II SA/Rz 165/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi C. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego C. T. kwotę 522 zł /słownie: pięćset dwadzieścia dwa złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 165/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku C. T. z 4.01.2011 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, budynku gospodarczego i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr 1702 w R. W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazano, że przed organem I instancji toczą się dwie sprawy wszczęte z wniosków tego samego inwestora, obejmujące tą samą nieruchomość i tę samą inwestycję. Wniosek złożony w przedmiotowej sprawie został rozszerzony o budynek gospodarczy. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji winien ocenić oba wnioski pod względem tożsamości żądań inwestora i odpowiednio prowadzić postępowanie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, budynku gospodarczego i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr 1702 w R. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że inwestycja ta nie jest zgodna z polityką przestrzenną Gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przedmiotowa działka położona jest na terenach oznaczonych częściowo jako obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej, częściowo jako obszar o wysokich walorach przyrodniczych i kulturowych. Planowana inwestycja nie spełnia wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), gdyż brak jest tzw. dobrego sąsiedztwa, a wnioskowana zabudowa nie będzie stanowiła kontynuacji dominującej funkcji terenu. Na terenie sąsiadującym z działką nr 1702 znajduje się obszar wód podziemnych a zabudowa mieszkaniowa w tym rejonie nie jest możliwa ze względu na ochronę terenów wodonośnych i ujęcia wody. Teren przedmiotowej inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej, ponieważ przedmiotowa działka sąsiaduje z drogą nr 982, która nie jest skomunalizowana, gdyż ma nieuregulowany stan prawny. Droga nr 982 nie jest własnością gminy, dlatego Wójt Gminy nie może wydać zgody na lokalizację zjazdu z tej drogi na działkę budowlaną. Odwołanie od tej decyzji złożył wnioskodawca, podnosząc, że w gminie R. nie obowiązuje akt prawa miejscowego zakazujący budowy mieszkalnej na przedmiotowym terenie, dlatego powoływanie się przez organ na ustalenia studium uwarunkowania przestrzennego jest naruszeniem prawa. Przy analizie sąsiedniej zabudowy Wójt pominął fakt, że na działce nr 950, położonej tak jak działka nr 1702 wzdłuż drogi nr 982 (a nie po przeciwnej jej stronie) jest zlokalizowana zabudowa mieszkaniowa. Wskazano, że z treści aktualnego wypisu z rejestru gruntów wynika, że droga nr 982 jest drogą gminną, zaś Wójt wydał decyzję o warunkach zabudowy dla działki nr 950, która ma dostęp także do drogi nr 982. Nie poddano dokładnej analizie, czy planowana inwestycja zagraża ujęciu wody. Nie wskazano, na jakich działkach planowana jest budowa ośrodka sportowo-rekreacyjnego i czy inwestycja ta będzie miała wpływ na obszar wód podziemnych. Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) W uzasadnieniu Kolegium odwołało się do treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli zachodzą łącznie wymienione w nim przesłanki, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium organ I instancji zbadał zaistnienie w/w przesłanek i stwierdził, że działka na której ma być realizowana inwestycja położona jest w obszarze użytków rolnych w bezpośrednim sąsiedztwie ujęcia wody ze stacją uzdatniania wody i projektowanymi zbiornikami wyrównawczymi. W analizowanym terenie znajdują się wyłącznie użytki rolne oraz obiekty sportowo - rekreacyjne i obiekty gospodarki komunalnej. Brak jest zabudowy, która stanowiłaby kontynuację funkcji mieszkaniowej. Zaskarżona decyzja jest zgodna z analizą urbanistyczną, dokonaną dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto, przedmiotowa inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, gdyż droga nr 982 nie ma ustalonego właściciela i nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115). Wskazano także, że przedmiotowa działka położona jest w obszarze strefy Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 425 [...] oraz w strefie ochrony pośredniej zewnętrznej ujęcia wody pitnej dla gminy R. oraz na obszarze Natura 2000 "[...]". Organ odwoławczy wskazał ponadto, że posiadane przez wnioskodawcę gospodarstwo rolne (1,5848 ha oraz 0,8991 ha lasu), nawet po zsumowaniu nie spełnia norm obszarowych, tj. nie przekracza średniej powierzchni gospodarstwa rolnego na terenie Gminy [...], która w 2010 r. wynosiła 2,63 ha, co uzasadniłoby wyłączenie z zastosowania do zabudowy zagrodowej wspomnianego powyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu (...). Organ odwoławczy zgodził się natomiast z twierdzeniem skarżącego dotyczącym braku mocy wiążącej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji nie miał zatem obowiązku badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z w/w studium. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na w/w decyzję Kolegium C. T. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący ponownie podniósł, że droga nr 982 jest drogą gminną, gdyż na rzecz gminy została ustanowiona służebność na tej drodze. Zatem działka nr 1702 posiada dostęp do drogi publicznej, tak jaki i inne działki położone wzdłuż drogi nr 982. Organ nie zbadał, czy planowana inwestycja zagraża terenom wodonośnym i ujęciu wody. Zdaniem skarżącego wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 950 jest przejawem nierównego traktowania. Stwierdzono, że powołanie w zaskarżonej decyzji postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które nie jest aktem prawa miejscowego jest niezgodne z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu (...). Z treści w/w studium wynika, że na terenie objętym wnioskiem nie jest przewidziana realizacja zadań publicznych, co zostało także potwierdzone w uchwale Rady Gminy z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], z której nie wynika także, by na tym terenie istniał zakaz zabudowy. W postępowaniu nie ustalono również na jakim etapie znajdują się prace związane ze zmianą studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego gminy i uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł, że jego gospodarstwo rolne przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie a organ w tym zakresie dokonał błędnych ustaleń, przez co naruszył art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu (...) a także art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Organ II instancji zlekceważył przy tym treść dokumentów urzędowych wskazujących na rzeczywistą powierzchnię gospodarstwa. Organ nie dokonał dokładnej analizy pod względem spełnienia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego, gdyż organ nie odniósł się do wszystkich dowodów w sprawie i zarzutów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym odnoszącym się do odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze i podniósł, że na działce nr 950 znajduje się budynek mieszkalny zatem nie można twierdzić, że brak jest budynku, który stanowiłby kontynuację funkcji mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badanie legalności obejmuje kontrolę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego i ich wykładni, jak również przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 647) organy obu instancji odmówiły inwestorowi C. T. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr 1702 w R., polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, budynku gospodarczego i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Jako przyczynę tej odmowy wskazano brak spełnienia wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest wyłącznie w razie łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1), gdy teren ma dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnione jest wystarczające uzbrojenie terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4), a także gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Spełnienie ww. ustawowych warunków oznacza, że strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa ustalenia warunków zabudowy przez organ prowadzący postępowanie musi opierać się na wyrażonej sprzeczności z przepisem nakładającym wprost jakieś ograniczenie. Powołując się na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy wskazały że działka objęta inwestycją znajduje się na obszarze użytków rolnych, pomiędzy ogrodzonym terenem ujęcia wody ze stacją uzdatniania wody i projektowanymi zbiornikami wyrównawczymi a boiskiem sportowym, w odległości ok. 300 m od skupionej zabudowy mieszkaniowej wsi R. Po przeciwnej stronie drogi, na działce nr 950 znajduje się zabudowa mieszkaniowa o charakterze okresowej rekreacji indywidualnej. Zaznaczono, że zabudowa ta mogłaby stanowić kontynuację funkcji mieszkaniowej, do której można by nawiązać projektowaną zabudową, gdyby nie sąsiedztwo obszaru zasobowego wód podziemnych i rozbudowujące się ujęcie wody dla Gminy [...]. Celem zasady dobrego sąsiedztwa, wyrażonej w art. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 tej ustawy, a jej wykładnia systemowa (ochrona prawa własności, zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy) oraz celowościowa (ochrona ładu przestrzennego, a nie drastyczne ograniczenie zabudowy powstającej tam, gdzie nie ma planu miejscowego) prowadzą do wniosku, że należy w sposób szeroki interpretować zarówno pojęcie działki sąsiedniej, jak i kontynuacji funkcji, o czym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że celem wskazanej powyżej regulacji jest zapobieganie powstaniu zabudowy nie dającej się pogodzić z istniejącą zabudową oraz obciążenie inwestora obowiązkiem dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych tej zabudowy, która już istnieje. W orzecznictwie podkreśla się, że przy wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1, a nie - ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1401/06, System Orzecznictwa Lex nr 394807, wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 295/09, Lex nr 553444, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 listopada 2011r., sygn. akt IV SA/Po 716/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń https://cbois.nsa.gov.pl). Uznając brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i wywodząc, że przedmiotowa działka położona jest w obszarze strefy Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 425 [...] oraz w strefie ochrony pośredniej zewnętrznej ujęcia wody pitnej dla gminy [...] organy nie dołączyły do akt postępowania dowodów w postaci dokumentów potwierdzających powyższe fakty, jak również nie wykazały, że projektowana inwestycja może stworzyć zagrożenie dla wód podziemnych, czy też kolidować z działaniami ochronnymi podejmowanymi na terenach wodonośnych. Wskazane uchybienia stanowią naruszenie jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego – wyrażonej w art. 7 k.p.a. i konkretyzujących ją przepisów art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a., obligujących organy do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ocena, czy dana okoliczność została udowodniona powinna być dokonana zgodnie z art. 80 k.p.a. w oparciu o cały materiał dowodowy. Podobne uchybienia dotyczą stwierdzenia braku dostępu działki nr 1702 do drogi publicznej, która to okoliczność stanowiła kolejną przyczynę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w świetle art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy przyjęły, że przedmiotowa działka sąsiaduje z drogą nr 982, która ma nieuregulowany stan prawny, nie jest własnością gminy i nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115). Ustalenia te budzą wątpliwości, zwłaszcza, że w skróconym wypisie ze skorowidza działek, znajdującym się w aktach spawy, widnieje zapis, że na działce nr 982 oznaczonej jako droga jest ustanowiona służebność na rzecz Gminy [...], a droga ta stanowi drogę gminną. Zarzuty braku wyjaśnienia kwestii statusu drogi nr 982 konsekwentnie podnosi skarżący i nie bez racji, bowiem ustalenia w tym zakresie mają istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Tylko przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych. W przypadku natomiast innego dostępu, ustawodawca nie stawia wymagań co do rodzaju szlaku komunikacyjnego, który ten dostęp realizuje. Bez znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy jest więc okoliczność czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem drogi o odpowiednich parametrach technicznych, czy też np., za pomocą drogi w ogóle nieutwardzonej (por. wyroki WSA w Białymstoku z dnia 23.09.2010 r., I SA/Bk 426/10, Lex Nr 752310, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22.10.2009 r., I Sa/Lu 446/09, Lex Nr 573790, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.11.2009 r., IV SA/Wa 1433/09, Lex Nr 589444, wyrok NSA z dnia 2.11.2010 r., I OSK 1625/09, Lex Nr 746693). Uchybienia dotyczą także wykazania możliwości ewentualnego zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W uzasadnieniu decyzji Wójta z [...] listopada 2011 r. stwierdzono, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w Gminie [...] w 2010 r. wynosiła 2,63 ha natomiast C. T. na terenie gminy posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 1,8262 ha oraz 0,8991 ha gruntów leśnych, co w sumie daje powierzchnię 2,3553 ha a więc mniejszą niż średnia w gminie, przy czym gruntów leśnych nie wlicza się do gospodarstwa rolnego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organ I instancji dokonał błędnego obliczenia, gdyż suma areałów, tj. 1,8262 ha i 0,8991 ha wynosi 2,7253 ha, a nie 2,3553 ha, co prowadzi do wniosku, że powierzchnia gospodarstwa skarżącego przekracza średnia powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Wynik ten jest zgodny z danymi z wypisu rejestru gruntów dla działki nr 1702, z którego wynika, że powierzchnia całej jednostki rejestrowej wynosi 2,7253 ha. Organ odwoławczy podał natomiast, że powierzchnia gospodarstwa rolnego skarżącego wynosi 1,5848 ha, nie wskazując w oparciu o jakie dokumenty przyjął taką powierzchnię. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia, przy czym Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.10.2009 r., sygn. akt II OSK 1632/08, w którym stwierdzono, że w związku z tym, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera pojęcia gospodarstwa rolnego, należy dokonać jego wykładni przy uwzględnieniu treści art. 553 kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, iż za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Niezależnie od powyższych uchybień Sąd wskazuje, że z treści uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika, iż przedmiotowa działka położona jest na obszarze objętym specjalną ochroną ptaków Natura 2000 pod nazwą "[...]" oraz częściowo na obszarze pod nazwą "[...]". Zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220). Jedną z form ochrony przyrody, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy, są obszary Natura 2000. Kwestia ta również wymaga wyjaśnienia i ustalenia czy wydawana w niniejszej sprawie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy podlega uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Wykazane naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd uznał za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi. Z tej przyczyny, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji, która nie przyznaje żadnych praw i nie nakłada obowiązków, Sąd odstąpił od stosowania art. 152 P.p.s.a. i określenia czy podlega ona wykonaniu. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a., uwzględniając wniosek skarżącego w zakresie kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W prowadzonym ponownie postępowaniu organ wyjaśni kwestie organów właściwych do uzgodnienia decyzji oraz uzupełni postępowanie w zakresie wskazanym w niniejszym uzasadnieniu, m. in. ustalając wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego skarżącego i możliwość ewentualnego zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kwestie zabudowy i przeznaczenia działek sąsiednich w zakresie realizacji zasady "dobrego sąsiedztwa" oraz status drogi nr 982, a w przypadku ustalenia, że nie jest ona drogą publiczną, możliwość dostępu za jej pośrednictwem (lub w inny sposób) do drogi publicznej.