IV SA/Po 359/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P. Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego P. S.kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Postanowieniem z dnia z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], Starosta P., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust.5, art.64 ust.1ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa), w związku z wystąpieniem: Wójta Gminy S. L. uzgodnił pozytywnie projekt decyzji nr [...] o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości G. na działce o nr. ewid. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., Wójt Gminy S. L. zwrócił się o uzgodnienie projektu odmownej decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych do Starosty P.. Przedmiotowy projekt decyzji o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości G. na działce o nr ewid. [...] przy ulicy O., gmina S. L.. Wyżej wymieniona działka o powierzchni [...] obejmuje użytki gruntowe oznaczone jako grunty orne: RIIIa (0,9000ha), RIVa (0,9600ha), RV (0,4200ha). Organ wyjaśnił, iż z uwagi na fakt, że przedmiotowa działka o łącznej powierzchni 2,2800ha, przekracza wraz z innymi działkami 0,5ha gruntów RUI, to wymagana jest zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na inne niż rolnicze jej wykorzystanie i zmiany takiej należy dokonać w miejscowym planie. Ponadto, przy uwzględnieniu innych sąsiednich działek, stanowiących razem z przedmiotową działką zwarty kompleks gruntów ornych RIII, stwierdza się znaczne przekroczenie powierzchni 0,5ha gruntów ornych RIII. Powołując się na treść wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010r. sygn. akt. II SA/Kr 494/10, organ wskazał, iż całokształt regulacji zawartych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych naprowadza na rozumienie pojęcia obszaru gruntów rolnych, jako miejsce występowania, zasięgu użytków rolnych określonej klasy w postaci zwartych ich kompleksów, nieróżnicowanych cechami charakteryzującymi działki geodezyjne lub nieruchomości jako odrębne przedmioty własności albo też ich części. Zatem należy uznać, że kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy nie tylko powierzchni działki lub działek, na których planowana jest inwestycja albo ich części, jak to ma miejsce we wskazanym przypadku, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego one wchodzą. Organ podniósł, iż jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy działki lub działek albo ich części stanowiących użytki rolne klas I-III, położonych w zwartym kompleksie użytków rolnych klas I-III, ich przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie może dotyczyć tylko terenu działki (względnie działek albo ich części) objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W przeciwnym razie niweczyłoby to skutki mechanizmów ochrony gruntów rolnych tam, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i umożliwiłoby dokonywanie w sposób nieograniczony zmian przeznaczenia takich gruntów - wbrew regulacjom z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Ustawy - poprzez wydanie szeregu indywidualnych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S. podnosząc, iż nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z treścią przepisu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl ust.1 a cytowanego przepisu, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się art. 53 ust, 5b i 5c omawianej ustawy. Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy oprócz innych warunków spełniony jest także następujący-teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc. Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Powyższe regulacje stanowią klucz do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stanowisko Starosty P. podyktowane jest bowiem ustaleniem, że inwestycja dla której w sprawie ma być wydana decyzja o warunkach zabudowy obejmuje grunty stanowiące użytki rolne klasy III o powierzchni przekraczającej 0,5 ha. W/w okoliczność przesądza w ocenie organu I instancji, że do zmiany przeznaczenia terenu konieczne jest uzyskanie zgody właściwego ministra, która z kolei może być wydana wyłącznie w procesie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowisko organu I instancji znajduje oparcie w przepisach i ich wykładni. Dla takiej oceny kluczowe jest dokonanie analizy pojęcia zwartego obszaru gruntów rolnych. Jakkolwiek w judykaturze pojawiają się różne, często sprzeczne ze sobą poglądy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podziela te wyrażone w orzeczeniu przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto organ II instancji przytoczył uzasadnienie wyroku WSA w Łodzi z 10 maja 2011 roku, sygn. akt II SA/Łd 71/11 (publ. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 795725). Organ wskazał ponadto, iż stosownie do treści przepisu art. 4 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne oznacza ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych lub leśnych. Co do zasady, ustalenie to następuje poprzez stosowny akt planistyczny organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. W braku takiego aktu o przeznaczeniu i wykorzystywaniu gruntu decyduje wola właściciela ograniczona ustawami regulującymi ład pianistyczny. Do aktów prawa powszechnie obowiązujących, które wyznaczają granice czy też warunki sposobu wykorzystywania terenu i statuują tzw. generalny porządek planistyczny należy m. in. ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych (patrz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 roku, sygn. akt: P 37/06). Jak wynika z powyższego właściciel gruntu rolnego w przypadku nie objęcia terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma prawo do dążenia do zmiany przeznaczenia gruntu w granicach określonych ustawami. Zarówno okoliczność podziału nieruchomości rolnej na działki, których wielkość nie uzasadnia rolniczego wykorzystywania jak i planowanie inwestycji jedynie na części działki nie stanowi o zmianie przeznaczenia terenu. Zaś skutki takich działań nie mogą być ocenianie w oderwaniu od ustawowych regulacji, w szczególności kategorii wyznaczanych definicją zmiany przeznaczenia ujętej w przepisie art. 4 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powinny być one także oceniane z uwzględnieniem wielkości obszaru projektowanego do zmiany przeznaczenia, którym to pojęciem operuje ustawodawca w przepisie art. 7 ust. 2 wspomnianej ustawy. Skargę na powyższe postanowienie złożył P. S.. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię pojęcia "zwarty obszar projektowany" polegającą na przyjęciu, że kryterium obszarowe, o którym mowa w tym przepisie dotyczy nie tylko powierzchni działki, na której planowana jest inwestycja, lecz całego zwartego kompleksu gruntów, w skład którego one wchodzą; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez niewłaściwe zastosowanie tegoż przepisu przez organy, a w konsekwencji błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie wymagana jest zgoda Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, gdy tymczasem parametry działki przeznaczonej pod inwestycję nie przekraczają 0,5 ha gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy III; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77§1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie pozwalającym na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności określenie, które konkretnie działki i jakie obszary powierzchni składają się w ocenie organu na "zwarty obszar projektowany" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych, niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne postanowień organu I i II instancji; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 Kpa polegające na niepełnym uzasadnieniu faktycznym i prawnym postanowień poprzez wybiórcze ustalenie faktów i niewyjaśnienie w jaki sposób planowana decyzja nie spełnia w ocenie organu wymogów ustawowych, w szczególności z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący przytoczył stan faktyczny i wskazał, że Starosta P., a za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w . błędnie oparły swe rozstrzygnięcia na specyficznej wykładni pojęcia "zwarty obszar projektowany" art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przyjęły bowiem, że kryterium obszarowe, o którym mowa w tym przepisie dotyczy nie tylko powierzchni działki, na której planowana jest inwestycja, lecz całego zwartego kompleksu gruntów, w skład którego one wchodzą. Uzasadnienia dla takiej wykładni omawianego przepisu organy upatrują w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. III SA/Kr 494/10, którego obszerne fragmenty zostały przytoczone w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji. W ocenie skarżącego kryterium obszarowe zawarte w art. 7 ust. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy jedynie obszaru, który ma zmienić swoje przeznaczenie z gruntu rolnego lub leśnego na grunt przeznaczony na inne cele. Zatem kryterium obszarowe 0,5 ha odnosi się jedynie do działki, która ma zmienić swoje przeznaczenie bez wliczania w to obszaru, z którego została uprzednio wydzielona (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r., II OSK 738/07). Skarżący podkreślił, iż nie ma uzasadnienia dla rozszerzającej interpretacji art. 7 ust. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegającej na uznaniu za "zwarty obszar projektowany" nieokreślonego zakresu terenu, obejmującego działki sąsiadujące do działki, na której planowana jest inwestycja czy terenu jeszcze większych rozmiarów - pozwalającego w następstwie ujęcia określonej powierzchni jako całości na stwierdzenie, że w jej zakres wchodzą użytki rolne klas bonitacyjnych I-III przekraczające 0,5 ha. Nadto skarżący podniósł, iż organ I instancji, a za nim organ II instancji, nie określiły w sposób wystarczający stanu faktycznego badanego terenu. Skarżący wskazał, iż w szczególności w przedmiotowej sprawie nie określono, które konkretnie działki i jakie obszary powierzchni składają się w ocenie organu na "zwarty obszar