I OSK 2431/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) del. WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K J od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 443/12 w sprawie ze skargi K J na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 443/13, oddalił skargę K. J. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia 7 marca 2013 r. w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2005 r. mieszkańcy wsi T. G., tj. M. K., R. O., B. O., Z. C., F. K., A. K. wystąpili do Starosty Włoszczowskiego o wydanie decyzji orzekającej o wykazaniu w ewidencji gruntów i budynków podmiotów uprawnionych do władania nieruchomością, w skład której wchodzą działki nr 1, 90, 93, 96 położone w T. G. gmina Moskorzew. Wnioskodawcy, po wszczęciu postępowania administracyjnego, pismem z dnia 26 czerwca 2006 r. zwrócili się do Starosty Włoszczowskiego o umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego, "gdyż stało się bezprzedmiotowe". Starosta Włoszczowski decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. umorzył postępowanie administracyjne. Od decyzji tej odwołanie złożyła K. J., którą organ I instancji uznał za stronę postępowania, z uwagi na złożone do protokołu z dnia 11 sierpnia 2005 r., oświadczenie uczestników rozprawy administracyjnej, iż włada ona nieruchomością oznaczoną nr 90 o pow. 4,18 ha. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2006 r. Starosta uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. w części dotyczącej działki nr 90 o pow. 4,18 ha położonej w Tarnawa Górze i podjął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia władającego tą działką. Za strony tego postępowania uznał: K. J., A. J., M. K. i Z. S., którzy w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. żądali uznania ich za władających działką nr 90. Starosta decyzją z dnia 29 lipca 2010 r., orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obręb T. G. gmina Moskorzew, polegających na ujawnieniu K. J. jako władającej działką nr 90 o powierzchni 4,18 ha. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 9 listopada 2010 r. utrzymał ją w mocy. Na skutek skargi K. J., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Sygn. akt II SA/Ke 68/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia 29 lipca 2010 r., jak również decyzję Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] lipca 2006 r. Sąd zarzucił organowi I instancji przede wszystkim, że prowadził postępowanie "z wniosku K. J.", która jak wynika z akt sprawy administracyjnej, formalnego własnego wniosku nie składała. Tymczasem w prowadzonej sprawie, w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia 10 stycznia 2005 r. nie rozstrzygnął o żądaniu wnioskodawców, natomiast orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie ujawnienia K. J. jako władającej działką nr 90, a więc w przedmiocie, który wnioskiem nie był objęty. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu polegających na ujawnieniu F. K., R. O., M. K., Z. C., A. K. i B. O. jako władających działkami nr 1, 90, 93 i 96 o pow. łącznej 50,73 ha. położonymi na terenie obrębu T. G. gmina Moskorzew. Decyzja ta stała się ostateczna na skutek nie wniesienia odwołania w ustawowo określonym terminie przez strony. Wnioskiem z dnia 12 lipca 2011 r., K. J. zwróciła się do Starostwa Powiatowego we Włoszczowie, Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami, o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków polegającej na ujawnieniu jej jako władającej nieruchomością oznaczoną numerem działki 90 o powierzchni 4,18 ha, położonej na terenie obrębu T. G., Gmina Moskorzew i doprowadzeniu tym samym do zgodności zapisów operatu ewidencji gruntów z faktycznym stanem władania. Starosta Włoszczowski przeprowadził w dniu 25 października 2011 r., rozprawę administracyjną z udziałem strony, a następnie pismem z dnia 26 października 2011 r. na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa wezwał K. J. do przedłożenia w terminie 7 dni "tytułu prawnego do władania przedmiotowym gruntem, pochodzącego od jego właściciela lub innego dokumentu uzasadniającego wprowadzenia żądanych zmian w ewidencji gruntów". Starosta Włoszczowski w dniu [...] listopada 2012 r. wydał decyzję, którą odmówił wprowadzenia wnioskowanych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania wynika, że działki nr 90 stanowi grunt o nieuregulowanym stanie prawnym, a władanie tą nieruchomością jest sporne i niejednoznaczne. W podstawie prawnej decyzji Starosta Włoszczowski powołał się na przepis art. 20 ust. 2 pkt. 1 oraz przepis art. 51 ustawy z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, dalej: Prawo geodezyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.). Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach po rozpoznaniu odwołania K. J. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] listopada 2012 r. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji ustalił, że ewidencja gruntów dla obrębu T. G. gmina Moskorzew założona została w 1966 r. W rejestrze gruntów w pozycji rejestrowej nr 208 jako władający między innymi działką nr 90 o powierzchni 4,18 ha, została wykazana Wspólnota wsi T. G.. Decyzją z dnia [...] marca 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Koniecpolu odmówił uznania za wspólnotę gruntową, gruntów położonych we wsi T. G. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr 1, 90, 93, 96 o łącznej powierzchni 58,73 ha, zapisanych w rejestrze gruntów tej wsi w pozycji rejestrowej nr 208. Starosta Skarżyski w piśmie z dnia 30 września 2010 r. wyjaśnił, że na podstawie przedłożonej przez M. K. decyzji z dnia [...] marca 1996 r., została wprowadzona zmiana podmiotowa, polegająca na wpisaniu w miejsce "Wspólnota wsi T. G." –"właściciel nieustalony". Z kolei postępowanie scaleniowe gruntów wsi T. G. gromada Moskorzew, na które powoływała się K. J., przeprowadzone w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku nie zostało zatwierdzone decyzją administracyjną. Organ I instancji w piśmie z dnia 30 września 2010 r. wyjaśnił, że w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej we Włoszczowej brak jest rejestrów przed i po scaleniu gruntów wsi T. G.. Natomiast strony postępowania dostarczyły Staroście Włoszczowskiemu kopie rejestrów przed i po scaleniu gruntów wsi T. G., w posiadanie których weszli po wykupieniu ich od mierniczego prowadzącego scalenie. W związku z czym organ odwoławczy ocenił, że w/w dokumentacja scaleniowa nie stanowi dokumentu, który może posłużyć za dowód w sprawie ustalenia władającego działką nr 90. Starosta Włoszczowski podjął działania zmierzające do odszukania decyzji zatwierdzającej scalenia gruntów wsi T. G. oraz oryginału dokumentacji związanej z wydaniem przez Urząd Rejonowy w Koniecpolu decyzji dnia [...] marca 1996 r. Wystąpił do Starostwa Powiatowego w Częstochowie, Archiwum Państwowego w Kielcach, Archiwum Państwowego w Jędrzejowie i Archiwum Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach. Z odpowiedzi przekazanych przez ww. instytucje wynika, że żadna z nich takich dokumentów nie posiada. Na rozprawie administracyjnej w dniu 25 października 2011 r. K. J. wniosła o włączenie do akt sprawy m.in. potwierdzonych kopii przelewu podatku leśnego za działkę nr 90 z dnia 16 maja 2011 r. i z dnia 14 września 2011 r. Organ II instancji wyjaśnił następnie, że organ I instancji kierując się wymogami wynikającymi z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., włączył do akt sprawy wszystkie dowody zgromadzone w trakcie postępowania administracyjnego z wniosku mieszkańców wsi T. G., tj. M. K., R. O., B.a O., Z. C., F. K. i A. K., zakończonego decyzją Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] lipca 2010 r. W aktach tamtej sprawy znajdowały się w szczególności: oświadczenia stron i świadków biorących udział w rozprawie administracyjnej przeprowadzonej przez Starostę Włoszczowskiego na okoliczność ustalenia władania działką nr 90 o powierzchni 4,18 ha oraz protokół z przeprowadzonych w dniu 2 października 2007 r. oględzin działki nr 90 w terenie, połączonych z rozprawą administracyjną, w której wzięły udział osoby będące stronami i świadkami w sprawie, które to dowody miały znaczenie dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w odniesieniu do działki nr 90. Jak wynika z protokołu zawartego w aktach sprawy większość osób uczestniczących w oględzinach i rozprawie stwierdziła, że nikt nie włada działką nr 90, natomiast niektóre osoby biorące udział w oględzinach i rozprawie stwierdziły, że przedmiotową działką włada K. J.. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Z kolei zgodnie z przepisem art. 51 ww. ustawy w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Dokonując wykładni tych przepisów organ odwoławczy zauważył, że wpis dokonany w ewidencji gruntów i budynków w myśl art. 51 Prawa geodezyjnego stanowi gwarancję dla władającego, że do czasu uregulowania prawa własności do gruntu, będzie wykazany jako podmiot w ewidencji gruntów i budynków. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków, możliwości zmiany władającego wpisanego na podstawie dekretu z 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, bez dokumentów skutecznie przenoszących władanie. W związku z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Koniecpolu w dniu [...] marca 1996 r. decyzji odmawiającej uznania za wspólnotę gruntową działek nr 1, 90, 93, 96 położonych we wsi T. G., Starosta Włoszczowski zobowiązany był do wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmiany podmiotowej wynikającej z ww. decyzji w odniesieniu do wykazanego w niej podmiotu, tj. Wspólnoty Wsi T. G.. Decyzja ta nie dawała jednak podstaw do uznania, że jest to grunt państwowy lub samorządowy, a tylko w takim przypadku zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego Starosta miałby prawo wykazać w ewidencji gruntów i budynków inne osoby fizyczne, lub prawne, w których władaniu znajdują się te grunty. Organ dodał, że jak wynika z zeznań stron i świadków złożonych do protokołu w czasie prowadzonych przez Starostę Włoszczowskiego rozpraw administracyjnych, kwestia władania działką nr 90 jest sprawą sporną. Ogan przyjął, że w oparciu o art. 51 Prawa geodezyjnego władający wpisywany jest tylko wówczas, gdy właściciel nie jest znany i do czasu jego ustalenia. Wpis władającego winien być jednakże dokonany tylko wówczas, gdy władanie jest stanem bezspornym. Odnosząc się do zarzutów K. J. podkreślił, że K. J. uczestniczyła w postępowaniu znak: [...] na prawach strony, więc dokumentacja ta była jej znana, a dodatkowo zapoznała się z całością akt sprawy w postępowaniu przed organem II instancji. Zdaniem organu odwoławczego Starosta Włoszczowski prawidłowo oparł się na dowodach zebranych w trakcie prowadzonego postępowania znak: [...]. Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Dlatego Starosta Włoszczowski jako organ prowadzący sprawę, nie mógł przedłużać jej z uwagi na poszukiwanie dokumentów, których żąda strona, a których brak został udowodniony. Był do tego upoważniony, tym bardziej że K. J. jako strona postępowania, miała również możliwość przedstawienia dowodów w sprawie, do czego została bezskutecznie wezwana przez organ I instancji pismem z dnia 26 października 2011 r. Na koniec organ wyjaśnił, że podjęte rozstrzygnięcie nie stanowi przeszkody dla K. J. do podjęcia czynności cywilno-prawnych przed sądem, w celu uzyskania tytułu własności przedmiotowej działki. K. J. w skardze na powyższą decyzję wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wystąpienie do Archiwum Państwowego w Kielcach oraz Archiwum Państwowego w Katowicach. Ponadto pominięcie powszechnie i notoryjnie znanego organowi II instancji faktu wieloletniego władania przez skarżącą działką nr 90; – art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnego z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.; – art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; – art. 136 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie ani na żądanie strony, ani z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a w szczególności nie wystąpienie do Archiwum Państwowego w Kielcach i Archiwum Państwowego w Katowicach i oparcie rozstrzygnięć na niepełnej korespondencji z 2007 r. znajdującej się w aktach sprawy znak [...]); – art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] listopada 2012 r., – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] listopada 2012 r., w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie: – art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego przez niezastosowanie tego przepisu, tj. nieujawnienie skarżącej jako władającej w ewidencji gruntów i budynków działką nr 90 (będącą jej posiadaczem samoistnym), mimo że sprawa dotyczy gruntu niepaństwowego i niesamorządowego i brak było danych o właścicielu; – art. 51 Prawa geodezyjnego poprzez niezastosowanie powołanego przepisu prawa w aktualnym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy; – § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów zgodnie z którym w przypadku braku danych dotyczących właściciela nieruchomości, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski WINGiK w Kielcach wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zasadniczym problemem, który się w sprawie wyłonił było to, czy dopuszczalne jest ujawnienie w ewidencji władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe, w sytuacji gdy właściciel nie jest znany. Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa geodezyjnego, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także (to znaczy oprócz informacji o charakterze przedmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego): właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Przepis art. 20 ust. 4 cytowanej ustawy przewiduje, że Rada Ministrów może rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uwzględniając zadania administracji publicznej. Zamieszczony w rozdziale 10 Prawa geodezyjnego zatytułowanym "Przepisy przejściowe i końcowe", przepis art. 51 stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Wreszcie w § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków określono, że: 1. ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości. 2. W przypadkach braku danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. Z przytoczonego przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego należy w ocenie Sądu wyciągnąć wniosek, że zasadą jest, aby w ewidencji wykazywać właścicieli, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – oprócz właściciela również inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty. A contrario należałoby stwierdzić, że w odniesieniu do gruntów innych niż państwowe i samorządowe, ujawnienie władającego i to zarówno obok właściciela, jak i zamiast właściciela – nie jest dopuszczalne. Jedyny przewidziany wprost w Prawie geodezyjnym wyjątek od tak odczytanej zasady nieujawniania w ewidencji władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe, dotyczy starych wpisów w ewidencji gruntów i budynków dokonanych przed wejściem w życie Prawa geodezyjnego. Zgodnie z przejściowym przepisem art. 51 ustawy, w ewidencji gruntów i budynków założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 1999 r., II SA 1260/99, Lex nr 46220, art. 51 Prawa geodezyjnego odnosi się do stanu prawnego i faktycznego, w którym władający był wpisany do ewidencji gruntów na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, a obecnie podjął czynności zmierzające do uregulowania – wykazania – tytułu własności. Art. 51 Prawa geodezyjnego został zamieszczony w rozdziale przepisy przejściowe i końcowe cyt. ustawy i w okresie przejściowym wprowadzania w życie instytucji określonych w tej ustawie stanowi gwarancję dla władającego, o której mowa wyżej, iż do czasu uregulowania prawa własności – gruntu nie stanowiącego własności państwowej lub komunalnej – będzie wykazywany jako podmiot w ewidencji gruntów. Taka sytuacja nie występowała jednak w niniejszej sprawie, skoro przedmiotem wniosku było dokonanie nowego wpisu do ewidencji gruntów i budynków na miejsce dotychczasowego, który również nie był wpisem pierwotnie dokonanym w ewidencji gruntów i budynków założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, wymienionego w art. 51 Prawa geodezyjnego. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu poprzez jego niezastosowanie, jako oparty na wadliwej wykładni przepisu art. 51 Prawa geodezyjnego – jest bezzasadny. Dalej Sąd wskazał, że ustawodawca w art. 20 ust. 4 Prawa geodezyjnego, przewidział możliwość rozszerzenia przez Radę Ministrów, w drodze rozporządzenia, zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uwzględniając zadania administracji rządowej. Delegacji tej jednak Rada Ministrów nie wykonała. Za wykonanie tej delegacji nie może być bowiem uznane wydanie przez Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa rozporządzenia z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Rozporządzenie to bowiem wydał inny organ (Minister), niż ten, dla którego ustawodawca taką kompetencją zastrzegł (Rada Ministrów). Analizując jednak treść delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 Prawa geodezyjnego, na podstawie której wydane zostało rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów, należy dojść do wniosku, że można w niej dopatrzyć się ustawowego upoważnienia do rozszerzenia zakresu informacji ujawnianych w ewidencji gruntów, o informacje dotyczące również władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe. Z powołanego przepisu wynika między innymi, że określając zakres informacji objętych ewidencją w ramach tej delegacji, minister miał się kierować potrzebą zapewnienia informacji między innymi o "właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami". Realizacja takiej potrzeby mieści, w ocenie sądu w sobie również konieczność ujmowania w ewidencji gruntów informacji o osobach władających gruntami innymi niż państwowe lub samorządowe w sytuacji, gdy nieznana jest osoba właściciela tych nieruchomości. Skoro bowiem zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, to pełniejszą realizację takich celów ewidencji gruntów zapewnia ujawnianie w niej władających gruntami innymi niż państwowe lub samorządowe w sytuacji, gdy brak wiadomości o właścicielach takich gruntów, niż nieujawnianie w niej kogokolwiek. Znacznie mniej korzystną alternatywą bowiem, zwłaszcza z punktu widzenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa jest sytuacja, gdy w ewidencji gruntów odnośnie danej jednostki rejestrowej nie jest ujawniony żaden podmiot, a jedyny wpis określa, że właściciel nieruchomości jest nieustalony. Możliwość ujawniania w ewidencji gruntów władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe w sytuacji, gdy nie jest znany ich właściciel, doznaje jednak w ocenie Sądu ograniczenia wynikającego z charakteru ewidencji gruntów. Niekwestionowany w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że postępowanie ewidencyjne ma typowo rejestrowy charakter, co nie dopuszcza rozstrzygania w tym postępowaniu sporów co do praw cywilnych, a także co do posiadania będącego stanem faktycznym podlegającym reglamentacji prawnej na podstawie przepisów prawa cywilnego. Jeżeli więc władanie daną nieruchomością nie jest bezsporne, to bez rozstrzygnięcia tej kwestii w stosownym postępowaniu cywilnym nie jest możliwe dokonanie takiego wpisu w postępowaniu ewidencyjnym. Organ prowadzący takie postępowanie nie może bowiem czynić własnych ustaleń na okoliczność osoby posiadacza danej nieruchomości oraz charakteru takiego posiadania, zwłaszcza gdy chodzi o nieruchomość leśną, której posiadanie jest z istoty rzeczy trudne do wykazania. Zdaniem Sądu przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, jest podstawą do ujawniania w ewidencji gruntów takich osób, które w bezsporny sposób władają gruntami innymi niż państwowe i samorządowe w sytuacji, gdy brak jest danych dotyczących właścicieli tych gruntów. Sąd stwierdził, że organy administracji zasadnie odmówiły wprowadzenia wnioskowanej zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu T. G., gmina Moskorzew, polegającej na ujawnieniu K. J. jako władającej działką nr 90 o pow. 4,18 ha, położoną na terenie obrębu T. G., gmina Moskorzew. Przesądził o tym bowiem brak koniecznej przesłanki niesporności tego władania. Twierdzenie o niesporności, czy nawet wręcz notoryjności władania przez skarżącą przedmiotową nieruchomością zostało wywiedzione z faktu niezaskarżenia przez wnioskodawców, tj. M. K., R. O., B.a O., Z. C., F. K. i A. K., decyzji Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] lipca 2012 r. odmawiającej ujawnienia ich w ewidencji gruntów i budynków obrębu T. G. gmina Moskorzew, jako władających działkami nr 1, 90, 93 i 96 o pow. łącznej 50,73 ha położonymi na terenie obrębu T. G. gmina Moskorzew, a więc i przedmiotową działką nr 90 o pow. 4,18 ha. Zdaniem skarżącej, z takiego postępowania wnioskodawców w tamtej sprawie, a także z dowodów, które zostały w tamtym postępowaniu przeprowadzone jednoznacznie wynika, że to K. J. od wielu lat niespornie włada tą nieruchomością. Analiza akt sprawy zakończonej decyzją Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] lipca 2012 r. wskazuje jednak na to, że posiadanie przedmiotowej działki było sporne, a niewniesienie przez wnioskodawców odwołania od niekorzystnej dla nich decyzji, a także wcześniejsze, nieskuteczne cofnięcie wniosku, świadczyły co najwyżej o pogodzeniu się przez nich z faktem niemożliwości wykazania, że to oni byli posiadaczami tej działki. Skoro jednak przesłanką rozstrzygnięcia tamtej sprawy było właśnie wykazanie, że to nie wnioskodawcy władają działką oznaczoną numerem 90 o pow. 4,18 ha położoną w T. G., gmina Moskorzew, to zbędne było w tamtej sprawie ustalanie, kto rzeczywiście tą działką włada. Dlatego takiego ustalenia w tamtej sprawie nie dokonano. Ponadto z uzasadnienia zapadłej w tamtej sprawie decyzji wynika, że jednym z powodów odmowy ujawnienia w ewidencji gruntów wnioskodawców z tamtej sprawy jako władających między innym działką nr 90 o pow. 4,18 ha było to, że władanie tą działką było sporne, między innymi z powodu pretensji zgłoszonych przez K. J.. Organ jednak w żadnym razie nie ustalił w tamtej sprawie, aby jej władanie było niewątpliwe, ani tym bardziej niesporne. Również analiza dowodów przeprowadzonych w sprawie zakończonej decyzją Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] lipca 2012 r. nie upoważnia w żadnym razie do stwierdzenia, że działka nr 90 o pow. 4,18 ha pozostaje w posiadaniu K. J. i że jest to posiadanie niesporne. Z przeprowadzonych bowiem w dniach 1 lutego 2007 r., 2 października 2007 r. oraz 25 października 2011 r. rozpraw administracyjnych i oględzin wynika, że objęte tamtym postępowaniem działki są przedmiotem sporu mieszkańców wsi T. G. z wnioskodawcami, a władanie nimi jest sporne i niejednoznaczne. Wiarygodności takiemu ustaleniu przydaje okoliczność, że przedmiotowa działka stanowi obszar leśny, co bardzo utrudnia ocenę stanu posiadania, a zwłaszcza granic posiadania takiej działki. Również w niniejszym postępowaniu skarżąca nie przedstawiła dostatecznych dowodów na okoliczność bezsporności jej władania działką nr 90 o pow. 4,18 ha. Przedstawione w tamtej sprawie oświadczenia wybranych przez skarżącą osób, nie mogą dowodzić braku sporu co do władania działką, zwłaszcza że stronami