III SA/Po 272/12

Dnia 19 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi E Ł na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia roku nr w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2006 roku oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 3 października 2011 r. określił E na podstawie art. 2 pkt. 1, art. 4 ust. 1 pkt. 3, ust. 2 pkt. 9, ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1, ust. 2 pkt. 1, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm. ) oraz art. 21 §1 pkt. 1 i § 3 i art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku akcyzowego za miesiąc czerwiec 2006 r. w kwocie 11.800,00 zł, sierpień 2006 r. w kwocie 23.600,00 zł , wrzesień 2006 r. w kwocie 11.800,00 zł, październik 2006 r. w kwocie 11.446,00 zł, listopad 2006 r. w kwocie 16.874,00 zł i grudzień 2006 r. w kwocie 14.160,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w postępowaniu kontrolnym ustalono, iż E prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą T, świadcząc usługi transportowe na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, oraz działalność rolniczą – G. Do celów prowadzonej działalności gospodarczej użytkowano 6 samochodów ciężarowych i jeden samochód osobowy. Strona dokonywała zakupów oleju napędowego i opałowego. W ewidencjach nabycia towarów i usług E ujęła m. in. faktury VAT, według ich treści dokumentujące nabycie 76.000 litrów oleju napędowego od A Sp. z o. o. w P i W Sp z o. o. w P. Spółki te nie posiadały koncesji na obrót paliwami ciekłymi, nie miały odpowiedniej infrastruktury technicznej i pracowników, którzy mogliby wykonywać faktyczne czynności związane z handlem paliwami. Spółki nie były więc dostawcami 76.000 l oleju napędowego dla prowadzonej działalności E. Opisane na fakturach VAT zdarzenia gospodarcze nie miały w rzeczywistości miejsca. Z postępowania kontrolnego przeprowadzonego w zakresie podatku VAT oraz postępowania karnego wynika, iż zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały faktycznego obrotu gospodarczego i miały one fikcyjny charakter. W F – prezes spółki A i J B - prezes spółki W byli jedynie figurantami. J I – nieformalny współpracownik spółki W w P potwierdził wystawianie fikcyjnych faktur ). Do akt sprawy załączono protokoły przesłuchań E i jej ojca M złożone w toku kontroli w zakresie podatku VAT. Strona nie miała informacji o swoich kontrahentach. Nie zna W F czy J B, nigdy nie była w siedzibie powyższych spółek. Kontakt z A nawiązał M Ł poprzez nieznanego mężczyznę na parkingu w K. Pieniądze na paliwo były przekazywane bezpośrednio po dostawie kierowcy cysterny. Poza fakturami ze sposobem płatności "zapłacono gotówką" podatnik nie posiada innego dowodu zapłaty. Organ wyjaśnił, że fakt, iż strona dokonywała zakupów oleju napędowego, nie świadczy o tym, że zakwestionowane faktury potwierdzają rzeczywiste transakcje. Nabycie oleju napędowego miało miejsce z niewiadomego źródła. W wyniku przeprowadzonego postępowania nie stwierdzono natomiast okoliczności pozwalających na zakwestionowanie rodzaju i ilości wskazanego na fakturach paliwa, a przede wszystkim istnienia towaru będącego przedmiotem zakupu przez E. Strona nie wskazała rzeczywistego źródła pochodzenia oleju napędowego w ilości 76.000 l. Weszła ona w posiadanie wyrobu akcyzowego - oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, który zużyła w miesiącach czerwiec oraz od sierpnia do grudnia 2006 r. , w związku z czym na podstawie art. 4 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm. ), stała się podatnikiem podatku akcyzowego i z tego tytułu ciąży na niej obowiązek podatkowy w tym podatku. E nie dokonała jednak zgłoszenia rejestracyjnego i nie składała deklaracji w zakresie podatku akcyzowego za kontrolowany okres, nie uiściła też akcyzy. W związku z powyższym organ określił stronie zobowiązanie podatkowe w łącznej wysokości 89.680,00 zł, stosując stawkę