III SA/Gl 1782/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. [...] r. Fundacja "A" z M. złożyły do Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy usługa organizowania imprezy kulturalnej, tj. festiwalu muzyki niezależnej korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. We wniosku Strona przedstawiła następujący stan faktyczny; Fundacja jest podatnikiem podatku od towaru i usług. Fundacja działa na podstawie statutu, jej celem statutowym jest działalność kulturalna, tj.: - wspieranie, upowszechnianie i promocja twórczości artystycznej ze szczególnym uwzględnieniem twórczości niezależnej, - promocja artystów, wykonawców oraz ich twórczości, - popularyzowanie oraz podejmowanie działań edukacyjnych w zakresie sztuki muzycznej, plastycznej, filmowej i teatralnej, - przeciwdziałanie patologiom społecznym poprzez wspieranie twórczości artystycznej, tworzenie materialnych warunków do działalności w zakresie twórczości artystycznej, - popularyzowanie idei wolontariatu (dowód: Statut Fundacji). Organem nadzoru Fundacji jest minister ds. kultury i dziedzictwa narodowego. Fundacja planuje zorganizować w sierpniu 2011 r. w K. we współpracy z Centrum Kultury im. K. B. z siedzibą w K. (instytucja kultury wpisana do rejestru instytucji kultury prowadzonej przez Urząd Miasta K. ) festiwal muzyki niezależnej pod nazwą "Off Festiwal K. 2011", w ramach, którego wystąpią różni artyści muzycy oraz wokaliści z całego świata, grając koncerty. Na ten cel Fundacja otrzyma od Centrum Kultury refundację części poniesionych przez Fundację kosztów organizacji festiwalu w oparciu o sprawozdanie finansowe z organizacji festiwalu i udostępniając Centrum Kultury do wglądu wszelkie umowy, rachunki i inne dokumenty służące do potwierdzenia wydatków poniesionych przez Fundację na określone umową cele. W pozostałym zakresie koszty festiwalu poniesie Fundacja ze środków własnych. Otrzymane od Centrum Kultury środki Fundacja przeznaczy na honoraria dla artystów, pokrycie kosztów zakwaterowania artystów, pokrycie kosztów opłat licencyjnych na rzecz organizacji zbiorowego zarządu prawami autorskimi (ZAIKS), pokrycie kosztów promocji i reklamy festiwalu, ochrony festiwalu, jako imprezy masowej, obsługi sanitarno-medycznej, ubezpieczenia festiwalu, wynajmu scen, oświetlenia, nagłośnienia, backline'u, ekranów i namiotów. Opisane wyżej koszty będą także pokrywane ze środków własnych Fundacji. Kwestie te regulować ma umowa o organizacji imprezy kulturalnej "OFF Festival K. 2011", która na wiosnę 2011 r. ma być wynegocjowana i podpisana przez strony. Środki miałyby być przekazane Fundacji na ten cel w miesiącu czerwcu lub lipcu 2011 r. W związku z świadczoną usługą organizacji festiwalu Fundacja otrzyma wynagrodzenie równe refundacji części poniesionych kosztów organizacji tego festiwalu i czynność tę udokumentuje fakturą VAT. W uzupełnieniu wniosku (pismo z dnia [...] r.) Wnioskodawca dodatkowo wyjaśnił, iż jest podmiotem uznawanym przez ustawodawcę za instytucję o charakterze kulturalny w oparciu o art. 2 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 z późn. zm.), który za instytucje o charakterze kulturalnym uznaje wszelkie instytucje, których głównym - podstawowym - przedmiotem działalności statutowej jest działalność kulturalna, niezależnie od ich formy prawnej (wymieniając w przepisie przykładowe rodzaje działalności kulturalnej popularyzujące kulturę) oraz w oparciu o art. 1 ustawy o fundacjach z dnia 6 kwietnia 1984 r., która pozwala na stworzenie instytucji o charakterze kulturalnym w formie prawnej fundacji. Jednocześnie celem statutowym Fundacji jest działalność kulturalna, co potwierdza treść statutu. Wnioskodawca nie jest natomiast podmiotem prawa publicznego oraz nie jest podmiotem wpisanym do rejestru kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucję kultury w rozumieniu przepisów o organizowania i prowadzeniu działalności kulturalnej. Wnioskodawca nie uzyskuje w sposób systematyczny takich środków, o których mowa we wniosku. Zależy to od tego, czy sam organizuje festiwal, czy jest to wspólne przedsięwzięcie z innym podmiotem. Jeżeli Wnioskodawca realizuje festiwal z innym podmiotem (tak jak w tym przypadku), to zdarza się, że otrzymuje od takiego podmiotu środki w celu ich wydatkowania na umówione z tym podmiotem zadania związane z organizacją festiwalu z obowiązkiem wyliczenia się z wydatków. Zdarza się i tak, że taki podmiot sam pokrywa część wydatków zawierając umowy bezpośrednio z podmiotami przygotowującymi poszczególne elementy