V SA/Wa 656/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi C. P. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności pisma Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2006 r. oddala skargę. W dniu [...] lutego 2006 r. Fundacja Małych i Średnich Przedsiębiorstw w W. (Regionalna Instytucja Finansująca - RIF) poinformowała Wnioskodawcę - C. B., że złożony wiosek o dofinansowanie nr [...] nie spełniał kryteriów formalnych. W projekcie ujęto koszty niekwalifikowane -wdrożenie systemu oraz usługi projektowania stron internetowych, a także koszt "drobny sprzęt biurowy". Ponadto nie potwierdzono za zgodność z oryginałem kopii deklaracji PIT. W dniu [...] marca 2006 r. Wnioskodawca od powyższego rozstrzygnięcia RIF wniósł odwołanie do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, dalej jako "PARP". PARP pismem z [...] kwietnia 2006 r. uznała złożone odwołanie za bezzasadne. Stosownie do "Zasad odwoływania się od wyników oceny wniosków składanych w ramach Poddziałania 2.3 SPO-WKP" w przypadku stwierdzenia przez PARP bezzasadności odwołania zawiadamia ona Wnioskodawcę, z wiadomością do RIF, o nieuznaniu odwołania przedstawiając uzasadnienie. W piśmie z [...] sierpnia 2011 r. skierowanym do Ministra Gospodarki C. B. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji PARP z [...] kwietnia 2006 r. Wnioskodawca wskazał na naruszenie przepisu § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 195, poz. 2010, z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, iż złożenie wniosku o dofinansowanie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego dnia [...] grudnia 2005 r. oznacza, że nie został on złożony na 7 dni przed upływem terminu składania wniosku. Wniosek o dofinansowanie złożony został w dniu [...] grudnia 2005 r., termin zaś składania wniosków upływał z dniem [...] grudnia 2005r. Stosownie do opublikowanych "Wytycznych dla Wnioskodawców", w przypadku stwierdzenia uchybień administracyjnych, jedynie przedsiębiorcy, którzy złożyli wnioski najpóźniej na 7 dni przed końcem rundy aplikacyjnej są wzywani do dokonania uzupełnień w terminie 3 dni. W przypadku stwierdzenia niezgodności administracyjnej we wniosku złożonym później niż na 7 dni przed upływem danego terminu składania wniosków, wniosek jest odrzucany z przyczyn formalnych. W związku z faktem, iż wniosek zawierał uchybienia formalne, a został złożony później niż na 7 dni przed upływem danego terminu składania wniosków, podlegał on odrzuceniu. Informacje związane m.in. z rozpoczęciem przyjmowania wniosków o dofinansowanie oraz terminami składania wniosków, ogłaszane były przez PARP na jej stronie internetowej (§ 12 ww. rozporządzenia). Ponadto zamieszczone były "Wytyczne dla Wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw", w których stwierdzono, że o tym czy wniosek wpłynął w terminie decyduje data wpływu wniosku do RIF. Powyższe zasady stosowane były w stosunku do wszystkich wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach działania 2.3 SPO-WKP. Informacje związane m.in. z rozpoczęciem przyjmowania wniosków o dofinansowanie oraz terminami składania wniosków, ogłaszane były przez PARP na jej stronie internetowej (§ 12 ww. rozporządzenia). Ponadto zamieszczone były ,,Wytyczne dla Wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw", w których stwierdzono, że o tym czy wniosek wpłynął w terminie decyduje data wpływu wniosku do RIF. Powyższe zasady stosowane były w stosunku do wszystkich wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach działania 2.2.1 SPO- WKP. Postanowieniem z [...] października 2011r. Minister Gospodarki odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku C. B. o stwierdzenie nieważności decyzji PARP z [...] kwietnia 2006 r., albowiem pismo PARP nie stanowiło decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.). Ponadto kwestia interpretacji § 12 i 13 ww. rozporządzenia była przedmiotem postępowań przed sądami powszechnymi. W ocenie sądów do postępowania o udzieleniu pomocy w ramach SPO-WKP nie stosuje się przepisów k.p.a. Jak wskazał organ I instancji ustawodawca wprowadzając formę umowy cywilnoprawnej, jako podstawę do udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych przesądził, że czynności związane z przyznawaniem tej pomocy nie mają charakteru administracyjnoprawnego. Konsekwencją odejścia