VII SAB/Wa 160/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji postanawia: odrzucić skargę A. P. Pismem z dnia 16 maja 2012 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż od dłuższego czasu prowadził interwencyjną korespondencję z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sprawie braku odpowiedniej infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie swojego miejsca zamieszkania. Zaznaczył, iż jego korespondencja prowadzona z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej była przerywana długotrwałymi milczeniami tegoż organu, dlatego też zmuszony został w 2011 r. złożyć skargę na bezczynność do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji. Podniósł, iż w dniu 10 stycznia 2012 r. otrzymał z Departamentu Telekomunikacji Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji pismo znak: [...], które załatwienie sprawy "wykluczenia cyfrowego" przesunęło na pierwszy kwartał 2012 roku. Skarżący wskazał, iż w związku z niedotrzymaniem terminu załatwienia sprawy wystąpił z ponowną interwencją pisemną do Departamentu Telekomunikacji Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji, a następnie gdy nie otrzymał żadnej odpowiedzi z tegoż Departamentu w dniu 26 kwietnia 2012 r. zwrócił się bezpośrednio do Ministra [...], z prośbą o osobiste zainteresowanie sprawą. W związku z tym, jak zaznaczył, iż również i na to pismo kierowane bezpośrednio do Gabinetu Ministra Administracji i Cyfryzacji nie otrzymał odpowiedzi wniósł skargę na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania, z uwagi na udzielenie stronie w dniu 19 czerwca 2012 r. odpowiedzi na jego pisma. Organ zaznaczył, iż w skardze na bezczynność z dnia 16 maja 2012 r. A. P. zarzucił Ministrowi Administracji i Cyfryzacji brak wpływu na proces inwestycyjny T. [...] S.A. na terenie miejscowości G. w województwie [...], a w szczególności na nieruchomości usytuowanej pod adresem L. [...] oraz brak odpowiedzi na pisma z dnia 10 marca 2012 r. i z dnia 26 kwietnia 2012 r. Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, iż pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. A. P. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej za pośrednictwem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Przedmiotem skargi był brak interwencji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w proces realizacji budowy nowego węzła dostępowego o pojemności 32 portów szerokopasmowych przez T. [...] S.A. na terenie miejscowości G. oraz brak odpowiedzi na pismo z dnia 15 lipca 2011 r. przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Organ podniósł, iż działając jako organ nadzoru, na podstawie art. 229 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) pismem o sygnaturze [...] zwrócił się do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o przekazanie wyjaśnień w sprawie A. P. W dniu 28 grudnia 2011 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (data wpływu do Departamentu Telekomunikacji 29 grudnia 2011 r.), pismem o sygnaturze [...] złożył wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie. Na podstawie złożonych wyjaśnień przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, pismem o sygnaturze [...] Minister Administracji i Cyfryzacji poinformował A. P., iż w wyniku podjętej kontroli nie stwierdzono uchybień w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Organ zaznaczył, iż w piśmie z dnia 10 marca 2012 r. A. P. ponownie zarzucił brak rozpoczęcia inwestycji budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. L. [...] w G., w woj. [...] przez T. [...] S.A. W dniu 26 kwietnia 2012 r. A. P. ponowił skargę na brak rozpoczęcia inwestycji budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. L. [...] w G. w woj. [...] przez T. [...] wskazując na okoliczności uprzednio wskazywane w wyżej wymienionych pismach. W związku z powyższym stanem faktycznym, A. P. wniósł za pośrednictwem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów skargę na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 16 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) zgodnie, z którą sądy administracyjne, w zakresie swej właściwości, sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Z uwagi na przedmiot skargi Sąd uznał, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy w pierwszej kolejności ocenić, czy skarga należy do właściwości sądu administracyjnego. Rozważając powyższe wskazać trzeba, iż kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) określającego właściwość rzeczową sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zatem, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz tam, gdzie w indywidualnych sprawach wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, Lex nr 552736). Nadto, warto dodać, iż skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt. W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącego A. P. skarga na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Przedmiot skargi dotyczy bowiem postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 – 260 k.p.a.), sąd administracyjny nie jest zaś właściwy do rozpoznawania skarg załatwianych w oparciu o przepisy tego działu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09 (lex nr 557044), wyraźnie wskazał, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, iż organ pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego pisma.