I FSK 1423/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Ewa Rojek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 545/12 w sprawie ze skargi J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 1423/12 Uzasadnienie 1.1. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 545/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w P. /dalej Spółka/ na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 lutego 2012 r., nr ..., w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r., oddalił skargę. 1.2. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 24 sierpnia 2011 r., nr ..., którym po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie podstaw wznowienia postępowania, odmówiono uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 listopada 2010 r., nr VI-2/820-1422/10, w sprawie zaliczenia stronie nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. w wysokości 23.804,41 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w kwocie 20.427,57 zł oraz na odsetki za zwłokę za ten okres w kwocie 3.376,84 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 22 czerwca 2010 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za luty 2006 r., z której wynikała kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 89.643 zł oraz kwota do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 0 zł. Wobec zaległości powstałej w związku ze zwrotem na rachunek Spółki w dniu 16 maja 2006 r. kwoty 16.000 zł, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniami z 21 września 2010 r. o numerach ..., ... i ... dokonał zaliczenia na jej poczet części nadpłat w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. (10.835,34 zł), listopad 2008 r. (11.956 zł) oraz grudzień 2008 r. (1.013,07 zł). W dniu 14 października 2010 r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji za luty 2006 r., z której ostatecznie wynikała kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 37.643 zł oraz kwota do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 16.000 złotych. Ponadto organ wskazał, że 25 lutego 2009 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za styczeń 2009 r., w której wykazano kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 9.388 zł. Na poczet tej należności strona dokonała 11 marca 2009 r. i 2 kwietnia 2009 r. wpłat w kwotach odpowiednio 9.388 zł i 45,60 zł. Następnie 23 lipca 2010 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęła korekta ww. deklaracji, z której wynikała kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 59.705 zł oraz kwota do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 0 zł. W konsekwencji powstała nadpłata w wysokości 9.433,60 zł, którą Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z 21 września 2010 r. zaliczył na poczet zaległości w podatku VAT za marzec i maj 2006 r. oraz należnych odsetek za zwłokę. W dniu 14 października 2010 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym w P. kolejną korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r. z wykazaną kwotą podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 52.561 zł. W związku z tym powstała nadpłata za luty 2006 r. w wys. 23.804,41 zł, natomiast za styczeń 2009 r. zaległość w kwocie 52.561 złotych. Postanowieniem z 30 listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zaliczył powyższą nadpłatę w podatku VAT za luty 2006 r. na poczet zaległości w tym podatku za styczeń 2009 r. w ten sposób, iż 20.427,57 zł zapisał na należność główną, a 3.376,84 zł na odsetki za zwłokę. Powyższego zaliczenia dokonano z dniem 14 października 2010 r., tj. z dniem złożenia przez stronę korekty deklaracji VAT-7 za luty 2006 r. Przedmiotowe postanowienie, doręczone 7 grudnia 2010 r. nie było kwestionowane przez podatnika. 1.3. Pismem z 11 kwietnia 2011 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego) Spółka wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 listopada 2010 r. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej ord. pod. Zdaniem strony organ ustalił wysokość nadpłaty oraz kwot zaległości podatkowych na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia. Bowiem nie wziął pod uwagę faktu zapłaty przez Spółkę podatku od towarów i usług w poszczególnych okresach rozliczeniowych. Wskazywała na to nie tylko treść uzasadnienia kwestionowanego postanowienia, ale także brak w aktach sprawy dowodów w postaci potwierdzeń przelewów bankowych na rachunek organu. Organ nie dokonał zatem oceny tych dowodów, gdyż nie były mu znane. W ocenie strony, miały charakter nowych dowodów i okoliczności, a także były istotne dla sprawy. Wobec tego Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania, bowiem gdyby organ wydając rozstrzygniecie znał je, musiałby wydać całkowicie odmienne rozstrzygnięcie. 