II SA/Bd 1439/10

2 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2011r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 156 § 1 i art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] - Geodety Miejskiego, z której wynika w szczególności, że grunt o pow. 1246 m2 (działka nr[...]) położony w [...], z dniem 1 sierpnia 1985 r. z mocy prawa przeszedł w zarząd Przedsiębiorstwa [...] w [...] oraz, że opłata roczna za ten grunt wynosi 17.120 zł co stanowi 2% wartości gruntu pozostającego w zarządzie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ orzekający przytoczył treść wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], w którym stwierdzono m.in., że przedsiębiorstwo "[...]" nie nabyło prawa zarządu na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz.99), gdyż przedsiębiorstwo to było jedynie najemcą gruntów na podstawie umowy najmu z dnia 15 września 1986 r. i dopiero z tym dniem objęło nieruchomość w posiadanie jako najemca, a więc nie mogło nabyć prawa zarządu z dniem 1 sierpnia 1985 r. tym bardziej, że przedsiębiorstwo nie uzyskało decyzji administracyjnej o przyznaniu tego prawa. Na potwierdzenie tej okoliczności Prezydent stwierdził, że w notarialnej umowie sprzedaży przedsiębiorstwa z dnia [...] r. poczyniono wzmiankę, że przedsiębiorstwo ma prawo najmu tego gruntu. Wystąpił też błąd w ewidencyjnym oznaczeniu gruntu jako działka nr[...]. Zdaniem Prezydenta Miasta [...] decyzja z dnia [...] r. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, gdyż nieruchomość była i nadal jest do 29 listopada 2010 r. użytkowana na podstawie umowy najmu, a więc niezgodne z prawem byłoby posiadanie dwóch różnych tytułów do nieruchomości przez to samo przedsiębiorstwo, tym bardziej, że wnoszone opłaty były czynszem najmu, a nie opłatą za zarząd. Poza tym organ wskazał, że pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. zakwestionował H. K. w piśmie z dnia [...]r., podnosząc że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności spornej decyzji z dnia [...] r., gdyż w niniejszej sprawie nie zostało rażąco naruszone prawo, ponieważ decyzja nie została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie prawnym, a także wbrew przesłankom przepisu nie nadano prawa lub obowiązku lub też innym ich odmówiono. Powołano się tutaj na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym z dnia 17 kwietnia 1996 r. - III SA 565/95, z dnia 26 maja 1989 r. - IV SA 339/82. Zdaniem H. K. charakter umowy nazwanej "umowa najmu" był już oceniany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy i ocena tego dokumentu jest zawarta w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 738/08), co jest wiążące dla organów administracji. Ponadto organ zwrócił uwagę na okoliczność, iż decyzją z dnia [...] r. Kolegium uchyliło decyzję z dnia [...] r. wydaną przez Prezydenta Miasta [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków na rzecz "[...]" i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu ustalenia warunków nabycia prawa użytkowania oraz wysokości opłaty za użytkowanie, przy czym skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez Prezydenta została odrzucona. Zdaniem organu, decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] - Geodety Miejskiego została wydana przez właściwy organ i z powołaniem właściwej podstawy prawnej tj. (obowiązującej w dacie wydania) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 27, poz. 99) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, zarządu i użytkowania gruntów (Dz. U. Nr 47, poz. 241), a jej wydanie znajduje oparcie w art. 47 ust. 1 cyt. ustawy, natomiast inne uchybienia tej decyzji [...] r. nie są rażącym naruszeniem prawa. W tych warunkach, w ocenie organu, nie można uwzględnić wniosku Prezydenta Miasta [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], tym bardziej, że już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w swym