przez ustawodawcę od formy decyzji administracyjnej i zastosowanie formy umowy cywilnoprawnej, jako podstawy do udzielenia pomocy finansowej, jest uznanie, że taki też charakter mają czynności wstępne związane z zawarciem tej umowy. Fakt, że chodzi o dysponowanie środkami publicznymi nie może być argumentem na rzecz wykładni o administracyjnoprawnym charakterze czynności podmiotu dysponującego tymi środkami w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadził cywilnoprawną formę dysponowania tymi środkami. W zakresie pomocy udzielanej przedsiębiorcom w ramach SPO-WKP tego rodzaju uprawnienia PARP zatem nie przysługiwały (tak również postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt. III SA/Wa 2777/05). Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznaniu sprawy Minister Gospodarki postanowieniem z [...] lutego 2012r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie. W treści uzasadnienia wskazał na fakt, że w kwestii charakteru prawnego rozstrzygnięcia w sprawie udzielania pomocy finansowej w perspektywie 2004-2006 orzecznictwo sądów było niejednolite. Jednakże w przedmiotowej sprawie wyrokiem z [...] maja 2009 r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo wnioskodawcy wskazując, że działania RIF, a zatem również PARP, nie były sprzeczne z jakimikolwiek regulacjami. Apelacja w tej sprawie również została oddalona. Wyrokiem z [...] października 2009 r., Sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w W. uznał, źe działania w przedmiotowej sprawie były zgodne z trybem postępowania określonym przepisami ustawy o Narodowym Planie Rozwoju oraz przepisami rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. Dodatkowo jak podkreślił Minister Sąd uznał, źe do postępowania o udzieleniu pomocy w ramach SPO-WKP nie stosuje się przepisów k.p.a. Jeśli bowiem udzielenie pomocy finansowej następuje na podstawie umowy zawieranej między instytucją wdrażającą a podmiotem ubiegającym się o dotację, a nie w formie decyzji administracyjnej, to przepisy k.p.a. nie miały zastosowania. Sąd nie stwierdził także bezprawności działania instytucji działających w sprawie wniosku o dofinansowanie. Od wyroku Sądu Apelacyjnego złożona została skarga kasacyjna, jednakże Sąd Najwyższy, postanowieniem z [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...], odmówił przyjęcia jej do rozpoznania z uwagi na brak potrzeby wykładni § 13 ust. 3 ww. rozporządzenia. Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, że o tym, czy wniosek został złożony w terminie nie mogła decydować data nadania wniosku w placówce pocztowego operatora publicznego, lecz data wpływu do RIF. Minister Gospodarki w pełni podzielił wykładnię powyższych przepisów prawa dokonaną przez ww. Sądy. Z uwagi na powyższe co podkreślił organ odwoławczy, do oceny wniosków o dofinansowanie w ramach poddziałania 2.3 SPO-WKP nie miały zastosowania przepisy k.p.a. Ocena dokonana przez RIF oraz PARP była zgodna z postanowieniami rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006 oraz Wytycznych dla Wnioskodawców. Zatem zgodnie z dyspozycją art. 61 a § 1 kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a w konsekwencji o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PARP z [...] kwietnia 2006r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił; - niewłaściwe zastosowanie art. 61 a par. 1 k.p.a. w zw. z art. 156 k.p.a. poprzez niesłuszne uznanie, iż nie jest możliwym wszczęcie postępowania o stwierdzeniu nieważności decyzji na skutek wystąpienia uzasadnionych przyczyn. - niewłaściwe zastosowanie art. 26 ustawy z 20 kwietnia 2004 roku o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. nr 116, poz. 1206 ze zm.) w zw. z Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 1 lipca 2004 roku (Dz. U. nr 166, poz. 1744) poprzez uznanie, iż przedmiotowa decyzja PARP nie jest decyzją administracyjną. - niewłaściwe zastosowanie art. 365 kpc, art. 366 kpc oraz art. 171 ppsa poprzez uznanie, iż poglądy sądów cywilnych wyrażone w uzasadnieniach wyroków są wiążące dla wyników postępowania administracyjnego. - niewłaściwe zastosowanie § 13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy Finansowanej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. z dnia 7 września 2004 Nr 195 poz. 2010) poprzez przyjęciu błędnej wykładni tego przepisu oraz stwierdzenia, że powód - skarżący nie dochował terminu, pomimo nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W uzasadnieniu skargi jej autor przytoczył orzecznictwo sądów powszechnych i administracyjnych, które w jego opinii potwierdzają podniesione przez niego w skardze zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że nie doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa powodującego konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Skarga jest zatem niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2012 r., w którym utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak [...]