1.4. Postanowieniem z 26 kwietnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wznowił postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem z 30 listopada 2010 r., a następnie wezwał stronę do przedłożenia oryginałów lub uwierzytelnionych czytelnych kserokopii dokumentów bankowych (księgowych) załączonych do wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi Spółka przesłała potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie wyciągów bankowych, dotyczących dokonanych przez Spółkę wpłat na poczet zobowiązań w podatku od towarów i usług, tj.: - z dnia 20.04.2005 r. w kwocie 2.407 zł - za marzec 2005 r., - z dnia 13.07.2005 r. w kwocie 3.100 zł - za czerwiec 2005 r., - z dnia 22.08.2005 r. w kwocie 349 zł - za lipiec 2005 r., - z dnia 27.12.2007 r. w kwocie 2.700 zł - za listopad 2007 r., - z dnia 28.12.2007 r. w kwocie 2.009 zł - za listopad 2007 r., - z dnia 28.07.2008 r. w kwotach: 120 zł i 93 zł - odpowiednio za październik i listopad 2007 r., - z dnia 25.08.2008 r. w kwocie 15.417 zł - za lipiec 2008 r., oraz zwrotu na rachunek Spółki w dniu 14 marca 2008 r. nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 1.892 zł. Po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania, 24 sierpnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał postanowienie, którym odmówił uchylenia własnego postanowienia z 30 listopada 2010 r. w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. W uzasadnieniu podniósł, że strona nie wykazała bezpośredniego związku pomiędzy załączonymi dokumentami bankowymi, a zarzutem nieuwzględnienia wpłat tytułem zobowiązań w podatku od towarów i usług. Wskazał, że na podstawie zestawienia przedstawionych dowodów z danymi posiadanymi przez Urząd, nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy dokumentami przedłożonymi przez stronę, a rozliczeniami wynikającymi z ewidencji organu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów art. 53 § 1 i 4, art. 73 § 1 pkt 6, art. 120, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ord. pod. Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził, że w jego ocenie w analizowanej sprawie nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. Powołane przez Spółkę wpłaty z 20 kwietnia, 13 lipca i 22 sierpnia 2005 r., 27 i 28 grudnia 2007 r. oraz z 28 lipca i 25 sierpnia 2008 r. na poczet podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec i lipiec 2005 r., październik i listopad 2007 r., lipiec 2008 r. oraz zwrot na rachunek strony 14 marca 2008 r. nadpłaty w ww. podatku za listopad 2007 r., jak również przedłożone przez stronę potwierdzenia ich dokonania, nie stanowiły nowych okoliczności i nowych dowodów uzasadniających uchylenie postanowienia z 30 listopada 2010 r. Z uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji oraz z przedłożonych akt sprawy wynikało bowiem, że dnia 30 listopada 2010 r. powyższe okoliczności były znane organowi podatkowemu. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w L. przedstawił szczegółową analizę przeznaczenia wpłat powołanych we wniosku o wznowienie postępowania, wykazując, że zostały rozliczone jeszcze przed wydaniem postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 listopada 2010 r. i były przedmiotem postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 lipca 2008 r. nr ..., z 31 lipca 2008 r. Nr ..., z 24 grudnia 2008 r. nr ... i z 30 lipca 2010 r. o numerach: ..., ... i .... W konsekwencji nie stanowiły nowych okoliczności, nieznanych organowi podatkowemu pierwszej instancji na dzień wydania kwestionowanego postanowienia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 53 § 1 i 4 oraz art. 73 § 1 pkt 6 ustawy podatkowej organ odwoławczy podniósł, że nie może być on skuteczny w kontekście powołanej we wniosku strony podstawy wznowienia postępowania zawartej art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. W rozumieniu ww. przepisu, okolicznościami faktycznymi są okoliczności dotyczące stanu faktycznego sprawy, a zatem zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa. Błędna ocena okoliczności faktycznej jest czym innym niż brak wiedzy o tej okoliczności. Organ drugiej instancji podkreślił, że przedmiotem postępowania prowadzonego po wznowieniu nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy. W postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. W związku z powyższym, nie mogła zostać uwzględniona, zawarta w powołanym przez stronę wyroku NSA o sygn. akt I FSK 2000/08, ocena prawna dotycząca skutków przedwczesnego rozliczenia podatku należnego w zawyżonej wysokości i wynikającego z tego zaniżenia wysokości zobowiązania w następnych okresach rozliczeniowych. 2.1. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez Spółkę, która wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 53 § 1 i 4, art. 73 § 1 pkt 6, art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 243 § 2 ord. pod. W uzasadnieniu Spółka powtórzyła dotychczasową argumentację. 2.