prawomocnym wyroku z dnia 26 listopada 2008 r., jak i Kolegium w decyzji z dnia [...] r. przesądziły w zasadzie istnienie prawa zarządu "[...]" do nieruchomości. Ponadto stwierdzono, że brak jest również argumentów ze strony wnioskodawcy jakoby decyzja ta była niewykonalna, mogła być bowiem jedynie nie wykonywana, co byłoby podstawą raczej do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie stwierdzania jej nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezydent Miasta [...] podtrzymał w zasadzie swoje poprzednie argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r.; w szczególności, że opłaty były ustalone za nieistniejące prawo "[...]" do zarządu nieruchomością oraz, że Przedsiębiorstwo to miało dwa różne tytuły do korzystania z gruntu. Prezydent Miasta [...] podniósł także, że Kolegium dokonało nadinterpretacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2008 r. wydanego w sprawie stwierdzenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Do wniosku Prezydenta Miasta [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy ustosunkował się również w piśmie z dnia [...] r. nabywca przedsiębiorstwa "[...]" – H. K., wnosząc o utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., ponieważ nie nastąpiło w niniejszej sprawie rażące naruszenie prawa, które byłoby zupełnie oczywiste, bezsporne i wyraźne tj. zauważalne "na pierwszy rzut oka". Ustosunkowując się natomiast do stwierdzenia Prezydenta Miasta [...], że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w swej decyzji z dnia [...] r. dokonało nadintepretacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2008 r. uczestnik stwierdził, że najważniejsze było to, iż Sąd uznał, że błędne było stanowisko organów, jakoby "[...]" przysługiwało prawo najmu z dnia [...] r., gdy w rzeczywistości była to umowa przekazująca tę nieruchomość w zarząd. Ponadto zarzucił Prezydentowi Miasta[...], że składanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu po raz kolejny o te same argumenty - nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy swoją poprzednią decyzję, odwołując się do uzasadnienia tamtego rozstrzygnięcia. W złożonej skardze Prezydent Miasta [...] zarzucił naruszenie przepisów art. 39, art. 47 ust. 1 i art. 87 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości - przez niewłaściwą ich interpretację i zastosowanie oraz przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 15 października 2010 r. i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Wydziału Geodezji o Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] - Geodety Miejskiego z dnia[...], gdyż jego zdaniem podstawą użytkowania nieruchomości przez "[...]" była umowa najmu z dnia 15 września 1986 r., a nie decyzja o oddaniu w zarząd, której nie wydano, przy czym pismo z dnia [...] r. jest jedynie decyzją o ustaleniu opłaty, a nie oddającą nieruchomość w zarząd. Skarżący na poparcie swojego stanowiska powołał orzecznictwo sądów administracyjnych m.in. wyrok NSA z 26 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 970/98 i wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1331/05. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że przepis art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. stanowił, iż grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek i porównując daty: wejścia w życie ustawy, którą był dzień 1 sierpnia 1985 r. oraz datę zawarcia umowy najmu, co miało miejsce w dniu [...] r., należy dojść do wniosku, iż do nieruchomości nie mógł mieć zastosowania art. 87, który wprowadzałby nieruchomość w stan zarządu sprawowanego przez PPiMUR "[...]". Skarżący podniósł też, że ówcześnie, a więc w dniu [...] r. i okresie późniejszym PPiMUR "[...]" miał możliwość uzyskania zarządu nad działką -położoną w [...] na podstawie obowiązującego art. 39 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., lecz wymagało to wydania decyzji administracyjnej. Fakt