnomocnikowi. Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto, iż z wyjaśnień strony wynika, że P. K. zajmował się w firmie sprawami biurowym. Zatem w sytuacji, kiedy tak ciężko zachorował, to dbający o swoje interesy przedsiębiorca powinien ustanowić pełnomocnika do prowadzenia sprawy już we wrześniu, a nie dopiero 24 października 2011 r. Organ odwoławczy zauważył również, iż przedsiębiorca, który prowadzi swoje sprawy staranie oraz niejednokrotnie występuje przed organami podatkowymi, powinien zdawać sobie sprawę, że niektóre terminy wyznaczane w trakcie postępowania są zawite, a organ, w tym organ kontroli skarbowej nie może ich przedłużać. Wskazano, że pismo strony z prośbą o przedłużenie terminu do zapoznania się z materiałami nadane zostało po upływie wyznaczonego 7-dniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Organ podniósł, że w czasie choroby P. K. przed Dyrektorem Izby Celnej w Ł. prowadzone były inne postępowania, w których stroną była Spółka A tj. 8 spraw dotyczących opłaty paliwowej. W tych postępowania strona również nie była reprezentowana przez pełnomocnika, nawet nie wskazywała że nie ma możliwości występowania przed organem. Korespondencja w tej sprawie była odbierana przez M. K. np. w dniu 14.09.2011 r. W ocenie organu podatkowego w sprawie nie można uznać, iż wystąpiły okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Fakt popełnienia błędu przy wskazaniu terminu odbioru przesyłki nie może być przesłanką do zwolnienia z odpowiedzialności za nieterminowe złożenie odwołania, nawet nie negując, iż błąd ten powstał bez świadomości podatnika. Jednak o terminie i trybie wniesienia odwołania strona została pouczona w decyzji organu podatkowego i przy dołożeniu minimalnej staranności, dla wskazania upływu terminu, winna była posłużyć się kalendarzem, co niewątpliwie wykluczyłoby jakąkolwiek błąd. Tym bardziej, że jak wskazano powyżej w dniu odbioru korespondencji stan P. K. nie zagrażał jego życiu, a w innych postępowaniach strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika i działała na bieżąco. Organ wskazał, iż podmiot gospodarczy powinien tak zorganizować funkcjonowanie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do uchybienia terminu. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej podniósł, że decyzję odebrał w Urzędzie Pocztowym W. K., potwierdzając to własnoręcznym podpisem i pieczątką służbową firmy. Był on osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w firmie. Dodatkowo organ zauważył, że drugi wspólnik firmy również wiedział o tej decyzji, gdyż M. K. podpisała w dniu 24 października 2011 r. pełnomocnictwo dla radcy prawnego do reprezentowania w tej sprawie. W skardze z dnia 21 marca 2012 r. strona wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości, wskazując na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 162 § 1 o.p., polegającą na przyjęciu, że skarżący ponosi winę w przekroczeniu terminu do wniesienia odwołania oraz poprzez przyjęcie, że dla zachowania należytej staranności podatnik obowiązany jest ustanowić profesjonalnego pełnomocnika. Strona zarzuciła również naruszenie art. 145 § 1 w związku z art. 151 o.p. poprzez przyjęcie, że nastąpiło skuteczne doręczenie podatnikowi decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], w sytuacji, gdy wysłano decyzję do jednego wspólnika, a nie do prawidłowo oznaczonej jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, co skutkuje brakiem doręczenia decyzji spółce. Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. K. i W. K. Firmy Handlowo-Usługowej A spółki cywilnej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Na wstępie, należy wskazać, że wyznaczenie przez ustawodawcę ram czasowych do dokonania określonych czynności w toku postępowania (w niniejszej sprawie wniesienia odwołania od decyzji) poprzez wskazanie w ustawie terminów, których uchybienie powoduje bezskuteczność czynności, ma na celu usunięcie stanu niepewności w stosunkach procesowych (co do dalszego biegu czy też zakończenia postępowania). Uchybienie ustawowego terminu powoduje więc bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego względem kwestionowanej decyzji. Taki stan implikuje wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. nr 6, poz. 60 t.j.) – dalej: o.p. - zasada trwałości decyzji poprzez stwierdzenie, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Stosownie natomiast do treści art. 162 § 1 o.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści tego przepisu oraz pozostającego z nim w związku przepisu art.162 § 2 o.p. wynika, iż przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy, 2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, 3) dochowania terminu wniesienia wniosku, 4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Wyjaśnić należy, że przepis art. 162 o.