VII SA/Wa 399/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. J. K., M. K. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących W. J. K., M. K. i M. K. solidarnie kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt: VII SA/Wa 399/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "budynku usługowo - mieszkalnego wielorodzinnego "A" oraz rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku przemysłowego dawnej drukarni na budynek usługowo- mieszkalny wielorodzinny "C" wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną wodociągową kanalizacyjną , sanitarną wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, centralnego ogrzewania i kotłowni olejowej w [...] przy ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów [...] , [...],[...],[...] jako istniejącego obiektu budowlanego wpisanego w dniu 30 maja 1996r do rejestru zabytków dawnego województwa [...] pod nr [...], położonego na obszarze zabytkowego zespołu urbanistyczno- architektonicznego i warstw kulturowych miasta [...] wpisanego w dniu 16 listopada 1959r do rejestru zabytków dawnego województwa [...] pod nr [...] "W", na rzecz Przedsiębiorstwa [...][...],[...]. Jak wynika z akt, pismem z dnia 7 października 2011 r. W. K., działając w imieniu własnym, a także z pełnomocnictwa M. i M. K. (dalej zwani skarżącymi) wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Podniósł, iż zgodnie z art. 33 Prawa budowlanego zamierzenie inwestycyjne realizowane w części zobowiązywało inwestora do zatwierdzenia projektu zagospodarowania dla całej inwestycji, a zatem wnioskodawcy stali się stroną postępowania, jednak bez swojej winy nie brali udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Prezydent Miasta [...] wznowił postępowanie administracyjne, a następnie – decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. (uzupełnioną postanowieniem z [...] listopada 2011 r.) – odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji, t.j. decyzji Prezydenta Miasta [...] z Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Organ administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym w prowadzonym postępowaniu wnoszący odwołanie nie może zostać uznany za stronę, gdyż projektowane zamierzenie budowlane nie oddziaływuje nanieruchomości oznaczone w ewidencji gruntów jako działki [...],[...] jak również nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu tych nieruchomości, a wyłączną przesłanką korzystania przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości ze statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest fakt znajdowania się w obszarze oddziaływania obiektu. Od powyższego rozstrzygnięcia W. K. wniósł odwołanie w imieniu własnym oraz w imieniu M. i M. K. Zarzucił, iż wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2010 r. Nr 243 z późniejszymi zmianami/ oraz prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 i art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy uwzględniając argumenty skarżącego, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego jej rozpatrzenia. Podniósł, iż przymiotu strony upatruje w tym, że iż projektowana nieruchomość oraz nieruchomość skarżących znajdują się w wspólnej strefie zagrożonej ruchami mas ziemnych (teren osuwiskowo-skarpowy), a obecna realizacja wskazuje, że dochodzi do dużej ingerencji w ustabilizowany względnie układ skarpy, narażając tym samym naszą nieruchomość na zmiany. Podniósł, iż obiekt skarżących i obiekt projektowany stanowi jeden obiekt wpisany do rejestru zabytków. Podkreślił, iż rozpoczęta inwestycja zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] oraz decyzją zmieniającą zatwierdza bardzo duży obszar ingerencji w koronę skarpy naruszając jej stabilność, powodując zmianę stosunków wodnych, a nieumiejętne działania technicznie i hydrologicznie mogą nawet doprowadzić do katastrofy sięgającej obszarem także naszej nieruchomości i powiększającej już obserwowane zmiany. organ ograniczając zakres obszaru oddziaływania obiektu zrobił to dla swojej i inwestora wygody, zdejmując z siebie obowiązek kontroli dokumentacji technicznej warunków posadowienia w zgodności zapisami ustawowymi i zobowiązaniami decyzji o warunkach zabudowy. Nie uznając skarżących jako strony postępowania wyłączył ich tym samym z tej kontroli. Zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...]organ uznał skarżących za strony postępowania. Wtedy też, zapoznając się ze złożoną dokumentacją, stwierdzili rozbieżność informacyjną w badaniach geotechnicznych posadowienia w zakresie niezgodności