I SA/Rz 390/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Tomasz Smoleń /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012r. spraw ze skarg "A" Spółka z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2012r. nrnr [...], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 rok 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2011r. nrnr [...], [...], [...], [...], [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "A" Spółka z o.o. w K. kwotę 27.135 (słownie: dwadzieścia siedem tysięcy sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie określenia A Spółka z o.o. ( powoływanej dalej w skrócie jako Spółka) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za kolejne lata podatkowe od 2006 r. do 2010 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) w zw. z art.2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz.844 ze zm. – dalej w skrócie u.p.o.l.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Spółka w dniu 14 stycznia 2011r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości wraz z korektami deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości za lata 2006 - 2010. W złożonych korektach Spółka zadeklarowała podatek od nieruchomości w kwocie 112,00 zł w miejsce wcześniej deklarowanego 111.106,00 zł. W uzasadnieniach do korekt wskazała, że nie jest właścicielem masztów i nie powinna w związku z tym płacić podatku od wartości systemów antenowych znajdujących się na tych wieżach, a ponadto systemy antenowe nie są budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który powinien podlegać opodatkowaniu. Prezydent Miasta P. w pierwszej kolejności wskazał, że przedmiotem postępowania nie są maszty a systemy antenowe, i że stanowią one sieć telekomunikacyjną, która zgodnie z załącznikiem do ustawy prawo budowlane stanowi kategorię XXVI obiektów budowlanych. W związku z przyjęciem, że przedmiotowe systemy antenowe stanowią sieć telekomunikacyjną, organ I instancji stwierdził, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jej wartość i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określił podatek w wysokości 2 % wartości budowli. Poza sporem pozostawała natomiast kwestia określenia podatku od nieruchomości z tytułu dzierżawy od Gminy Miejskiej P. części działki 258 w obrębie 89 o powierzchni 180 m2 (obecnie działka nr 545 w obrębie 212) położonej w P. przy ul. Ch. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 w kwocie 91.330,00 zł za każdy rok. Jako sposób obliczenia wskazał powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako stawkę podatku przyjął 0,62 zł zgodnie z § 1 uchwały Rady Miejskiej w P. co dało kwotę 111,60 zł, do której to kwoty dodał kwotę 91.218,56 zł ( wartość nieruchomości 4.560.927,81 zł x 2%). Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem Spółka wniosła odwołanie zarzucając naruszenie: -art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), polegające na określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w innej kwocie niż wynikała z deklaracji, -art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, -art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na dokonaniu ustaleń z pominięciem dowodów i wyjaśnień strony, -art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm., dalej w skrócie: u.p.o.l.) poprzez jego zastosowanie pomimo tego, że skarżąca wykazała, że systemy antenowe są rzeczami ruchomymi zainstalowanymi jedynie dla przemijającego użytku w sposób umożliwiający ich odłączenie bez istotnej ich zmiany lub zmiany nieruchomości, w szczególności bez ich zniszczenia lub uszkodzenia, niebędącymi budowlami ani ich częściami składowymi. Powyższych zarzutów nie podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wspomnianymi na wstępie decyzjami utrzymało decyzje Prezydenta Miasta P. w mocy. Kolegium w całości podzieliło zarówno ustalenia jak i wnioski organu I instancji. Na poparcie stanowiska przytoczono szereg orzeczeń, zgodnie z którymi kable, oraz kanały kablowe, będące własnością przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, połączone w całość techniczno – użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i związane z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej są siecią techniczną i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 1 lit.a prawa budowlanego w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. ( ISA/Sz 446/07, I SA/Bd 223/08, I SA/Łd 139/08, I SA/Kr 1213/08.) Niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia Spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę, konsekwentnie podnosząc, że systemy antenowe nie stanowią budowli i nie powinny podlegać podatkowi od nieruchomości. Zarzuciła organom błędne utożsamianie systemów antenowych z siecią telekomunikacyjną. Sporne urządzenia, jej zdaniem, mają zupełnie inny charakter. Służą świadczeniu usług emisji radiowej lub telewizyjnej i nie stanowią całości techniczno – użytkowej z innymi urządzeniami, zlokalizowanymi na innych nieruchomościach. Dosył sygnału może być realizowany za pomocą łączy telekomunikacyjnych, które nie należą do sieci skarżącej. Takie radiowe połączenie nie może być uważane za budowle lub jej część. Spółka widzi większe podobieństwo spornych systemów do stacji bazowych telefonii komórkowej, co do których orzecznictwo utrwaliło pogląd, że nie są budowlą w rozumieniu prawa budowlanego i nie powinny być uwzględnione jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jak wskazała, maszt telekomunikacyjny na którym systemy antenowe