sporządzenia takiej decyzji jest nieznany Gminie[...], również uczestnik postępowania nigdy nie powołał się na taką okoliczność, dlatego zdaniem strony należy przyjąć, iż nigdy nie wydano decyzji o oddaniu w zarząd PPiMUR "[...]" działki gruntu o powierzchni 1246 m2 położonej w [...] (poprzednio nr [...]). Wskazano, że wywodzenie, iż decyzja o ustaleniu wysokości opłaty rocznej z dnia [...] r. jest jednocześnie decyzją o oddaniu nieruchomości w zarząd, stanowi naruszenie art. 38 i art. art. 47, ponieważ w sprawie powinny zostać wydane dwie odrębne decyzje, oparte o odrębne podstawy prawne, bowiem nie zaistniał stan zarządu z mocy prawa. W tym stanie byt decyzji z dnia [...] r. zdaniem strony skarżącej budzi wątpliwości, bowiem należy przyjąć, iż w sprawie nie wydano koniecznej decyzji ją poprzedzającej. Dotyczy więc prawa nieistniejącego w dniu jej wydania i dlatego należy uznać, iż posiada wadę powodującą jej nieważność stosownie do postanowień art. 156 kpa. Na oczywistą nieważność decyzji z dnia [...] r. wskazuje również -według Prezydenta - postępowanie strony, która decyzji nie wykonywała powołując się na istniejący stosunek cywilnoprawny (zgodnie z aneksem strona miała wnosić 30/100 części wpływów z podnajmu nieruchomości) oraz organu, który nie podjął żadnych działań zmierzających do egzekwowania ustalonej opłaty. Organ i strona zgodnie przyjęły, iż pismo z dnia [...] r., co do którego ustalono, iż jest decyzją, jest efektem błędu, który nie powoduje dla PPiMUR "[...]" żadnego skutku. Strona skarżąca stwierdziła, że wzajemna relacja pomiędzy Miastem[...], a PPiMUR "[...]" była relacją cywilnoprawną - strony nazwały zawartą umowę -umową najmu. Wbrew twierdzeniom występujących w sprawie opinii prawnych (prof. B. W. z 17 stycznia 2008 r.) na temat umowy, gdzie podniesiono, iż była ona nieodpłatna, zdaniem skarżącego mija się to z prawdą, ponieważ swoistą zapłatą czynszu najmu był obowiązek pozostawienia bez rozliczenia poniesionych nakładów, a także 30/100 części z wpływów pozyskanych od innych najemców. Wskazano, że ustalenie nieodpłatności wynika z oświadczeń osób zarządzających, iż nie uzyskiwali wpływów z podnajmu nieruchomości, co jednak nie zostało odpowiednio udokumentowane, zważywszy, że na terenie nieruchomości znajdowały się podnajmowane garaże oraz siedziby innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję tego organu odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w piśmie Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] r., z którego wynika jak określił organ, że grunt położony w [...] (działka[...]) z dniem 1 sierpnia 1985 r. z mocy prawa przeszedł w zarząd Przedsiębiorstwa [...] i ustalono opłatę roczną. W pierwszej kolejności należy skoncentrować się na piśmie z [...] r., gdyż zostało ono uznane za decyzję. Przedmiotem stwierdzenia nieważności musi bowiem być decyzja. Aby zakwalifikować dane pismo jako decyzję należy ocenić czy posiada ono cechy decyzji i co jest jej przedmiotem. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa decyzja ma charakter sformalizowany i dla ustalenia, że pismo, które nie jest nazwane decyzją wymagana jest stosowna analiza jego formy i treści. Cechy decyzji opisanie są w art. 107 § 1 kpa. Decyzja musi wskazywać m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia, zwierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a także pouczenie czy i w jakim trybie przysługuje prawo do odwołania. Reguły te obowiązywały też w czasie datowanym na dzień sporządzania omawianego pisma. Rozpatrując sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji (zawartej w piśmie) organ musi w przypadkach wątpliwych ustalić przedmiot decyzji. Odnosi się to zwłaszcza do przypadku odmiennej oceny treści pisma. Taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Wnioskodawca wystąpił o stwierdzenie nieważności pisma posiadającego wszystkie elementy decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 