z rejestrem pod nr ewidencyjnym [...] polegającą na tym, że dokumentacja nie obrazuje osuwiska występującego wspólnie na granicy obu nieruchomości. Zauważyli także, że wydana decyzja konserwatorska dotyczy całego obszaru, ale pomija analizę wspólności terenu, jako jednego zespołu zabytkowego ( wpisanego pod nr [...] do rejestru zabytków). Podniósł, iż w postępowaniu konserwatorskim także nie uznano skarżących za stronę, pomimo, iż zapis decyzji o warunkach zabudowy zakładał w ust.9.2 uzyskanie opinii konserwatorskiej dla studium krajobrazowo-architektonicznego, które winno także obejmować w szczególności ochronę obiektu wpisanego do rejestru, jako dobro kultury. Podał, iż toczą się dwa postępowania administracyjne dla tej samej inwestycji. Zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. dotyczy postępowania związanego z inwestycją na bud. B, choć w nazwie zawiadomienia tego nie ma. Mając do czynienia ze wspólnym obiektem skonsolidowanym technicznie i zlokalizowanym w koronie skarpy, określonej, jako strefa zagrożona ruchami mas ziemnych, z ustalonymi miejscami osuwisk (pęknięcia ścian na naszym budynku są obrazem ich wpływu na obiekty), organ stwierdza, że może ustalać dwa różne obszary oddziaływania i w każdym z tych obszarów niezależnie podejmuje decyzje administracyjne ze skutkami techniczno- prawnymi ingerencji w zagrożony wspólny system skarpowy. Dodatkowym elementem wskazującym, że obszar oddziaływania obejmuje także nieruchomość skarżących jest warunek zachowania walorów architektoniczno- krajobrazowych i konserwatorskich. Budynki te łącznie są wpisane do rejestru zabytków, jako całość i zachowanie ich wartości, jako dobra kultury winno być rozpatrywane łącznie. Odwołujący się załączył do akt m.in. decyzję Państwowej Służby Zabytków Oddział Wojewódzki w [...] z dnia [...] maja 1996 r. w sprawie wpisania do rejestrów dobra kultury: Budynku [...] Drukarni Akcydensowej d. Drukarni Braci [...] położonego na działce nr [...],[...]– pod nr rejestru: [...] Organ odwoławczy podzielił pogląd o braku przymiotu strony skarżących. Podkreślił, iż projektowana inwestycja została zetapowana, obecnie pozwolenie na budowę dotyczy budynku A i przebudowy budynku B, które nie oddziaływują na działkę sąsiednią nie ograniczają sposobu zagospodarowania działki skarżącego. Zgodnie z brzmieniem art. 28 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie zaś do art. 3 pkt 20 prawa budowlanego obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Odwołujący nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby jego interes prawny. W ocenie organu odwoławczego odwołujący nie wykazał, aby w myśl art. 28 prawa budowlanego miał przymiot strony w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie wykazał bowiem, że nieruchomość, której jest właścicielem znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Odwołujący nie powołali się na okoliczności naruszające ich interes prawny w sprawie o pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy zwrócił uwagę iż skarżący wywodzi prawo strony kwestionując pozwolenie na budowę, z faktu, że inwestycja ma być realizowana na terenach osuwiskowych, ale nie przedstawił dowodów wskazujących na uznanie go jako stronę postępowania poprzez ustalenie obszaru oddziaływania obiektu w zakresie większym, niż projekt zagospodarowania terenu tj nie przedstawił przeciwstawnej dokumentacji geologicznej na poparcie swoich twierdzeń. Organ podkreślił, iż załączona do projektu dokumentacja geologiczno-inżynierska sporządzona przez mgr P. P stwierdza, że projektowana inwestycja nie spowoduje utraty stateczności skarpy, nie przewiduje się negatywnego wpływu projektowanej inwestycji na środowisko naturalne, budowa i użytkowanie budynków nie spowoduje zmian warunków geologiczno - inżynierskich na analizowanym terenie, projektowaną inwestycję lokalizuje się na statecznym fragmencie skarpy. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli w ocenie odwołującego zgromadzony w postępowaniu zwykłym materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że nieruchomość stanowiąca jego własność znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, to jego obowiązkiem było przedstawienie dowodów potwierdzających jego legitymację, a takich dowodów odwołujący nie przedstawił. Na powyższą decyzję skargę do WSA wnieśli: W., M. i M. K.. Zaskarżonym decyzjom zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a. art.3 pkt.20 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. nr.243 z 2010r., poz.1623 z póź.zm.), poprzez błędną jego wykładnie i przyjęcie, iż stanowiąca własność skarżących zabudowana działka gruntu nr. [...]i nr. [...] położona w [...] przy ul. [...] nie leżą w obszarze oddziaływania obiektów budowlanych "A' i "C" zlokalizowanych na działkach gruntu nr. [...],[...][...] i [...]; b. art. 28 ust.2 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. nr.243 z 201 Or., poz.1623 z póź.zm.), poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż skarżący nie mogą być uznani za strony postępowania administracyjnego, jakie toczyło się w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] nr. [...] znak: [...] z dnia [...].03.2011r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę budynku usługowo- mieszkalnego wielorodzinnego "A" oraz rozbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku przemysłowego dawnej drukarni na budynek usługowo-mieszkalny wielorodzinny "C" wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną, sanitarną, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji centralnego ogrzewania i kotłowni olejowej w [...] przy ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów [...],[...],[...],.[...], jako istniejącego obiektu budowlanego wpisanego w dniu 30.05.96r. do rejestru zabytków dawnego województwa [...] pod nr. [...] położonego na obszarze zabytkowego zespołu urbanistyczno-architektonicznego i warstw kulturowych miasta [...] wpisanego w dniu [...] 11.1959r. do rejestru zabytków dawnego województwa [...] pod nr. [...], na rzecz Przedsiębiorstwa [...] , [...] c. art.33 ust.1 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. nr.243 z 2010r, poz.1623 z póź.zm.), poprzez błędna jego wykładnię i nie zastosowanie d. art.49 ust.1 pkt.1, 2 i 3 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. nr.243 z 201 Or., poz.1623 z póź.zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie', e. art.3 ust.15, art.4 ust.1-3, art.6 ust.1 pkt.1"a", pkt.1"b", pkt.1"e", art.19 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr. 162, poz.1568 z póź.zm.), poprzez ich nie zastosowanie: f. art.80 ust. 1-5 ustawy z dnia 9.06.2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. nr. 163, poz.981), poprzez jego niezastosowanie; g. art.3 ust.8, art.75 ust.1 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. nr. 25 z 2008r., poz.150 z póź.zm.), poprzez ich niezastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. art. 149§2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie; b. art.149§3 k.p.a. - poprzez niezasadne jego zastosowanie; c. art.145§1 pkt.1 k.p.a - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, bez powoływania się na jego treść; d. art.107§1 i §3 k.p.a. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie - wskazanie nie istniejącej podstawy prawnej; e. art.104§1 i §2 k.p.a - poprzez nie uzasadnienie zastosowania nie istniejącej podstawy prawnej; f. art.10 ust.1 i art.73 ust.1 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie; Mając na uwadze powyższe - stosownie do treści art.145 § 1 pkt. "a" i "b" ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270 z póź.zm.) / p.p.s.a./ - skarżący wnieśli o uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane poglądy. Pismem z dnia 4 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżących wniósł o dopuszczenie dowodu z decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...]maja 2012 r. na mocy której skarżący zostali dopuszczeni do udziału w sprawie w charakterze stron postępowania o udzielenie pozwolenia konserwatorskiego na realizację zamierzenia pn.: Budowa budynku mieszkalno – usługowego oraz rozbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku przemysłowego (dawnej drukarni) na budynek usługowo – mieszkalny, budowa zjazdu z ul. [...] przewidzianej do realizacji w [...] przy [...], na działkach o nr.ewid. gruntów [...] , [...],[...]". Sąd na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. postanowił dopuścić wnioskowany dowód z dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozpatrując sprawę w świetle wyżej przywołanych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest uzasadniona. Organy architektoniczno – budowlane obu instancji naruszyły bowiem w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś uzasadnienie kontrolowanych decyzji nie zawiera pełnego i właściwego ustosunkowania się do zarzutów stawianych przez skarżących w toku postępowania – w odwołaniu, oraz wcześniej, aczkolwiek w lakonicznej formie – we wniosku o wznowienie postępowania. Mianowicie – jak wynika z treści uzasadnień kontrolowanych