II OSK 2783/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 432/12 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 432/12 oddalił skargę [...] Spółki z o.o. w [...] na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu [...].05.2011 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie wpłynął wniosek w sprawie prowadzonych na terenie działki w miejscowości [...], gmina [...] robót budowlanych związanych z budową domków kempingowych wraz z instalacjami zewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną i elektryczną bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia W związku z tym, pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Koszalinie po uprzednim zawiadomieniu właściciela nieruchomości przeprowadzili kontrolę ww. nieruchomości. W trakcie kontroli ustalono, iż na terenie dwóch działek ustawionych zostało 20 przyczep kempingowych o wymiarach 3,5 x 7,5 m. Przyczepy ustawione zostały na kołach, jednak ich ruch został uniemożliwiony poprzez podparcie ich w sposób umożliwiający ich bezpieczne użytkowanie. Ustalono ponadto, iż przyczepy ustawione zostały w I połowie 2011 r., a każda z nich posiada wewnętrzną instalacje elektryczną wodociągową i kanalizacji sanitarnej wraz z opomiarowaniem oraz niezbędnymi króćcami służącymi do przyłączenia instalacji zewnętrznych. W trakcie kontroli nie przedstawiono dokumentów świadczących o legalnym ustawieniu przyczep oraz podłączeniu ich do instalacji zewnętrznych. Z uwagi na charakter ww. obiektów (przyczepy kempingowe) oraz ich prostą konstrukcję, organ zakwalifikował je jako obiekty tymczasowe, tj. obiekty budowlane, nietrwale połączone z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż w okresie 120 dni od rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane). Ustalono ponadto, iż obszar na którym zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a lokalizacja ww. obiektów na terenie istniejącego ośrodka wczasowego nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. na podstawie art. 49 b ust. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w związku z ustawieniem obiektów tymczasowych bez wymaganego prawem zgłoszenia, nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia do urzędu w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia odpowiednich dokumentów. Spółka nie wykonała obowiązków w zakreślonym terminie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie na podstawie art. 49b ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. nakazał spółce rozbiórkę tych obiektów tymczasowych. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca spółka. W uzasadnieniu odwołania strona przyznała, iż przyczepy nie były oraz nie są połączone z gruntem, nie ma zatem żadnych podstaw do przyjęcia, iż ruch przyczep został uniemożliwiony. Przyczepy posiadają sprawne podwozie kołowe i w każdej chwili mogą zostać przemieszczone w inne miejsce. Przyczepy wyposażone są w standardowe instalacje (elektryczne, wodne, kanalizacyjne, etc.) powszechnie stosowane w tego typu pojazdach. Koła przyczep jedynie stykają się z podłożem. Taki kontakt między gruntem a przyczepą nie nosi jakichkolwiek znamion połączenia. W związku z powyższym przedmiotowe przyczepy kempingowe nie mają charakteru tymczasowych obiektów budowlanych. Spółka wobec przedmiotowych przyczep nie wykonywała żadnych czynności budowlanych. Co istotne, zdaniem strony umiejscowienie przyczep pozostaje w zgodzie z decyzją Wójta Gminy [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji stanowiącej pole kempingowe zlokalizowanej na terenie ww. działek. Przytoczyła szereg zarzutów pod adresem sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ. Wskazała m.in., że organ pierwszej instancji nie dokonał stosownych ustaleń w zakresie sprawdzenia czy przyczepy są pojazdami zarejestrowanymi i sprawnymi technicznie. Ustalenia w tym zakresie są istotne, gdyż posiadanie przez przyczepy statusu pojazdu w myśl przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym uniemożliwia jednoczesne uznanie przyczep jako tymczasowych obiektów budowlanych. W ocenie strony organ pierwszej instancji nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych. Stwierdziła ponadto, że postój mobilnej przyczepy kempingowej na terenie ośrodka wypoczynkowego, będącego własnością Spółki, trudno uznać za wykonanie przez nią obiektu budowlanego, wymagającego zgłoszenia. W skutek rozpatrzenia odwołania Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że z ustaleń poczynionych przez organ powiatowy jednoznacznie wynika, iż przedmiotowe obiekty zostały zainstalowane na gruncie w sposób uniemożliwiający ich połączenie z innym pojazdem, natomiast zostały podłączone do zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej. Ponadto, przedmiotowe przyczepy zostały zainstalowane w I połowie 2011 r. i do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zostały przemieszczone. Nie