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za bezzasadną wskazując, że stan faktyczny sprawy nie wyczerpuje przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. Nie wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 listopada 2010 r. Za takie nie mogą być uznane wpłaty dokonane przez skarżącą Spółkę na poczet zobowiązań w podatku od towarów i usług. Wpłaty te wynikające z deklaracji VAT i ich korekt, zostały skierowane do organu podatkowego pierwszej instancji (podobnie jak deklaracje i korekty), a to oznacza, że pozostawały one w dyspozycji tego organu, przez co należy uznać, że były organowi znane, również wtedy gdy nie zostały wzięte pod uwagę. W tej sytuacji nawet gdyby przyjąć, że w tamtym postępowaniu organ podatkowy z danych tych nie skorzystał, to i tak okoliczność taka nie daje podstawy do uchylenia postanowienia z 30 listopada 2010 r. w wyniku wznowienia postępowania. Jednak Sąd zauważył, że w postanowieniach obu instancji organy szczegółowo wyjaśniły, że wpłaty wskazane przez stronę były znane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. i zostały wzięte pod uwagę w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres na poczet zaległości podatkowych. 3.1. Skargą kasacyjną Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazała: - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), a to: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 ord. pod. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że nie wyszły na jaw nowe okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo istnienia przesłanki do wznowienia postepowania; c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 243 § 2 ord. pod. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji pomimo, że organ podatkowy miał obowiązek rozstrzygnięcia sprawy co do istoty; - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a to: art. 73 § 1 pkt 6 i art. 53 § 1 i § 4 ord. pod. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, bowiem organ nie uwzględnił okoliczności w postaci zapłaty przez Spółkę podatku od towarów i usług w poszczególnych okresach rozliczeniowych i w konsekwencji wydał wadliwe rozstrzygnięcie określające wysokość nadpłaty zaliczonej na poczet zaległości podatkowych. W ocenie skarżącej nie można wysuwać wniosku, że skoro Spółka wpłaciła określone sumy pieniężne z tytułu zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, to organ prowadzący postępowanie o nich wiedział. Należy rozróżnić Naczelnika Urzędu Skarbowego występującego w roli organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe od Urzędu Skarbowego jako państwowej jednostki organizacyjnej obsługującej Naczelnika Urzędu Skarbowego. O ile Urząd Skarbowy w P. musiał wiedzieć o dokonanych wpłatach, to już Naczelnik tego Urzędu Skarbowego nie posiadał takiej wiedzy w dniu wydania postanowień, gdyż nie został poinformowany przez jednostkę obsługującą. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 73 § 1 pkt 6 i art. 53 § 1 i § 4 ord. pod. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 pkt 6 tej ustawy nadpłata powstaje z dniem złożenia korekty deklaracji w podatku od towarów i usług obniżającej wysokość zobowiązania podatkowego, w związku ze zwiększeniem kwoty podatku naliczonego lub obniżenia podatku należnego. Skarżąca podniosła, iż organ zaliczając nadpłatę za miesiąc luty 2006 r. na poczet zaległości w VAT za styczeń 2009 r. z dniem 14 października 2010 r., tj. z dniem złożenia przez Spółkę korekty za ten okres rozliczeniowy, postąpił nieprawidłowo. Możliwość zastosowania art. 53 § 1 i § 4 w zw. z art. 73 § 1 pkt 6 ord. pod. była uzależniona od wykazania nadpłaty, a w kolejnych okresach rozliczeniowych zaległości podatkowej, wtedy podatnik nie był obciążany odsetkami za zwłokę od tych zaległości w wysokości odsetek, które były należne od kwoty nadpłaconej. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 53 § 1 i 4 ord. pod., gdyż wykluczona została kompensacyjna funkcja odsetek od zaległości podatkowych. Na potwierdzenie swojego stanowiska co do zasadności wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem organu z dnia 30 listopada 2013 r. skarżąca powołała orzeczenia sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., III SA/1454/99; wyrok WSA w Poznaniu, III SA/Po 408/09; wyrok z dnia 21 grudnia 2005 r., III SA/Wa 2082/05; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r., I FSK 2000/08; cbois). 3.2. Dyrektor Izby Skarbowej w L. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.3. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co oznacza, że należało ją oddalić. Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Rozpoznanie zarzutów należy rozpocząć od tych, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania. Obraza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 240 § 1 pkt 5 art. 243 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej ord. pod.) polegała, zdaniem autora skargi kasacyjnej, na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu decyzji, pomimo błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że nie wyszły na jaw nowe okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania oraz pomimo tego, że organ podatkowy miał obowiązek rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Należy zauważyć, że wskazane zarzuty ogniskują się wokół kwestii uznania za nową (w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod.), okoliczność dokonania przez Spółkę zapłaty zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe na rachunek Urzędu Skarbowego w P. Skarżąca w ten sposób starała się wykazać, że gdyby organ podatkowy miał świadomość ww. faktu, wydałby zupełnie inne rozstrzygnięcie. Zdaniem skarżącej należy rozróżnić Urząd Skarbowy w P. jako jednostkę obsługującą organ prowadzący postępowanie, od samego organu czyli Naczelnika tego Urzędu. Innymi słowy skarżąca wskazuje, że czym innym jest wiedza obsługującego organ urzędu, a czym innym wiedza samego organu. Z poglądem tym zgodzić się nie można. Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. przesłanką wznowienia postępowania podatkowego mogą być nowe dowody lub okoliczności, jeżeli mają one charakter istotny, istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi wydającemu decyzję. Istotnym w tym kontekście jest, że nie są ważne powody owego braku znajomości (patrz orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013r., II FSK 1211/11, Lex nr 1298438). Nie może zatem budzić wątpliwości, że dla spełnienia tej przesłanki nie jest ważne, czy brak wiedzy na temat dowodu spowodowany był niedbalstwem organu czy podległego mu urzędu, czy też był wynikiem niezawinionego braku możliwości zapoznania się z dowodami. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że skoro sporne wpłaty wynikające z deklaracji VAT i ich korekt, zostały skierowane do urzędu skarbowego obsługującego organ podatkowy, to oznacza, że pozostawały one w dyspozycji organu, co wskazywać musi, że były mu znane, nawet gdyby przyjąć, że organ nie wziął ich po uwagę. Skoro zatem prawidłowo za organem Sąd przyjął, że w sprawie nie zaszła przesłanka wznowieniowa, o jakiej mowa we wskazanym wyżej przepisie, to zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Po drugie odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ord. pod. przypomnieć należy, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe. Skoro w postępowaniu zwykłym skarżąca nie wnosząc zażalenia, utraciła możliwość kontroli instancyjnej, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może prowadzić do czynności postępowania zażaleniowego. Systemowe odczytanie art. 240 § 1 ord. pod. mającego zastosowanie do postanowień na podstawie art. 219 ord. pod. prowadzi do wniosku, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania tyczącego wznowienia postępowania, które jest z istoty postępowaniem nadzwyczajnym (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009r., II FSK 933/08, LEX nr 579725). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną ( w tym przypadku postanowieniem), która nie może być wzruszona w zwykłym trybie instancyjnym, jeżeli postępowanie w którym decyzję (postanowienie) wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1 - 11 ord. pod. Innymi słowy przedmiotem postępowania o wznowienie nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 ord. pod. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01, Lex nr 145008; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1211/11, Lex nr 1298438, wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 220/12, Lex nr 1223889). Z przyczyn omówionych wyżej chybiony jest także postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 53 § 1 i 4 ord. pod. i art. 73 § 1 pkt 6 ord. pod. jako, że przedmiotem postępowania przed organem, na co wskazywał Sąd I instancji, nie było ponowne rozpoznanie sprawy, a jedynie zbadanie, czy ziściła się przesłanka wznowieniowa wskazywana przez stronę. Ocena prawidłowości zastosowania tychże przepisów przeprowadzona być mogła jedynie przez organ II instancji w postępowaniu zażaleniowym. Ubocznie jedynie wskazać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zostały sformułowane poprawnie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zakresie kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego leży ocena zgodności wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego z prawem w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej – stosownie do dyspozycji art. 183 § 1 p.p.s.a. Stawiając zatem zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący winien przytoczyć przepisy prawa, które w jego ocenie zostały naruszone i wskazać sposób ich naruszenia w powiązaniu z odpowiednimi przepisami sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.), czego autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a..