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest zresztą utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006r., sygn. akt II FSK 616/05, publ. ONSA i WSA z 2007r. nr 3, poz.67, z dnia 21 grudnia 2006r. sygn. akt I FSK 374/06, LEX nr 262725, z dnia 18 sierpnia 2000r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409, z dnia 11 kwietnia 1997r., sygn. akt III SA 1581/95, niepubl.), jak i w doktrynie (por. B. Adamiak (w:) B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2004, s. 586; H.Dzwonkowki (w:) C.Kosikowski, A.Huchla, H.Dzwonkowski, Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2004, s. 437). W przedmiotowej sprawie sporne jest uprawdopodobnienie braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Obowiązek zaś uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy, i bierze pod uwagę, jak wyżej wskazano, wszystkie okoliczności faktyczne, oceniając winę według obiektywnych mierników staranności. Z dorobku orzecznictwa wynika, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą lub obłożną chorobę zainteresowanego, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 września 2000 r. sygn. I SA 1072/00, LEX nr 55307, z dnia 13 października 1999 r. sygn. I SA 459/99, LEX nr 48726, z dnia 20 kwietnia 1999 r. sygn. I SA/Ka 1609/97, LEX nr 37821, z dnia 1 marca 1999 r. sygn. II SA 45/99, LEX nr 46785, z dnia 30 grudnia 1998 r. sygn. I SA 1128/98, LEX nr 45633, z dnia 14 listopada 1995 r. sygn. SA/Wr 236/95, LEX nr 27054). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że strona skarżąca jako okoliczności mające uzasadnić jej wniosek o przywrócenie terminu wskazała chorobę P. K. - brata W. K. i męża M. K., konieczność sprawowania nad nim opieki i wywołaną tym dezorganizację funkcjonowania Spółki. W ocenie strony skarżącej, adnotacja W. K. dokonana na kopercie dotyczącej doręczenia decyzji Dyrektora UKS w Ł. z dnia [...], że przesyłkę odebrano w dniu 12 października 2011 r., była wynikiem chaosu panującego w życiu wspólników spółki cywilnej oraz związanego z tym stresu i wyczerpania. Zdaniem Sądu, za poprawne należy uznać wnioskowanie Dyrektora Izby Celnej w Ł., że okoliczności przywołane przez stronę skarżącą we wniosku nie świadczą, by uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez winy strony. Choroba brata/męża nie spowodowała, by złożenie odwołania stało się niemożliwe. Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że stan choroby dotyczyć musi osoby zainteresowanej (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., I SA 1072/00, niepubl. oraz postanowienie NSA z 16 czerwca 2005r. II OZ 497/05, niepubl). W przedmiotowej sprawie nie była to choroba wspólników spółki cywilnej, ale osoby trzeciej – P. K. (brata W. K. i męża M. K.). Jego pobyt w szpitalu, gdzie miał zapewnioną opiekę lekarską i odpowiednie warunki nie może stanowić więc o braku winy strony i tym samym przyjęciu eksponowanej przez stronę argumentacji o konieczności realizacji osobistej opieki nad chorym. Jakkolwiek należy zgodzić się ze stroną, że choroba członka rodziny wiąże się ze stresem, niepokojem i osłabieniem kondycji psychicznej, to nie powoduje, by złożenie odwołania stało się niemożliwe, przy wymaganym od strony - dbającej należycie o swoje interesy -obiektywnym mierniku staranności. W ocenie Sądu, zaangażowanie strony skarżącej w sprawy osobiste, tj. opiekę nad bratem, nie wyłączało jej całkowicie z innych czynności dnia codziennego. Jeśli natomiast ilość obowiązków nie pozwalała skarżącym na osobiste sporządzenie czy też wniesienie odwołania, istniała możliwość wyręczenia się osobą trzecią, w tym np. pełnomocnikiem. W ocenie Sądu niezrozumiałym jest fakt, że strona ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika do prowadzenia przedmiotowej sprawy dopiero w dniu 24 października 2011 r. w sytuacji, gdy brat wspólnika zachorował na początku września 2011 r. Oczywiście Sąd zdaje sobie sprawę z faktu, że strona nie miała obowiązku ustanawiania pełnomocnika, ale niewątpliwie pomogłoby to w uporządkowaniu toczących się spraw, skoro wspólnicy nadal prowadzili firmę, a zaangażowani byli od dłuższego czasu w opiekę nad bratem/mężem. Dodatkowo zauważyć należy, że sprawa określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2008 r. nie jest jedyną sprawą strony skarżącej, która toczyła się przed organami podatkowymi w rozpatrywanym okresie. Jak wskazał Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu postanowienia, a czego strona nie kwestionowała, przed organami celnymi toczyły się również inne postępowania strony dotyczące tzw. "opłaty paliwowej", w których wspólnik – M. K. odbierała korespondencję, m in. w dniu 14 września 2011 r. A zatem przyjąć należało, że okresie w choroby i rehabilitacji P. K. wspólnicy aktywnie uczestniczyli w sprawach Spółki, co czyni niewiarygodnym ich twierdzenia o takiej dezorganizacji działalności firmy, która powodowała, iż wniesienie odwołania w terminie stało się niemożliwe. W istocie dezorganizacja