są też zarejestrowane jako przyczepy w rozumieniu ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym (brak tablic rejestracyjnych). A zatem nie ulega wątpliwości, że należy je zakwalifikować jako obiekty budowlane, inne niż budynki lub obiekty małej architektury (art. 3 ustawy Prawo budowlane). Dodatkowo organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż obiekty objęte niniejszym postępowaniem nie zostały ustawione na okres 120 dni, zatem ich ustawienie nie było objęte obowiązkiem zgłoszenia, a obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Usytuowanie takich obiektów bez decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie ustawy Prawo budowlane. Uwzględniając jednak charakter przedmiotowych obiektów budowlanych (nietrwałe powiązanie z gruntem, możliwość przeniesienia ich w inne miejsce), w świetle treści przepisu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, zgodnie, z którym przez tymczasowy obiekt budowlany rozumieć należy obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe oraz uwzględniając przepis art. 139 k.p.a., który stanowi, że "Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny", organ odwoławczy uznał, że przyjęte przez organ powiatowy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy nie narusza prawa budowlanego w sposób rażący, w związku z czym nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę. W odpowiedzi na skargę Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, stwierdzając m.in., że przedstawiony przez organ stan faktyczny jest bezsporny. Opis obiektów, ich lokalizacja, w tym data usytuowania (I połowa 2011r.) nie budzi wątpliwości. Zarówno w skardze jak i wcześniej w odwołaniu skarżąca spółka podnosi argumenty zmierzające do wykazania braku podstaw do zastosowania przepisów Prawa budowlanego, a w konsekwencji braku kompetencji organów nadzoru budowlanego. Unieruchomienie, podłączenie do mediów oraz nie posiadanie tablic rejestracyjnych przez ww. przyczepy przesądza zdaniem sądu o tym, że trudno im przypisać cechy przyczep, o których mowa w art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W tym stanie rzeczy sporne przyczepy stały się tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 11187ze zm.). Sąd zauważył, że katalog obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem jest otwarty, tak więc przyczepa kempingowa w ocenie sądu zbliżona charakterem do barakowozu, może w okolicznościach niniejszej sprawy zostać zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany. Z akt sprawy wynika, że przyczepy te nie zostały ustawione na okres 120 dni, zatem ich ustawienie nie było objęte obowiązkiem zgłoszenia, lecz obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Trafnie zdaniem sądu organ zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako wymagający pozwolenia na budowę, w świetle treści art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, przewidującego, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tak więc usytuowanie przyczepy nietrwale połączonej z gruntem na okres dłuższy niż 120 dni nie podlega wyjątkowi przewidzianemu w przytoczonym wyżej przepisie, a tym samym wymagało pozwolenia na budowę. Usytuowanie takich obiektów bez decyzji o pozwoleniu na budowę i w konsekwencji wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę poprzedzone musi być postępowaniem legalizacyjnym w trybie art. 48 cyt. ustawy, którego skutkiem może być prawna aprobata dla samowoli budowlanej, pod warunkiem spełnienia określonych ustawowych wymogów. Inwestor jednak ich nie spełnił. Od tego wyroku skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: - prawa materialnego poprzez wadliwą kontrolę pod względem zgodności z prawem decyzji administracyjnej Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w zakresie zastosowania przez organ administracji następujących przepisów prawa materialnego, i przyjęcie, że: organ administracji II instancji nie naruszył art. 3 pkt 5 w zw. z pkt 1 tego samego artykułu ustawy - Prawo budowlane, dokonał właściwej interpretacji ww. przepisów, uznając że przyczepy kempingowe są tymczasowymi obiektami budowlanymi, gdyż posiadają cechy analogiczne do barakowozów; organ administracji II instancji nie naruszył art. 3 pkt 6 p.b., dokonał właściwej interpretacji przepisu, uznając, że przyczepy kempingowe zlokalizowane były przedmiotem procesu budowy; organ administracji II instancji nie naruszył art. 28 i 48 p.b., dokonał właściwej interpretacji przepisów, uznając, że umieszczenie przyczep kempingowych wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a umieszczenie ich bez tego pozwolenia wymagało przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego; organ administracji II instancji nie naruszył art. 49b ust. 1 p.b. i dokonał właściwej interpretacji przepisu i zastosowania przepisu, uznając, że były podstawy do nakazania rozbiórki w drodze decyzji w trybie tego