II SA/Lu 346/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], ponownie rozpatrując sprawę, utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2009 r. Nr [...], wydanej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] Burmistrz [...] ustalił na rzecz Miasta [...] lokalizację inwestycji celu publicznego na działkach oznaczonych nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. O. w K., jako zamierzenia polegającego na budowie miejsc parkingowych, chodnika, ogrodzenia parkingu od budynku Komendy Powiatowej Policji, budowie oświetlenia parkingu, przebudowie istniejącego zjazdu oraz sieci gazowej i elektroenergetycznej. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. M. Z. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Wnioskodawczyni - właścicielka działek nr [...] i [...] bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji - podniosła, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z rażącym naruszeniem następujących przepisów: - art. 7 k.p.a. in fine poprzez naruszenie zasady uwzględniania przez organy administracji publicznej interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz innych stron w rozumieniu art. 28 k.p.a.; - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa mających zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie; - art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wymogu uzasadnienia faktycznego decyzji, poprzez brak wskazania podstaw przyjętych granic obszaru analizowanego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania; - art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez nieprawidłowe uznanie, iż planowania inwestycja jest celem publicznym; - art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niespełnienie przez przedmiotową decyzję wymogów określonych tym przepisem. M. Z. wskazała, iż załączony do kwestionowanej decyzji plan sytuacyjny został oparty na nieaktualnym planie zagospodarowania terenu, a ponadto nie zawiera oznaczenia obszaru oddziaływania parkingu na działki sąsiednie. Na planie sytuacyjnym nie została wskazana odległość miejsc postojowych od okien budynku mieszkalnego wnioskodawczyni oraz od granicy jej działki. Ponadto wnioskodawczyni zauważyła, iż inwestor dołączył do przedmiotowej decyzji nieaktualną "Organizację ruchu drogowego" dla planowanej inwestycji, co uniemożliwia dokonanie oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze powiatowej i w jej najbliższym otoczeniu. W ocenie strony decyzja Burmistrza [...] jest niezgodna również z § 11 ust. 1 i ust 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego. Nie zawiera ona bowiem "opisu technicznego określającego wpływ wykorzystywania parkingu na środowisko oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie". Ponadto wskazała na naruszenie przepisu § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wnioskodawczyni podniosła również, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wszczęło postępowanie nieważnościowe, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2009 r. Kolegium stwierdziło, iż zarzuty M. Z. nie dowodzą, by kwestionowane rozstrzygnięcie obarczone było którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a przede wszystkim, by było wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organ uznał za bezzasadne podważenie publicznego charakteru przedmiotowej inwestycji. Wskazał, iż zmierzenie to mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego, bowiem będzie służyć zaspokojeniu bieżących potrzeb ludności i jest niezbędne dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego aktualności planu sytuacyjnego organ wskazał, iż przedmiotowy załącznik graficzny kwestionowanej decyzji zawiera stempel Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. z datą 3 września 2008 r. z klauzulą, iż dokonano aktualizacji treści mapy zasadniczej oraz, że mapa ta może służyć do celów projektowych. W takiej sytuacji – zdaniem Kolegium – organ lokalizacyjny nie był kompetentny do podważania ustaleń w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło również, iż decyzja lokalizacyjna jest pierwszym etapem w procesie inwestycyjnym i stanowi wyłącznie informację, że planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie. Na tym etapie postępowania nie są badane kwestie zgodności z warunkami technicznymi, czy też innymi przepisami techniczno-budowlanymi. Podczas ustalania lokalizacji inwestycji ograniczony jest również zakres badania ochrony interesów osób trzecich, który zostaje rozszerzony dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Organ podkreślił ponadto, iż na treść kwestionowanej decyzji nie mogły mieć wpływu ani postanowienia nieobowiązującego już planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego "Centrum", ani zapisy obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. M. Z. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...]– zaskarżoną w niniejszej sprawie - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. Również przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej Burmistrza [...] z dnia [...] października 2009 r. Dodatkowo Kolegium stwierdziło, iż niezrozumiały jest zarzut strony dotyczący utraty ważności uzgodnienia komunikacyjnego. Wskazało, iż pismem z dnia [...] września 2009 r. Burmistrz [...] wystąpił do Zarządu Dróg Powiatowych o uzgodnienie projektu kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej. Projekt ten Zarząd Dróg Powiatowych w K. uzgodnił bez uwag postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Zdaniem organu uzgodnienie to było ważne w chwili wydawania decyzji lokalizacyjnej i wystarczające w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. M. Z. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: - art.105 § 1 w związku z art.64 § 2 k.p.a., poprzez brak odniesienia do jej wniosku dotyczącego nieważności uzgodnienia komunikacyjnego – w ocenie skarżącej w sytuacji niezrozumienia jej zarzutu organ powinien był przed podjęciem rozstrzygnięcia wezwać ją do usunięcia braków formalnych pisma; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez mylne przyjęcie, że wyznaczenie obszaru analizowanego wokół działki inwestora nie jest wymagane w momencie sporządzania projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; - art. 138 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a przede wszystkim braku aktualnego planu sytuacyjnego projektowanego zamierzenia; - art. 8, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy; oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 59 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, iż aktualne przeznaczenie terenu pozwala na ustalenie lokalizacji inwestycji polegającej na zmianie sposobu jej zagospodarowania i budowie miejsc parkingowych, chodnika, ogrodzenia parkingu od budynku policji, budowie oświetlenia parkingu, przebudowie istniejącego zjazdu oraz sieci elektroenergetycznej, w sytuacji, gdy przedmiotowy teren, przeznaczony pod usługi nieuciążliwe, przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z zakazem wprowadzania funkcji uciążliwych bądź generujących duży ruch samochodowy. - art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieprawidłowe uznanie, że inwestycja, której lokalizacja ustalona została decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] października 2009 r., stanowi cel publiczny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. utrzymująca w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r., odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. zaś ujawnienie w decyzji przynajmniej jednej z nich może skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W swej decyzji organ administracyjny, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem. To oznacza, że organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego też względu organ nadzoru nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 714/10). Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej Burmistrza [...] z dnia [...] października 2009 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne. Następuje ono wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96). O rażącym naruszeniu prawa - co do zasady - można mówić wówczas, gdy pozostawienie w obrocie prawnym kwestionowanej decyzji jest nie do pogodzenia z porządkiem prawnym i wobec tego musi być ona wyeliminowana w takim celu, ażeby możliwe było przywrócenie porządku prawnego zakłóconego tą decyzją, a więc nie chodzi tylko o pozbawienie kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji bytu prawnego, lecz o podjęcie po jej wyeliminowaniu koniecznych czynności lub aktów prawnych naprawczych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2013/06). Kontrolując z takiego właśnie punktu widzenia decyzję z dnia [...] października 2009 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo uznało, że rozstrzygnięcie to nie jest obarczone żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności, że brak jest podstaw by uznać, iż zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przede wszystkim organ słusznie uznał za bezzasadny zarzut skarżącej, dotyczący rażącego naruszenia art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), dalej u.p.z.p., w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej u.g.n., poprzez błędne uznanie, iż planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 5 u.p.z.p., przez "inwestycje celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.. Przepis art. 6 u.g.n. określa jako cel publiczny m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (pkt 1), a także budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż inwestycja będąca przedmiotem decyzji z dnia [...] października 2009 r. obejmowała budowę miejsc parkingowych, chodnika, ogrodzenia parkingu od budynku Komendy Powiatowej Policji w K., budowę oświetlenia parkingu, przebudowę istniejącego zjazdu oraz sieci gazowej i elektroenergetycznej. Zarzut strony zawarty we wniosku z dnia 8 listopada 2010 r., dotyczący naruszenia art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n., odnosił się de facto jedynie do błędnej oceny charakteru budowy parkingu. Strona pominęła przy tym złożony charakter planowanej inwestycji oraz fakt, iż realizacja miejsc postojowych stanowi jedynie jej element. Zdaniem Sądu ocena charakteru przedmiotowej inwestycji nie może być dokonywana jedynie w odniesieniu do jej poszczególnych elementów, lecz winna obejmować całość zamierzonego przedsięwzięcia. Ocena charakteru spornej inwestycji, w jej pełnym zakresie, nie pozwala zaś, by przyjąć, iż w sposób oczywisty nie stanowi ona celu publicznego. Poza budową parkingu przedsięwzięcie to obejmuje bowiem m.in. przebudowę sieci gazowej i elektroenergetycznej, co mieści się w zakresie celów publicznych określonych w cytowanym wyżej pkt 2 art. 6 u.g.n. Sama zaś budowa miejsc parkingowych może wprawdzie budzić wątpliwości co do jej publicznego charakteru w rozumieniu pkt 1 art. 6 u.g.n. (obiekt ten nie jest bowiem elementem drogi publicznej), jednak wypada zauważyć, na co słusznie zwrócił uwagę organ, iż w literaturze obecny jest pogląd, zgodnie z którym budowę obiektów takich jak parkingi uznaje się za inwestycje celu publicznego należące do spraw związanych z transportem i łącznością oraz inwestycje, które posłużą administracji do bezpośredniego wykonywania jej zadań w przyszłości (por. Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2011 s. 387). W przypadku zaś rozbieżności w interpretacji normy prawnej spór co do wykładni przepisu nie może stanowić przesłanki do uznania, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 46/12). W takiej sytuacji za niedopuszczalne należy uznać stanowisko, zgodnie z którym decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] października 2009 r. – w zakresie w jakim określa charakter projektowanego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego - w sposób rażący narusza prawo. O rażącym naruszeniu prawa przez Burmistrza [...] nie mogły stanowić również pozostałe zarzuty zawarte we wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2012 r., tym bardziej, że w większości były one całkowicie chybione. Za bezpodstawny należy uznać zarzut rażącego naruszenia przez ten organ art. 28 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że zarówno informacja o wszczęciu postępowania jak i o podjęciu rozstrzygnięcia z dnia [...] października 2009 r. została prawidłowo – w trybie przewidzianym przepisem art. 53 u.p.z.p. – obwieszczona poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. oraz upublicznienie na stronie internetowej BIP Miasta K. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, iż strony przedmiotowego postępowania nie miały zapewnionego w nim udziału. Stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2009 r. nie uzasadniał również brak szczegółowych ustaleń dotyczących wymagań ochrony interesów osób trzecich. Wprawdzie art. 54 pkt 2 lit. "d" u.p.z.p wprowadza obowiązek określenia w decyzji lokalizacyjnej powyższej kwestii, zaś decyzja Burmistrza [...] w tym zakresie ogranicza się jedynie do wskazania na konieczność stosowania art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.), jednak uchybienie to nie ma istotnego charakteru, a tym bardziej nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Brak szczegółowych zapisów w omawianym zakresie nie oznacza bowiem nieuwzględnienia interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym, zaś - jak słusznie podniosło Kolegium - ochrona ta będzie poddana szczegółowemu badaniu na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na początkowym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty dotyczące zakresu projektu budowlanego oraz spełnienia przez planowaną inwestycję szczegółowych warunków technicznych. O naruszeniu prawa przez Burmistrza [...] w stopniu rażącym nie mogła ponadto stanowić ewentualna niekompletność bądź nieaktualność załączników do kwestionowanej decyzji. Ponownie podnieść należy, iż rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa, zaś nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu nadzwyczajnym – jeśli nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Niemniej jednak Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w powyższym zakresie. Błędnie zaś strona utożsamia wymogi dotyczące decyzji ustalającej warunki zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), z wymogami dotyczącymi decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w stosunku do decyzji lokalizacyjnych stosuje się odpowiednio jedynie warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., wskazujący iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren, na którym ma być zrealizowane planowane przedsięwzięcie, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Niezbędne elementy decyzji lokalizacyjnej określa natomiast przepis art. 54 u.p.z.p., który stanowi, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Rację ma zatem Kolegium twierdząc, iż brak jest podstaw prawnych, które wprowadzałyby wymóg oznaczenia obszaru analizowanego na załączniku graficznym do decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. O naruszeniu prawa - nawet w stopniu niekwalifikowanym - w żadnym wypadku nie mogła stanowić niezgodność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Studium, jak wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., nie jest bowiem aktem prawa miejscowego. W odróżnieniu od planu zagospodarowania przestrzennego studium nie ma więc mocy aktu powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy prawnej dla decyzji administracyjnej. Określa – jako akt planistyczny – jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich założeniach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach: rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa zatem tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt II SA 2437/99, LEX nr 55333 oraz z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt II SA 106/00, LEX nr 57193). Mając na uwadze powyższą argumentację, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., zgodnie z którym brak jest podstaw do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2009 r., należy uznać za zasadne. Z akt sprawy nie wynika nadto, by Kolegium dopuściło się naruszenia prawa materialnego czy też przepisów postępowania w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, zatem nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie dokonano prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz właściwie go oceniono, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Bezzasadny pozostaje również zarzut dotyczący naruszenia akt 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącej do sprecyzowania jej zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lutego 2012 r., w sytuacji, gdy zarzut ten był niezrozumiały dla organu. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy strona wnosi podanie, które nie czyni zadość innym wymogom formalnym, niż określone w jego § 1 (oznaczenie adresu wnoszącego podanie), a ustalonym w przepisach prawa. Wprawdzie art. 53 ust. 6 u.p.z.p. wprowadza wymogi dotyczące treści odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, jednak nie ma on już zastosowania w odniesieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego w toku postępowania nadzwyczajnego prowadzonego wobec takiej decyzji. Wniosek strony – stosownie do art. 128 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. - nie wymagał zatem szczegółowego uzasadnienia. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.