. Postanowienie z [...].10.2011 r. zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r.Nr 98,poz.1071 ze zmianami, dalej: k.p.a. Przepis ten, obowiązujący od dnia 11 kwietnia 2011r., został dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 6,poz.18). Nowelizacja ta pozwoliła na wyraźniejsze niż dotychczas, rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego – jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Skoro jednak na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to oznacza to, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. W niniejszej sprawie uczestnictwo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w realizacji programu wynikało z zakresu jej działań, określonego ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. nr 42 poz. 275 z późn.zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tejże ustawy (w brzmieniu wówczas obowiązującym), realizowała ona zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone dla niej w programach rozwoju gospodarki, w szczególności w zakresie wspierania: rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, eksportu, rozwoju regionalnego, działalności innowacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. "o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz tworzenia nowych miejsc pracy, przeciwdziałania bezrobociu i rozwoju zasobów ludzkich". W oparciu zaś o ust. 1a tego artykułu uczestniczyła w realizacji programów operacyjnych, o których mowa w ustawie o NPR jako instytucja wdrażająca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6b ust. 1, lub jako beneficjent. Pojęcia "beneficjenta" i "instytucji wdrażającej" określone zostały w ustawie o NPR. I tak, zgodnie z art. 2 pkt 1 tejże ustawy "beneficjentem" jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, korzystające z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 7. Natomiast "instytucja wdrażająca" to podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację działania w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy z instytucją zarządzającą (art. 2 pkt 4). Minister Gospodarki i Pracy rozporządzeniem z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz.U. Nr 195, poz. 2010; ze zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej", określił szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach tego programu (§ 1 ust. 1). Oparł się przy tym na delegacji wynikającej z art. 6b ust. 10 ustawy o utworzeniu PARP. Tryb udzielania wsparcia przedsiębiorcom unormowany został w Rozdziale 4 ww. rozporządzenia. I tak, wniosek o dofinansowanie składany jest przez przedsiębiorcę w regionalnej instytucji finansującej, dokonującej jego formalnej oceny (§ 13). W razie stwierdzenia uchybień formalnych we wniosku złożonym najpóźniej na 7 dni przed upływem danego terminu składania wniosków, regionalna instytucja finansująca wzywa przedsiębiorcę do usunięcia tych uchybień w terminie 3 dni od wezwania (§ 13 ust. 3), Wnioski prawidłowe pod względem formalnym przekazywane są PARP (§ 13 ust. 4). Zgodnie z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia, PARP dokonuje oceny prawidłowości wniosku pod względem techniczno-ekonomicznym i merytorycznym, stosując kryteria określone w przepisach wydanych dla SPO WKP na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy o NPR Agencja, w terminie 60 dni od dnia upływu danego terminu składania wniosków, przekazuje wyniki oceny wniosków, w postaci rankingu, Instytucji Zarządzającej. Instytucja Zarządzająca, kierując się zweryfikowanymi wynikami oceny, w terminie 30 dni od dnia otrzymania rankingu dokonuje wyboru wnioskodawców z którymi Agencja zawrze umowy o udzieleniu wsparcia. Agencja niezwłocznie zawiadamia wnioskodawców o udzieleniu bądź odmowie