VII SA/Wa 894/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A[...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia dokonanego w dniu 26 kwietnia 2011r. - wniósł sprzeciw do zgłoszenia A[...] z siedzibą w [...] dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wzniesieniu w drodze montażu wolnostojącego słupa nośnego wraz z tablicą reklamową, na działce nr ew. [...] w obrębie [...] w dzielnicy [...]. Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że cechy konstrukcyjne i parametry urządzenia wskazują, że jest to konstrukcja przestrzenna stanowiąca całość techniczno-użytkową i jest ona budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z projektu budowlanego wynika, że tablica reklamowa o wymiarach 6,16 m x 3,16 m będzie zainstalowana na słupie o wyskości 5,00 m od fundamentu do dołu tablicy. Słup nośny umożliwia ekspozycję tablicy reklamowej na wysokości 8,60 m nad terenem. Konstrukcja wsporcza trwale związana z gruntem składa się z fundamentu o wymiarach dolnej podstawy 2,6 m x 3,6 m i wysokości 0,45 m, słupa stalowego dwusegmentowego łacznej wysokości 8,16 m, wraz z przyłączem energetycznym. Wysokość urządzenia reklamowego wynosi 8,61 m od poziomu terenu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A[...] z siedzibą w [...], podnosząc zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca wskazała, że w dniu 26 kwietnia 2011r. dokonała zgłoszenia zamiaru budowy urządzenia reklamowego w związku z czym sprzeciw powinien być wydany i doręczony pełnomocnikowi Spółki nie później niż do dnia 26 maja 2011r. Tymczasem decyzja wnosząca sprzeciw została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 1 czerwca 2011 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Decyzją nr [...] z dnia [...]lutego 2012 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. Uzasadniając podjętą decyzję organ odwoławczy podzielił ocenę dokonaną przez Prezydenta [...] co do charakteru zgłoszonego obiektu reklamowego, który wymaga pozwolenia na budowę. Obiekt budowlany będący przedmiotem zgłoszenia nie podlega procedurze zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego), a inwestor powinien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu Wojewoda [...] powołując się na orzeczenie NSA wyjaśnił, za termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo (decyzja) zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Organ odwoławczy ustalił, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] maja 2012 r. została nadana w dniu [...] maja 2012 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniosła A[...] z siedzibą w [...]. Decyzji zarzucono naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. W obszernej skardze, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wywodzono, iż termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego, po upływie którego organ traci kompetencje do wniesienia sprzeciwu. Aby uznać, że trzydziestodniowy termin został zachowany przed jego upływem decyzja wnosząca sprzeciw musi zostać doręczona inwestorowi. W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta [...] została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 1 czerwca 2011 r., a więc po upływnie 30 dni od dokonania zgłoszenia. Oznacza to, zdaniem Skarżącej, że nie może ona wywołać żadnych skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że realizacja przedmiotowej inwestycji ze względu na jej rozmiary i sposób posadowienia (trwałe związanie z gruntem za pomocą stopy fundamentowej) wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę konstrukcję tablicy, jej rozmiar oraz przewidziane w załączonym projekcie budowlanym rozwiązania mocujące słup nośny w gruncie nie można było uznać, że realizacja wskazanego obiektu budowlanego może być dokonana w trybie zgłoszenia do właściwego organu. Skarżący nie kwestionując przyjętej przez organ oceny zgłoszonego obiektu, jako wymagającego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę podniósł, jako podstawowy zarzut przekroczenie trzydziestodniowego terminu do wniesienia przez organ administracji sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego zgłoszenie inwestora dotyczące zamiaru wykonania nośnika reklamowego zostało przyjęte przez organ w dniu 26 kwietnia 2011r. (karta 5 akt administracyjnych). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję, adresowanej do pełnomocnika spółki data nadania jest nieczytelna, jednakże organ odwoławczy ustalił, że przesyłka została nadana w dniu 16 maja 2012 r. Decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011r. wnosząca sprzeciw do zgłoszenia została doręczona pełnomocnikowi Spółki G. K., w dniu 1 czerwca 2011r. (co wynika ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji (k- 10/2), a skarżącej Spółce w dniu 18 maja 2011r. (k – 10/1 akt administracyjnych). Powyższe oznacza, że sprzeciw został wniesiony w ustawowym terminie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela bowiem w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt. II OSK 105/10 i dnia 12 lipca 2011r., sygn. akt. II OSK 1167/10 z których wynika, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest nadanie decyzji wnoszącej sprzeciw w polskiej placówce pocztowej przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Sąd dostrzega jednocześnie, że w powyższej kwestii nie ma jednolitości w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt. GPS 4/08, na którą powołuje się skarżąca wynika, że dla zachowania 30 – dniowego terminu konieczne jest doręczenie sprzeciwu stronie w terminie 30 dni od dnia wniesienia zgłoszenia. W wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono jednak odmienne stanowisko pomimo, że orzeczenia te zapadały po ww. uchwale. W wyrokach z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt. II OSK 105/10, z dnia 12 lipca 2011r., sygn. akt. II OSK 1167/10 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest jedynie nadanie decyzji wnoszącej sprzeciw w polskiej placówce pocztowej przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Z tego względu całkowicie niezasadny jest zarzut skargi dotyczący przekroczenia terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonego zamiaru budowy przez skarżącą nośnika reklamowego, a tym samym naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zważywszy na powyższe uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270.) orzekł, jak w sentencji.