I OSK 2646/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant st. asystent sędziego Dorota Kozub - Marciniak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 664/11 w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 664/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę J. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2005 r., znak: [...], Starosta L. uznał J. F. za osobę bezrobotną od dnia 19 października 2005 r. i odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynikało, że w dniu 19 października 2005 r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L.. W dniu rejestracji skarżący spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, nie spełniał natomiast przesłanek do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Ze świadectwa pracy z 11 października 2005 r., wystawionego przez firmę "S.", wynikało bowiem, że stosunek pracy ustał dnia 7 października 2005 r. w wyniku rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy skarżącego. W dniu 3 lutego 2006 r. skarżący złożył oświadczenie, z którego wynika, że w dniu 3 lutego 2006 r. wyjeżdża za granicę na okres dłuższy niż 30 dni. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], Starosta L., orzekł o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego od dnia 3 lutego 2006 r. Pomimo prawidłowego pouczenia, skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji, w konsekwencji czego stała się ona ostateczna. W dniu 8 sierpnia 2006 r. skarżący ponownie zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L.. Wówczas decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], Starosta L. orzekł o uznaniu skarżącego od dnia 8 sierpnia 2006 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania zasiłku. W dniu 22 czerwca 2007 r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w N. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt [...], na mocy którego zasądzono na rzecz skarżącego odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów prawa. W związku z tym, pismem z dnia 16 listopada 2007 r. skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną Starosty L. z dnia [...] października 2005 r., orzekającą o uznaniu skarżącego J. F. za osobę bezrobotną od dnia 19 października 2005 r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. Po rozparzeniu wniosku, Starosta L. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: [...], na podstawie art. 148 § 1 i art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. F.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Wyrokiem z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 412/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję Wojewody. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę kasacyjną, po rozpatrzeniu której wyrokiem z 26 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 99/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 549/10, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 stycznia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko WSA stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach należy uznać, że dochowano terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Uwzględniając wytyczne Sądu, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...]), Starosta L. uchylił decyzję z dnia [...] października 2005 r., znak: [...], i orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 19 października 2005 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 października 2005 r. do dnia 2 lutego 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu rejestracji, tj. 19 października 2005 r. skarżący spełniał warunki do przyznania prawa do zasiłku na okres 6 miesięcy. Jednakże w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja z dnia [...] lutego 2006 r., na mocy której skarżący został skreślony z ewidencji osób bezrobotnych z uwagi na wyjazd za granicę na okres przekraczający 30 dni. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zakwestionował końcową datę przysługiwania prawa do zasiłku, tj. dzień 2 luty 2006 r. Skarżący podniósł, że dnia 3 lutego 2006 r. nie składał żadnego oświadczenia o braku gotowości do podjęcia pracy powyżej 30 dni. Stwierdził też, że nie widział decyzji organu I instancji z dnia 3 lutego 2006 r. o utracie statusu bezrobotnego od 3 lutego 2006 r. Skarżący podniósł, że to nie jego podpis widnieje na decyzji, jako potwierdzenie jej osobistego odbioru 3 lutego 2006 r. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] stycznia 2011 r., podtrzymując argumentację organu I instancji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której powtórzył zarzuty odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 664/11, oddalając skargę wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty L. z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], na mocy której orzeczono o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego od dnia 3 lutego 2006 r., a także skutków prawnych jakie wywołuje ona w postępowaniu będącym przedmiotem kontroli orzekającego Sądu. W ocenie Sądu, organy administracyjne podejmujące rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie, przy określaniu okresu na jaki skarżącemu przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych, były zobligowane wziąć pod uwagę treść istniejącej w obrocie prawnym, ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Pamiętać bowiem należy, że decyzja ostateczna staje się wykonalna, wchodzi do obrotu prawnego, wywołując skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego (art. 110 K.p.a.). Mając zaś na uwadze treść art. 16 K.p.a. Sąd stwierdził, że uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Jednakże skarżący nie podejmował żadnych starań w celu usunięcia z obiegu prawnego spornej decyzji z dnia 3 lutego 2006 r. Decyzja ta jest ostateczna i pozostaje w obiegu prawnym, korzystając z domniemania prawidłowości. Wiąże ona zatem organ administracji, który ją wydał. Jej treść i ustalenia muszą być brane pod uwagę i uwzględniane przez inne organy administracji publicznej prowadzące postępowania administracyjne, a także przez Sąd. Powyższe potwierdza stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 