podatku 1.1180,00 zł/1000 l. W odwołaniu od decyzji organu I instancji E, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stwierdzenie, że nie posiada zadłużenia z tytułu podatku akcyzowego za czerwiec 2006 r. i od sierpnia do grudnia 2006 r. i wobec tego o umorzenie postępowania prowadzonego przez Dyrektora UKS w P, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono organowi naruszenie art. 191, 187, 200 i 122 O. p. poprzez błędne przyjęcie, iż strona nabyła olej z nieznanego źródła oraz niewyznaczenie jej terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Wskazano, że fakt posiadania przez odwołującego oleju napędowego, od którego organ naliczył akcyzę powinien być przez ten organ udowodniony. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając generalnie jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że strona nie dokonała faktycznego nabycia paliwa od spółek A i W, które zostało wobec tego uznane za pochodzące z nieustalonego źródła. Powyższe spółki wystawiały tzw. "puste" faktury, które miały legalizować obrót olejem napędowym, ale o innym przebiegu niż ten wynikający z zakwestionowanych faktur. Ustalenia organu I instancji zostały dokonane prawidłowo na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w innym postępowaniu podatkowym i postępowaniu karnym ( m. in. na podstawie zeznań W F, J I, R B, D N, R M ) a strona nie zdołała udokumentować, że przedmiotowe faktury odzwierciedlały prawdziwy obrót gospodarczy. Nie wykazała jednocześnie faktycznego źródła pochodzenia oleju i faktu uiszczenia akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu paliwem. Nie wykazała się należytą starannością, prowadząc działalność gospodarczą. Organ II instancji wskazał ponadto, iż pisma procesowe były kierowane zarówno do T N ( pełnomocnika w zakresie podatku od towarów i usług ), jak i do samej E. Była ona wzywana wielokrotnie do składania wyjaśnień i dokonywania innych czynności procesowych. Strona miała możliwość składania dowodów. Została też prawidłowo zawiadomiona o prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym w trybie art. 200 O. p. W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej E, reprezentowana przez pełnomocnika adwokata, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła rażące naruszenie : - art. 200 O. p. polegające na niewyznaczeniu 7 dniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji oraz doręczenie jej informacji w trybie art. 200 O. p. w dniu 5 października 2011 r., czyli po wydaniu decyzji przez organ I instancji w dniu 3 października 2011 r., oraz rażące naruszenie tego przepisu przez organ II instancji poprzez wskazywanie, że czynność ta została dokonana. - art. 178 O. p. poprzez niezapewnienie skarżącej odpowiedniego dostępu do akt i doręczenie kserokopii przesłuchań świadków dopiero 4 tygodnie po wydaniu decyzji przez organ II instancji - art. 123 O. p. poprzez takie doręczanie pism, które unicestwia stronie czynny udział w postępowaniu i szansę zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji - art. 187 § 1 O. p. poprzez niewyczerpujące zebranie całości materiału dowodowego - art. 191 O. p. polegające na braku uzasadnienia przyjęcia za udowodnione okoliczności wskazywanych w protokołach przesłuchań włączonych do akt sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy obu instancji dokonały szeregu rażących naruszeń przepisów procesowych uniemożliwiających stronie branie czynnego udziału w postępowaniu, a ponadto błędnie ustaliły, że posiadała ona olej napędowy pochodzący z niewiadomego źródła. Zarzucono ponadto opieranie się na materiałach z innego postępowania podatkowego i postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania oraz procedowania organu przed wydaniem decyzji. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), dalej p. p. s. a., w postępowaniu przed sądem obowiązuje zasada oficjalności, w myśl której Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także niepodnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej poprzez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego – zakaz reformationis in peius. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy faktury wystawione przez spółki A i W na rzecz E prowadzącej działalność gospodarczą odzwierciedlały rzeczywisty obrót towarowy ( tj. nabycie oleju napędowego od tych podmiotów ), czy też były to faktury fikcyjne. Okolicznością bezsporną między stronami był bowiem sam fakt nabycia przez skarżącą we wskazanych miesiącach 2006 r. oleju napędowego , jako wyrobu akcyzowego podlegającego podatkowi akcyzowemu i opłacie paliwowej. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm. ) opodatkowaniu akcyzą podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli nie została od nich zapłacona akcyza w należnej wysokości. Nabywca i posiadacz wyrobów akcyzowych nie podlega zasadniczo opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Wynika to bowiem z jednofazowego opodatkowania tym podatkiem przejawiającego się w obowiązku zapłaty akcyzy już na pierwszym szczeblu obrotu danym towarem. Każda następna transakcja dotycząca danego towaru nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Obowiązek uiszczenia akcyzy przez nabywcę i posiadacza towaru dotyczy zatem wyłącznie takich sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie osoby dostawcy wyrobów akcyzowych zobowiązanego do rozliczenia podatku ( sam posiadacz nie jest w stanie go wskazać w prawidłowy sposób ). Trzeba podkreślić, że faktyczny obrót towarem udokumentowany fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych, natomiast nie jest nim dostarczenie samych dokumentów (faktur). Faktura musi być poprawna nie tylko pod względem formalnym ale przede wszystkim pod względem materialnym. Strona skarżąca nie przedstawiła generalnie żadnych dowodów (umów), które potwierdzałyby, iż paliwo wykazane na spornych fakturach pochodziło z legalnego źródła. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowym organ podatkowy jest zobowiązany do pociągnięcia posiadacza towarów akcyzowych do odpowiedzialności za rozliczenie podatku akcyzowego w sytuacji, gdy niesolidny dostawca nie rozliczy ciążącego na nim obowiązku zapłaty akcyzy. Jest to niezbędne wtedy, gdy nie jest możliwe ustalenie faktycznego dostawcy wyrobów akcyzowych, zobowiązanego na mocy prawa do uiszczenia akcyzy. Skoro posiadacz danych wyrobów akcyzowych nie jest w stanie wskazać na rzeczywistego dostawcę, to nie można wymagać od samego organu, aby samodzielnie szukał bliżej nieokreślonego dostawcy i sprawdzał, czy zapłacił on podatek akcyzowy w odpowiedniej wysokości ( zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1113/07, lex nr 417591 ) Należy też wyraźnie wskazać, że wyrażony w przepisie art. 122 O. p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się bowiem, że powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003r. sygn. akt I SA/Gd 1658/00, niepubl. ) oraz, że na gruncie prawa podatkowego także ma zastosowanie zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne ( zob. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2001r., sygn. III SA 1826/00, niepubl. ). Dodać przy tym trzeba, że druga zacytowana teza nie wynika z art. 6 K. c., lecz z wykładni celowościowej art. 122 O. p. i konstatacji, że proces dowodzenia polega na wykazaniu istnienia danego faktu, a nie na negowaniu jego istnienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów świadczących o zapłacie akcyzy na wcześniejszych etapach obrotu, a także nie przedłożyła żadnych dowodów, z których wynikałoby źródło rzeczywistego i legalnego pochodzenia nabytego przez nią oleju napędowego w ilości 76.000 l. Organy podatkowe wykazały natomiast, na podstawie zebranego materiału dowodowego, iż podatek akcyzowy nie został wcześniej zapłacony, a paliwo pochodziło faktycznie z nieudokumentowanego źródła. Spółki A i W nie były bowiem dostawcami oleju napędowego, gdyż podmioty te nie dokonywały faktycznej sprzedaży oleju napędowego, a jedynie wystawiały "puste" faktury. Zdarzenia gospodarcze opisane na fakturach pochodzących od tych spółek w rzeczywistości nie miały miejsca. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy uznał, iż organy obu instancji zebrały wyczerpujący materiał dowodowy i na podstawie jego swobodnej, ale nie dowolnej oceny poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, będące podstawą określenia E zobowiązania podatkowego za okres od czerwca 2006 r. do grudnia 2006 r. ( z wyłączeniem lipca ) w łącznej kwocie 89.680,00 zł. Skarżąca jako profesjonalny przedsiębiorca winna tak zorganizować proces nabywania oleju napędowego, by mieć pewność, że za powyższe wyroby akcyzowe uiszczono już akcyzę ( odpowiednie uprzednie sprawdzenie kontrahenta, ustalenie, czy ma koncesję na obrót paliwami, żądanie odpowiedniej dokumentacji itd. ). W przeciwnym wypadku strona ponosi niewątpliwie ryzyko obciążenia jej obowiązkiem podatkowym, w sytuacji niemożności udowodnienia zapłaty podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu handlowego. Organy podatkowe obu instancji w wystarczający sposób wykazały fikcyjność transakcji handlowych wynikających z zakwestionowanych faktur. Zasadnie oparto się w tym zakresie ( na podstawie art. 181 O. p. ) na materiale dowodowym z postępowania kontrolnego dotyczącego podatku VAT i postępowania karnego – w tym na przesłuchaniach pracowników i prezesów spółek A i W, którzy potwierdzili jednoznacznie prowadzenie przestępczej działalności polegającej na wystawianiu faktur, mających dokumentować nieistniejące transakcje zakupu oleju napędowego. Tez organów nie podważyły wyjaśnienia samej skarżącej, ani wskazywane przez nią dowody. Z akt sprawy wynika, że działalność prezesa spółki A W F sprowadzała się jedynie do podpisywania faktur dokumentujących fikcyjną sprzedaż oleju napędowego, co wymieniony czynił nie znając nawet ich treści. Figurantem był również prezes spółki W J B. J I nieformalny współpracownik tej spółki również wystawiał faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zjawisk gospodarczych. Z ustaleń organów obu instancji wynika, że proceder organizowany przez obie spółki obejmował dużą liczbę transakcji, a skarżąca była jedynie jednym z kontrahentów. Spółki nie dysponowały paliwem, a ich rzekomi dostawcy – Pr czy I Sp. z o. o. nie prowadzili w rzeczywistości działalności gospodarczej związanej z obrotem paliwami i też wystawiali fikcyjne faktury na sprzedaż oleju napędowego. Organy ustaliły stan faktyczny, który w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. Nie znajdują więc uzasadnienia zarzuty strony, iż naruszono art. 187 i 191 O. p. Podkreślenia wymaga , że – na co zwraca uwagę organ podatkowy – z całości zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że działalność spółek A i W sprowadzała się w istocie do procederu prowadzenia pozornych czynności zakupu i sprzedaży oleju napędowego i wprowadzania do obrotu "pustych" faktur. Spółki te bowiem w rzeczywistości nigdy nie nabywały paliw ani ich nie sprzedawały, nie posiadały żadnych środków transportu i baz paliwowych oraz pracowników mogących obsługiwać handel paliwami, co jednoznacznie wynika z treści zeznań świadków złożonych w toku postępowania karnego. Strona podważając zeznania osób przesłuchanych w charakterze świadków czy podejrzanych w sprawie karnej nie podała jednocześnie żadnych faktów, czy okoliczności uzasadniających konieczność dokonania ich ponownego przesłuchania w postępowaniu podatkowym. Organy nie kwestionowały faktu nabywania i zużycia oleju napędowego przez skarżącą. Z ustalonego stanu faktycznego wynika jednak bezspornie, że żadna ze spółek nie miała obiektywnych możliwości dostawy oleju napędowego skarżącej. Obie spółki