projektowany" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jeżeli badany teren ma, jak chcą organy administracji, obejmować teren wykraczający poza teren działki obejmującej wnioskowaną inwestycję. Mając na uwadze powyższe, skarżący podnosił, iż poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (w szczególności poprzez nieustalenie "zwartego obszaru projektowanego" w tej konkretnej sprawie) oraz błędną ocenę zebranego, lecz niewystarczającego materiału dowodowego, organy administracji naruszyły art. 7, art. 77§1 i art. 80 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowaną wcześniej argumentację. Na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, nie tylko z powodów wskazanych w skardze, ale również z uwagi na fakt, iż nie uzgadnia się projektu odmownej decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy postanowienia Starosty P. uzgadniającego pozytywnie projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Istotna w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż Wójt Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy i projekt takiej decyzji przesłał do uzgodnienia. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Natomiast w myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków, w tym warunku, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w myśl art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepis art. 53 ust. 3 - 5a tejże ustawy. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 53 ust. 5 cytowanej ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. Przewidziany w art. 106 Kpa tryb współdziałania organów dotyczy sytuacji, gdy wydanie decyzji w sprawie uzależnione jest od zajęcia stanowiska przez inny organ, przy czym nie chodzi o formalną dopuszczalność wydania aktu administracyjnego, lecz o współdziałanie organów w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Tylko bowiem w takiej sytuacji znajdować może uzasadnienie wyrażanie merytorycznego stanowiska przez inne organy w ramach ich kompetencji. W sytuacji, gdy organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy stwierdza, iż istnieją przeszkody do uwzględnienia wniosku inwestora determinujące treść merytorycznego rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, angażowanie innych organów nie znajduje podstaw, gdyż stanowisko tych organów w żaden sposób nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. W związku z powyższym rozstrzygającą w niniejszej sprawie okolicznością jest fakt, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem inwestora zostało uznane przez organ właściwy do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, tj. Wójta Gminy - jak wynika z przesłanego organowi uzgadniającemu projektu decyzji - jako zamierzenie, co do którego nie istnieje możliwość wydania pozytywnej decyzji ustalającej Warunki zabudowy. W tym stanie rzeczy wystąpienie przez Wójta Gminy do Starosty o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji objętej projektem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy było nieuzasadnione i spowodowało wszczęcie postępowania wpadkowego pozbawionego przedmiotu, którym w tego rodzaju postępowaniach jest sprawa wyrażenia stanowiska oddziałującego na sposób rozstrzygnięcia sprawy głównej. W ocenie Sądu zasadne są zatem poglądy prezentowane w orzecznictwie, zgodnie z którymi obowiązek uzgodnienia dotyczy wyłącznie projektów decyzji pozytywnych, to jest ustalających warunki zabudowy. Tylko wówczas bowiem organ uzgadniający może dokonać oceny czy rodzaj planowanej inwestycji nie godzi w interesy, które organ uzgadniający w ramach przyznanych mu uprawnień ma chronić. Tylko decyzja pozytywna ingeruje w zastany stan rzeczy. Jeśli właściwy organ administracji odmawia ustalenia warunków zabudowy, to organ uzgadniający nie ma czego oceniać. Z natury rzeczy bowiem decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy nie ingeruje w istniejącą sytuację. Podkreślić należy, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania przedmiotowego aktu, którym jest decyzja o warunkach zabudowy. Z tego względu projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie powinien być przesyłany do uzgodnienia, a jeżeli już został przesłany postępowanie uzgodnieniowe, jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone. Bezprzedmiotowe jest uzgadnianie inwestycji w sytuacji, gdy już na etapie projektowania decyzji organ właściwy do jej wydania uznaje, iż nie jest możliwa jej realizacja (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2007 r., IV SA/Wa 538/07, LEX nr 364785, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 810/07, LEX nr 339805). Stwierdzić w konsekwencji należy, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane na skutek błędnej wykładni art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść podjętych przez organy rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, art. 152 Ppsa odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia. Wobec powyższego uznać należy, iż jako takie nie nadaje się ono do wykonania. MZ