II OSK 748/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./ sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 263/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną II OSK 748 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] w T. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] października 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach stwierdził u B. M. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych zamieszczonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.). Rozstrzygnięcie to oparto o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach- Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu z dnia 11 czerwca 2008 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 29 września 2010 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] Spółka z o.o. w T. (zwana dalej również skarżącą Spółką), zarzucając jej naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. oraz § 6 ust. 1 i 2 oraz § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie i uzupełniającą opinię, które podjęte zostały na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Zdaniem Spółki naruszono też art. 80 k.p.a., gdyż opinia lekarska nie zawierała właściwego uzasadnienia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy, wskazując na przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej, zaznaczył, że przedmiotowe postępowanie toczyło się ponownie na skutek uchylenia decyzji organu I instancji, decyzją z dnia [...] października 2008 r., z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie oceny narażenia zawodowego B. M. w całym okresie aktywności zawodowej, z uwzględnieniem okresu od 1988 do 1989 r. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania dokonano oceny narażenia zawodowego i ustalono, że B. M. pracowała jako szwaczka obciążając kończyny górne w obrębie stawów nadgarstkowych czynnościami monotypowymi wyłącznie w latach 1999- 2007 pracując w [...] Sp. z o.o. w T. B. M. była badana na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Katowicach- Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu (orzeczenia lekarskie z dnia 11 czerwca 2008 r. i z dnia 24 lipca 2008 r.), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu u niej choroby zawodowej- zespół cieśni w obrębie nadgarstka wywołany sposobem wykonywania pracy, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych tego rozporządzenia, biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego, analizę przedstawionej dokumentacji medycznej, przeprowadzoną diagnostykę różnicową oraz wyniki badania podmiotowego, przedmiotowego, badania EMG, konsultacji neurologicznej i ortopedycznej. Następnie B. M. była badana w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w dniach 20 - 22 stycznia 2010 r. oraz 3 lutego 2010 r. i 6 sierpnia 2010 r., gdzie na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. wydano orzeczenie lekarskie z dnia 29 września 2010 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej- obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych tego rozporządzenia. W orzeczeniu wskazano, że w trakcie obserwacji klinicznej przeanalizowano dostępną dokumentację medyczną B. M., karty oceny narażenia zawodowego, przeprowadzono konsultacje specjalistyczne: neurologiczną i ortopedyczną oraz wykonano dwukrotnie badanie EMG (3 lutego i 8 sierpnia 2010 r.), które potwierdziło utrzymywanie się zmian we włóknach czuciowych obu nerwów pośrodkowych oraz wykazało zwolnienie przewodzenia we włóknach czuciowych nerwu łokciowego prawego. Przewodzenie we włóknach czuciowych nerwu łokciowego lewego jest w granicach normy. Biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych, uwzględniając narażenie zawodowe oraz fakt utrzymywania się zmian neurograficznych w zakresie obu nerwów pośrodkowych, lekarze tego Instytutu uznali, że można z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznać u B. M. przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Konkludując dokonane ustalenia, organ II instancji stwierdził, że brak jest okoliczności pozwalających na uwzględnienie wniesionego odwołania, bowiem rozpoznana u B. M. choroba została wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a jednocześnie ocena warunków pracy wskazuje z wysokim prawdopodobieństwem na to, że praca przez nią wykonywana mogła spowodować powstanie choroby zawodowej w obrębie cieśni nadgarstka. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Spółka z o.o. w T. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o wydanie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu, podkreślając, że postępowanie nie wyjaśniło w sposób niebudzący wątpliwości, że schorzenie stwierdzone u zainteresowanej B. M. posiada genezę zawodową. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na definicję choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy, Sąd podkreślił, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym, załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dni 30 czerwca 2009 r. i ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Powyższe wymogi w rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu zostały spełnione. W niniejszym, bowiem postępowaniu dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że B. M. pracowała jako szwaczka, obciążając kończyny górne w obrębie stawów nadgarstkowych czynnościami monotypowymi wyłącznie w latach 1999- 2007 pracując w [...] Sp. z o. o. w T. W ocenie Sądu materiał dowodowy potwierdza, że pracownica w wyżej wskazanym okresie zatrudnienia wykonywała czynności powtarzalne i połączone z przeciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych, w wymuszonej pozycji ciała, które stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej. Sąd podzielił ustalenia i wnioski organu odwoławczego odnośnie przeprowadzonych badań w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Katowicach (orzeczenia lekarskie z dnia 11 czerwca 2008 r.), ich zakresu i aktualności dla niniejszej sprawy, wskazując na treść § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz zakresu badań i konkluzji lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wynikających z orzeczenia lekarskiego z dnia 29 września 2010 r. tego Instytutu. Zdaniem Sądu, organ sanitarny związany był ustaleniami dokonanymi w orzeczeniach lekarskich, odpowiadających warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Brak jest, zatem podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia B. M. jest inny, niż ten wynikający z ustaleń poczynionych w niniejszym postępowaniu. Cytując treść § 6 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., Sąd podkreślił, że zdaniem lekarzy orzeczników w niniejszym postępowaniu nie było konieczności sięgania po dodatkową dokumentację. Uznali oni, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia. W ocenie Sądu, organ odwoławczy wszechstronnie zbadał okoliczności narażenia B. M. na monotypie ruchów i przeciążenia stawów nadgarstkowych w okresie jej zatrudnienia w związku z zajmowanymi stanowiskami pracy, co wynika z przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego i dlatego brak jest podstaw do kwestionowania jego wyników. Zdaniem Sądu organy sanitarne zasadnie przyjęły istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej i nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., prawidłowo ustalając istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, z których wyprowadzone wnioski nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Spółka z o.o. w T., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię, a to: a. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, b. § 8 ust. 2 wskazanego rozporządzenia poprzez nie podjęcie działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego i nie zwrócenie się o wydanie uzupełniającego orzeczenia na jego podstawie; c. art. 2351 Kodeks pracy poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu II instancji, iż "dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały; 2. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 62 pkt 1 p.p.s.a., poprzez zaniechanie skompletowania dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy, tj. kompletnej dokumentacji medycznej oraz właściwie sporządzonych ocen narażenia zawodowego w pozostałych zakładach pracy; b. art. 106 § 3 i 5 powołanej ustawy w zw. z art. 233 § 1 i 231 k.p.c. przez ich niezastosowanie i dokonanie oceny złożonych w sprawie dowodów z dokumentów w sposób przekraczający granice swobodnej oceny dowodów; c. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, będącą wynikiem braku skontrolowania czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji zgodnie ze stanem rzeczywistym; d. art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz art. 7, art. 10, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 art. 80 i art. 84 k.p.a.; e. art. 135 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie, tj. nie zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca Spółka wskazała, że z orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie nie wynika, czy lekarze orzecznicy zapoznali się z wnioskowaną przez skarżącą dokumentacją medyczną B. M. z całego okresu jej zatrudnienia, tj. z lat 1979- 2009. Lekarze orzecznicy nie wykluczyli jednoznacznie ewentualnej pozazawodowej etiologii schorzenia oraz nie wskazali konkretnej dokumentacji medycznej, na jakiej oparli swoje rozstrzygnięcie, wskazując