II FZ 772/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Małgorzata Długosz-Szyjko, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 614/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. i ustalenia nowej wysokości tego zobowiązania postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 614/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił Skarżącemu – J. K., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. i ustalenia nowej wysokości tego zobowiązania. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż Skarżący w skardze na ww. decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; ponadto, wskazując na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) - dalej "P.p.s.a.", Sąd podniósł, iż wniosek Skarżącego nie zawiera (oprócz żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji) twierdzeń dotyczących zasadności tegoż wstrzymania. Sąd zwrócił uwagę, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wyjaśnił, że "w przypadku gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji za 2008 rok a w konsekwencji za lata 2007-2012 Burmistrz Miasta S. oddając decyzje do egzekucji komorniczej pozbawi [Skarżącego] i prowadzony zakład W. możliwości funkcjonowania. Zakład ten zatrudnia 10 osób i w przypadku jego zamknięcia stracą oni pracę." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Z art. 61 § 3 P.p.s.a., wynika, iż wnioskodawca domagając się przyznania mu ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, oraz zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Tymczasem Skarżący w kontrolowanej sprawie we wniosku zwrócił się jedynie o wstrzymanie zaskarżonego aktu, nie przedstawiając żadnej argumentacji, która wskazywałaby na to, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rację ma więc Sąd pierwszej instancji, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwia dokonanie oceny zaistnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący ani nie wykazał, ani nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Podniesione dopiero w uzasadnieniu zażalenia okoliczności poparte dokumentami, które miałyby przesądzić o zasadności wstrzymania wykonania decyzji, nie mogą natomiast odnieść pożądanego przez skarżącego skutku, bowiem zażalenie nie może służyć do uzupełniania wniosku o wstrzymanie wykonania. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu okoliczności mających uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia, należy przede wszystkim stwierdzić, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 P.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach P.p.s.a. postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe skonstruowanie zażalenia, które polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Podniesienie zatem zarzutu naruszenia prawa i argumentacja przemawiająca za oceną wnoszącego zażalenie, że owo naruszenie miało miejsce w jego sprawie, powinny dotyczyć samego rozstrzygnięcia, na które wnosi się środek odwoławczy. Nieskuteczne jest podnoszenie w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio rozpoznany negatywnie wniosek w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślonoby sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów P.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie może uwzględnić okoliczności, które udokumentowano i powołano w zażaleniu, a które powinny były być podniesione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanego do WSA w Szczecinie. Skarżący powinien, z uwagi na art. 61 § 4 P.p.s.a., ewentualnie rozważyć ponowne wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do Sądu pierwszej instancji, z prawidłowym uzasadnieniem, który może zawierać podniesione w zażaleniu okoliczności oraz załączone dokumenty. Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga jednak, aby okoliczności te zostały merytorycznie ocenione najpierw przez Sąd pierwszej instancji. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.