są zamontowane, nie traci swojej funkcji ani nie zmienia gospodarczego przeznaczenia po ich odłączeniu, może nadal być użytkowany lub udostępniany osobom trzecim do używania, a dokonanie takich czynności może być zasadne ze względu na bieżące, ulegające zmianom potrzeby gospodarcze. Także po demontażu anten lub systemów antenowych możliwe jest dalsze prowadzenie przez Spółkę działalności telekomunikacyjnej, a także możliwe jest dalsze wykorzystywanie masztu zgodnie z jego przeznaczeniem, w szczególności polegające na oddaniu do używania przez osobę trzecią, która w tym celu, dla swojego przemijającego użytku, sama zainstaluje odpowiednie urządzenia. W stosunku do masztu lub wieży, systemy antenowe, anteny i inne urządzenia pełnią rolę dominującą co z kolei nie pozwala na zaliczenie ich do urządzeń budowlanych. Są to urządzenia o wyspecjalizowanym charakterze, niebudowlanym. Żadne z wymienionych urządzeń nie służy budowli, ani nie jest niezbędne do jej użytkowania. Spółka wskazała również, ze w dniu 22 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy K.zarejestrował połączenie spółek B Sp. z o.o. i A Sp. z o.o. poprzez przejęcie całego majątku B Sp. z o.o. przez spółkę A Sp. z o.o., która z mocy prawa wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółki B Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które legły u podstaw wydania zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 k.p.a. lub innych ustawach szczególnych, w tym w Ordynacji podatkowej. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, p.270), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Dokonując kontroli w tak wskazanym zakresie, Sąd uchylił zaskarżone decyzje jak i decyzje je poprzedzające ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia obciążenia podatkiem od nieruchomości A Sp. z o.o. z tytułu posiadanych systemów antenowych zaewidencjonowanych pod nr 208167, 212977, anteny UKF nr ewidencyjny 213792, anteny nadawczej UKF nr ewidencyjny 212810, oświetlenia przeszkodowego nr ewidencyjny 209413 zamontowanych na masztach stanowiących własność C S.A. W ocenie organu wskazane systemy antenowe to, stanowiąca całość techniczno użytkową, sieć telekomunikacyjna, spełniająca cechy budowli o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. Przeczy temu Spółka wskazując na zupełnie inny charakter systemów antenowych. W jej ocenie służą one świadczeniu usług emisji radiowej lub telewizyjnej i nie stanowią całości techniczno –użytkowej z innymi urządzeniami zlokalizowanymi na innych nieruchomościach. Dosył sygnałów do obiektów, na których urządzenia są zlokalizowane, może być realizowany, jak wskazała, za pomocą łączy telekomunikacyjnych, które nie należą do sieci skarżącej, zaś takie radiowe połączenie nie może zostać uznane za budowlę lub jej część. Końcowo Spółka podniosła, że nie jest podmiotem zobowiązanym do płacenia podatku gdyż podatek powinien płacić właściciel masztów, na których zostały zamontowane sporne systemy antenowe, czyli C S.A. W sporze tym rację należy przyznać Spółce. W pierwszej kolejności należy odnieść się do przedmiotu opodatkowania. Stwierdzenie bowiem, że dany przedmiot nie podlega opodatkowaniu czynić będzie zbędnym kwestie prawidłowości obciążenia tym podatkiem skarżącej Spółki. Zgodnie z art. 217 Konstytucji nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Ta konstytucyjna zasada określoności oznacza nie tylko obowiązek uregulowania tych kwestii w ustawie ale również obowiązek uregulowania ich w sposób jasny i precyzyjny. Obowiązek podatkowy powinien ściśle wynikać z ustawy, nie można domniemywać podmiotu zobowiązanego przedmiotu ani sytuacji rodzącej obowiązek podatkowy. Odnosząc powyższe uwagi do ustawy o podatku od nieruchomości, której dotyczy przedmiot sporu, trudno nie pokusić się o stwierdzenie, że ustawodawca nie do końca sprostał temu zadaniu. Wprawdzie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Unormowanie to stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednakże już ustawowe zdefiniowanie pojęcia budowli wywołuje szereg sporów interpretacyjnych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepisy ustawy Prawo budowlane także nie są precyzyjne. Ustawodawca definiuje bowiem w art. 3 pkt 1 prawa budowlanego obiekt budowlany w ten sposób, że jest to: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Z kolei przez budowle, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zatem ustawowa definicja budowli odsyła do pojęcia obiektu budowlanego. Definiując z kolei obiekt budowlany ustawodawca odsyła do pojęcia budowli. Taki sposób określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli niewątpliwie, w kontekście wcześniej wspomnianej zasady określoności i wyłączności ustawowej przy określaniu danin publicznych, budzi duże zastrzeżenia. Niewątpliwie musi to wpłynąć na wykładnię tych przepisów, która nie może być w żadnym stopniu wykładnią rozszerzającą. Dokonując interpretacji przepisów dotyczących podatku od nieruchomości istotne będzie całościowe ujęcie zakresu przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Określając zakres przedmiotu opodatkowania ustawodawca odniósł się do pewnego obiektu w sensie fizycznym, wskazując na nieruchomości bądź obiekty budowlane, o czym nie można zapominać dokonując tej interpretacji. Zgodnie z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Jako przykład budowli wskazano: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyliczenie to, przy braku jednoznacznej definicji pozytywnej, ma