przez Sąd decyzji – organy I i II instancji skoncentrowały się wyłącznie na fakcie braku wykazania związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy wspólnym położeniem nieruchomości objętej inwestycją oraz nieruchomości będącej własnością skarżących na skarpie, w rejonie mogącym ewentualnie zagrażać osuwaniem się gruntu, a interesem prawnym uprawniającym skarżących do udziału w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego pozwolenia na budowę. Pominięte zostały całkowicie argumenty wskazujące na fakt, iż inwestycja, której dotyczy kwestionowana przez skarżących decyzja i poprzedzające jej wydanie postępowanie stanowi architektoniczną całość z budynkiem przylegającym bezpośrednio do budynku stanowiącego własność skarżących. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2012 r., skarżący są właścicielami jednego ze skrzydeł budynku dawnej drukarni, stanowiącej jednolity kompleks architektoniczny, co potwierdza decyzja Państwowej Służby Zabytków Oddział Wojewódzki w [...] z dnia [...] maja 1996 r. w sprawie wpisania do rejestrów dobra kultury: Budynku [...] Drukarni Akcydensowej d. Drukarni [...]położonego na działce nr [...],[...]– pod nr rejestru: [...]. W świetle ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U nr 162, poz. 1568 ze zm.) - opieka nad zabytkiem ma charakter zindywidualizowany. Odpowiedzialny za jej realizację jest bowiem aktualny dysponent zabytku, czyli jego aktualny właściciel lub posiadacz. Fakt wpisania budynku do rejestru zabytków nakłada na właścicieli lub użytkowników obowiązek przestrzegania rygorów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Został on sprecyzowany w art. 5 ww. ustawy, w myśl którego to przepisu opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków m.in.: prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku (pkt 2 ) oraz zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie (pkt 2). Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane stronami postępowania w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę są – inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z treści art. 3 ust. 20 ustawy prawo budowlane wynika, iż obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych. Art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane stanowi natomiast, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (...)". Do przepisów odrębnych możemy zaliczyć przepisy innych ustaw – w tym - ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków. Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu, organ powinien uwzględniać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek, ale i funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Winien nadto uwzględnić fakt, iż obiekt objęty projektem ( budynki oznaczone literami "A" oraz "C" wraz z pominiętym przez inwestora we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynkiem "B" oraz budynkiem skarżących stanowią w sensie architektonicznym całość wyznaczoną przez usytuowanie w granicach obiektu zabytkowego (starej drukarni), należącego częściowo do skarżących. Sąd wyraża także pogląd, że skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, iż w procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Należy więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (wyrok WSA z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 496/11, j. w.). Uwzględniając powyższe, orzekający Sąd w pełni podziela pogląd judykatury, iż właściciel działki znajdującej się w obszarze potencjalnego oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 644/10, wyrok NSA z 22 kwietnia 2009 r., sygn. II OSK 370/09). Przy czym, skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, to na akceptację zasługuje też stanowisko, iż wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania (zob. wyrok NSA z 29 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1481/09, LEX nr 668544). Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący w żaden sposób nie mogli zweryfikować twierdzeń organu, że planowany obiekt jest zgodny z przepisami prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda zastosuje się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Reasumując, Sąd stwierdził wydanie decyzji z naruszeniem przepisów proceduralnych – przede wszystkim art. 151 p.p.s.a. § 1 pkt 1, zw. z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego a także art. 107 § 3 k.p.a. – co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono biorąc za podstawę art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.