festiwalu, zamiast przekazywać środki Wnioskodawcy. Zależy to od podziału pracy między stronami. Wnioskodawca nie organizuje festiwalu częściej niż raz na rok. Przekazywane Wnioskodawcy środki nie są zyskiem Wnioskodawcy. Otrzymane przez Wnioskodawcę środki będą w całości przez niego wydatkowane na organizację imprezy kulturalnej z obowiązkiem rozliczenia się (udokumentowania wydatków) i zwrotu środków w przypadku ich nieprawidłowego wydatkowania. Fundacja nie otrzymuje tych środków tytułem wynagrodzenia, ani nie stanowią one zysku Wnioskodawcy, w powszechnym tego słowa znaczeniu. Środki te nie są i nie będą w ogóle przeznaczane na kontynuowania lub doskonalenie świadczonych usług przez Wnioskodawcę. Otrzymane środki są przeznaczane jedynie na organizację konkretnego festiwalu i w ramach tego festiwalu na organizację poszczególnych zadań (np. honoraria dla artystów, pokrycie kosztów zakwaterowania artystów, pokrycie kosztów opłat licencyjnych na rzecz organizacji zbiorowego zarządu prawami autorskimi, pokrycie kosztów promocji i reklamy festiwalu, ochrony festiwalu, jako imprezy masowej, obsługi sanitarno-medycznej, ubezpieczenia festiwalu, wynajmu scen, oświetlenia, nagłośnienia, backline'u, ekranów i namiotów). Zdaniem Wnioskodawcy fakt, że środki te nie są zyskiem Wnioskodawcy, nie zmienia faktu, że Wnioskodawca musi wystawić fakturę. Chociaż nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest przedsiębiorcą (jego działalność nie jest nastawiona na zysk), to ma miejsce w opisanej we wniosku sytuacji czynność odpłatna (przepływ środków). Definicja działalności gospodarczej w ustawie o fundacjach czy ustawie o swobodzie działalności gospodarczej różni się od definicji działalności gospodarczej w ustawie o podatku od towarów i usług, gdzie wystarczy jedynie odpłatnie dokonywać określonych czynności. Ustawa o VAT nie rozróżnia pojęcia działalności: statutowej odpłatnej, statutowej nieodpłatnej, gospodarczej. Tak więc fundacja może np. nie prowadzić działalności gospodarczej (nie osiągać zysków), i może ją dotyczyć obowiązek rozliczania VAT (art. 5, art. 15 ust. 2 i art. 29 ustawy o VAT). Po złożeniu przez Wnioskodawcę wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej w miejsce Centrum Kultury Wnioskodawca zawarł opisaną we wniosku umowę współpracy przy organizacji imprezy kulturalnej, jaką jest festiwal, z nowopowstałą Instytucją Kultury K. 2016 Biuro ESK z siedzibą w K. , wpisaną do rejestru instytucji kultury Miasta K. . W związku z tym Wnioskodawca wystawi fakturę VAT, związaną z otrzymaniem tych środków na organizację festiwalu, na rzecz Instytucji Kultury K. 2016 Biuro ESK. Bilety wstępu rozprowadza Wnioskodawca. W związku z tym zadano następujące pytanie: Czy usługa organizowania imprezy kulturalnej w postaci festiwalu muzyki niezależnej, którą Fundacja świadczyłaby na rzecz Centrum Kultury, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy tak, jako usługa kulturalna świadczona przez podmiot prowadzący działalność kulturalną. Zgodnie z art. 43 pkt 33a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez: - podmioty prawa publicznego lub - inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną. Przez "usługę kulturalną" należy uznać każdą usługę związaną z kulturą. Wobec braku definicji kultury w prawie podatkowym odnieść się trzeba do znaczenia słownikowego tego pojęcia (Słownik Języka Polskiego, PWN, tom I Warszawa 1978), zgodnie z którym kultura to całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie. Usługę opisaną powyżej niewątpliwie jako związaną z kulturą należy zakwalifikować jako usługę kulturalną. Zgodnie z art. 1 ustawy o fundacjach z dnia 6 kwietnia 1984 r. fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak: kultura i sztuka. Zgodnie z art. 2 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury. Przepis nie zawiera enumeratywnie wymienionych form organizacyjnych działalności kulturalnej, ale przykładowo je wylicza, nie zawierając jednocześnie ograniczenia co do formy prawnej takiej działalności. Z analizy wyliczenia wynika natomiast, że za instytucje o charakterze kulturalnym w rozumieniu tego przepisu należy uznać wszelkie instytucje, których głównym przedmiotem działalności statutowej jest działalność kulturalna, niezależnie od ich formy prawnej, byle instytucje takie świadczyły, jako podstawowe usługi, usługi kulturalne (np. produkowały i wyświetlały filmy, gromadziły zbiory muzealne, organizowały koncerty itd.). Do wniosków o prawidłowości tego stanowiska skłania także wykładania