nie podejmowały czynności wskazanych w treści kwestionowanych faktur, a ich działalność ograniczała się do wystawiania faktur, które nie odzwierciedlały przebiegu rzeczywistych zdarzeń. Z ustaleń tych wynika zatem, że olej napędowy nie mógł pochodzić od spółek, które były w treści faktury wskazane jako sprzedawcy. W takiej sytuacji Sąd zgodził się z organami, że faktury wystawione przez te podmioty nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, ponieważ nie dokumentowały dostawy paliwa od jej faktycznego sprzedawcy, więc olej napędowy w ilości 76.000 l pochodził z niewiadomego źródła. Biorąc zaś pod uwagę okoliczności zawarcia współpracy ze spółkami, warunki dostawy, niższą cenę paliwa od ceny rynkowej, płatność gotówką na rzecz kierowcy, którego tożsamości strona nie znała, skarżąca powinna chociażby przypuszczać, że nabywany przez nią olej napędowy jest z nieujawnionego źródła. Wskazać też trzeba w tym miejscu, że WSA w Poznaniu potwierdził fikcyjny charakter rzekomej działalności prowadzonej przez spółki A i W w wyrokach z dnia 19 stycznia 2012 r. ( sygn. akt I SA/Po 715/11 ), z dnia 11 kwietnia 2012 r. ( sygn. akt I SA/Po 159/12 ) oraz z dnia 13 czerwca 2012 r. ( sygn. akt III SA/Po 938/11 ). W uzasadnieniach tych wyroków wskazano m. in., iż stwierdzenie w fakturze czynności, które zostały dokonane obejmuje nie tylko wskazanie przedmiotu danej czynności, ale także, w szczególności, określenie sprzedawcy i nabywcy danego towaru. Z tego punktu widzenia istotne jest – poza ustaleniem faktu nabycia oleju napędowego – również wykazanie, że towar ten pochodził od pomiotu, który został wskazany w fakturze jako sprzedawca. Niezasadne okazały się ponadto wszelkie zarzuty skarżącej dotyczące uniemożliwiania jej lub znacznego utrudniania czynnego udziału w sprawie. Zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej jej matka odebrała zawiadomienie o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego w dniu 5 września 2011 r. ( czyli przed datą wydania decyzji przez organ I instancji – zob. k. 285-287 ), a podany w decyzji jako data odbioru zawiadomienia dzień 5 października 2011 r. stanowił oczywisty błąd pisarski, sprostowany postanowieniem organu II instancji z dnia 17 stycznia 2012 r. Pozbawiony słuszności okazał się też zarzut uniemożliwienia stronie przez organ II instancji dostępu do akt sprawy, gdyż wysłał on w dniu 8 listopada 2011 r. do adwokata M jako pełnomocnika strony zawiadomienie o 7 dniowym terminie do wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego zebranego w sprawie, informując go jednocześnie o miejscu przechowywania akt sprawy. Zawiadomienie doręczono na adres pełnomocnika w dniu 10 listopada 2011 r. ( k. 13 ) , wobec czego termin 7 dniowy upływał z dniem 17 listopada 2011 r. i w jego trakcie strona nie zapoznawała się z materiałem dowodowym. Sama zrezygnowała z możliwości skorzystania z tego uprawnienia, co pociągać może dla niej określone negatywne skutki procesowe. Dopiero pismem z dnia 28 listopada 2011 r. ( wpływ do organu – 30 listopada 2011 r. ) pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wydanie kserokopii włączonych do akt protokołów z przesłuchań wskazanych świadków i pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K z 11 marca 2011 r. ( k. 19 ). Dokumenty te zostały wysłane za pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. ( zob. k. 26 ). W toku trwającego postępowania strona z własnej woli odmówiła składania zeznań i nie złożyła rozliczenia dotyczącego oleju napędowego za listopad i grudzień 2006 r. Z tego względu Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, iż w sprawie nie utrudniano stronie czynnego udziału w postępowaniu, ani też nie uniemożliwiano jej zajęcia stanowiska. W tym stanie rzeczy Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, na podstawie art. 151 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji wyroku.