II FSK 2251/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 116/12 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 13 czerwca 2012 r. I SA/Bk 116/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 28 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., w celu wyegzekwowania należności z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 i 2008 r., określonych w decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z 17 marca 2011 r. Następnie zawiadomieniem z 14 września 2011 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności w Banku [...]. Pismem z 28 grudnia 2011 r. skarżący, powołując się na art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.) wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, w związku z określeniem egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa oraz o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Zdaniem skarżącego w wystawionych tytułach wykonawczych w sposób nieprawidłowy wskazano okres, za który maja być naliczone odsetki za zwłokę od dochodzonej należności, ponieważ nie uwzględniono przerw w naliczaniu tych odsetek. Skarżący powołał następnie treść art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Wskazał dalej, że postępowanie kontrolne wszczęto 4 marca 2009 r., zaś decyzje organu pierwszej instancji zostały doręczone stronie 6 kwietnia 2011 r. Za wskazany okres nie mogły być zatem naliczane odsetki za zwłokę, czego nie uwzględniono przy wystawianiu ww. tytułów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z 14 lutego 2012 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 3, § 2 i § 4, art. 60 § 1 u.p.e.a. oraz art. 21 § 3 i art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie stwierdził, że obowiązki wskazane w realizowanych tytułach wykonawczych zostały określone zgodnie z treścią obowiązków wynikających z decyzji Dyrektora UKS w B. z 17 marca 2011 r. W tytułach wykonawczych podano podstawę prawną dochodzenia należności, to jest ostateczne, decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 28 czerwca 2011 r. Zdaniem organu, brak oznaczenia w tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek nie przemawiał za umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Nie był to bowiem jeden z elementów tytułu wykonawczego, który został wymieniony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Brak wskazania przerw w naliczaniu odsetek nie uzasadniał również nie przystąpienia do egzekucji i zwrócenia tytułu wykonawczego wierzycielowi zgodnie z art. 29 § 2 u.p.e.a. Tytuły wykonawcze spełniały bowiem wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., a przy tym obowiązki objęte tymi tytułami, podlegały egzekucji administracyjnej. Organ przyznał, że w przypadku, gdy zaistnieją podstawy uzasadniające przerwy w naliczaniu odsetek od dochodzonej zaległości, wierzyciel zobligowany jest odzwierciedlić te okoliczności w treści tytułu wykonawczego. Nie wskazanie w tytułach przerw w naliczaniu odsetek oznaczało jednak, że wierzyciel uznał, że nie występują one w przedmiotowych sprawach. Wierzyciel w piśmie z 24 stycznia 2012 r. uznał, że w sprawie miał zastosowanie art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej. Także w decyzjach Dyrektora UKS w B. z 17 marca 2011 r. nie wskazano okresów, za które nie należy naliczać odsetek za zwłokę. Zdaniem organu, w przypadku sporu, co do wysokości należnych odsetek, właściwym sposobem jego rozstrzygnięcia było odrębne postępowanie mające na celu ustalenie, czy w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania wyłączenia naliczania odsetek za zwłokę. W skardze do sądu administracyjnego A. K., wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B., zarzucił mu naruszenie procesowego prawa administracyjnego, to jest: – art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że dłużnik przyczynił się do opóźnienia wydania decyzji lub powstało ono z przyczyn niezależnych od organu, podczas gdy tego rodzaju ustaleń nie dokonano, materiał dowodowy nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń; – art. 59 § 1 pkt 3 i art. 60 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania egzekucyjnego i uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., pomimo określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, polegającego na nieuwzględnieniu zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej przerwy w naliczaniu odsetek od 4 marca 2009 r. do 6 kwietnia 2011 r.; – art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że prawidłowe określenie przerw w naliczaniu odsetek, które ma bezpośredni wpływ na określenie w tytule wykonawczym prawidłowej wysokości odsetek od zaległości, a tym samym wysokości egzekwowanego obowiązku nie jest elementem tytułu wykonawczego, która to wykładnia stoi w oczywistej opozycji do treści normy; – art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym, w którym organ nie ustalił, aby do opóźnienia postępowania kontrolnego przyczynił się podatnik lub nastąpiło ono z przyczyn niezależnych od organu; organ zaniechał przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek kroków procesowych, konstruując nieuprawnione domniemanie wystąpienia tego rodzaju okoliczności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w pojęciu obowiązku podlegającego egzekucji (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) nie mieszczą się odsetki za zwłokę od należności podatkowych, które są jedynie konsekwencją niezrealizowania obowiązku w terminie. Odsetki za zwłokę nie są samodzielnym, oderwanym od zaległości podatkowej, świadczeniem, ale mają charakter akcesoryjny w stosunku do należności głównej – zaległości podatkowej. Brak było zatem podstaw do uznania, że stanowią odrębną należność budżetu państwa o charakterze niepodatkowym. "Treść" odsetek nie wynika także bezpośrednio z przepisu prawa. Z tych względów