systemowa prawa podatkowego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1 c, których celem statutowym jest działalność kulturalna w części przeznaczonej na te cele. Dla skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 fundacja musi spełniać dwa warunki: jej celem statutowym musi być działalność wymieniona w powolanym przepisie, zaś wydatkowane przez nią dochody muszą być wydatkowane na ten cel. Jeżeli uznać racjonalność ustawodawcy, który instrumentami podatkowymi zmierza do rozwoju kultury, to przyjąć należy, że fundacje prowadzące działalność kulturalną (świadczące usługi kulturalne) zostały w tym zakresie zwolnione zarówno z podatku dochodowego od osób prawnych, jak i podatku VAT. Wobec powyższego uznać należałoby, iż Wnioskodawca na podstawie przytoczonych wyżej przepisów ma prawo do zastosowania przedmiotowego zwolnienia. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U, Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwana dalej "ustawą o VAT", opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby •prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Z treści art. 41 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1, wprowadzonym do ustawy przez art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578), zmienionym na mocy art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146 f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r., w myśl art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, zwolnione od podatku były usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy, jednakże przepis ten został uchylony. W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., zwolnienia od podatku dotyczące dostaw i świadczonych usług zawarte są bezpośrednio w art. 43 ustawy o VAT. Zatem w tym artykule należy poszukiwać ewentualnej podstawy do zwolnienia z opodatkowania czynności świadczonych przez Wnioskodawcę. Należy zauważyć, że w przeciwieństwie do stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2010 r., zgodnie z którym wyznaczenie zakresu zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług następowało poprzez zidentyfikowanie usług (czynności) w klasyfikacji statystycznej (PKWiU), w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych, określając ich zakres z wykorzystaniem treści przepisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE. W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym Fundacja planuje zorganizować w sierpniu 2011 r. w K. we współpracy z Centrum Kultury im. K. B. z siedzibą w K. festiwal muzyki niezależnej pod nazwą "Off Festiwal K. 2011", w ramach, którego wystąpią różni artyści muzycy oraz wokaliści z całego świata, grając koncerty. Na ten cel Fundacja otrzyma od Centrum Kultury refundację części poniesionych przez Fundację kosztów organizacji festiwalu w oparciu o sprawozdanie finansowe z organizacji festiwalu, udostępniając Centrum Kultury do wglądu wszelkie umowy, rachunki i inne dokumenty służące do potwierdzenia wydatków poniesionych przez Fundację na określone urnową cele. W pozostałym zakresie koszty festiwalu poniesie Fundacja ze środków własnych. Otrzymane od Centrum Kultury środki Fundacja przeznaczy na honoraria dla artystów, pokrycie kosztów zakwaterowania artystów, pokrycie kosztów opłat licencyjnych na rzecz organizacji zbiorowego zarządu prawami autorskimi (ZAIKS), pokrycie kosztów promocji i reklamy festiwalu, ochrony festiwalu, jako imprezy masowej, obsługi sanitarno-medycznej, ubezpieczenia festiwalu, wynajmu scen, oświetlenia, nagłośnienia, backline'u, ekranów i namiotów. Po złożeniu przez Wnioskodawcę wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej w miejsce Centrum Kultury Wnioskodawca zawarł opisaną we wniosku umowę współpracy przy organizacji imprezy kulturalnej, jaką jest festiwal, z nowopowstałą Instytucją Kultury K. 2016 Biuro ESK z siedzibą w K. , wpisaną do rejestru instytucji kultury Miasta K. . W związku z tym Wnioskodawca wystawi fakturę VAT, związaną z otrzymaniem środków na organizację festiwalu, na rzecz Instytucji Kultury K. 2016 Biuro ESK. W ocenie Wnioskodawcy jest on podmiotem uznawanym przez ustawodawcę za instytucję o charakterze kulturalny w oparciu o art. 2 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, który za instytucje o charakterze kulturalnym uznaje wszelkie instytucje, których głównym - podstawowym przedmiotem działalności statutowej jest działalność kulturalna, niezależnie od ich formy prawnej (wymieniając w przepisie przykładowe rodzaje działalności kulturalnej popularyzujące