kpa dotyczącego opłaty rocznej za grunt oddany w zarząd, natomiast organ wszczął postępowanie z urzędu, odczytując treść owego pisma, jako potwierdzającego przejęcie z mocy prawa z dniem 1 sierpnia 1985 r. w zarząd Przedsiębiorstwa [...] spornej nieruchomości oraz ustalenia opłaty rocznej za grunt pozostający w zarządzie. Pomimo przejścia na tryb działania z urzędu organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. Powstaje zatem pytanie przy działaniu przez organ z urzędu, komu organ odmówił stwierdzenia nieważności. Jeśli natomiast organ działał na żądanie strony, to tym bardziej powinien przedstawić powody odmiennej oceny treści pisma z [...]r. Istnienie decyzji w znaczeniu formalnym zależy od podjęcia przez organ określonej czynności, skierowanie jej na wywołanie określonego skutku prawnego, nadanie jej odpowiedniej formy procesowej i wolę wywołania skutku wobec określonego podmiotu będącego adresatem aktu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wyraźne rozbieżności interpretacyjne budzi ocena zamiaru uzyskania przez organ skutku prawnego. Organ rozpatrujący sprawę o stwierdzenie nieważności w uzasadnieniu decyzji miesza argumenty będące osnową polemiki dotyczącej treści pisma z przesłanką, która ma zdaniem wnioskodawcy przemawiać za podstawą do stwierdzenia nieważności. Przedmiotem stwierdzenia nieważności może być decyzja dotknięta enumeratywnie wymienioną w art. 156 § 1 kpa kwalifikowaną wadą prawną. Katalog podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter zamknięty. Nim organ przystąpi do badania przyczyny nieważności nie może budzić wątpliwość, że dotyczy ona decyzji, o określonej, niespornej treści, a gdy treść budzi wątpliwość, musi zostać przekonująco wyjaśniona. Organ ogólnikowo stwierdził, że decyzja została wydana przez właściwy organ z powołaniem właściwej podstawy prawnej i jej wydanie znajduje oparcie w art. 47 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomościami (Dz. U. Nr 27, poz. 99). Powołany przepis stanowił, że terenowy organ administracji państwowej ustala opłaty za użytkowanie wieczyste, zarząd i użytkowanie w formie opłat rocznych ... Abstrahując już zupełnie od tego, że Sąd nie dopatrzył się powołania się tego przepisu w spornym piśmie to w świetle brzmienia wskazanego przepisu istotne wątpliwości budzi stwierdzenie, że sprawa dotyczy decyzji "z treści której wynika, ze grunt z mocy prawa przeszedł w zarząd PP i MUR "[...]." W dalszej części uzasadnienia organ skonstatował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z 26 listopada 2008 r. jak i Kolegium w decyzji z [...] r., "przesądziły" w zasadzie istnienie prawa zarządu "[...]" do nieruchomości. Odnosząc się do tego stwierdzenia, należy podnieść, że sąd administracyjny nie jest sądem orzekającym merytorycznie w tym sensie, że przyznaje prawo lub obciąża obowiązkiem. Zadaniem sądu jest badanie legalności decyzji i aktów administracyjnych o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem sprawy, na którą powołuje się SKO było badanie legalności decyzji w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków przez H. K. jako nabywcy PPMUR "[...]". W powołanym wyroku Sąd zakwestionował działanie organów, które wydały rozstrzygnięcie bez analizy możliwości oceny podstaw prawnych do nabycia prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynku na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) przez wnioskodawcę. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku znalazło się dość daleko idące stwierdzenie odwołujące się do badania kwestii cywilnoprawnych, to nie można uznać, że sporne okoliczności zostały przesądzone. Po pierwsze, z tego powodu, że Sąd nie jest władny dokonywać własnych ustaleń merytorycznych, po drugie w grę wchodziło zwrócenie organowi uwagi na konieczność analizy innych dokumentów, które miałyby znaczenie przy ocenie czy doszło do oddania nieruchomości w zarząd, stanowiące o podstawach do ustalenia czy doszło do nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynku z mocy prawa. Chodziło zatem o zwrócenie uwagi na elementy mające znaczenie dla okoliczności administracyjnoprawnych. Z tych też względów nie można uznać za trafne stanowiska uczestnika i organu, że sprawa oddania w zarząd nieruchomości została przesądzona przez Sąd w wyroku z 26 listopada 2008 r. Oceniając sprawę stwierdzenia nieważności pisma z [...] r. zasadniczego znaczenia nabiera ustalenie na jakich podstawach organ uznał, że nieruchomość z mocy prawa przeszła w zarząd Przedsiębiorstwa[...]. O ile bezspornie treść pisma dotyczy ustalenia opłaty rocznej, o tyle nieprzekonujące są okoliczności przemawiające za odczytaniem, że pismo to jest równoznaczne z decyzją potwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem [...] r. prawa zarządu przez PP i MUR "[...]." Przedstawione bowiem argumenty nie dają podstawy do takiego wniosku. Niewątpliwie warunkiem ustalenia opłaty jest objęcie zarządu w rozumieniu przepisów o g.g.i.w. jednak zdaniem wnioskodawcy nie doszło do objęcia zarządu, a brak tej czynności czyniłby podstawę do wskazania okoliczności uzasadniających wniosek o stwierdzenie nieważności. Organ przez "niebudzącą wątpliwości treść pisma" co do ustalenia opłaty przyjął domniemanie faktu przekazania nieruchomości w zarząd. Kwalifikując pismo jako decyzję, jego treść nie może opierać się na domniemaniach. W tych okolicznościach nie można zaakceptować rozszerzającej interpretacji treści decyzji. Sprawa oddania nieruchomości w zarząd jest sprawą sporną. Organ nie powołał się na jednoznaczny akt, z którego wynikałoby, że nieruchomość oddano w zarząd przedsiębiorstwu, którego następnie ogłoszono upadłość i było przedmiotem nabycia przez uczestnika. Wyjaśnienia wymaga też podmiotowość adresata pisma. Ze znajdującej się w aktach notatki z [...] r. z badania księgi wieczystej KW nr [...] wynika, że na podstawie zarządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] r. Przedsiębiorstwo[...], utworzone zarządzeniem 17/73 Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z 26 lutego 1973 r. ulega podziałowi stosownie do zarządzenia Nr 50 Prezesa Rady Ministrów z 30 grudnia 1988 r. poprzez wyłączenie Zakładu Nr 2 w [...]. Wyłączenie Zakładu nr 2 następuje z dniem 31 grudnia 1988 r. Oznacza to, że pod podaną firmą do 31 grudnia 1988 r. działało przedsiębiorstwo państwowe w[...], a nie w[...]. W dniu [...] r. do rejestru przedsiębiorstw państwowych wpisano natomiast Przedsiębiorstwo [...] (notatka służbowa k 89). Przedsiębiorstwo w [...] powstało po 31 grudnia 1988 r. Wyjaśnienia zatem wymagałoby przy takim stwierdzeniu organu czy istniała osoba prawna o podanej nazwie będąca przedsiębiorstwem państwowym z siedzibą w [...] w 1986 r., by w ogóle rozważyć czy mogła uzyskać zarząd sporną nieruchomością. Jakiego typu były ewentualne przesunięcia praw majątkowych między firmą w [...] i [...]. W konsekwencji należałoby ustalić czy istniał adresat pisma (decyzji) o podanej nazwie z siedzibą w[...]. Tej okoliczności organ nie badał a jest istotna z punktu widzenia istotnych elementów formalnoprawnych decyzji. Dopiero ustalenie wskazanych okoliczności dotyczących treści decyzji, adresata, intencji i celu sporządzenia pisma może być podstawą oceny czy wydano ją z rażącym naruszeniem prawa, i czy oraz jakiego typu przyczyna nieważności zachodzi. Treść decyzji musi być niesporna lub przesądzona (chyba, że pismo nie ma cech decyzji), by mogła być oceniania z punktu widzenia przesłanek do jej wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym. W aktualnym stanie ustaleń organu, zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z uwagi na naruszenia art. 7, art. 77, art. 107, art. 156 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ poczyni podane powyżej ustalenia i dokona stosownej oceny zgłoszonego wniosku.