udzielenia wsparcia (ust. 4). Definicję "instytucji zarządzającej" zawiera natomiast art. 2 pkt 5 ustawy o NPR. Jest to właściwy minister lub inny organ administracji publicznej odpowiedzialny za przygotowanie i nadzorowanie realizacji programu operacyjnego albo za przygotowanie i nadzorowanie realizacji strategii wykorzystania Funduszu Spójności, albo podstaw wsoparcia Wspólnoty, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej ustnawiających Fundusz Spójności i ustanawiających przepsiy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych. Zdaniem Sądu działania podejmowane przez PARP na etapie oceny zgłaszanych wniosków nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez nią informacje o tej ocenie nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa jednoznacznie, bowiem wskazują właściwego Ministra jako organ dokonujący wyboru projektów, którym zostanie udzielone wsparcie. Za decyzję administracyjną nie może więc być uznana przekazywana przez PARP informacja, o której mowa w § 14 ust.4 rozporządzenia w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej. Z przepisu tego bezspornie wynika, że jest to informacja o udzieleniu lub odmowie udzielenia wsparcia, wynikająca z wyboru dokonanego przez właściwego Ministra, a nie własne rozstrzygnięcie PARP. Zważyć należało i to, że PARP nie ma wpływu na istotę przekazywanej informacji, ani też nie może przekazać informacji innej niż uzyskana od właściwego Ministra. Ze względów wskazanych wyżej Sąd stwierdził, że skoro pismo PARP z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. nie służyły od niego środki zaskarżenia przewidziane w tym kodeksie. Podkreślić należy, iż dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s. 18). Uprawnienia wynikające z przepisów prawa nie zależą od rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, który może jedynie stwierdzić ich istnienie. Natomiast pomoc w ramach sektorowych programów operacyjnych jest "przyznawana", które to sformułowanie użyte zostało w art. 26 ustawy o NPR. Wybór projektów, którym zostanie udzielone wsparcie oparty jest wprawdzie na kryteriach określonych przepisami prawa, jednakże nie zmienia to faktu, że to nie przepis prawa, a wybór Instytucji Zarządzającej uprawnia wnioskodawcę do uzyskania pomocy. Z przepisów prawa wynika jedynie uprawnienie wnioskodawcy do wystąpienia z wnioskiem o dofinansowanie w ramach SPO WKP. Podkreślić jeszcze raz należy, iż w zgodności z przepisem art. 26 ust. 2 ustawy o NPR mowa jest o instytucji zarządzającej, działającej w jej imieniu instytucji wdrażającej i instytucji pośredniczącej, uprawnionych do udzielania dofinansowania w zależności od systemu realizacji danego programu. W systemie realizacji programu SPO - WKP instytucją zarządzającą jest minister właściwy do spraw gospodarki, natomiast instytucją wdrażającą m.in. PARP. Regulacje prawne, dotyczące realizacji tego programu nie przewidują dla PARP roli instytucji wdrażającej, działającej w imieniu instytucji zarządzającej. Pismo Agencji informujące o przyznaniu lub odmowie przyznania dofinansowania jest więc czynnością techniczną, której nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, podlegającego kontroli sądów administracyjnych. Jej znaczenie polega jedynie na zakomunikowaniu wnioskodawcy o wyniku wyboru dokonanego przez instytucję zarządzającą. Z tych też względów chybione jest powoływane się przez autora skargi na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06. Zagadnienie prawne, jakie zostało rozstrzygnięte w tej uchwale dotyczyło bowiem odmowy dofinansowania przez instytucję wdrażającą działającą w imieniu instytucji zarządzającej (tak też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.12.2008 r. (sygn. akt II GSK 566/08), wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r. (sygn. akt V SA/Wa 2873/07). Skoro zatem pismu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2006 roku nie można przypisać cech władczego rozstrzygnięcia administracyjnego podlegającego kontroli sądów administracyjnych, to tym samym nie mógł być wobec tej informacji zainicjowany tryb nadzorczy przewidziany w art. 156 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż podniesione przez Skarżącego zarzuty nie są zasadne, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. Zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.