kulturę) oraz w oparciu o art. 1 ustawy o fundacjach z dnia 6 kwietnia 1984 r., która pozwala na stworzenie instytucji o charakterze kulturalnym w formie prawnej fundacji. Jednocześnie celem statutowym Fundacji jest działalność kulturalna, co potwierdza treść statutu. Wnioskodawca nie jest natomiast podmiotem prawa publicznego oraz nie jest podmiotem wpisanym do rejestru kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucję kultury w rozumieniu przepisów o organizowania prowadzeniu działalności kulturalnej. Wnioskodawca uważa, że usługa organizowania imprezy kulturalnej w postaci festiwalu muzyki niezależnej, którą Fundacja świadczyłaby na rzecz Centrum Kultury, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług jako usługa kulturalna świadczona przez podmiot prowadzący działalność kulturalną. Analizując stanowisko Wnioskodawcy należy na wstępie przywołać treść art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną. Jednocześnie zgodnie z art. 41 ust. 17 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia do 31 marca 2011 r., zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 2224, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: - nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub - ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Wskazany przepis art. 43 ust. 17 od dnia 1 kwietnia 2011r. stanowi, że zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a mają zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe. W świetle ust. 18 wskazanego wyżej artykułu, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1), z brzmieniem której zgodne muszą być przepisy polskiej ustawy o VAT, przewiduje zwolnienia dla usług kulturalnych, stwierdzając w art. 132 ust. 1 lit. n), że zwolnieniu z podatku podlega świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. Wynika zatem z tego, że ustawodawca europejski dał państwom członkowskim możliwość określenia, które podmioty niebędące podmiotami prawa publicznego, świadczące usługi kulturalne, będą mogły korzystać ze zwolnienia z VAT. Polski ustawodawca zwalnia od podatku usługi kulturalne, m.in. świadczone przez grupę podmiotów, określoną w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a. Warunkiem zastosowania tego zwolnienia jest spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być: - podmiotem prawa publicznego, który na podstawie definicji zawartej w artykule 1 Dyrektywy 2004/18/WE, oznacza każdy podmiot: - ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego; - posiadający osobowość prawną; oraz - finansowany w przeważającej części przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego; albo taki, którego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych podmiotów; albo taki, w którym ponad połowa członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego została wyznaczona przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego, lub - innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym, lub - podmiotem wpisany do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. W związku z tym, organ odnosząc się do zarzutów skarżącego stwierdził, że Fundacja ""A"" w świetle podniesionej argumentacji, powinna być uznana za instytucję o charakterze kulturalnym w rozumieniu ustawy o VAT i korzystać ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT, zauważył, że wnioskodawca nie jest podmiotem zidentyfikowanym w tym przepisie. Jak wynika z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wnioskodawca nie jest podmiotem prawa publicznego, nie jest również podmiotem wpisanym do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Ponadto Fundacja ta nie jest podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym. Sam fakt prowadzenia działalności kulturalnej w formie fundacji, której celem statutowym jest działalność kulturalna, nie przesądza bowiem o uznaniu danego podmiotu za instytucję o charakterze kulturalnym. Organ zauważył, że choć Fundacja uważa, że instytucjami o charakterze kulturalnym są organizacje pozarządowe, w tym fundacje, których celem statutowym jest prowadzenie działalności kulturalnej, np. organizacje non-profit, to jednak zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, określa się formy organizacyjne tej działalności jednak nie nadaje przymiotu instytucji danym podmiotom. Instytucjami takimi są niewątpliwie państwowe i samorządowe instytucje kultury określone w art. 8 i 9 ustawy oraz podmioty, które na podstawie innych przepisów prawa uznawane są za instytucje i świadczą usługi kulturalne na warunkach