przepisu; organ administracji II instancji nie naruszył art. 2 pkt 31 oraz 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, dokonał właściwej interpretacji przepisów, uznając, że przyczepy kempingowe nie posiadają statusu "pojazdu" jak i "przyczepy". Zarzuciła także naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwą kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, w zakresie niezastosowania przez organ administracji następujących przepisów prawa materialnego: a) art. 71 ust. 1 oraz 3 w związku z art. 66 ustawy prawo o ruchu drogowym, w wyniku błędnej wykładni dokonanej przez organ, której rezultatem było przyjęcie, iż przyczepy kempingowe skarżącej nie są pojazdami [pojazdami specjalnymi] w rozumieniu ustawy; b) § 7 ust. 1 oraz załącznika nr 4 [tabela nr 3, pozycja nr 14] rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, w wyniku błędnej wykładni dokonanej przez organ, której efektem było przyjęcie, iż przyczepy kempingowe skarżącej nie są pojazdami [pojazdami specjalnymi] w rozumieniu ustawy. Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na nie uchyleniu przez sąd decyzji organu administracji II instancji, pomimo, iż decyzja ta naruszała art. 7 kpa poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie: uznania, że przyczepy kempingowe są tymczasowymi obiektami budowlanymi o cechach barakowozów; uznania, że przyczepy kempingowe były przedmiotem procesu budowlanego; uznania, że przyczepy kempingowe nie posiadają statusu "pojazdu" jak i "przyczepy" w rozumieniu ustawy prawo o ruchu drogowym; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na nie uchyleniu przez sąd decyzji organu administracji II instancji, pomimo, iż decyzja ta naruszała: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez niezgromadzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz wydanie decyzji administracyjnej bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie ustalenia istnienia "połączenia" przyczep z gruntem, braku możliwości połączenia przyczep z innymi pojazdami, oraz braku połączenia przyczep z zewnętrznymi instalacjami; b) art. 9 kpa, poprzez niepoinformowanie strony o dokonaniu nowych ustaleń faktycznych [przyłączenie przyczep do zewnętrznych instalacji, brak możliwości połączenia przyczep z innym pojazdem z uwagi na sposób zainstalowania ich na gruncie, oraz brak statusu pojazdów] mających istotny wpływ na ustalenie obowiązku strony; art. 8 kpa, poprzez dokonanie odmiennych ustaleń faktycznych, braku powiadomienia o tym skarżącej, uniemożliwienie skarżącej odniesienia się do nowych ustaleń, utrzymanie wadliwej decyzji w mocy; art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie oraz wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji w wyniku dokonania uzupełniających ustaleń faktycznych [podłączenie przyczep do instalacji, brak tablic rejestracyjnych na przyczepach, brak możliwości ich podłączenia do innych pojazdów] odmiennych od ustaleń organu pierwszej instancji i utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy; art. 107 § 1 kpa, poprzez nieustalenie wyczerpującego stanu faktycznego, wskazanie dowodów, na których organ oparł decyzję, brak spójności wywodów prawnych z ustalonym stanem faktyczny, co uniemożliwiło skarżącej dokonania analizy uzasadnienia decyzji oraz podjęcia stosownej obrony swoich praw; art. 107 § 3 kpa, poprzez zbyt powierzchowne ustalenia faktyczne, które nie mogą być wystarczającą podstawą dla subsumcji prawnej dokonanej przez organ; art. 80 kpa, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, skutkujące dokonaniem błędnej oceny ustalonego stanu faktycznego i wydaniem decyzji utrzymującej decyzję pierwszej instancji w mocy; h) art. 105 § 1 kpa, poprzez niezastosowanie przepisu, mimo wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania; i) art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez niezastosowanie przepisu, mimo, iż błędy w ustaleniach stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji uniemożliwiały utrzymanie jego decyzji w mocy; j) art. 138 § 2 kpa, poprzez niezastosowanie przepisu, mimo, iż organ pierwszej instancji nie dokonał ustalenia wszystkich istotnych faktów, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy [kwestia podłączenia przyczep kempingowych do mediów oraz kwestia statusu "pojazdu"]; - art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez sąd pierwszej instancji, iż organ administracji II instancji nie zastosował, choć powinien, następujących przepisów: art. 71 ust. 1 oraz 3 w związku z art. 66 ustawy prawo o ruchu drogowym, w wyniku błędnej interpretacji organu, której rezultatem było przyjęcie, iż przyczepy kempingowe skarżącej nie są pojazdami [pojazdami specjalnymi] w rozumieniu ustawy; b) § 7 ust. 1 oraz załącznika nr 4 [tabela nr 3, pozycja nr 14] rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, w wyniku błędnej interpretacji organu, której efektem było