jedynie na wynik badania EMG. Tymczasem badanie lekarskie powinno wykluczyć lub radykalnie zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia innych schorzeń (choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, polinueropatia) lub pozazawodowych przyczyn dolegliwości (stan po urazie, złamaniu, przebycie ciąży krótko przed zachorowaniem, menopauza, cukrzyca, otyłość, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, przewlekłe hemodializy, które mogą dawać podobne objawy, a nawet fałszywie dodatni wynik badania EMG). Zdaniem strony skarżącej Sąd uchybił wskazanym w kasacji przepisom, bowiem nie usunął uchybień zaistniałych w toku postępowania przed organami administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 62 pkt 1 p.p.s.a. Skarżąca Spółka upatruje naruszenie tej normy w tym, iż zaniechano skompletowania dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy, wskazując na brak kompletnej dokumentacji medycznej oraz na brak właściwie sporządzonych ocen narażania zawodowego w pozostałych, zatrudniających B. M., zakładach pracy. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby nie zostały dołączone niezbędne do rozpoznania sprawy dokumenty. Sąd pierwszej instancji procedował w oparciu o akta administracyjne przekazane przy skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wprawdzie skarżąca Spółka konsekwentnie negowała fakt zebrania w sprawie całej dokumentacji medycznej swojej pracownicy, jednakże zwraca uwagę fakt, że taki wniosek wnoszącej kasację Spółki został przez organ I instancji uwzględniony, bowiem organ ten w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uzupełnił ocenę narażenia zawodowego oraz zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach o wydanie opinii uzupełniającej oraz do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu o wydanie orzeczenia lekarskiego. Kolejne wnioski skarżącej nie precyzują, jakich jeszcze mających wpływ na wynik sprawy dokumentów w ocenie skarżącej brak w sprawie. Z tych też względów, wskazywanych w zarzucie dokumentów nie można było uznać za "niezbędne do rozpoznania sprawy" ani też jako "innych dowodów", skoro nie stanowiły one podstawy wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a organ I instancji stwierdził wprost, że uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącej Spółki z dnia 17 listopada 2009 r. o uzupełnienie materiału dowodowego o pełną dokumentacje medyczną B. M. oraz o zażądanie orzeczenia lekarskiego uzupełniającego lub o wystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację i wydanie orzeczenia. W jego wyniku całość dokumentacji przesłano do Instytutu, który przeprowadził diagnostykę wymienionej pracownicy i wydał orzeczenie lekarskie z dnia 29 września 2010 r. Nie można było również podzielić przedstawionego w kasacji zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 i art. 231 k.p.c. W tym zakresie zauważyć trzeba, iż podstawę orzekania dla sądu administracyjnego stanowi art. 133 § 1 in principio p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, iż podstawą wydanego orzeczenia są zawsze akta sprawy. Sąd może również na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzić z urzędu, jak i na wniosek dowód z dokumentów, jednakże postępowanie to ma charakter uzupełniający i ograniczony do sytuacji opisywanych w tym przepisie. Wymaga też podkreślenia, iż użycie zwrotu "może" wskazuje na uprawnienie, a nie obowiązek sądu do przeprowadzenia takiego dowodu. Niedopuszczalnym jest również kwestionowanie za pomocą tego przepisu poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3. Warszawa 2009, str. 305). W związku z powyższym za pozbawione zasadności należało uznać twierdzenia strony skarżącej o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji swobodnej oceny dowodów, do której zresztą wskazane w zarzucie przepisy się nie odnoszą oraz o obowiązku zastosowania norm prawnych w kształcie przedstawionym w skardze kasacyjnej. Przechodząc do zarzutów błędnej, zdaniem skarżącej Spółki, oceny Sądu pierwszej instancji o zgodności z przepisami prowadzonego przez organy administracyjne postępowania, stwierdzić należało, iż w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie podniesiono żadnych takich okoliczności sprawy, które pozwalałyby na zakwestionowanie oceny przyjętej w skarżonym wyroku. Za dowolne, pozbawione jakiejkolwiek zasadności należało uznać twierdzenia strony skarżącej dotyczące konieczności bezspornego wykluczenia, jakiegokolwiek wpływu pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Jak trafnie podkreślał Sąd pierwszej instancji, a wcześniej również organy administracyjne z punktu widzenia art. 2351 Kodeksu pracy nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku między warunkami pracy w warunkach narażenia, a stwierdzoną dolegliwością. Ustawodawca w przepisie tym wprost wskazał na dopuszczalność sytuacji stwierdzenia tego związku przyczynowego z "dużym prawdopodobieństwem". Zauważyć przy tym trzeba, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, która uzasadniając zarzut naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy, zacytowała rzekomy fragment uzasadniania Sądu pierwszej instancji, Sąd takich poglądów nie formułował w żadnym miejscu wyroku. Stwierdzenie, że "dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały" pomija zaś podstawową kwestię, którą eksponował Wojewódzki Sąd Administracyjny, a mianowicie- konieczności spełnienia jako minimum przesłanki "dużego prawdopodobieństwa". Z tych przyczyn bezzasadny okazał się być zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy. Wracając do analizy przesłanki stwierdzenia z "dużym prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy, uznać trzeba, iż zwalnia ona organy administracyjne z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby. Wymienione w uzasadnieniu rozpoznawanej kasacji przez skarżącą Spółkę przypadki, w żaden sposób niepowiązane ściśle z osobą badanej pracownicy, nie mogą skutecznie podważyć opinii lekarskich sporządzonych w sprawie, które co podkreślano wielokrotnie mają walor opinii biegłego. Twierdzenia skarżącej Spółki, które nie zostały poparte żadnymi opiniami lekarskimi, literaturą przedmiotu ani jakimikolwiek źródłami naukowymi mogącymi wskazywać na inne niż stwierdzone pochodzenie choroby, pozostają jedynie jej oceną sytuacji, która nie mogła podważyć uzyskanych w sprawie opinii lekarskich. Polemika w tym zakresie z przyjętymi w wyroku ustaleniami organu pozostaje nieuprawniona. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej podzielić należało także stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o związaniu organu orzeczeniem lekarskim, o ile spełnia ono wymogi konieczne z punktu widzenia art. 84 k.p.a. Nie zostały przedstawione w niniejszej skardze kasacyjnej żadne takie okoliczności, które by pozwalały na skuteczne poddanie w wątpliwość wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Stwierdzona u B. M. choroba zawodowa wynikała zarówno z analizy dokumentacji medycznej, przeprowadzonej diagnostyki oraz badań i konsultacji specjalistycznych, jak i z faktu ustalenia wykonywania pracy w narażeniu zawodowym związanym z obciążeniem kończyn górnych wymuszoną pozycją oraz dużą powtarzalnością ruchów zginania i prostowania obu kończyn górnych w stawach nadgarstkowych i łokciowych. Wobec spełnienia przesłanek ustawowych choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy organ był zobowiązany do podjęcia takiego jak kontrolowane w sprawie rozstrzygnięcie, a ocena Sądu pierwszej instancji w tym zakresie była prawidłowa. Nie można także było przyjąć, iż brak dokumentacji medycznej z całego okresu zatrudnienia pracownicy oraz pozostałych ocen narażenia zawodowego, miał istotny wpływ na wynik sprawy i dezawuował wydane w sprawie orzeczenia lekarskie zgodnie z § 6 ust. 1 w związku z ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., skoro zarówno organ, jak i jednostki medyczne orzekające w sprawie znały przebieg pracy zawodowej strony. Czyniło to chybionym również zarzut naruszenia § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Nie można było także podzielić twierdzeń strony skarżącej o konieczności zwrócenia się o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zauważyć przede wszystkim należało, iż orzeczeniem wydanym w świetle tego przepisu było orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 29 września 2010 r., o wydanie, którego zwrócił się organ I instancji. Instytut ten wskazał w wydanym orzeczeniu, że można z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznać u badanej przedmiotową chorobę zawodową wywołaną sposobem wykonywania pracy w latach 1999- 2007 r., a więc okresu zatrudnienia B. M. w skarżącej Spółce. Organ nie miał, zatem podstaw, do dalszego poszukiwania, odmiennych niż stwierdzonych w tym orzeczeniu lekarskim, innych przyczyn wystąpienia choroby zawodowej. W związku z powyższym za bezzasadne należało uznać podniesione w kasacji zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. oraz zarzut naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W konsekwencji powyższego, wobec nie zakwestionowania skutecznie prawidłowości oceny Sądu pierwszej instancji za chybiony uznać należało zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z przedstawionych wyżej względów oraz wobec braku stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił wniesioną skargę kasacyjną.