dotyczyła rozpatrywanego postępowania i spowodowana była wyłącznie błędną adnotacją, co do daty odbioru przesyłki (12.11.2011 r. zamiast: 11.11.2011 r.), dokonaną przez W. K. w dniu odbioru korespondencji. Fakt popełnienia błędu przy wskazywaniu terminu odbioru przesyłki nie może być jednak przesłanką do zwolnienia z odpowiedzialności za nieterminowe złożenie odwołania. Nawet, biorąc pod uwagę podnoszoną przez stronę okoliczność, iż W. K. działał w tym dniu w ogromnym stresie spowodowanym chorobą brata, to nie był to stan nagły, gdyż trwał od 1 września 2011 r. i strona winna być przygotowana na konieczność sprawdzania i weryfikacji dokonywanych przez siebie czynności. Jak słusznie podniósł organ podatkowy bez większego nakładu pracy błędu można było uniknąć, gdyby W. K. dla oznaczenia daty odbioru przesyłki posłużył się kalendarzem. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego Spółka została prawidłowo pouczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na podkreślenie wymaga również fakt, iż w dniu odbioru decyzji z dnia [...] brat W. K. był po zabiegu chirurgicznym, a z kserokopii kart informacyjnych leczenia szpitalnego wynika, że jego życiu nie zagrażało niebezpieczeństwo. Z karty informacyjnej z dnia [...] września 2011 r. wynika, że został on wypisany ze szpitala w stanie ogólnym dobrym – chodzący, samodzielny (k. 33 akt admin.). Ponadto, z oświadczenia P. K. załączonego do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (k. 30 akt admin.) wynika, że po odebraniu korespondencji z UKS brat przywiózł decyzję do szpitala i wtedy P. K. poradził bratu, aby ten zwrócił się o pomoc prawną do profesjonalnego pełnomocnika. Stan P. K. nie mógł być zatem bardzo ciężki, skoro brat angażował go w prowadzenie spraw dotyczących Spółki. Za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy należy także uznać podnoszoną przez stronę skarżącą okoliczność, iż w piśmie z dnia 20 września 2011 r. poinformowano organ kontroli skarbowej o trudnej sytuacji rodzinnej i zwrócono się z prośbą o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji dotyczącej podatku akcyzowego Spółki za poszczególne miesiące 2008 r., skoro pismo to zostało nadane już po upływie wyznaczonego siedmiodniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, a dotarło do organu w dniu wydania przedmiotowej decyzji. Organ kontroli skarbowej nie miał zatem możliwości uwzględnienia tego pisma w toku prowadzonego przez siebie postępowania. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji Dyrektora UKS w Ł. z dnia [...] wskazać należy, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie miał kompetencji do oceny kwestii prawidłowości doręczenia tej decyzji, skoro toczyło się odrębne postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Z urzędu Sąd ustalił, że strona skarżąca zarzut ten sformułowała w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 185/12, w której oddalono skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia [...], określającej wobec Spółki zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2008 r. Zarzut ten rozpatrywany był także w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 200/12 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. (doręczonej jedną przesyłką w dniu 11 października 2011 r.), w której WSA skargę oddalił. Tym samym uznać należało, że w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie miał uprawnienia do oceny prawidłowości wspomnianego doręczenia, skoro w innej sprawie sądowoadministracyjnej stwierdzona już została prawidłowość rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wniesienia przez stronę z uchybieniem terminu odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] określającej wobec Spółki zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2008 r. Mimo, iż Sąd nie sporządzał w tych sprawach uzasadnienia, to oddalając skargę, musiał niewątpliwie przesadzić o skuteczności doręczenia Spółce w dniu 11 października 2011 r. korespondencji kierowanej przez Dyrektora UKS w Ł. Należy jednak podnieść, iż Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zgadza się ze stanowiskiem organów, iż decyzja wystawiona na spółkę cywilną jest prawidłowo doręczona, jeżeli odebrał ją jeden ze wspólników Spółki, potwierdzając odbiór korespondencji własnoręcznym podpisem i pieczątką firmową. Stanowisko takie zostało również zaprezentowane w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2008 r. w spr. o sygn. akt: VI SA/WA 90/08. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Organ podatkowy, realizując właściwy tryb postępowania dokonał poprawnej oceny argumentów strony dotyczących przywrócenia terminu do złożenia odwołania, która to ocena skutkowała przyjęciem, że brak jest podstaw do uznania, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania było przez stronę niezawinione. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. m.m.