II SA/Wa 258/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r., na podstawie art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) i § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 maja 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania i wypłacania uposażeń sędziom sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom ich rodzin (Dz. U. z 2008 r. Nr 105, poz. 1670 ze zm.), odmówił [...] Sędziemu w stanie spoczynku M.G. wypłaty jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że M.G. pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od [...] lutego 2000 r. do [...] sierpnia 2011 r., ostatnio na stanowisku [...] – Sędziego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w B. Z dniem [...] lipca 2010 r., na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2010 r. Nr 32, poz. 175) Wojskowy Sąd Garnizonowy w B. został zniesiony. M.G., uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], przeniesiony został w stan spoczynku. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 36a § 1 pkt 2 i art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz.1676 ze zm.) w związku z art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), ustalił M.G. wysokość miesięcznego uposażenia w 2010 r., należnego sędziemu w stanie spoczynku, w kwocie [...] zł. Zainteresowany zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z wnioskiem z dnia 16 września 2010 r. o wypłatę uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Pismem z dnia 22 września 2010 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B., działając w oparciu o postanowienia rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 maja 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania i wypłacania uposażeń sędziom sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom ich rodzin (Dz. U. z 2008 r. Nr 105, poz. 670 ze zm.), poinformował zainteresowanego, że od października 2010 r. jest płatnikiem powyższego uposażenia. Kolejną decyzją, a mianowicie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. ustalił zainteresowanemu od dnia [...] stycznia 2011 r. nową wysokość tego uposażenia, w kwocie [...] zł. Organ podał również, iż działający z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej Dyrektor Departamentu Kadr w osobie [...] A.K., pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wypowiedział M.G. stosunek zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] września 2011 r. do Wojskowego Biura Emerytalnego w B. wpłynął rozkaz personalny nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., stwierdzający fakt zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem [...] sierpnia 2011 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez właściwy organ. Odmawiając prawa do świadczenia organ podał, że zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługują następujące należności pieniężne: przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio (art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r.). Z kolei według art. 96 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż piętnaście lat, jeżeli został zwolniony wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. Organ stwierdził, że M.G. nie pełnił nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej przez okres piętnastu lat. Jednakże uwzględniając tryb zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej, należy uznać, że spełnia on wymogi do otrzymania świadczenia pieniężnego. Wskazał jednocześnie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 i świadczenia emerytalnego, żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno z tych świadczeń (art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r.). Natomiast na zasadzie art. 32 § 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych, w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej, wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez nią wybrane. W konkluzji stwierdził, że w tym stanie faktycznym i prawnym M.G. nie jest uprawniony do pobierania w zbiegu jednocześnie dwóch świadczeń, tj. o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. oraz uposażenia należnego zainteresowanemu, jako sędziemu w stanie spoczynku. Zdaniem organu, z treści przywołanych wyżej przepisów wynika, że w zaistniałej sytuacji zamiarem ustawodawcy jest wypłata w zbiegu tylko jednego świadczenia. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt III Uk 87/06, OSNP 2007/19-20/288 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt III AUa 153/10, Lex nr 846516. Po rozpoznaniu odwołania Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora WBE w B. nr [...] z dnia [...] października 2011 r., podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.G. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący zarzucił naruszenie: – art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), poprzez usankcjonowanie odmowy wypłaty świadczenia, o jakim mowa w tych przepisach, pomimo spełnienia przesłanek warunkujących jego wypłatę; – art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.) i art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) w zw. z art. 2 w zw. z art. 12, art. 19 i art. 23 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), poprzez błędną wykładnię oraz uznanie (i jednocześnie usankcjonowanie tożsamego poglądu organu I instancji, stanowiącego podstawę jego decyzji), że pobierane uposażenie sędziego w stanie spoczynku jest świadczeniem emerytalnym przewidzianym wojskową ustawą emerytalną oraz wymienionym w art. 96 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej i jako takie wyłącza możliwość otrzymywania przez