odsetki nie mieściły się w pojęciu "egzekwowanego obowiązku", o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Sąd zauważył dalej, że obowiązki objęte tytułami [...] zostały określone zgodnie z treścią decyzji Dyrektora UKS w B. z 17 marca 2011 r., w których nie określono wysokości odsetek za zwłokę. W dalszej części uzasadnienia Sąd, powołując się na art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wskazał, że w przypadku przerwy w naliczaniu odsetek pojawia się kolejny termin, od którego nalicza się odsetki i termin ten winien być odzwierciedlony w tytule wykonawczym. Skoro jednak wierzyciel nie ujął w tytule wykonawczym wspomnianych przerw, organ egzekucyjny nie miał żadnych podstaw do stwierdzenia wadliwości przedłożonych tytułów wykonawczych. Zobowiązany, który nie zgadzał się z tym ustaleniem, miał możliwość wniesienia w ustawowym terminie zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., z czego jednak nie skorzystał. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, pełnomocnik podatnika, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, to jest: (1) art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakres pojęcia "egzekwowanego obowiązku", o których mowa w tym przepisie, nie obejmuje odsetek od zaległości podatkowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu w kontekście art. 2 § 1 pkt 1 i pkt. 8 lit. i) u.p.e.a. oraz art. 3 § 1 u.p.e.a., bezsprzecznie wskazuje, że do zakresu obowiązków podlegających egzekucji zaliczane jest nie tylko zobowiązanie główne określone decyzją, ale również należne odsetki od tej zaległości, których wysokość wynika bezpośrednio z mocy przepisów prawa; wykładnia poczyniona przez skład orzekający naruszała również konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP); (2) art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z treści tego przepisu wynika, że "egzekwowany obowiązek" dotyczy jedynie należności głównej, a nie odsetek; (3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) oraz w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i pkt 8 lit. i) u.p.e.a. i art. 3 § 1 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 80 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowienia w całości pomimo naruszenia przez organy egzekucyjne przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na treść wydanego postanowienia, to jest: – art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i pkt. 8 lit. i) u.p.e.a. i art. 3 § 1 u.p.e.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania egzekucyjnego pomimo określenia odsetek od zaległości niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą bezpośrednio z przepisu prawa, w wyniku przyjęcia, że zakres pojęcia "egzekwowanego obowiązku" nie obejmuje odsetek od zaległości podatkowych; – art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegającego na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęciu, że na skutek nie podniesienia w postępowaniu egzekucyjnym przez skarżącego zarzutów z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. (w zakresie niespełniania wymogów ustawowych przez tytuł wykonawczy) organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem mógł uznać, że przerwy w naliczaniu odsetek nie występują, gdyż dłużnik przyczynił się do opóźnienia wydania decyzji lub powstało ono z przyczyn niezależnych od organu, podczas gdy tego rodzaju ustaleń nie dokonano, materiał dowodowy nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń, (Dyrektor UKS nie twierdził, aby tego rodzaju okoliczności zaistniały); organ odwoławczy wskazał tym samym na możliwość zastosowania domniemania okoliczności "zawinienia" strony; – art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegającego na zaniechaniu przez organy egzekucyjne przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej wyłączające stosowanie przerw w naliczaniu odsetek; (4) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dowolne, nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym przyjęcie, że organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, zasadnie przyjął, że przerwy w naliczaniu odsetek nie występują, gdyż skarżący nie zgłosił zarzutów z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. (w zakresie niespełniania wymogów ustawowych przez tytuł wykonawczy), podczas gdy ani wierzyciel, ani organ egzekucyjny żadnych ustaleń w tym zakresie nie czynili, a tym samym tego rodzaju dowody nie znajdują się w aktach postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy musi zawierać treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W przypadku egzekucji podatków termin płatności zobowiązania, wysokość odsetek oraz rodzaj i okresy naliczania wynikają z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Odsetki nalicza co do zasady podatnik (art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej), nawet więc w przypadku wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, odsetki te nie będą wynikać z jej treści. Organ egzekucyjny, egzekwując należność pieniężną, musi znać jej wysokość, w tytule egzekucyjnym muszą zatem być podane wszelkie dane, pozwalające na jej ustalenie. Jeżeli przepis nakazuje wskazanie terminu, od którego nalicza się odsetki, to w przypadku, gdy nie nalicza się ich nieprzerwanie od jednego terminu początkowego aż do ich wyegzekwowania, konieczne jest wskazanie w tytule przerw w naliczaniu odsetek. Wierzyciel nie może bowiem w wyniku przymusowej realizacji obowiązku uzyskać należności wyższej niż należna. W każdym przypadku przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej, wierzyciel powinien w tytule wykonawczym wskazać okresy, za jakie odsetki nie będą naliczane. W kontekście powyższych rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela przytoczonego przez Sąd pierwszej instancji poglądu, zgodnie z którym w pojęciu obowiązku