czerwca 1993 r. (sygn. III ARN 27/93, OSNC 1994 r. Nr 2 poz. 43) gdzie Sąd Najwyższy wskazał, że wprawdzie K.p.a. nie ma w swych przepisach normy odpowiedniej do art. 366 K.p.c., to jednak nie można z tego wyprowadzić wniosku, że postępowaniu administracyjnemu nie znane jest pojęcie "powagi rzeczy osądzonej (rozstrzygniętej)". Stwierdził też, że: "Pomimo różnic co do skutków prawnych między prawomocnym wyrokiem sądu, a ostateczną decyzją organu administracji, zasada trwałości rozstrzygnięć podjętych przez kompetentne organy w granicach ich ustawowego umocowania stanowi wspólną cechę postępowania sądowego i administracyjnego, zgodnie z wymogami konstytucyjnej zasady demokratycznego prawa". Ponadto Sąd zwrócił uwagę na wypowiedzi w doktrynie, według których związanie organu administracji własną decyzją trwa aż do ustania jej mocy obowiązującej, przy czym ustanie związania decyzją nie oznacza, że organ nie jest związany skutkami prawnymi i faktycznymi wywołanymi przez tę decyzję w okresie jej obowiązywania (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Wyd. 10, s. 425). Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzająca je decyzja organu I instancji są prawidłowe. Organ przyznając skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 października 2005 r. do dnia 2 lutego 2006 r. działał na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uwzględnił także treść rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji Starosty L. z dnia [...] lutego 2006 r. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie rozstrzygnięcia o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 19 października 2005 r. albowiem w tym dniu skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna. Rozstrzygnięcie to odpowiada zatem treści art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Również uchylenie decyzji z dnia 19 października 2005 r. oraz rozstrzygnięcie o istocie sprawy nastąpiło w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie unormowaniami, tj. art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał J. F. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył J. F., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego skarżącemu z urzędu. Pełnomocnik z urzędu złożył jednocześnie oświadczenie, że koszty powyższe nie zostały nawet częściowo uiszczone. Ponadto wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. przez ich niezastosowanie w sprawie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że została ona wydana z naruszeniem słusznego interesu strony skarżącej jak również zaniechanie z urzędu zawiadomienia organów prokuratury o możliwości popełnienia czynu zabronionego polegającego na przerobieniu czy też sfałszowaniu w inny sposób oświadczenia złożonego przez J. F. w PUP L.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sprawie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że organ wydający decyzję zaniechał poczynienia jakichkolwiek ustaleń faktycznych w odniesieniu do kluczowych okoliczności sprawy w szczególności w zakresie kwestii przerobienia czy też sfałszowania w inny sposób oświadczenia złożonego przez J. F. w PUP w L., kwestii czy J. F. rzeczywiście wyjechał za granicę na okres przekraczający 30 dni, kwestii charakteru prawnego pisma skarżącego, w którym podniósł on, że jego oświadczenie o wyjeździe za granicę jest sfałszowane, a które to pismo winno być potraktowanie jako żądanie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem drugiej decyzji wydanej w 2006 r. w oparciu o to kwestionowane oświadczenie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sprawie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że organ wydający decyzję w żaden sposób nie poinformował skarżącego o sposobie wyłączenia z obiegu prawnego istniejącej drugiej decyzji uzyskanej w oparciu o nieprawdziwe oświadczenie jak również nie poinformował skarżącego, że nie uznaje jego pisma, w którym podniósł on, że jego oświadczenie o wyjeździe za granicę jest sfałszowane, za żądanie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem drugiej decyzji wydanej w 2006 r. w oparciu o to wątpliwe oświadczenie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sprawie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że organ wydający decyzję zaniechał zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – kwestii zgodności z prawem odrębnej decyzji z 2006 r. wydanej w oparciu o oświadczenie skarżącego dotyczące rzekomego wyjazdu za granicę na okres ponad 30 dni, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie jego sfałszowania – przez właściwy organ administracyjny; - art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez zaniechania zawieszenia postępowania przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy ujawnił się czyn w postaci potencjalnego sfałszowania oświadczenie skarżącego co do wyjazdu za granicę, którego ustalenie w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej; - art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędne określenie przez Sąd I instancji granic sprawy administracyjnej i bezpodstawne wyłączenie z zakresu kontroli decyzji o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego od dnia 3 lutego 2006 r., wydanej na podstawie potencjalnie sfałszowanego oświadczenia skarżącego co do wyjazdy za granicę na okres dłuższy niż 30 dni. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Sąd I instancji przywrócił skarzącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Wszystkie sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą jednej i tej samej kwestii, a mianowicie twierdzenia skarżącego, że jego oświadczenie o wyjeździe za granicę zostało sfałszowane. Samo gołosłowne twierdzenie skarżącego kasacyjnie w tym zakresie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tego względu treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanych w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania prawidłowo zostały powiązane przez organy obu instancji z wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu oraz ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], Starosty L., który orzekł o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego od dnia 3 lutego 2006 r. Kwestia sfałszowania ww. oświadczenia miałaby o tyle znaczenie dla wyniku postępowania, o ile skarżący w tym zakresie w ogóle podjąłby próbę uzyskania dowodu w postaci stosownego orzeczenia właściwego sądu powszechnego potwierdzającego fakt sfałszowania ww. oświadczenia. Samo gołosłowne twierdzenie skarżącego w tym zakresie nie jest wystarczające. Przedmiotowe oświadczenie zostało wytworzone w sposób urzędowy. Jak wynika z akt sprawy, J. F. w dniu 3 lutego 2006 r. stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L.. W tym też dniu pracownik urzędu przyjął oświadczenie skarżącego dotyczące wyjazdu za granicę; zaś na decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. widnieje potwierdzenie odbioru tej decyzji przez J. F.. Co prawda, na tych dokumentach skarżący sygnował datę "03.02.2005 r.", jednak wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego, który został wytworzony w dniu 3 lutego 2006 r., należy stwierdzić, że była to omyłka pisarska niemająca wpływu na wynik sprawy. W tych warunkach brak było podstaw do podjęcia przez organy z urzędu działań celem zawiadomienia organów ścigania o fałszerstwie oraz wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Jeżeli sam skarżący był przekonany o fałszerstwie to w wyniku własnych działań mógł doprowadzić do uzyskania stosownego dowodu na poparcie swojego stanowiska. W tym zakresie organ II instancji, stosując się do treści art. 9 K.p.a., prawidłowo wskazał skarżącemu na możliwości skorzystania ze środka prawnego w postaci złożenia zawiadomienia do prokuratury o popełnieniu przestępstwa, co stanowiło reakcję tego organu na twierdzenia skarżącego podniesione dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Niepodjęcie zaś działań przez skarżącego, jak i przez organy administracyjne mających na celu zawiadomienie właściwych organów ścigania nie oznacza, że w sprawie nie zostały uwzględnione wszystkie dowody. W ramach wywodzonej z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej organy administracyjne, wydając w trybie wznowieniowym swoje decyzje uwzględniły wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, jak również organ II instancji wziął pod uwagę podnoszoną przez skarżącego okoliczność sfałszowania oświadczenia, dając w tym zakresie wiarę sporządzonym dokumentom urzędowym, tym bardziej, że skarżący pomimo ponownego stawienia się w urzędzie pracy w dniu 8 sierpnia 2006 r. sam uznał się za bezrobotnego od dnia 5 września 2006 r. i jednocześnie nie kwestionował znajdujących się w aktach sprawy dokumentów. Ocena ta w pełni koresponduje z ustaleniami organu, że skarżący od dnia 3 lutego 2006 r. utracił status bezrobotnego z powodu braku gotowości powyżej 30 dni w związku ze złożonym oświadczeniem o wyjeździe za granicę, co też zostało potwierdzone ostateczną decyzją Starosty L. z dnia [...] lutego 2006 r.; zaś skarżący w związku z takim ustaleniami nie przedstawił żadnego kontrdowodu. Strona skarżąca kasacyjnie powinna mieć na względzie, że organy administracyjne nie są uprawnione do ustalania okoliczności związanych z ewentualnym sfałszowaniem dokumentu. Brak jest przepisów obowiązującego prawa, które przyznawałyby takie uprawnienie organom administracji publicznej. Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zawieszenia postępowania wznowieniowego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ gołosłowne twierdzenia strony postępowania nie mogą w ogóle stanowić o zaistnieniu zagadnienia wstępnego. Nawet ewentualnie zainicjowane postępowanie w zakresie kwestii sfałszowania ww. oświadczenia nie stanowiło o zaistnieniu w niniejszej sprawie przeszkody prawnej do wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Istota zagadnienia wstępnego polega na tym m.in., że postępowanie w jego zakresie powinno być w toku i nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz bez rozstrzygnięcia takiego zagadnienia nie jest możliwe wydanie decyzji. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Należy mieć na względzie, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było w trybie wznowienia, a więc dotyczyło ustalenia czy istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2005 r. Po wydaniu tej decyzji zaistniały zaś okoliczności, które stanowiły podstawę do uwzględnienia już w takcie postępowania wznowieniowego i decydowały o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 października 2005 r. do dnia 2 lutego 2006 r. A mianowicie zostało złożone stosowne oświadczenie skarżącego oraz została wydana przez Starostę L. decyzja z dnia [...] lutego 2006 r., których istnienie w sposób prawny nie zostało podważone przez skarżącego w wyniku odpowiednich działań. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie pojawiło się zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie miałoby wpływ na wynik postępowania wznowieniowego. Z powyższych względów nie zaistniała także przesłanka do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przed Sądem I instancji nie ujawnił się bowiem czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Kwestia potencjalnego sfałszowania oświadczenia stanowiła element oceny legalności zaskarżonej decyzji, w której Wojewoda wprost odniósł się do podniesionej przez skarżącego okoliczności sfałszowania oświadczenia. To ta decyzja określiła granice sprawy, tj. istnienie przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. oraz zakres zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym zakresie nie mieściła się ocena legalności ostatecznej decyzji Starosty L. z dnia [...] lutego 2006 r., która zapadła w zupełnie innym postępowaniu administracyjnym; natomiast w odniesieniu do tej decyzji znaczenie miało ustalenie, że nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego, co oznacza, że wiążące w niniejszej sprawie było stwierdzenie utraty przez skarżącego statusu bezrobotnego od dnia 3 lutego 2006 r. Z tych względów, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 125 § 1 pkt 2, art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 9, art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z 23 lutego 2011 r., I OSK 195/11).