niniejszego postępowania nie byli wnioskodawcy i oponenci K. J. ze sprawy zakończonej decyzją Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] lipca 2012 r. Przedłożone przez K. J. dowody uiszczenia podatku leśnego od działki nr 90 za lata 2011 i 2012, jak również przedłożone na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. nakazy na łączne zobowiązania pieniężne, z których tylko jeden z 2012 r. obejmuje przedmiotową działkę leśną, nie mogą w ocenie Sądu stanowić dowodu władania nieruchomością, ani tym bardziej bezsporności tego stanu. Jak bowiem wynika z treści art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro więc K. J. nigdy nie była ujawniona w tej ewidencji jako właściciel, bądź władająca działką oznaczoną numerem 90 o pow. 4,18 ha położoną w T. G., to nie mogła ważnie być obciążona płatnością podatku leśnego, którego podstawą również są ostatecznie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (argument z art. 1 ust. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, Dz.U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1682 ze zm.). Samowolne płacenie podatku nie dowodzi natomiast bezspornego władania nieruchomością, ale co najwyżej aspiracje do takiego władania. Wnioskowane przez skarżącą dowody, w tym zwłaszcza dotyczące wystąpienia do Archiwum Państwowego w Kielcach i Katowicach o ustalenie, czy w ich zasobach znajdują się dokumenty dotyczące scalenia gruntów wsi T. G. i akta postępowania Urzędu Rejonowego w Koniecpolu z 1996 r., zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 1996 r. odmawiającej uznania za wspólnotę wsi T. G. działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 1, 90, 93 i 96 o łącznej powierzchni 58,73 ha, nie mogły zdaniem Sądu przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Przede wszystkim dlatego, że dotyczyłyby ewentualnie ustaleń co do władania przedmiotową nieruchomością z okresu odległego w czasie (lata 50. i 90.), podczas gdy przedmiotem sprawy było wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczących obecnego stanu władania przedmiotowej nieruchomości. Ponadto wbrew zarzutom skargi, organy administracji prawidłowo uznały, że skoro zwracały się już wcześniej o nadesłanie tych samych dokumentów ale ich nie otrzymały z powodu nie odnalezienia ich, to sam upływ czasu (5 lat) od tamtej korespondencji nie czyni niezbędnym ponownego zwracania się do tego samego organu z tym samym pytaniem. Poza tym należy zauważyć, że sama strona również miała możliwość zwrócenia się o odnalezienie wnioskowanych dokumentów, tym bardziej, że organ I instancji na podstawie art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego wezwał K. J. do przedłożenia w terminie 7 dni tytułu prawnego do władania przedmiotowym gruntem, pochodzącego od jego właściciela lub innego dokumentu uzasadniającego wprowadzenie żądanych zmian w ewidencji gruntów. Równocześnie organ powiadomił stronę o treści przepisów dotyczących zakresu zmian podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów oraz rodzajach dokumentów, które mogą być podstawą takich zmian (k. 17 akt administracyjnych Starosty Włoszczowskiego). Ponieważ w zakreślonym terminie strona nie złożyła żadnych nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia dokumentów, organy administracji zasadnie uznały że jej twierdzenia odnośnie bezspornego władania przedmiotową nieruchomością nie zostały wykazane. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na niezastosowaniu przepisu § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, a także do powołanych w skardze wyroków WSA w Warszawie (IV SA/Wa 1488/2007, IV SA/Wa 826/2005), WSA w Krakowie (III SA/Kr 802/08) i NSA w Warszawie (I OSK 1465/2006), Sąd stwierdził, że podziela pogląd wyrażony w tych orzeczeniach co do możliwości ujawniania w ewidencji gruntów władającego na podstawie wymienionego przepisu. Orzeczenia te nie dotyczą jednak sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, gdzie jedyną przyczyną odmowy dokonania wnioskowanego wpisu w ewidencji gruntów było niewykazanie bezsporności władania przedmiotową działką przez wnioskodawczynię. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. K. J. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.), poprzez naruszenie przepisów dotyczących kontroli legalności decyzji i błędnie przyjętą, jako prawidłowa ocenę realizacji przepisów postępowania w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego sprawy; 2) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie korespondencji ze Starostą Skarżyńskim, która nie jest znana skarżącej i jej poprzedniemu pełnomocnikowi i raczej nie dotyczy przedmiotowej sprawy; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, polegające na nienależytym wyjaśnieniu podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów powołanych w skardze z dnia 24 kwietnia 2013 r.; 4) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której organ II instancji wydał decyzję z naruszeniem: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 8, art. 136, art. 9 i II oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. II. zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną wykładnię przepisów, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że brak jest podstaw do ujawnienia skarżącej, jako władającej, skutkujące oddaleniem skargi; 2) art. 20 ust. 4 i z art. 26 ust. 2 u.p.g.i.k. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że delegacji zawartej w art. 20 ust. 4 przewidującej możliwość rozszerzenia zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków w drodze rozporządzenia nie wykonuje delegacja zawarta w art. 26 ust. 2 oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), skutkujące uznaniem, że ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe, w sytuacji gdy nie jest znany ich właściciel, doznaje ograniczenia wynikającego z charakteru ewidencji gruntów; 3) naruszenie art. 51 u.p.g.i.k. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie, skutkujące uznaniem, że przepis ten nie jest w aktualnym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy podstawą do ujawnienia skarżącej, jako władającej w ewidencji gruntów i budynków; 4) naruszenie § 10 ust. 2 rozporządzenia z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że przepis ten jest podstawą do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków tylko takich osób, które w bezsporny sposób władają gruntami innymi niż państwowe i samorządowe w sytuacji, gdy brak jest danych dotyczących właścicieli tych gruntów oraz jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niestosowaniu, skutkujące oddaleniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że całkowicie bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Argumentacja podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie jest zgodna ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego co do interpretacji przepisów art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 20 ust. 4, art. 26 ust. 2 Prawa geodezyjnego oraz przepisu § 10 ust. 2 rozporządzenia z [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Mianowicie Sąd Wojewódzki kierując się właściwymi dyrektywami w zakresie wykładni prawa – przyjął trafnie, że w świetle wymienionych przepisów dopuścić należy możliwość ujawnienia w ewidencji gruntów informacji o osobach władających gruntami innymi niż państwowe lub samorządowe, w sytuacji gdy nieznana jest osoba właściciela danej nieruchomości. Jednocześnie Sąd Wojewódzki zasadnie zastrzegł, że z uwagi na ograniczenia wynikające z rejestrowego charakteru postępowań ewidencyjnych – przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia stanowić może podstawę do ujawniania w ewidencji gruntów takich osób, które w bezsporny sposób władają gruntami innymi niż państwowe i samorządowe, a brak jest danych dotyczących właścicieli tych gruntów. Zgadzając się z wnioskowaniem Sądu Wojewódzkiego należy zaznaczyć, że zasadniczo art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i przepis § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowią podstawę do wykazywania w ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących wyłącznie właścicieli nieruchomości. Natomiast regulacja § 10 ust. 2 rozporządzenia, mająca charakter wyjątku, dopuszcza wykazanie w ewidencji danych osób i jednostek organizacyjnych władających nieruchomościami w przypadku braku danych dotyczących właściciela. Wobec braku ustawowej definicji "władania" w orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie to jest tożsame z pojęciem posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego (art. 336-352 k.c.). Podkreślenia zatem wymaga, że posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na władaniu określoną rzeczą zarówno przez wykonywanie konkretnych czynności – aktów posiadania, jak i na samej tylko praktycznej możliwości ich wykonywania. Posiadanie, jako instytucja prawa prywatnego odnosi się do władztwa wykonywanego na podstawie i w ramach czynności cywilnoprawnych Z powołanych wyżej przepisów Prawa geodezyjnego oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia wynika, że władającego gruntem ujawnia się wówczas gdy prawny status danej nieruchomości jest nieuregulowany, a jedyna relacją, jaką można stwierdzić pomiędzy określonym podmiotem a tym gruntem jest relacja faktyczna wyrażająca się w posiadaniu konkretnej nieruchomości gruntowej. Zważywszy na wyjątkowość omawianego rozwiązania oraz cywilnoprawny charakter posiadania należy przyjąć, że ujawnienie w ewidencji podmiotu władającego nieruchomością jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy materiał dowodowy w sposób oczywisty wykazuje bezsporny stan faktyczny w zakresie osoby władającej konkretną nieruchomości. Słusznie więc wskazał Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, że o ile władanie daną nieruchomością nie jest bezsporne, to bez rozstrzygnięcia tej kwestii w stosownym postępowaniu cywilnym nie jest możliwe dokonanie wpisu w postępowaniu ewidencyjnym. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, trafnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na to, że w przypadku nieruchomości leśnej okoliczności dotyczącej jej posiadania są trudne do wykazania. W rezultacie Sąd Wojewódzki – dopuszczając prawnie możliwość ujawnienia podmiotu władającego nieruchomością inną niż państwowa lub samorządowa – stwierdził zasadnie, że w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej nie mógł być uwzględniony przez organ ewidencyjny wobec braku koniecznej przesłanki niesporności władania danym gruntem. Strona skarżąca błędnie zatem upatrywała w ocenie Sądu naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy akceptacja decyzji wydanych w sprawie wynikała z tego, że odmowa dokonania wnioskowanego wpisu w ewidencji uwarunkowana była brakiem wymaganych dowodów. Jako chybiony uznać należało również zarzut dotyczący naruszenia art. 51 Prawa geodezyjnego. Wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego w zakresie wykładni i subsumcji wymienionego przepisu nie budzi żadnych zastrzeżeń, a argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wymaga uzupełnienia. Nietrafne okazały się również wszystkie zarzuty sformułowane w ramach podstawy dotyczącej przepisów postępowania. Zaznaczyć należy, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ ewidencyjny zdeterminowany był w konkretnej sprawie unormowaniem materialnoprawnym, które mogło stanowić podstawę do ujawnienia w ewidencji podmiotu władającego określona nieruchomością. Kierując się zatem regułami obowiązującymi w sprawach ewidencyjnych, Sąd Wojewódzki dokonał właściwej oceny przeprowadzonego postępowania przez organy obydwu instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd poddał szczegółowej analizie materiał dowodowy zebrany w sprawie, dochodząc do prawidłowych wniosków, iż organy wyczerpały wszystkie dostępne środki dowodowe i nie zachodziła potrzeba prowadzenia z urzędu dalszych czynności wyjaśniających. Z uwagi na obszerną i rzeczowa argumentację Sądu Wojewódzkiego dotyczącą wyników postępowania dowodowego nie ma potrzeby jej powtarzania. Zgodzić się należało z konkluzją Sądu Wojewódzkiego, że z ustaleń faktycznych zawartych w kontrolowanych decyzjach nie wynikała bezsporność co do stanu posiadania nieruchomości objętej wnioskiem, co skutkować musiało odmową ujawnienia w ewidencji gruntów skarżącej, jako osoby władającej gruntem. Słusznie zaznaczono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez organ ewidencyjny sporów co do praw cywilnych, a zwłaszcza dotyczących posiadania nieruchomości, jako stanu faktycznego podlegającego reglamentacji prawnej na podstawie przepisów prawa cywilnego. Zaznaczyć ponadto należy, że Sąd Wojewódzki w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich istotnych kwestii procesowych podnoszonych przez stronę skarżącą. Całkowicie niezasadne było więc postawienie zarzutów kasacyjnych co do naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności nie miał Sąd obowiązku weryfikowania okoliczności wynikających z powołanego przez organy pisma Starosty Skarżyńskiego z dnia 30 września 2010 r., gdyż nie były one podważane przez skarżącą. Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji z [...] marca 1996 r. wynika wyraźnie, że Kierownik Urzędu Rejonowego odmówił uznania za "wspólnotę wsi" T. G. oznaczonych działek gruntu, w tym przedmiotowej działki nr 90, podając w uzasadnieniu m.in., że prowadzone w latach 1940-1944 scalenie wsi nie zostało formalnie zakończone. Bezsporne w sprawie było, że wymieniona decyzja stała się podstawą do zmiany w ewidencji gruntów polegającej na wpisaniu w miejsce "Wspólnoty wsi T. G." – "właściciel nieustalony". W takim stanie sprawy skoro organ ewidencyjny nie uzyskał w zebranym materiale dowodowym potwierdzenia okoliczności bezspornego władania przedmiotowym gruntem przez skarżącą, to odmowa dokonania wnioskowanego wpisu była uzasadniona. W rezultacie Sąd Wojewódzki nie miał podstaw do zakwestionowana rozstrzygnięć podjętych przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.