podlegającego egzekucji, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., nie mieszczą się odsetki za zwłokę od należności podatkowych. Przepis ten – wbrew stanowisku Sądu – nie rozgranicza treści obowiązku i jego podstawy prawnej oraz określenia wysokości należności pieniężnej, od odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Przeciwnie, odsetki jako świadczenie akcesoryjne, bezpośrednio związane z należnością główną, składają się wraz z tą należnością na treść obowiązku podlegającego egzekucji. Świadczy o tym wykładania językowa wspomnianego unormowania, która prowadzi do wniosku, że określenie terminu, od którego nalicza się odsetki, ich rodzaju i stawki, składa się – tak jak określenie wysokości należności pieniężnej – na treść tego obowiązku. Zauważyć należy, że w powołanym przepisie, wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej wymienia się nie tylko należności pieniężne, lecz również odsetki. Z kolei obowiązki, o których mowa w art. 3 § 1 u.p.e.a. to nie tylko obowiązki określone we wskazanej tam decyzji, lecz również obowiązki z decyzji tej wynikające, a więc takie, które mogą być dochodzone w wyniku wydania danej decyzji, lub związane z należnościami określonymi w takiej decyzji, w tym odsetki za zwłokę. Skoro egzekwowanym obowiązkiem podatkowym jest należność pieniężna rozumiana jako należność główna (podatek do zapłaty czy zaległość podatkowa) oraz należność uboczna (wymagalne odsetki), to tym samym obu tych należności dotyczy warunek zawarty w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zaś zwrot "określenie jej wysokości" należy odnieść do obu rodzajów należności pieniężnej podlegającej egzekucji tj. należności głównej i odsetek (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., II FSK 2263/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Powyższa konstatacja nie prowadzi jednak do uznania zasadności skargi kasacyjnej. Zgodzić się bowiem należy z Sądem pierwszej instancji, że kwestia prawidłowości określenia terminu naliczania odsetek ma znaczenie i może być rozwiązana w toku postępowania egzekucyjnego przy ocenie zarzutu opartego na art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Pogląd taki wyrażany jest również w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10, publ. CBOIS). Właściwym polem do rozpatrywania tej kwestii, nie jest natomiast postępowanie w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W tych okolicznościach żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie mogło być uwzględnione. Niezasadne okazały się zatem zarzuty ujęte w skardze kasacyjnej w pkt 1. Organ egzekucyjny, a za nim Sąd pierwszej instancji słusznie bowiem uznały, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego, to jest nie naruszyły dyspozycji art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Wniosek ten w oczywisty sposób wpływa na ocenę pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Odnośnie do zarzutu zamieszczonego w pkt 2 (naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), zgodzić się wprawdzie wypada, że zaprezentowana w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji wykładnia tego unormowania nie była właściwa, jednak uchybienie to ostatecznie nie miało wpływu na prawidłowość kwestionowanego rozstrzygnięcia. Tytuły wykonawcze stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec majątku skarżącego zawierały określenie wysokości należności podatkowych, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawek tych odsetek, spełniały zatem wymogi z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Wierzyciel nie ujął natomiast w tychże tytułach wykonawczych – jak tego obecnie domaga się skarżący – przerw w naliczaniu odsetek. Zobowiązany, który nie zgadzał się z tym ustaleniem, miał możliwość wniesienia w ustawowym terminie zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Z takiej możliwości skarżący jednak nie skorzystał. W konsekwencji za chybiony uznać także należy zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania (w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) polegające na zaniechaniu organów egzekucyjnych przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, wyłączające stosowanie przerw w naliczaniu odsetek. Stosownie do tego co już powiedziano, w postępowaniu wszczętym wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie było możliwości wiążącego ustalenia tego rodzaju okoliczności. Organ egzekucyjny nie może badać zasadności i prawidłowości zamieszczonych w tytule wykonawczym danych dotyczących egzekwowanych odsetek. Jeżeli tytuł wiernie odzwierciedla obowiązek wynikający z takiej decyzji organ egzekucyjny jest zobligowany do jego wykonania. Bezzasadnie również zarzuca strona skarżąca (zarzut zawarty w pkt 4), że ani wierzyciel, ani organ egzekucyjny nie czynili żadnych ustaleń w zakresie istnienia przerw w naliczaniu odsetek, a także że organy egzekucyjne i Sąd nie ustalili czy skarżący zgłaszał zarzuty z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Po pierwsze, okoliczność, czy były wcześniej zgłaszane zarzuty tego rodzaju, w istocie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, której przedmiotem jest wniosek zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Po drugie, sam skarżący nie daje żadnych ku temu podstaw by przyjąć, że rzeczywiście wystąpił z takimi zarzutami. A skoro autor skargi kasacyjnej poruszył tę kwestię, to – o ile zarzuty rzeczywiście były podnoszone – powinien tę okoliczność wyjaśnić. Skoro pełnomocnik nie potwierdza wniesienia zarzutów z art. 33 pkt 10 u.p.e.a., rozpatrywany zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za gołosłowny. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw, by podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Nie naruszył więc także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349).