II SA/Wr 224/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu jednostanowiskowego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...]r., Nr [...] nakazującą skarżącemu J.M. rozbiórkę garażu jednostanowiskowego, wybudowanego na terenie działki nr 106 AM-80 w O. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: W dniu 17 listopada 2008r. do siedziby PINB w O. wpłynęło anonimowe pismo informujące o wybudowaniu na terenie posesji przy ul. [...] w O., należącej do J.M., garażu wolnostojącego jednostanowiskowego bez wymaganych prawem pozwoleń. W dniu 19 listopada 2008r. zawiadomienie o dokonaniu samowoli budowlanej poprzez wybudowanie w/w garażu wniósł Z.H., w związku z czym PINB w O. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Dnia 28 listopada 2008 r. przeprowadzono oględziny, w wyniku których ustalono, iż na terenie posesji przy ul. [...] w O. w sąsiedztwie działki nr 95 oraz 105/2 wybudowany został garaż murowany w stanie surowym, obiekt przykryty. Ustalono także, iż inwestor postawił przedmiotowy garaż dysponując nieostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, wydaną przez Starostę Powiatu O. Nr [...] z dnia [...] r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. PINB w O. wstrzymał roboty budowlane związane z przedmiotowym garażem oraz nałożył na J.M. obowiązek wykonania i przedstawienia inwentaryzacji oraz ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych, przy budowie garażu. W dniu 5 czerwca 2009 r. przesłuchano w charakterze strony postępowania J.M. na okoliczność, kiedy przystąpił do wykonania robót budowlanych przy budowie budynku garażowego w O. przy ul. [...]. J.M. wyjaśnił, iż przystąpił do wykonywania robót budowlanych, związanych z budową tegoż garażu w dniu 17 listopada 2008r. Wcześniej sprowadził materiały na budowę i rozmieścił je na terenie nieruchomości. W przedziale od 17 do 22 listopada 2008 r. garaż został wybudowany w takim stanie, jaki został udokumentowany w dniu 28 listopada 2008r., w czasie wizji przeprowadzonej przez organ I instancji. Pismem z dnia 19 czerwca 2009r. Burmistrz O. poinformował organ I instancji, że dla działki o nr 106 AM-80 obręb L., przy ul. [...] w O. brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast dla terenu tego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Miasta O. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla dla inwestycji polegającej na budowie garażu jednostanowiskowego na działce nr 106 AM-80, przy ul. [...] w O.. W dniu 25 czerwca 2009 r. organ I instancji dokonał ponownej wizji nieruchomości przy ul. [...] w O., podczas której dokonano szczegółowych pomiarów przedmiotowego budynku garażowego, elementów jego długości, szerokości oraz odległości ścian budynku i okapów od granic działek sąsiednich. W wyniku dokonanych pomiarów ustalono, że budynek od strony działki nr 105/2 zlokalizowany jest w odległości 59 cm, natomiast od granicy działki nr 95 odległość budynku wynosi 56 cm. Od strony działki 105/2 okap dachowy budynku zlokalizowany jest na granicy. Natomiast odległość okapu od granicy działki 95 wynosi 20 cm. Powierzchnia zabudowy obiektu: 4,00 m x 7,49 m wynosi 29,96 m. Dach budynku jest jednospadowy. Wysokość obiektu wynosi 312 cm. Ściany budynku garażowego nie posiadają otworów okiennych. Wykonano szkic sytuacyjny z zaznaczonymi pomiarami budynku, który znajduje się w aktach sprawy. Również w dniu 25 czerwca 2009 r. w charakterze strony postępowania przesłuchano również Z.H. na okoliczność, kiedy stwierdził, że J.M. przystąpił do wykonywania robót budowlanych, przy budowie budynku garażowego w O., przy ul. [...]. Z.H. wyjaśnił, iż płyta betonowa pod garaż została wykonana latem 2007 r., natomiast mury rozpoczęto wznosić w połowie września 2008 r. Dokładnej daty strona nie wskazała. Mury wraz z konstrukcją dachu zostały ukończone w pierwszej dekadzie listopada 2008 r. Pokrycie blachą kształtową zostało wykonane 6 grudnia 2008 r. Pismem z dnia 3 lipca 2009 r., Starosta Powiatu O. poinformował organ I instancji, że J.M. wnioskiem 24 września 2008 r. wystąpił do Starostwa o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę garażu jednostanowiskowego na samochód osobowy, zlokalizowanego na działce nr 106 AM-80, położonej w O., przy ul. [...]. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, na wniosek inwestora, organ wystąpił do Ministra Infrastruktury o udzielenie upoważnienia do wyrażenia zgody na lokalizację przedmiotowego garażu w odległości 0,55 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr 95 i 105/2 AM-80. Po uzyskaniu zgody Ministra, postanowieniem Nr [...] z dnia [...]r. Starosta O. udzielił zgody na przedmiotowe odstępstwo. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzono projekt budowlani i udzielono J.M. pozwolenia na budowę ww. garażu. Od niniejszej decyzji odwołał się Z.H., właściciel działki nr 95 AM-80. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda D. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pomimo prowadzenia niniejszej sprawy przez organ nadzoru budowlanego, oraz zawiadomienia Starosty o tym fakcie, Starosta O. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę garażu na przedmiotowej działce nr ew. 106 AM-80 w O.. W dniu 25 czerwca 2009r. Z.H. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody D.. PINB w O. decyzją nr [...] z dnia [...]r. nakazał J.M. rozbiórkę garażu jednostanowiskowego wybudowanego na terenie działki nr 106 AM 80 w O. przy ul. [...] bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania J.M., DWINB decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niejednoznaczny - brak jest precyzyjnych ustaleń, kiedy inwestor przystąpił do wykonywania robót budowlanych związanych z budową garażu, a tym samym nie sposób stwierdzić, który tryb przewidziany ustawą Prawo budowlane będzie miał zastosowanie w przedmiotowym przypadku (art. 48-49 czy też art. 50 - 51). W dniu 15 grudnia 2009 r. do siedziby PINB w O. wpłynęła decyzja Wojewody D. nr [...] z dnia [...] r., którą uchylono decyzję Starosty O. z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę garażu przy ul. [...] w O. i umorzono postępowanie. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa inwestycja została w części zrealizowana, w związku z czym wydanie pozwolenia na jej budowę jest bezprzedmiotowe. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wybudowania garażu na terenie działki nr 106 AM-80 w O. przy ul. [...] przez J.M.. Odwołanie od tej decyzji wniósł Z.H.. W toku postępowania odwoławczego, postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. DWINB organ nałożył na PINB w O. obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, celem wysłuchania świadków oraz stron postępowania na okoliczność ustalenia momentu przystąpienia przez J.M. do wykonywania robót budowlanych przy budowie budynku garażowego w O. przy ul. [...]. W dniu 17 maja 2010 r. przy udziale stron postępowania w siedzibie organu I instancji odbyła się rozprawa administracyjna. Przesłuchany w charakterze świadka J.F. zeznał, iż ok. 14-15 listopada 2008 r. pożyczał inwestorowi betoniarkę, a J.M. przystąpił do budowy przedmiotowego garażu 2 do 3 dni później od tej daty. Dostarczając betoniarkę J.M. świadek stwierdził, że na budowie były zgromadzone materiały budowlane. Z perspektywy jego domu miał wrażenie, że stoją tam już mury. Kolejny świadek, J.G., zeznał, iż wykonał dokumentację zdjęciową tego obszaru z powietrza w dniu 4 października 2008 r. (zdjęcia zapisane na nośniku elektronicznym załączono do protokołu). Przesłuchana w charakterze świadka J.G. zeznała, iż nie jest iw stanie określić dokładnego terminu przystąpienia przez inwestora do budowy garażu przy ul. [...] w O., niemniej pamięta, że w drugiej połowie października 2008 r. i w dniu 1 listopada 2008 r. widziała, że na terenie przedmiotowej nieruchomości jest prowadzona budowa garażu (świadek widziała wzniesione mury garażu wystające ponad ogrodzenie). Świadek S.J. oświadczył, iż brał udział przy wznoszeniu murów spornego garażu. Budowa rozpoczęła się w dniu 17 listopada 2008 r., mury były wznoszone na wylanej ławie (świadek nie miał wiedzy, kiedy powstała ława fundamentowa). J.M., odpowiadając na pytanie Z.H. czy podtrzymuje swoje stanowisko, że garaż był wznoszony od 17 listopada 2008 r., oświadczył, że ława fundamentowa powstała wcześniej, tj. w 2007 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z dnia z dnia [...] r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że postępowanie w sprawie wybudowania przedmiotowego garażu nie jest bezprzedmiotowe. Okoliczności sprawy przytoczone przez organ I instancji świadczą jedynie o braku podstaw do prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego, nie zaś o niemożności podjęcia jakiejkolwiek decyzji merytorycznej w ww. sprawie. Decyzja ta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 526/10 została uchylona. W konsekwencji powyższego wyroku, DWINB decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję PINB w O. Nr [...] z dnia [...]r. umarzającą postępowanie w sprawie wybudowanie garażu jednostanowiskowego na terenie działki nr 106 AM - 80 w O. przy ul. [...] przez J.M. bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie organ I instancji pismem z dnia 27 czerwca 2011r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej polegającej na przystąpieniu do budowy garażu jednostanowiskowego na terenie działki nr 106, AM - 80 w O. przy ul. [...] przez J.M., bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 30 czerwca 2011r. PINB w O. zawiadomił strony o zamiarze przeprowadzenia dowodu z oględzin w przedmiotowej sprawie. Podczas przeprowadzania ww. czynności dowodowej w dniu 14 lipca 2011 r. ustalono, iż budynek garażowy od czasu kontroli w dniu 25 czerwca 2009r. nie został przebudowany, bądź rozbudowany. Organ I instancji dokonał w obecności inwestora obmiaru budynku w zakresie gabarytów budynku i odległości od granic działek sąsiednich - obmiaru; sporządzono szkic sytuacyjny. Sporządzono również dokumentację fotograficzną. Strony obecne podczas ww. czynności dowodowej nie wniosły uwag do protokołu. Pismem z dnia 14 lipca 2011r. organ I instancji zawiadomił strony, iż w wyniku informacji powziętej na podstawie księgi wieczystej prowadzonej w Sądzie Rejonowym w O., Wydział Ksiąg Wieczystych nr [...] - ustalił, iż Ł.M. jest współwłaścicielem nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w O., dz. nr 106 AM - 80, co w konsekwencji oznacza, iż jest stroną rzeczonego postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. PINB w O. zawiadomił strony, w tym Ł.M. zgodnie z art. 10 § 1 Kpa o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiale dowodowym i zamiarze wydania decyzji w tej sprawie. W dniu 30 sierpnia 2011 r. w siedzibie organu I instancji J.M. złożył oświadczenie, w którym kwestionował swoje wyjaśnienia złożone do protokołu z rozprawy administracyjnej w dniu 17 maja 2011 r., wskazując na zapis, iż "pustaki, z których budował garaż położone zostały na ławie fundamentowej" natomiast w ww. piśmie oświadczył, że "pustaki położone są na wylewce, co można było w sposób nie budzący żadnych wątpliwości stwierdzić w ciągu przeprowadzonych trzech wizji lokalnych". Ponadto J.M. wniósł o przesłuchanie Z.H. na okoliczność wyjaśnienia przez organ I instancji rzeczywistego powodu, złożenia przez niego doniesienia do PINB w O. w związku z przedmiotową sprawą. Inwestor wniósł również o umorzenie postępowania w jego sprawie z uwagi na fakt, iż nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. PINB w O. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. wydana na podstawie art.48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - nakazał J.M. rozbiórkę garażu jednostanowiskowego wybudowanego na terenie działki nr 106 AM-80w O. przy ul. [...], do budowy którego inwestor przystąpił bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.M.. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. DWINB nałożył na organ I instancji obowiązek przeprowadzenia dodatkowych oględzin w przedmiotowej sprawie w celu umożliwienia wszystkim stronom niniejszego postępowania wzięcia czynnego udziału w czynności dowodowej w terminie 30 dni od daty otrzymania ww. postanowienia. Pismem z dnia 28 października 2011 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o zamiarze przeprowadzenia dowodu z oględzin w przedmiotowej sprawie. Z.H. podjął niniejsze zawiadomienie w dniu 03.11.2011 r., natomiast J. i Ł.M. nie podjęli przesyłek zawierających ww. zawiadomienie. Z uwagi na powyższe organ kolejnym zawiadomieniem wyznaczył nowy termin oględzin przedmiotowego budynku garażowego na dzień 21 grudnia 2011 r. W wyniku przeprowadzenia z udziałem stron przez organ I instancji ww. czynności dowodowej w dniu 21.12.2011 r. ustalono, iż stan budynku garażowego jednostanowiskowego od czasu kontroli, która odbyła się w dniu 14.07.2011 r., nie uległ zmianie. Nie wykonano żadnych czynności związanych z pracami budowlanymi przy przedmiotowym garażu. Wykonano dokumentację fotograficzną rzeczonego obiektu. W świetle powyższych ustaleń, organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest fakt realizacji przez J.M. jednostanowiskowego garażu wybudowanego na ternie działki nr 106, AM-80 w O. przy ul. [...], bez dopełnienia obowiązków nakazanych przez ustawę - Prawo budowlane, w postaci uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej organ odwoławczy podkreślił, ze podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 17 maja 2010r. J.M. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż "pierwsze pustaki zostały położono na ławie fundamentowej w dniu 17 listopada 2008 r., natomiast ława fundamentowa została wykonana wcześniej, tj. w 2007r." Powyższe ustalenia jednoznacznie w ocenie organu odwoławczego wskazują, że roboty budowlane związane z budową spornego garażu zostały rozpoczęte w 2007 r. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że również WSA we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku sygn. akt II SA/Wr 526/10 z dnia 3 grudnia 2010 r. zawarł stwierdzenie, iż przeprowadzona w ramach postępowania uzupełniającego na podstawie art. 136 Kpa - ww. rozprawa administracyjna - dała jasną odpowiedź na pytanie w kwestii ustalenia momentu przystąpienia przez Inwestora do wykonania robót budowlanych przy budowie budynku garażowego. Organ odwoławczy wskazał, iż pozwolenie na budowę Nr [...] zostało wydane przez Starostę O. w dniu [...] r. (rzeczona decyzja nie funkcjonuje obecnie w obrocie prawnym), a więc w momencie, kiedy cześć obiektu została już samowolnie zrealizowana. Powołane okoliczności niewątpliwie wskazują na naruszenie przez Inwestora dyspozycji art. 28 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa oraz nadbudowa obiektu budowlanego. Niemniej jednak, pomimo wykonania przedmiotowego budynku garażowego bez wymaganego pozwolenia na budowę, istnieje możliwość uruchomienia przez organ nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Organ I instancji badając w toku postępowania wyjaśniającego istnienie przesłanek wymienionych w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ustalił, iż w przedmiotowej sprawie nie są spełnione przesłanki uprawniające organ do wdrożenia procedury legalizacyjnej. W ocenie organu odwoławczego rzeczony garaż nie spełnia warunków wymienionych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie usytuowania przedmiotowego budynku garażowego od granicy z sąsiednimi działkami. Zgodnie z powołanym przepisem budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, bądź dopuszcza się sytuowanie budynku, w przypadku wyżej opisanym, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Jak natomiast wynika z zapisów szkicu sytuacyjnego załączonego do protokołu z oględzin przeprowadzonych na rzeczonej nieruchomości w dniu 14 lipca 2011 r., odległość przedmiotowego garażu w stosunku do działki sąsiedniej nr 105/2 jak również od działki nr 95 - wynosi 55 cm, co w sposób oczywisty narusza dyspozycję § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Przepis art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, stanowi, że "w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych, o których mowa w art. 7 (...)" Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo (ust. 2). Jednakże należy mieć na względzie, jak słusznie zauważył organ I instancji, iż zgoda na odstępstwo nie może sankcjonować samowoli budowlanej, która została dowiedziona w przedmiotowej sprawie. Ponadto analizując treść decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Burmistrza Miasta O., ustalającą na wniosek J.M. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy la inwestycji polegającej na budowie garażu jednostanowiskowego na dz. nr 106 AM-80 przy ul. [...] w O. – organ odwołał się do ustaleń zawartych w pkt 3 c): "Ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego: wysokość całkowita planowanego garażu w przedziale od 2,5 do 3,0 m, licząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku". Natomiast pomiary dokonane przez organ I instancji w dniu 14 lipca 2011r. wykazały, że najwyżej położony punkt konstrukcji przekrycia rzeczonego budynku garażowego wynosi 3,15 m, co stanowi naruszenie ww. ustaleń – wymogów decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe ustalenia jednoznacznie w ocenie organu odwoławczego wskazują, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 48 ust. 2, umożliwiające legalizację przedmiotowej samowoli. Wzniesiony bowiem przez skarżącego budynek garażowy powstał w sprzeczności z przepisami prawa określającymi w sposób szczegółowy możliwą jego lokalizację oraz wysokość. To zaś przesądza - już na tym etapie postępowania - o braku możliwości pozytywnego zakończenia postępowania mającego na celu zalegalizowanie wzniesionego obiektu budowlanego. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji - w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał w/w decyzją rozbiórkę wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego podjęcie robót budowlanych związanych z budową obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę jest działaniem bezprawnym, dokonywanym na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z nieuzyskania decyzji akceptującej jego działanie inwestycyjne. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, a dot. "nieścisłości" zawartych z protokole z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 17 maja 2010 r. – organ odwoławczy podkreślił, iż jak wynika z dyspozycji art. 68 § 2 k.p.a., protokół rozprawy administracyjnej odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Natomiast odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że rzeczony protokół został sporządzony i podpisany przez urzędników organu, a zatem stanowi dokument urzędowy, któremu należy przyznać przymiot wiarygodności, co więcej został on również podpisany bez uwag przez strony postępowania na okoliczność potwierdzenia zgodności ze stanem faktycznym. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy orzekł, jak wyżej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję J.M. wniósł o jej uchylenie w całości i ostateczne umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego garażu. Skarżący odnosząc się do zawartego w decyzji organu I instancji z dnia [...] r. stwierdzenia, że ławę fundamentową wylał w 2007 r. oświadczył, iż ławy fundamentowej nigdy nie wylewał. Tę kwestię wyjaśniał już w czasie pierwszej rozprawy sądowej, informując Sąd, że nie prostuje swojej wypowiedzi (gdyż nigdy takiej treści nie wypowiedział) lecz zapis w dokumentach zawartych podczas rozprawy administracyjnej. Na zadane pytanie: czy podtrzymuje swoje dotychczasowe zeznania – oświadczenia? – odpowiedział twierdząco. Po tym fakcie Z.H. sprowokował kłótnię. Skarżącego zdziwiło, co z tej kłótni zrozumiała i zapisała osoba, która była protokolantem. Skarżący pustaki budowlane położył na wylewce, którą wykonał po otrzymaniu zezwolenia na budowę garażów. Podkreślił, że zdumiewa go to, że urzędnicy zajmujący się nadzorem budowlanym nie widzą różnicy między ławą fundamentową a wylewką. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący nie godzi się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż określona wysokość garażu – 3,12 m, czy 3,15 m uniemożliwia jego legalizację, podkreślając, iż pozwolenie na budowę garażu otrzymał dwukrotnie. Nadto skarżący podkreślił, że w decyzji nr [...] D. Inspektor Nadzoru Budowlanego pisze, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 m-cy od dnia doręczenia, o ile w tym terminie nie zostanie wydania decyzja o której mowa w art. 50 pkt 2 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, która merytorycznie rozstrzyga w sprawie. Stanowi to podstawę do umorzenia postępowania. Obecnie tę okoliczność, zarówno PINB w O. jak również BWINB we W., pomijają. Zdaniem skarżącego to jest właściwa przyczyna wykluczająca możliwość legalizacji jego garażów. Ta jednak przyczyna nie powstała z jego winy. Zdaniem skarżącego, poprzez przewlekłe postępowanie uchybiono podstawowym zasadom władczego prawa administracyjnego, tj. szybkości postępowania, legalności, zasadzie słusznego interesu obywatela i zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 6-8, art. 12 k.p.a.). Skarżący podkreślił, że w sposób stanowczy musi się przeciwstawić niezwykle odważnej tezie zawartej w decyzji [...] DWINB mówiącej o znaczeniu dokumentu urzędowego z uwagi na podpisy urzędników organu administracji, dający przymiot wiarygodności. Wszystkie urzędowe pisma, oprócz podpisu urzędników tak bardzo podkreślanych przez DWINB, zawierają opisy – treść w oparciu o przepisy prawa, artykuły a mimo tego w aktach skarżącego znajdują się decyzje: bezprawne lub inne, które uchyla Sąd. W decyzji [...] zapisana jest treść, która mówi, że bezspornym jest, iż skarżący rozpoczął budowę garażu bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to jedyny bezsporny fakt, którego nigdy skarżący nie kwestionował. Skarżący wniósł o ocenę dokumentu z rozprawy administracyjnej. Zarówno PINB w O. jak i DWINB traktują ten dokument jako sztandarowy a osoba skarżącego ma być świadkiem koronnym przeciwko samemu sobie. Został on sporządzony bez powiadomienia i udziału wszystkich zainteresowanych stron, co w ocenie skarżącego dyskwalifikuje ten dokument, gdyż posiada istotną dla rozstrzygnięcia wadę prawną. Skarżący ma na uwadze Ł.M., która od roku 1985 jest jego żoną i jednocześnie współwłaścicielem. Nadto skarżący zarzucił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. już dnia 16.08.2010r. podjął czynności zmierzające do realizacji decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez DWINB. Skarżący w konsekwencji powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej w mocy decyzję PINB w O. nr [...] z dnia [...] r.. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...]. Otóż zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. – D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...]r., Nr [...], który to organ powołując się na przepis art.48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm./ - nakazał skarżacemu J.M. rozbiórkę garażu jednostanowiskowego, wybudowanego na terenie działki nr 106 AM-80 w O. przy ul.[...]. Zatem podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy w świetle zgromadzonych materiałów, organ pierwszej instancji miał dostateczną podstawę do wydania decyzji z dnia [...]r., Nr [...] - w oparciu o przepis art.48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania. Zgodnie bowiem z tym przepisem, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust.2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z powyższej regulacji wynika zatem, iż organ obowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednakże z zastrzeżeniem ust.2 art.48. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art.28 ust.1 Prawo budowlane – zasada jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art.29 - 31 Prawa budowlanego. Innymi słowy, w świetle powyższego przepisu istnieje obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonywanie wszelkich robót budowlanych, chyba, że przepisy art.29 – 31 Prawa budowlanego obowiązku uzyskania pozwolenia nie wymagają. Niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że rozpoczęcie robót związanych z budową spornego garażu, wiązało się z posiadaniem przez skarżącego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Niesporne jest również i to, że w sprawie przedmiotowego garażu zapadł już w dniu 3 grudnia 2010r. w sprawie o sygn.akt II S.A./Wr 526/10 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem tym Sąd powołując się na przepis art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. - uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wybudowania przez J.M. bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę garażu jednostanowiskowego na terenie działki nr 106 AM-80 w O. przy ul. [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji - z tej to przede wszystkim przyczyny, że, cyt.:" (...)Przeprowadzona w ramach postępowania uzupełniającego rozprawa i poczynione w jej trakcie ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że mamy do czynienia z samowolą budowlaną. (...) Skoro zatem wady postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji zostały usunięte przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – przepis art. 138 § 2 k.p.a.. nie znajduje zastosowania. W sytuacji gdy organ II instancji w oparciu o przepis art. 136 k.p.a. zleci przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów organowi I instancji i postępowanie to zostanie wykonane zgodnie z oczekiwaniem organu II instancji – organ ten pozbawia się możliwości wydania następnie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.. Organ ten obowiązany jest wówczas ponownie rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie łącznie z dowodami uzupełniającymi i wydać stosowną decyzje w oparciu o przepisy art. 138 § 1 k.p.a.. W ocenie Sądu, wskazując na powyższą przyczynę, organ odwoławczy nie wykazał jednak, aby organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie te przesłanki pozwalają na zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.. Tym bardziej, że w uzasadnieniu DWINB stwierdza, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z sytuacją określoną w art. 48 Prawa budowlanego, tj. przystąpieniem do wykonywania prac budowlanych bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, i tak też winien uczynić organ I instancji, aby wszcząć postępowanie administracyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego, zaś postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie - jak słusznie zauważył organ II instancji – winno zostać umorzone.