IV SAB/Wa 36/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Rady W. w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - W dniu [...] marca 2009 r. Rada W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru W. Uchwała powyższa pozostawała w związku z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006r. A. sp. z o.o. w W. w dniu [...] lutego 2012r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady W. polegającą na braku działania w zakresie zmiany obowiązującego studium w części dotyczącej działek stanowiących własność spółki. W ocenie skarżącego projekt miejscowego planu dla obszaru W. jest sporządzany na podstawie zdezaktualizowanych zapisów studium. Na poparcie tego stanowiska przytoczono brzmienie uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gdzie w § 3 pkt 5 stwierdzono potrzebę aktualizacji studium. Skarżący składał wniosek w sprawie zmiany studium, który nie został uwzględniony w uchwale Rady W. nr [...] z dnia [...] października 2010r. w sprawie uchwalenia zmian studium z tego powodu, że działki skarżącej nie były objęte obszarem, którego dotyczyła zmiana studium. Jednocześnie spółka została zapewniona, że wniosek jej zostanie rozpoznany na dalszym etapie prac nad zmianą studium. Wobec niezgodności pomiędzy zapisami studium, a faktycznym stanem zagospodarowania i stanem prawnym nieruchomości A. sp. z o.o. w W. – właściciel nieruchomości stanowiących działki gruntu o nr ewidencyjnych [...] oraz [...] z obrębu [...] – skierowała do Rady [...] W. oraz Prezydenta W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę studium. Następnie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rady w sprawie aktualizacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Podniesiono zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie polegające na braku podjęcia działań mających na celu aktualizację studium pomimo stwierdzenia potrzeby jego aktualizacji przy jednoczesnym przystąpieniu do uchwalania nowego planu dla obszaru W. oraz art. 32 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu dotychczasowego przeznaczenia oraz zagospodarowania terenu przy podejmowaniu uchwały w sprawie aktualności studium. Skarga podnosi, że spółka uzyskała w dniu [...] października 2008r. ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla działek stanowiących przedmiot jej własności, która przewiduje na tym terenie inwestycję polegającą na budowie zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, parkingami naziemnymi i wjazdami. Proponowane w projekcie planu przeznaczenie terenu jako zieleń urządzona z usługami nieuciążliwymi jest zasadniczo odmienne od zasad kształtowania zabudowy przewidzianych we wskazanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy. Przyjęte w projekcie planu przeznaczenie terenu jest sprzeczne z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu z tego względu, że mimo obowiązku uwzględnienia w analizie sporządzonej przez Prezydenta na zasadzie art. 32 ust. 1 ustawy wydanych decyzji o warunkach zabudowy, nie została uwzględniona decyzja, którą spółka uzyskała w dniu [...] października 2008r. W ocenie skarżącego podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu powinno być poprzedzone dogłębną analizą i zapoznaniem się z faktycznym stanem zagospodarowania i stanem formalno-prawnym obszaru objętego planem. Rada naruszyła także art. 14 ust. 5 ustawy poprzez podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu dla obszaru W. mimo dezaktualizacji studium oraz prowadzenia przez Prezydenta prac planistycznych na zdezaktualizowanych podkładach geodezyjnych do tego projektu oraz braku przyjęcia przez Prezydenta W. wymaganego przez ustawę harmonogramu prac planistycznych. Dalsze prowadzenie prac planistycznych na podstawie zdezaktualizowanych zapisów studium oraz nieaktualnych podkładów do studium i miejscowego planu spowoduje "zamieszanie planistyczne". W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano na brzmienie art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, z którego wyprowadzony został wniosek, że skarżąca spółka nie wykazała bezpośredniego związku pomiędzy jej indywidualną sytuacją prawną, a brakiem uchwały w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. i tym samym nie wykazała w jaki sposób doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej spółki. Studium jako akt kierownictwa wewnętrznego nie kształtujący sytuacji prawnej nieruchomości pozostaje bez wpływu nawet pośredniego na prawa i obowiązku podmiotów i z tego względu nie może naruszać interesu prawnego. Dalej organ w odpowiedzi stwierdza w powołaniu na wyrok NSA z dnia 15 maja 2009r. (sygn. akt II OSK 1773/08), że "uchwała w sprawie aktualności studium i planów miejscowych nie dość, że jest uchwałą o charakterze aktu kierownictwa wewnętrznego i jako taka nie wiąże w stosunkach zewnętrznych, to nawet pośrednio nie kształtuje sytuacji prawno-planistycznej nieruchomości. Jest aktem wyłącznie polityki przestrzennej, pozostającym bez wpływu i to nie tylko bezpośredniego ale nawet pośredniego na prawa i obowiązki obywateli (jednostek organizacyjnych). Jest zatem aktem o innym charakterze prawnym niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego czy nawet studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które zawierając wiążące ustalenia merytoryczne dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może w istocie rozstrzygać o sytuacji prawno-planistycznej nieruchomości". Dalej stwierdzono, że wniosek spółki w sprawie zmiany studium wniesiony w dniu [...] marca 2010r. jest na etapie rozpatrywania przez Prezydenta, a ostateczne rozstrzygnięcie co do zasadności przystąpienia do zmiany studium zostanie przedstawione do akceptacji Radzie w formie projektu uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany studium. Na zakończenie organ przytacza wyrok NSA z dnia 15 października 2008r. (sygn. akt II OSK 1451/08), z którego wynika, że skarga na bezczynność w wydaniu decyzji, postanowienia, innego aktu albo w podjęciu czynności przewidzianej prawem (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) niejednokrotnie odnosi zamierzony skutek dzięki terminom załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, natomiast uwzględnienie skargi przewidzianej w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym napotyka na trudność zasadniczą tj. braku ustawowego terminu do podjęcia uchwały. Nie wystarczy nawet sam obowiązek podjęcia uchwały. Uwzględnienie skargi na bezczynność (art. 101a u.s.g.) możliwe jest dopiero wówczas, gdy organ gminy przekroczył termin dla podjęcia uchwały czy wydania zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka także w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm – P.p.s.a..), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Ponieważ bezczynność uregulowana w art. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie dotyczy aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, podstawy prawnej żądania skierowanego do sądu administracyjnego, aby tenże zobowiązał właściwy organ tego samorządu do podjęcia działań w określonej formie należy upatrywać w brzmieniu art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r, Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stanowi osobną kompetencję sądu administracyjnego do orzekania w zakresie skarg na niewykonanie czynności nakazanych prawem. Uprawnienie dla sądu administracyjnego do stosowania tej normy znajduje uzasadnienie w art. 3 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w przepisach. Zgodnie z treścią art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (ust. 2). Stosownie natomiast do art. 101 ust. 1 ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Rady W. w przedmiocie zmiany obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006r. Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi na tego rodzaju bezczynność, tak samo jak w przypadku skargi na uchwałę organu gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3 art. 101). Stosownie natomiast do art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07) przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania, jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie zostało skierowane do organu tj. Rady W. w piśmie z dnia [...] stycznia 2012r., wniesionym dnia [...] stycznia 2012 r. Pismo powyższe pozostało bezskuteczne. Tymczasem skarga do Sądu datowana na dzień [...] lutego 2012r. została złożona w biurze Rady tego samego dnia, co oznacza, że skarżący dochował ustawowego terminu 60 dni, o którym mowa art. 53 § 2 p.p.s.a. Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, dokładnie tak samo jak w przypadku skargi na uchwałę z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a bezczynnością, polegający na tym, że bezczynność ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując bezczynność w trybie art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że bezczynność - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Skarżąca podała, że jest właścicielką nieruchomości stanowiących działki oznaczone numerami ewidencyjnych [...] z obrębu [...] w W. i okoliczność ta pozostaje poza sporem. Skarżąca dalej wskazała, że istnieje rozbieżność pomiędzy zapisami obowiązującego studium, które dodatkowo pozostaje nieaktualne, a uzyskaną przez spółkę ostateczną decyzją administracyjną ustalającą warunki zabudowy, która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i nadal obowiązuje. Mianowicie spółka uzyskała w dniu [...] października 2008r. ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla działek stanowiących przedmiot jej własności, która przewiduje na tym terenie inwestycję polegającą na budowie zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, parkingami naziemnymi i wjazdami. Tymczasem z projektu miejscowego planu, który obecnie jest w toku procedury uchwalania i który opiera się na ustaleniach studium, co znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 9 ust. 4 ustawy, wynika że sporne działki uzyskały przeznaczenie "zieleń urządzona z usługami nieuciążliwymi". Taki sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z uzyskanym w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przeznaczeniem terenu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Z art. 4 ust. 2 wynika natomiast, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym sposób zagospodarowania terenu ustalony w decyzji o warunkach zabudowy daje podmiotowe uprawnienie skarżącej, aby domagać się zgody na realizację ustalonej w decyzji zabudowy, która zostanie skonsumowana przez wydanie przez stosowny organ pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W niniejszej sprawie jednak mamy do czynienia dopiero z projektem tego planu i okoliczność, że wskutek jego uchwalenia w przyszłości w proponowanym brzmieniu tj. "zieleń urządzona z usługami nieuciążliwymi" zaistnieje podstawa do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (art. 65 ust. 1 pkt 2) ustawy) nie ma żadnego znaczenia przy ocenie naruszenia interesu prawnego skarżącego w tym konkretnym wypadku. Istotne są natomiast zapisy studium i wola skarżącej zmiany tych zapisów. W tym celu konieczne jest zainicjowanie procedury zmiany studium i to, że gmina nie podjęła działań w tym kierunku powoduje, że bezczynność ta skutkuje naruszeniem interesu prawnego skarżącej. Gdyby bowiem treść studium (a w konsekwencji planu miejscowego) była zgodna z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, do czego dąży skarżący, wówczas nabyte prawa z tej decyzji skarżąca mogłaby realizować pomimo, że zostałby uchwalony plan. W takiej sytuacji nie przeprowadza się postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z brzmienia przywołanego art. 65 ust. 1 pkt 2) ustawy. Z tego względu w ocenie sądu brak aktywności organu gminy w kwestii zmiany zapisów studium, pomimo, że – jak twierdzi organ w odpowiedzi na skargę - wniosek spółki w sprawie zmiany studium wniesiony w dniu [...] marca 2010r. jest na etapie rozpatrywania przez Prezydenta, powoduje, że zostanie uniemożliwiona realizacja uprawnień, które wynikają dla spółki z decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym sąd zwraca uwagę, że w chwili wniesienia skargi do sądu owemu naruszeniu można byłoby przypisać cechę hipotetyczności. Otóż dopóki nie zostanie uchwalony plan miejscowy nie ma żadnych przeszkód, aby skarżąca realizowała swoje uprawnienia wynikające z decyzji poprzez wystąpienie o pozwolenie budowlane. Jednak z drugiej strony, jeżeli plan zostanie już uchwalony zgodnie z nieaktualnym, zdaniem spółki studium, skarga na plan przyjęty już jako akt prawa miejscowego pozostaje bez szans na skuteczność, gdyż zapisy tego planu będą spójne z zapisami obowiązującego studium. Z tego względu, nie można uznać, aby to naruszenie interesu prawnego spółki będące wynikiem bezczynności organu było jedynie hipotetyczne, choć formalnie tak