bardzo ważne znaczenie normatywne. Oddaje ono bowiem intencje ustawodawcy. Zatem niewątpliwie budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Z zalegającej w aktach dokumentacji wynika, że sporne systemy antenowe to: tymczasowy telewizyjny system antenowy składający się z 6 elementów antenowych typu EAP 402 rozmieszczonych na dwóch ścianach po trzy elementy na każdej, oświetlenie przeszkodowe obejmujące lampy, kable zasilające, rozdzielnicę, zwody pionowe oraz konstrukcje wsporcze dla lamp i nadawczy system radiowo telewizyjny przystosowany do jednoczesnej emisji pięciu programów telewizyjnych. Tak opisanym urządzeniom trudno przypisać budowlany charakter tak w potocznym rozumieniu jak też w oparciu o cechy jakimi musi charakteryzować się dany obiekt by mógł zostać uznany za budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Wśród desygnatów budowli, które ze względu na ustalony stan faktyczny mogą stanowić przedmiot rozważań Sądu, ustawodawca wymienił m.in. sieci techniczne. W ustawie brak jest definicji tego pojęcia. Pomocne dla jego zrozumienia może być odwołanie się do dalszych postanowień ustawy prawo budowlane. Z jej przepisów wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne a także wspomniane sieci telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI), choć również i te kategorie nie zostały zdefiniowane. Niewątpliwie jednak aby sieć techniczna mogła zostać uznana za budowlę a następnie zostać objęta podatkiem od nieruchomości, musi zgodnie z at. 3 pkt 1 lit a prawa budowlanego, stanowić całość techniczno – użytkową. Pojęcia całości techniczno – użytkowej nie można przy tym utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ani prawo budowlane, ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołują się do art. 45 i 47 K.c. Tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno- użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004 r., nr 12, s. 26, L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009 r., nr 4, s 34). Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tak rozumianej budowli sieciowej nie stanowi sporny system antenowy. Jak wskazano na wstępie części zważającej, ustawodawca określając przedmiot podatku od nieruchomości odniósł się do skonkretyzowanego obiektu fizycznego. O ile można mówić, że instalacja kablowa zamknięta we właściwe do tego urządzenia techniczne stanowi pewien wycinek otaczającej przestrzeni (powierzchni) i daje podstawy do opodatkowania, to trudno byłoby ten sam mechanizm odnieść do punktowo umiejscowionych anten nadawczych. Taka interpretacja sprzeciwiałaby się również treści przepisu. Ustawodawca bowiem, wprost, jako przedmiot opodatkowania określa maszty antenowe, nic nie wspominając o antenach, którym trudno z resztą przypisać budowlany charakter. Ten kierunek wykładni, prezentowany jest również w literaturze przedmiotu (por. B. Brzeziński, W. Morawski, Glosa do wyroku WSA w Lublinie z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 158/06, "Przegląd Podatkowy" 2007 z. 10, 38; K. Radzikowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2342/05, "Finanse Komunalne" 2008, z.1-2, poz. 123) i w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z dnia 31 maja 2006 r., w sprawie sygn. akt II FSK 812/05).W orzecznictwie tym nakazuje się traktować jako budowle stacje bazowe telefonii komórkowej ale jedynie w zakresie elementów o ściśle budowlanym charakterze, wyłączając z niego natomiast urządzenia, które takiego charakteru nie mają. Z powyższego wynika tym samym, że opodatkowaniu tym podatkiem nie podlega, jako pozbawione stricte "budowlanego" charakteru, właściwe urządzenie nadawcze instalowane z wykorzystaniem elementów budowlanych.( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 124/10). Nie wytrzymuje również krytyki wskazanie telekomunikacyjnego charakteru rzekomej sieci technicznej. Pojęcie sieci telekomunikacyjnej jest definiowane na gruncie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zgodnie z art. 2 pkt 35 ustawy w myśl którego oznacza ona systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Zatem głównym celem sieci telekomunikacyjnej jest komunikacja, tymczasem sporne systemy antenowe służą przekazywaniu fal radiowych i telewizyjnych. Systemy antenowe nie spełniają również kryteriów urządzenia technicznego o jakim mowa w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że urządzenie techniczne stanowi budowle tylko wówczas, gdy jest urządzeniem wolnostojącym, podczas gdy przedmiotowe systemy antenowe zamontowane są na istniejących masztach. Systemy te nie są również urządzeniami budowlanymi. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Niewątpliwie systemy antenowe umieszczone na istniejących masztach, nie mają nic wspólnego z zapewnieniem możliwości użytkowania tych obiektów budowlanych zgodnie z jego przeznaczeniem. W istocie to anteny nadawcze w stosunku do masztów pełnią dominującą rolę. Reasumując przedmiotowe systemy antenowe nie są budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. w związku z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, gdyż nie zostały w sposób wyraźny wymienione w ostatnim ze wspomnianych przepisów, ani nie są podobne do żadnej z wskazanych w tej normie prawnej budowli. Nie są również urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W związku z tym urządzenia te nie mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ) oraz § 6 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2002, Nr 163, poz.1349 ).