sędziego w stanie spoczynku świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej oraz przyjęcie, że wypłata owego świadczenia nie może nastąpić z uwagi na fakt, że wypłata tegoż świadczenia pieniężnego pozostaje w zbiegu ze świadczeniem emerytalnym, podczas gdy zbieg taki absolutnie nie zachodzi, a uposażenie sędziego w stanie spoczynku nie jest tożsame z emeryturą wojskową; – błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na pominięciu lub zupełnym zignorowaniu faktu złożenia przez skarżącego wniosku o wypłatę świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), w trybie przewidzianym w art. 96 ust. 9 cyt. ustawy, zawierającego jasną i wyraźną wolę skarżącego, co do wypłaty tego właśnie świadczenia, co w obliczu obligatoryjnych unormowań prawnych zawartych w art. 96 ust 9 cyt. ustawy, pozostawiających kwestię decyzji co do wyboru świadczeń konkurencyjnych tylko i wyłącznie dyskrecjonalnej woli wnioskodawcy, stanowi oczywiste i rażące naruszenie zasady opierania rozstrzygnięcia na prawdzie obiektywnej, w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i rozpatrzonego w sposób wszechstronny, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy – co znajduje wyraz w przepisach z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a ponadto: – rażące naruszenie przepisów z art. 6, art. 7, art. 19 i art. 20 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 9 i 10 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), poprzez usankcjonowanie podejmowania decyzji konstytutywnej o odmowie wypłaty świadczenia z art. 95 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej przez niewłaściwy organ tj. Dyrektora WBE w B., w sytuacji gdy decyzję konstytutywną w tym zakresie może podjąć tylko właściwy dowódca, tj. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął zarzuty wskazując m.in., że postępowanie zostało wszczęte na podstawie art. 95 pkt 1 w trybie przewidzianym w art. 96 ust. 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazał, że jego wola, by wypłacono mu świadczenie z art. 95 pkt 1, została wyraźnie sformułowana w złożonym wniosku. Wyjaśnił, że uposażenie sędziego w stanie spoczynku otrzymuje od dnia [...] października 2010 r. i uposażenie "spoczynkowe" nie ma nic wspólnego ze świadczeniem emerytalnym wojskowym. Skarżący twierdził, że świadczenie, którego się domaga związane jest z pełnioną służbą wojskową, a konkretnie ze zwolnieniem ze służby. Podkreślił, że żaden przepis prawa nie pozbawia żołnierza prawa do przedmiotowego świadczenia w przypadku zbiegu prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Twierdził, że fakt nabycia przez sędziego prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku nie wynika z regulacji zawartej w ustawie pragmatycznej oraz nie jest związany z pełnieniem zawodowej służby wojskowej i zwolnieniem z tej służby, lecz ściśle związany jest ze służbą sędziowską. Podnosił, że spełnia wymogi określone w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, a organy, odmawiając mu przyznania tego prawa, rażąco naruszyły art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy. W ocenie skarżącego Minister Obrony Narodowej, dokonując wykładni art. 96 ust. 3 ustawy, bezzasadnie powołał się na konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Istota sporu sprowadza się do wykładni przepisów, czy sędziemu w stanie spoczynku – byłemu żołnierzowi (zwolnionemu ze służby) – przysługuje prawo do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), przy jednoczesnym pobieraniu uposażenia sędziego w stanie spoczynku za ten sam okres. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 7 oraz art. 111 pkt 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie pieniężne, o którym mowa w tym przepisie, nie przysługuje żołnierzowi, w przypadku, gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 111 pkt 1, pkt 6, pkt 15 i pkt 16, albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Zgodnie zaś z art. 96 ust. 2 pkt 1, prawo do świadczenia pieniężnego nabywa także żołnierz, który nie spełnia wymogu posiadania 15 lat nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, jeżeli zwolnienie ze służby wojskowej nastąpiło w wyniku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy. W sprawie bezsporne jest, iż M.G. spełnił co do zasady warunki wymagane do uzyskania świadczenia, o które wniósł na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej. W pełni zgodzić należy się z oceną skarżącego, że świadczenie emerytalne i uposażenie sędziego w stanie spoczynku to różne świadczenia. Nie oznacza to jednak automatycznie, że w określonych sytuacjach świadczenia te nie są traktowane przez ustawodawcę w sposób tożsamy. Świadczy o tym na przykład uregulowanie zawarte w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), gdzie w art. 100 § 6 ustawodawca przewidział, że w razie zbiegu prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie z zastrzeżeniem § 7. Podobnie w ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) w art. 94 § 5 stwierdza się, że w razie zbiegu uposażenia sędziego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe lub przez nią wybrane. Tak też przedstawia się sytuacja w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), gdzie w art. 32 § 5 ustawodawca również przewidział, że w razie zbiegu prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej, wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez nią wybrane. Powyżej przytoczone regulacje prawne wyraźnie wskazują, że przy całej odmienności uregulowań dotyczących uposażenia sędziego w stanie spoczynku oraz świadczeń emerytalnych i rentowych są one, w razie