VII SA/Wa 278/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012r. sprawy ze skargi I. K., E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Decyzją z dnia (...) listopada 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa) po rozpatrzeniu odwołania E. i I. K. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) września 2011 r., znak: (...), odmawiającej stwierdzenia, na wniosek E. i I. K., nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r., Nr (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Przedsiębiorstwu Gospodarki Odpadami "(...)" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Zakładu (...): budynek obsługi wag, waga wjazdowa i wyjazdowa, wiata PDGO, rampa PDGO, myjnia najazdowa kół i podwozi samochodowych, budynek administracyjny z salą edukacyjną, infrastruktura towarzysząca: sieci i przyłącza wodociągowe, teletechniczne, energetyczne nN, linia oświetleniowa, układ komunikacyjny i zieleni, na działkach ew. nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) października 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Zakładu (...) na działkach o nr geod. (...), położonych w obrębie S., gm. E. Wraz z odwołaniem I. i E. K. wnieśli o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 §1 pkt 2 i pkt 4 kpa - istnienia możliwości popełnienia przestępstwa w związku z wydaniem decyzji oraz braku udziału strony w postępowaniu, orzeczenie w sprawie wznowienia postępowania przez Wojewodę (...) w trybie art. 150 § 2 kpa oraz o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) grudnia 2010 r., znak: (...) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Następnie postanowieniem z dnia (...) stycznia 2011 r., znak: (...) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a skarga na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. oddalona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 189/11. Po rozpatrzeniu, zgłoszonego wraz z odwołaniem, wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2011r., znak: (...) odmówił wszczęcia postępowania w tym zakresie. W ocenie organu wojewódzkiego wniosek o stwierdzenie nieważności pochodził od podmiotów nie posiadających przymiotu strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2011r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r., znak: (...) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż działka o nr ew. (...), stanowiąca własność wnioskodawców, znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Tym samym E. i I. K. przysługuje przymiot strony, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane). Wojewoda (...) rozpatrując ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności, decyzją z dnia (...) września 2011 r., znak: (...), odmówił stwierdzenia, na wniosek E. i I. K., nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r., Nr (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Przedsiębiorstwu Gospodarki Odpadami "(...)" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Zakładu (...): budynek obsługi wag, waga wjazdowa i wyjazdowa, wiata PDGO, rampa PDGO, myjnia najazdowa kół i podwozi samochodowych, budynek administracyjny z salą edukacyjną, infrastruktura towarzysząca: sieci i przyłącza wodociągowe, teletechniczne, energetyczne nN, linia oświetleniowa, układ komunikacyjny i zieleni, na działkach ew. nr (...). Organ I instancji uznał, że zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu administracyjnym może być rozpatrywany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, tj. przesłanki określonej w art. 145 §1 pkt 4 kpa oraz nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zarzut, że decyzja Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego, który stanowi, że nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponadto wbrew twierdzeniu wnioskodawców roboty budowlane nie były realizowane w warunkach samowoli budowlanej, co wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia (...) września 2010 r. Organ nie stwierdził również naruszenia art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, albowiem z treści decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r. wynika, że projekt budowlany został nią zatwierdzony. Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 375/11 stwierdzającego nieważność uchwały Nr (...) Rady Gminy E. z dnia (...) sierpnia 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy E. dla zadania pn. "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych wraz ze składowiskiem Odpadów w S. k. E.", w oparciu o który wydana została między innymi decyzja Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r., organ stwierdził, że wyrok ten daje podstawę do weryfikacji indywidualnych aktów prawnych, wydanych na podstawie wadliwej uchwały, w tym ww. decyzji Starosty (...), w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W ocenie organu argumenty podnoszone przez wnioskodawców nie dają podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r. jak również nie wystąpiły inne wady uzasadniające wyeliminowanie badanej decyzji na podstawie art. 156 kpa. Jednocześnie organ wskazał, że argumenty wnioskodawców uzasadniają wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej decyzją Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r. Na skutek wniesionego przez E. i I. K. odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) listopada 2011 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając odwołanie, organ wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż - przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami, obowiązującego w dacie wydania weryfikowanej decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r., Nr (...). znak: (...), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr (...) Rady Gminy E. z dnia (...) sierpnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. (...) z dnia 28 września 2007 r. Nr 146, poz. 1890) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy E. dla zadania pn. Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych wraz ze składowiskiem Odpadów w S. k/E., jak też z wymaganiami ochrony środowiska, zgodnie z treścią decyzji Wójta Gminy E. z dnia (...) maja 2008 r., znak: (...), o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, zmienionej decyzjami tegoż organu: z dnia (...) września 2008 r., znak: (...) oraz z dnia (...) czerwca 2010 r., znak: (...), - projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, - projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, - wykonano sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. - do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył, wymagane przepisem art. 34 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu późniejsze stwierdzenie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 375/11 nieważności uchwały Nr (...) Rady Gminy E. z dnia (...) sierpnia 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy E. dla zadania pn. "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych wraz ze składowiskiem Odpadów w S. k/E." nie powoduje nieważności decyzji które na jej podstawie zapadły. Rozstrzygającym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest bowiem stan prawny z dnia wydania decyzji. Natomiast późniejsze uchylenie bądź zmiana uchwały w sprawie planu miejscowego, w oparciu o którą wydane zostało rozstrzygnięcie stanowi ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa). Jednocześnie nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z innych przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji wskazanych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Ponadto organ stwierdził, że w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów nie znajduje potwierdzenia zarzut o wydaniu decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r. w sytuacji, gdy objęte nim roboty były już rozpoczęte. Zgodnie z treścią znajdującego się w aktach sprawy pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia (...) września 2010 r., znak: (...), wskazane przez skarżących roboty budowlane realizowane były na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia budowy, zaś ich zakres nie pokrywał się z zakresem przedmiotowego pozwolenia na budowę, wydanego przez Starostę (...). Rozstrzygnięcia powyższe nie mogą stanowić przedmiotu oceny w niniejszym postępowaniu. Fakt realizacji ww. robót na tym samym terenie pozostaje w omówionych okolicznościach bez znaczenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. i I. K., zarzucając organowi odwoławczemu: 1) nierozpoznanie istoty sprawy spowodowane uznaniem, że stwierdzenie nieważności uchwały nr (...) Rady Gminy E. z dnia (...) sierpnia 2007 r. dokonane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 375/11 jest w skutkach tożsame z uchyleniem lub zmianą tej uchwały, podczas gdy prawidłowym byłoby ustalenie, że stwierdzenie nieważności eliminuje uchwałę, a w konsekwencji również czynności podjęte na jej podstawie, ze skutkiem ex tunc; 2) naruszenie prawa, a w szczególności przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 10 § 1 i art. 28 kpa oraz w związku z art. 28 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego i w związku z art. 147 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez: - uznanie, że zasadna jest decyzja Wojewody (...) w Olsztynie utrzymująca w obrocie prawnym decyzję Starosty (...) w sposób oczywisty naruszającą prawo w zakresie wymagań praworządności – gwarancji uczestniczenia strony w postępowaniu administracyjnym, wydanej z pominięciem udziału skarżących, a także innych osób - właścicieli nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji, - uznanie, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie ustaleń planu miejscowego, który następnie został wyeliminowany z obrotu poprzez stwierdzenie jego nieważności ze skutkiem od chwili jego uchwalenia, pozwala na przyjęcie, że stan prawny, istniejący obiektywnie w dniu wydawania decyzji, nie wpływa na jej ważność; 3) naruszenie art. 33 Prawa budowlanego poprzez nieuzasadnione i pozorne etapowanie inwestycji. Zdaniem skarżących stwierdzenie nieważności miało skutek ex tunc - od chwili podjęcia uchwały, tj. od (...) sierpnia 2007 r., wobec czego należy traktować ją jako niebyłą i która nie mogła nigdy wywoływać jakichkolwiek skutków prawnych. Zatem stwierdzenie nieważności planu powinno skutkować również stwierdzeniem nieważności kolejnych czynności podejmowanych na jego podstawie, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzja podlegająca kontroli Sądu została wydana w toku postępowania o stwierdzenie nieważności. Jest to jeden z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji administracyjnej i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa. Należy przy tym podkreślić, że kontrola pozwolenia na budowę w ramach postępowania nieważnościowego na podstawie art. 156 § 1 kpa, polegała nie na merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, lecz na przeprowadzeniu weryfikacji ostatecznej decyzji wyłącznie z punktu widzenia, tego, czy jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych ww. przepisie. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej i orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji, tylko wówczas, gdy wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 kpa i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 kpa, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. W niniejszej sprawie skarżący powołali się na art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiący przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. Określa się je jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisu prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde, bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi więc wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa. W niniejszej sprawie decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym z dnia (...) października 2010 r. - organ Starosta (...), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Gospodarki Odpadami "(...)" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Zakładu (...): budynek obsługi wag, waga wjazdowa i wyjazdowa, wiata PDGO, rampa PDGO, myjnia najazdowa kół i podwozi samochodowych, budynek administracyjny z salą edukacyjną, infrastruktura towarzysząca: sieci i przyłącza wodociągowe, teletechniczne, energetyczne nN, linia oświetleniowa, układ komunikacyjny i zieleni, na działkach ew. nr (...). Podstawą udzielania pozwolenia na budowę były przepis ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu (...) października 2010 r., tj. w dniu udzielenia pozwolenia na budowę obowiązywała uchwała Nr (...) Rady Gminy E. z dnia 1 sierpnia 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy E. dla zadania pn. "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych wraz ze składowiskiem Odpadów w S. k/E.". Z akt administracyjnych wynika, że projekt budowlany jest zgodny z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc nie można decyzji zatwierdzającej taki projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa, a co za tym idzie stwierdzić nieważność takiej decyzji. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżących stwierdzenia nieważności ww. uchwały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 375/11, Sąd podziela w tym zakresie argumentację organów obu instancji, iż fakt ten nie wpływa na dalszy byt decyzji wydanej na podstawie uchwały, która następnie została usunięta z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że rozstrzygającym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest bowiem wyłącznie stan prawny i faktyczny z dnia wydania decyzji, a więc w niniejsze sprawie stan istniejący w dniu (...) października 2010 r. W postępowaniu tym nie można więc kierować się faktami mającymi miejsce po wydaniu decyzji poddawanej ocenie, gdyż nie one decydują o tym czy doszło do naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 887/06). Jak to zostało wskazane wyżej w dniu udzielania pozwolenia na budowę obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a projekt budowlany był z nim zgodny. W ocenie Sądu powyższa okoliczność przesądza o tym, że pozwolenie na budowę nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie jak organy orzekające w przedmiocie stwierdzenia nieważności, również Sąd nie dopatrzył się, aby kontrolowane pozwolenie na budowę zawierało którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do pozbawienia czynnego udziału skarżących w toku postępowania, należy wskazać, że w postępowaniu nieważnościowym brali oni udział, a ponadto zostało ono wszczęte na ich wiosek. Natomiast jeśli chodzi o udział w postępowaniu dotyczącym udzielania pozwolenia na budowę, to strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może wnieść o wznowienie tego postępowania na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ale nie może z tego tytułu skutecznie żądać stwierdzenia nieważności decyzji. Również zarzut naruszenia art. 33 Prawa budowanego poprzez nieuzasadnione i pozorne etapowanie inwestycji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 Prawa budowanego jeżeli zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Zatem ustawa przewiduje możliwość wydania pozwolenia na budowę nie tylko dla całego zamierzenia budowlanego, ale i dla poszczególnych jego części, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym organy obu instancji dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego, iż pozwolenie na budowę nie jest obarczone żadną z wad skutkujących stwierdzeniem jego nieważności, co skutkuje odmową stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) października 2010 r. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.