można byłoby twierdzić. Te okoliczności powodują, że bezczynność Rady w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006r. narusza interes prawny, wynikający z przysługującego skarżącej prawa własności, co daje jej legitymację do wniesienia skargi na bezczynność. Dalej koniecznym wymogiem skuteczności skargi wniesionej na zasadzie art. 101a u.s.g. jest, aby zaskarżona bezczynność organu dotyczyła czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 sierpnia 2011r. (sygn. akt I OSK 1423/10) uwzględnienie skargi na podstawie art. 101a ust. 1 u.s.g. wymaga ujawnienia w toku postępowania takiego unormowania, z którego wynika obowiązek podjęcia czynności i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organu gminy w wykonywaniu tej czynności a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. Dalej NSA wskazał, że czynności, o jakich mowa w art. 101a ust. 1, to przede wszystkim czynności nakazane prawem powszechnie obowiązującym, w tym aktem prawa miejscowego (np. statutem gminy) określającym obowiązki organu gminy. Podobnie w odniesieniu do zarządzeń wójta, skarga może dotyczyć tylko tych przypadków, w których przepisy prawa nakładają na ten organ obowiązek wydania zarządzenia. Skarżąca spółka powoływała się na brzmienie art. 32 ust. 2 ustawy w związku z uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Istotnie przywołany przepis nakłada na radę gminy obowiązek wszczęcia procedury zmiany studium w razie uznania jego zapisów w całości lub w części za nieaktualne. Jednocześnie jednak pojawiają się wątpliwości jaki charakter ma uchwała podejmowana w oparciu o art. 32 ust. 2 ustawy. Za pomocne przy wyjaśnianiu tej kwestii należy uznać stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 15 maja 2009r. (sygn. akt II OSK 1773/08). Mianowicie uchwała w sprawie aktualności studium i planów miejscowych nie dość, że jest uchwałą o charakterze aktu kierownictwa wewnętrznego i jako taka nie wiąże w stosunkach zewnętrznych, to nawet pośrednio nie kształtuje sytuacji prawno-planistycznej nieruchomości. Jest aktem wyłącznie polityki przestrzennej, pozostającym bez wpływu i to nie tylko bezpośredniego ale nawet pośredniego na prawa i obowiązki obywateli (jednostek organizacyjnych). Dalszą, nawet istotniejszą kwestią jest to, że ewentualne naruszenie sytuacji prawnej skarżącej wywodziłoby się nie bezpośrednio z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, lecz z aktu podejmowanego przez jednostkę samorządu terytorialnego, który dodatkowo również nie zawiera precyzyjnych rozstrzygnięć. Dopiero bowiem stosowna uchwała rady gminy o nieaktualności studium otwiera drogę do zmiany studium. Ponadto analiza § 3 pkt 5) uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2010r. nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że potrzeba aktualizacji studium obejmuje wniosek skarżącej o zmianę dotychczasowego zapisu regulującego kierunek zagospodarowania spornych działek. W ocenie Sądu nie można uznać, aby w rozpatrywanej sytuacji bezpośrednio z przepisu prawa wynikał obowiązek uchwalenia zmiany studium w razie jego nieaktualności. Obowiązek ten w istocie istnieje, ale musi zostać poprzedzony stosowną uchwałą, która jednocześnie wyznacza zakres tych zmian. Taka konstrukcja przepisu art. 32 ust. 2 nie pozwala na zastosowanie art. 101a ustawy w razie gdy organy gminy nie wszczynają procedury zmiany studium. Przepisem, z którego wynikał obowiązek podjęcia uchwały w sprawie studium jest norma art. 87 ust. 4 ustawy stanowiąca, że sejmiki województw, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły planów zagospodarowania przestrzennego województwa, oraz gminy, które dotychczas nie sporządziły studium, sporządzą i uchwalą odpowiednio plany zagospodarowania przestrzennego województwa bądź studium, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami. Mianowicie nakaz działania stosownych organów gminy w tym przepisie wynika bezpośrednio z normy prawa, jednocześnie ustanowiony został termin, w jakim obowiązek musi być wykonany. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Odnośnie wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów, Sąd nadmienia, iż przepisy p.p.s.a. przewidują jedynie możliwość zasądzenia zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącego, nie zaś przez organ,