przyjęcie, iż przyczepy kempingowe skarżącej nie są pojazdami [pojazdami specjalnymi] w rozumieniu ustawy. Wniosła o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że kontakt przyczep z gruntem nie nosi znamion połączenia. Wskazała również na, jej zdaniem, błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy co do wielu wymienionych cech przyczep. Za nietrafne uważa powielenie argumentacji organu dotyczącej oceny pozbawienia przyczep tablic rejestracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania naruszenie których miało zdaniem skarżącego istotny wpływ na wynik sprawy. Przed odniesieniem się do podniesionych zarzutów należy w pierwszej kolejności wyraźnie stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, a spór w rzeczywistości dotyczy oceny prawnej tego stanu faktycznego. Jest bowiem rzeczą bezsporną, że w pierwszej połowie 2011r. na działkach [...] i [...] skarżący ustawił 20 przyczep kempingowych o wymiarach 3,5mx 7,5m . Przyczepy ustawione zostały na kołach, jednak ich ruch został uniemożliwiony poprzez podparcie ich w sposób umożliwiający ich bezpieczne użytkowanie. Każda z przyczep posiada wewnętrzną instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacji sanitarnej, a nadto podłączone zostały do zewnętrznych instalacji wodociągowej, elektrycznej i kanalizacyjnej. Rzeczą bezsporną jest również, że przyczepy te nie są zarejestrowane (nie posiadają tablic rejestracyjnych) jako przyczepy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak również bezsporną jest okoliczność, iż skarżący nie posiada dokumentów świadczących o legalnym postawieniu przyczep. Ponadto obszar na którym zlokalizowane są działki na których postawiono przedmiotowe przyczepy nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe okoliczności stanu faktycznego są niekwestionowane. Natomiast sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania w rzeczywistości zarzucają nieprawidłowo dokonaną ocenę prawną tego stanu faktycznego, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane i pominięcie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego to istota ich sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie dokonano prawidłowej kwalifikacji prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny w orzekającym składzie podziela twierdzenia zawarte w zaskarżonym wyroku. Z ustalonego stanu faktycznego wynika bowiem bezspornie, że przedmiotowe przyczepy kempingowe służą do zaspakajania potrzeb rekreacyjnych w jednym miejscu, to jest na działkach nr [...] i [...] na których zostały ustawione, a nie służą jako pojazdy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. To skarżący wykorzystując w ten sposób przyczepy kempingowe spowodował, że pełnioną one funkcję obiektu budowlanego i uzyskały status obiektu budowlanego, natomiast aktualnie pozbawione zostały funkcji pojazdu. W związku z powyższym prawidłowo uznano, że do przedmiotowej sprawy należy stosować przepisy prawa budowlanego, a nie przepisy o ruchu drogowym. Problem ten był już przedmiotem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego np. w wyroku z dnia 29 V 2012r. II OSK 423/11 NSA sformułował pogląd, że przyczepa kempingowa, służąca do zaspakajania celów rekreacyjno –wypoczynkowych w jednym miejscu stanowi w istocie obiekt budowlany , a nie pojazd w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 4 XII 2012r. II OSK 1389/11. Również w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013r. , II OSK 779/12 NSA zajął stanowisko, iż wagon kolejowy, tak samo jak obiekt kontenerowy służący rekreacji, jest obiektem budowlanym. Tym samym organ prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie przepisy prawa budowlanego, a Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli. Należy przy tym zauważyć, że "tymczasowość" obiektu budowlanego nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych z jego budową - zgodnie z art. 28 ustawy budowa wszystkich obiektów budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a jedyne wyjątki od tej zasady są enumeratywnie wyliczone w art. 29. Stosownie natomiast do treści art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Inwestor nie dysponuje bowiem ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wykonanego obiektu nie można zakwalifikować do żadnej z grupy, określonej w art. 29 lub 30 ustawy, zwalniającej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Wobec dokonania powyższych ustaleń zasadnie organy zastosowały procedurę legalizacyjną. Nieprzedstawienie zaś przez inwestora wymaganych dokumentów, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, zobowiązywało organy nadzoru budowlanego do zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu. Nakaz ten w istocie stanowi bowiem konsekwencję niewykonania nałożonych obowiązków, których celem było doprowadzenie obiektu do zgodności z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.