określonych w tych przepisach. Organ dodał, ze przepis art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203 z późn. zm.) stanowi, że fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak: ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka, opieka i pomoc społeczna, ochrona środowiska oraz opieka nad zabytkami. Przepis ten wyznacza zatem cele, dla realizacji których może być powołana fundacja, nie określa natomiast, że fundacja jest instytucją o charakterze kulturalnym. Wobec powyższego, usługa organizowania imprezy kulturalnej w postaci festiwalu muzyki niezależnej, którą Fundacja będzie świadczyć na rzecz Instytucji Kultury K. 2016 Biuro ESK nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu stawka podatku VAT w wysokości 23%. Pismem z dnia [...] r. Strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...]r. W odpowiedzi na to wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w K. pismem z dnia [...] r. z dnia [...] r. znak: [...], stwierdzając jednocześnie, że zarzuty skarżącego podniesione w piśmie z dnia [...] r. są bezprzedmiotowe. Fundacja "A" w M. , działając przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w której nie zgodziła się z przyjętą interpretacją w związku z jej niezgodnością z prawem. W skardze tej zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. działającemu w imieniu Ministra Finansów wydanie interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że aby skorzystać ze zwolnienia podatkowego ujętego w tym przepisie skarżący musi być uznany na podstawie odrębnych przepisów w sensie literalnym za "instytucję", gdy tymczasem wykładnia przepisów Dyrektywy 2006/112/WE oraz polskich przepisów prawa wskazuje, ze prawo do zwolnienia z podatku VAT w zakresie przedmiotowym ujętym w tym przepisie przysługuje każdemu podmiotowi uznanemu na podstawie odrębnych przepisów w sensie merytorycznym za podmiot o charakterze kulturalnym; - art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że aby skorzystać ze zwolnienia podatkowego ujętego w tym przepisie skarżący musi być uznanym na podstawie odrębnych przepisów – innych niż ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej za podmiot o charakterze kulturalnym; - art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 2, art. 8, art. 9 i art. 9a ustawy o działalności kulturalnej oraz art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach przez ich niezastosowanie i w efekcie nieustaleni, ze skarżący jako fundacja nieprowadząca działalności, której celem statutowym jest działalność kulturalna, w świetle tych przepisów jest podmiotem o charakterze kulturalnym. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości skarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie skarżącego oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca odwołała się do faktów i okoliczności podniesionych wcześniej we wniosku o wydanie interpretacji oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko; Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwana dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy). Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący odnosi się tylko i wyłącznie w obrębie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko) – art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm. zwana dalej O.p.). Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Przy czym stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Uzasadnienie prawne musi natomiast stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Innymi słowy, w uzasadnieniu prawnym organ winien wytłumaczyć wnioskodawcy z jakich przyczyn zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację, przy czym ocena z istoty swej musi, obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, zawierać wyjaśnienie, dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało zajęte. Przepisem prawnym podlegającym w niniejszej sprawie interpretacji, jest art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. jedn. Dz.U. nr 177, poz. 1054 z 2011 r. – zwany dalej u.p.t.u.). Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku, usługi kulturalne świadczone przez: a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. W rozpoznawanej sprawie Strona wskazała na pkt a cytowanego wyżej przepisu, jako na podstawę, w jej ocenie, do zwolnienia jej od podatku od towarów i usług w zakresie usług opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Kwestie organizacji działalności kulturalnej uregulowane są w ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tj. Dz.U. z 2012, poz.406). W art. 3 ustawodawca wskazał, iż działalność kulturalna mogą prowadzić osoby prawne, fizyczne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, jednakże nie stanowi ona działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. Instytucje kulturalne tworzą ministrowie oraz kierownicy urzędów centralnych jak również jednostki samorządu terytorialnego, a to na mocy art. 8 i 9 ustawy, a z mocy art. 14 ust 3 ustawy podlegają wpisowi do rejestru. Opisanych wyżej warunków nie spełnia Skarżąca, gdyż nie jest podmiotem prawa publicznego, nie jest podmiotem wpisanym do rejestru instytucji kultury. Oceny tej nie zmienia fakt, iż Skarżąca jest fundacją, z której statutu wynika prowadzenie działalności kulturalnej. Formą zatem organizacyjno prawną, w jakiej funkcjonuje Skarżący jest fundacja. Fundacją w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz.U. z 1991 r. nr 46, poz. 203 ze zm.) to podmiot ustanowiony przez osoby fizyczne niezależnie od ich miejsca zamieszkania i obywatelstwa bądź przez osoby prawne z siedziba w Polsce lub za granicą, a powołana jest do realizacji zadań społecznie lub gospodarczo użytecznych, które dotyczą przede wszystkich takich dziedzin jak ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka. Fundacja działa na podstawie ustawy oraz na podstawie statutu. Podjęcie działalności gospodarczej przez fundację pozwala na uzyskanie przez nią środków finansowych na działalność statutową. Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT uznaje za podatników tego podatku osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na rezultat tej działalności. W przywołanej definicji mieści się również Skarżąca jako fundacja. Podkreślenia wymaga, że pojęcia stosowane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy o VAT, należy interpretować ściśle, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwo od zasady, że podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika, a to zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, który jednoznacznie statuuje obowiązek opodatkowania tym podatkiem odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju. Dokonując analizy brzmienia art. 43 ust. 1 pkt. 33 ustawy o VAT należy stwierdzić, że ze zwolnienia od podatku korzystać mogą usługi w zakresie kultury oraz dostawa towarów ściśle z tymi usługami związana, aczkolwiek usługi te by mogły korzystać ze zwolnienia muszą być świadczone przez określone podmioty wymienione w tym przepisie jako podmioty prawa publicznego, podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym, wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. W tym miejscu należy odwołać się do opisu stanu faktycznego wskazanego przez Skarżącego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, który wskazał, iż planuje zorganizować w sierpniu 2011 r. w K. we współpracy z Centrum Kultury im. K. B., instytucją wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Urząd Miasta w K. , festiwal muzyki niezależnej, w ramach którego wystąpią różni artyści, muzycy, wokaliści biorąc udział w koncertach. Na ten cel Skarżący otrzyma od Centrum Kultury refundację części poniesionych kosztów w oparciu o sprawozdanie finansowe, a w pozostałym zakresie koszty pokryte będą ze środków Fundacji. Odnosząc się do opisanego stanu faktycznego w kontekście powołanych wyżej przepisów prawa należy stwierdzić, iż Skarżący nie wypełnia definicji żadnego z podmiotów wskazanych w przepisach, a uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od podatku, bowiem organizowanie imprez kulturalnych, festiwali, za które organizator otrzymuje wynagrodzenie, nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 33a ustawy o VAT. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy Strona zadała pytanie "Czy usługa organizowania imprezy kulturalnej w postaci festiwalu muzyki niezależnej, którą Fundacja świadczyłaby na rzecz Centrum Kultury, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług?" Na tak zadane pytanie w przedmiocie indywidualnej wykładni prawa podatkowego, organ podatkowy udzielił odpowiedzi negatywnej, a Sąd rozpoznając tę kwestię podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, art. 120 i art. 121 § 1 O.p. nie znajdują uzasadnienia w toku postępowania w sprawie, tym bardziej, że Skarżący nie opisał, na czym naruszenie to miałoby polegać, wskazując, iż w jego ocenie jest ono oczywiste. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a skarga uległa oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270)