zbiegu tych świadczeń, traktowane przez ustawodawcę w sposób tożsamy. W ocenie Sądu w tym kontekście w pełni uprawniony był pogląd organu zaprezentowany w uzasadnieniu decyzji, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 95 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wprawdzie z brzmienia przepisu art. 95 ust. 3 ustawy pragmatycznej nie wynika wprost, iż pobieranie uposażenia sędziego w stanie spoczynku wyklucza możliwość wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, ale nie wynika też, że skarżący uprawniony jest do wypłaty obu tych świadczeń. Zgodzić się należy z oceną organu, że w sytuacji, gdy sędziowie – żołnierze objęci są regulacjami dwóch odrębnych ustaw, to przy wykładni art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych koniecznym jest dokonanie oceny tego przepisu przez pryzmat nie tylko wykładni językowej, ale też wykładni systemowej i celowościowej. Podkreślić należy, że reguły prawne zezwalają na odstąpienie od wyraźnego sensu językowego przepisu, wtedy, gdy wykładnia językowa prowadzi ad absurdum lub do rażąco niesprawiedliwego rozstrzygnięcia. W takich sytuacjach odstąpienie od wykładni językowej przepisu nie jest uważane za wykładnię niezgodną z prawem (por. Lech Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Dom Organizatora, Toruń 2002, str. 18, Komentarz). Podkreślenia wymaga również, że wykładnia prawa opierać się musi na założeniu racjonalnego i prawidłowego działania ustawodawcy oraz na przyjęciu wewnętrznej spójności aktu prawnego, a także całego systemu prawa. Zgodzić też należy się z poglądem organu, że celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest niedopuszczenie do kumulowania korzyści finansowych, w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdy już jedna z wypłacanych należności ma charakter wyjątkowy, a nawet uprzywilejowany, w stosunku do innych grup zawodowych, zwłaszcza gdy świadczenia te wypłacane są bez kontynuowania aktywności zawodowej. Świadczą o tym przytaczane wyżej regulacje dotyczące zarówno sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej, czy też sędziów sądów wojskowych. A zatem organ, odmawiając wypłaty skarżącemu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zasadnie uznał, że z punktu widzenia funkcji, jaką świadczenia te spełniają, ustawodawca postawił między nimi znak równości. Zakaz łączenia prawa do wypłaty uposażenia sędziego w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty dodatkowo przemawia za zamiarem ustawodawcy wypłaty tylko jednego świadczenia. Przyznanie skarżącemu prawa do żądanego świadczenia, o jakim mowa w art. 95 pkt 1 ustawy, prowadziłoby do usytuowania skarżącego w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych sędziów, w tym sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej, sędziów Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt III AUa 153/10). Zdaniem Sądu brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnego wskazania uposażenia sędziego w stanie spoczynku, nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczeń, o którym mowa w art. 95 pkt 1 przywołanej ustawy, z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku. Podkreślić należy, że prawo do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, związane jest z pełnieniem służby wojskowej, nie zaś ze sprawowaniem urzędu sędziego. Zauważyć również należy, że podstawową funkcją, jaką skarżący pełnił, było wykonywanie przez niego obowiązków sędziego, nadto że świadczenia emerytalne oraz uposażenie sędziego w stanie spoczynku spełniają taką samą funkcję – mają zapewnić środki utrzymania po zaprzestaniu aktywności zawodowej. Różnica polega na tym, że świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wypłacane jest jedynie przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, zaś uposażenie sędziego w stanie spoczynku, które przyznane zostało skarżącemu, wypłacane jest do ukończenia przez niego 65 lat (aktualnie skarżący ma lat 40). A zatem niewątpliwie regulacja dotycząca sędziów jest rozwiązaniem zdecydowanie korzystniejszym, niż to ma miejsce w stosunku do żołnierzy. Wskazać należy też, że analiza przedstawionych wyżej unormowań prawnych dotyczących różnych grup sędziów wyraźnie wskazuje, że ustawodawca ustanowił jako zasadę, że jego intencją było w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego – wypłacanie tylko jednego z tych świadczeń. Niewątpliwie zatem uprawniony jest pogląd, że intencją racjonalnego ustawodawcy jest zakaz kumulacji świadczeń, dotyczących uposażenia sędziego w stanie spoczynku z innymi świadczeniami emerytalnymi, czy rentowymi. Reasumując, w ocenie Sądu, brak jest racjonalnych, jasnych i klarownych argumentów przemawiających za finansowym uprzywilejowanym sędziów sądów wojskowych w stosunku do sędziów innych sądów. Podkreślić również należy, że pozostali żołnierze zawodowi zostali objęci wyłączeniem kumulacji świadczeń, o którym mowa w art. 95 pkt 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zaistniała luka w prawie w stosunku do sędziów wojskowych nie może w ocenie Sądu stanowić źródła żądanych przez skarżącego przywilejów. Takie żądanie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości i zasadą sprawiedliwości społecznej, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przez organ swojej właściwości uznać należało za chybiony. Stanowisko, iż organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest wojskowy organ emerytalny zyskało aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 757/09). Sąd nie uwzględnił również pozostałych zarzutów skarżącego, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.