(...) przeprowadzona w ramach postępowania uzupełniającego na podstawie art. 136 k.p.a. rozprawa dała – w ocenie Sądu – (jak była o tym mowa powyżej) jasną odpowiedź na pytanie w kwestii ustalenia momentu przystąpienia przez J.M. do wykonania robót budowlanych przy budowie budynku garażowego, co też wynika z uzasadnienia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. (...)." Niewątpliwe jest zatem, że w tej sytuacji ocena prawna wyrażona w powyższym orzeczeniu Sądu wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie były przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, a także do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił. Nadto sformułowanie, iż "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. W orzecznictwie sądowym pogląd ten należy uznać za utrwalony ( por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007r., sygn.akt I OSK 407/06, Lex 362477 oraz wyrok SN, sygn. akt III RN 13/97, publ. OSNAP 1999/1/2 z glosą aprobującą B. Adamiak OSP 1999/5/101). Pogląd powyższy podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2012r., sygn.akt II FSK 1328/10 /Lex Nr 1104099/, stwierdzając, iż związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe oznacza, że nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie przewidzianym. Powyższe pozwala na przyjęcie stwierdzenia, że odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że stosownie zatem do art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w opisanym wyżej wyroku z dnia 3 grudnia 2010r., sygn.akt II S.A./Wr 526/10 związany był zarówno organ odwoławczy , jak i Sąd rozpatrujący sprawę ponownie. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podlegająca kontroli sądu zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., Nr [...] - zasadnie została wydana w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm./. co prawidłowo wywiódł i uzasadnił organ odwoławczy w tejże decyzji. Organ odwoławczy utrzymując w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...], właściwie uzasadnił swoje stanowisko, przedstawiając pełną argumentację potwierdzającą zasadność rozstrzygnięcia w kwestii nałożonego przez organ I instancji na inwestora obowiązku rozbiórki przedmiotowego garażu . Niewątpliwe jest w sprawie, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, oparł się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, zasadnie przyjmując, że skoro w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uprawniające organ do wdrożenia procedury legalizacyjnej /art.48 ust.2 Prawa budowlanego/, to tym samym zachodziła podstawa do nakazania przez organ I instancji rozbiórki przedmiotowego garażu - w oparciu o przepis art.48 ust.1 Prawa budowlanego. Sąd w całej rozciągłości podziela rozstrzygnięcie organu odwoławczego wraz z jego uzasadnieniem. W konsekwencji uznać należy, że wobec prawidłowo ustalonego w rozpatrywanej sprawie stanu faktycznego i braku konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego lub dowodowego, prawidłowo organ odwoławczy rozpatrzył sprawę merytorycznie odwołując się tak do § 12 ust.1 pkt.2 i ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm./ - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jak i powołując się na odpowiednie postanowienia decyzji Burmistrza O. z dnia [...]r,, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla lokalizacji spornego garażu. Jak to już wyżej Sąd podkreślił, podstawę materialno-prawną kwestionowanych przez skarżącego decyzji stanowi przepis art.48 ust.1 Prawa budowlanego, stosownie do którego - organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust.2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepis zaś art. 48 ust. 2 omawianego Prawa budowlanego, stanowi, cyt.: "Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych ". Zauważyć przy tym należy, że wprawdzie przepisem art.48 ust.3 w związku z art.48 ust.2 Prawa budowlanego, ustawodawca wyposażył organ do nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, jednakże organ uprawniony jest do skorzystania z tej możliwości tylko wówczas, gdy zachodzą określone w cyt. wyżej art.48 ust.2 Prawa budowlanego przesłanki do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, co nadto znajduje potwierdzenie w zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym – umiejscowienie spornego garażu nie spełnia wymogów § 12 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Nie jest trafne powoływanie się skarżącego na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, gdyż owe odstępstwo było udzielone na etapie ubiegania się przez skarżącego o pozwolenie na budowę, gdy zaś prowadzone obecnie postępowanie jest odrębnym postępowaniem – prowadzonym w innym przedmiocie i przed innymi organami. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła podstawa do wydania przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zaskarżonej decyzji z dnia z dnia [...]r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...]r., Nr [...] o nakazaniu skarżacemu w oparciu o przepis art.48 ust.1 Prawa budowlanego - rozbiórkę garazu jednostanowiskowego, wybudowanego na terenie działki nr 106 AM-80 w O. przy ul. [...]. Wskazać należy, że zgodnie z art.80 k.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okolicznośc została udowodniona. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia skarżącego złozone podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 17 maja 2010r., a zamieszczone w protokole z tejże rozprawy, odnoszące się do daty rozpoczęcia robót budowlanych związanych z przedmiotowym garażem, stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania w trybie art.48 Prawa budowalnego, tym bardziej, że kwestię tę juz przesądził Sąd w opisanym wyżej wyroku z dnia 3 grudnia 2010r. w sprawie o sygn.akt II S.A./Wr 526/10 (art.153 i art.170 p.p.s.a.). W konsekwencji tegoż, ustalenia z przeprowadzonych oględzin spornego garażu, w tym ustalone odległości tegoż obiektu od granicy z sąsiednimi działkami z rozważeniem przez organ postanowień §12 ust.1 pkt 2 oraz ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także dokonanie przez organ w obecności inwestora obmiaru tegoż garażu w zakresie jego gabarytów i odniesienie tych wielkości do postanowień decyzji Burmistrza O., zgodnie z którą całkowita wysokość przedmiotowego garażu ustalona została w przedziale od 2,5 m do 3,0 m, wobec nie spełnienia wymogów określonych w tychże przepisach, jak i w/w decyzji o warunkach zabudowy – organy tym samym wykazały, że zaistniała podstawa do wydania decyzji o nakazaniu rozbiórki w oparciu o przepis art.48 ust.1 Prawa budowlanego. W okolicznościach tej sprawy, skoro niewątpliwe jest w sprawie, że organ odwoławczy nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego, lecz jak to już wyżej Sąd podkreślił – rozstrzygnięcie swe oparł na zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym, a z którymi to dowodami strony miały jednakże możliwość się zapoznania, to tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art.10 k.p.a. Wprawdzie istotnie, jak trafnie zauważył skarżący, na przeprowadzaną w dniu 17 maja 2010r. rozprawę administracyjną nie została zgodnie z art.91 § 2 k.p.a. wezwana małżonka skarżącego, czym niewątpliwie organ naruszył tenże przepis, jednakże uchybienie to – w ocenie Sądu - nie ma wpływu na wynik sprawy, choć nie powinno mieć miejsca. Zauważyć przy tym należy, że małżonka skarżącego – Ł.M. miała możliwość zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego i złożenia ewentualnych wyjaśnień, gdyż choćby pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. PINB w O. zawiadomił strony, w tym Ł.M. o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiale dowodowym (k.7, k.10). Również małżonka skarżącego brała udział w oględzinach przedmiotowego garażu, które organ I instancji przeprowadził w dniu 14 lipca 2011r.(k.3), jak i miała możliwość wzięcia udziału w przeprowadzanych przez organ I instancji oględzinach przedmiotowego garażu, a mających miejsce w dniu 21 grudnia 2011r.( k.19). Sąd nie podziela zarzutów strony skarżącej, iż w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej, a które to uchybienia mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia zastosowania przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że znajdujący się w aktach sprawy protokół sporządzony z przeprowadzonej przez organ I instancji rozprawy administracyjnej w dniu 17 maja 2010r. (k.64), odpowiada wymogom art.68 k.p.a., czyli spełnia wymogi tak formalne jak i wymogi materialne. Skoro w protokole tym znajduje się zapis, że protokół został odczytany wszystkim osobom obecnym, gdy nadto protokół ten podpisany został bez uwag przez te osoby, w tym skarżącego, to protokół ten jako dowód w niniejszej sprawie zasadnie został dopuszczony i należycie oceniony. W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi, stąd skarga - w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - została oddalona. H.B.13.07.2012 r.